dinsdag 27 januari 2015

Geen schrijversblok maar een overdaad aan geschriften

.

De maanden december en januari verzoop ik in de geschriften. De kranten, columns en blogs, de sociale media gingen allemaal over vrede op aarde en hoe wreed die andere mensen wel niet zijn. Ik had daar niets meer aan toe te voegen.

Mijn kleine kring was vol van andere zaken. Het herdenken van een overleden kleindochter, het nieuws over een nieuw kleinkind in de maak, het herseninfarct van een goede vriend die te ver weg woont om hem te omarmen en moed in te spreken. Het kind van mijn vriendin met kanker, een andere vriendin die genezen is. Onze gezamenlijke winterdepressies en onze gezamenlijke kracht om daar ook weer zonder kleerscheuren uit te komen. En de geldduivels.

Ik hoefde niet te schrijven over haat en vrede, ik kon het zelfs niet meer lezen, ik werd en word er moe van. Veel geschreeuw en weinig wol. Alles was al beschreven, over alles was zogenaamd gediscussieerd. Veel foto's werden hergebruikt, wreedheden uit andere jaren werden gebruikt om de overdaad aan leugens en lobby's een gezicht te geven.

Het nieuwe jaar is weer begonnen met leugens en doden, met moorden en verkrachtingen, met loze beloftes en gemene graaiers. Ik heb daar niets meer over te zeggen, ik kan er niets meer over schrijven zonder te vloeken en grof te worden.

Dit is voor mij een revolutionair jaar aan het worden.
Geld is gelukkig geen moer meer waard, dat is al een goed begin. Dan hoeft er ook niet meer gestolen te worden. Van mij mag het worden afgeschaft, net zoals de overkoepelende ambtelijke molens. Het wordt tijd voor kleine gemeenschappen, met een circulaire economie en onderlinge uitwisselingen van diensten. Het wordt tijd voor een basis salaris om de vaste lasten van te betalen, waarbij ik dan ook zou willen opmerken dat vaste lasten ook zouden kunnen verdwijnen, dan is het basissalaris niet meer nodig. Woongemeenschappen, noem ze commons, met een bepaald doel voor ogen, met een bepaalde sociale vormgeving, zonder wurgende hypotheken, met gezonde moestuinen in plaats van gemeente plantsoenen.

Zelfrijdende auto's buiten de bebouwde kom, tussen 16 en 18 u zijn de straten gesloten voor alle verkeer, dan moeten kinderen buiten spelen. Geen werktijden van 9 tot 5, geen woensdagopening of zondagsluiting.
Ik noem zo maar wat, iedereen is ingedut; het wordt tijd om de rotondes te beplanten met fruitbomen en de straten vol te zetten met bankjes, plantenbakken, eucalyptus struiken en openbare toiletten.

Het wordt tijd dat iedereen stopt met ja knikken en nee schudden. Er moet ja geschud worden op alle goede voorstellen en er moeten spijkers met koppen gelagen worden. Tegen de politiek en de ambtenaren, tegen de oorlogszuchtigen en de menschenhaters knikken we nee.

Elke leefgemeenschap is verantwoordelijk voor de eigen omgeving, voor de eigen beslissingen, er is een roulerend 'leiderschap', er zijn experts die tegelijkertijd lesgevers zijn.
Het land is van niemand, grenzen zijn larie evenals de verdeling van de zeeën en het luchtruim.

Ik ben deze rottige mannetjeswereld spoegzat, ik wil dit geknoei niet achterlaten voor mijn kleinkinderen. Wie gelooft in goden mag dat doen zonder anderen daarmee lastig te vallen. Dat geldt ook voor wie gelooft in geld, macht, Doornroosjes en spoken, voor wie gelooft in heksen en filantropen, voor wie gelooft in politici en bestuurders. Het mag allemaal. Maar houdt het voor je, laat een ieder zijn eigen denkbeelden ontwikkelen zonder hen te laten brainwashen door supergelovers.

Ik heb besloten dat ik in mijn kleine sociale kring genoeg kan doen voor iedereen en iedereen genoeg kan doen voor mij. En dat heeft niets te maken met een dwaze participatiewet van bijzonder onbegaafde politici. Er bestaan geen 10 jarige mantelzorgers meer, 10 jarigen zitten op school en spelen buiten, sporten en doen aan schaken. Er bestaan ook geen ongezonde cateringprakjes meer. Iedereen kookt voor 2+2, voor 3+1, de boodschappen voor eten worden gezamenlijk gedaan en betaald, de moestuin opbrengsten worden verdeeld.

Op kleine schaal gebeurt dit al in mijn kringetje. Mijn dochter krijgt groente uit de tuin van de buren, die deelt ze met mij en ik kook mee voor twee van mijn (ex) patiënten.
De hoofdmantelzorger van een van hen, repareert indien nodig mijn fiets. Ik ga af en toe kijken hoe het gaat met mijn veel te jonge moederbuurmeisje, haar vader brengt hout mee voor mij om op te schilderen. Ik rijd zelden alleen op grote afstanden en deel de kosten met mijn meerijders, snel, leerzaam en goedkoop en voor de deur afgezet.

Steeds meer initiatieven ontplooien zich, weggeef- en kringloopwinkels, ruilbeurzen, vlooien- en tweedehands kledingmarkten. Aanschuif- en mee-eet restaurantjes. Lessen in ruil voor lessen. Oppas in ruil voor oppas. Vakantie door huizenruil. Slecht voor de business, goed voor de verdeling van mogelijkheden voor iedereen.
Er gebeurt al heel veel zonder geld, je kunt er alleen nooit iets over zeggen want de overheid wil overal korten en heffen. Maar vandaag of morgen is die ondergrondse beweging zo groot dat alleen die 1% stinkend rijken nog geld hebben, waar ze dan niet veel meer mee kunnen. Zomaar waardeloos uit de lucht gegrepen geld bijdrukken….het is het lachertje van de eeuw, Monopolie spelen in plaats van Olympische, hoe verzinnen ze het.

Door het overbrengen van kennis van specialist op leek wordt de wetenschap verbreidt, komt het onderwijs op een hoger niveau en kan iedereen deelnemen aan de maatschappij, daar zorgt de commons voor, samen doen en samen denken.

Deze start krijgt nog een positief vervolg, dat weet ik zeker.
Leven heeft niets te maken met haat of godsdiensten maar met persoonlijke inzet en de voldoening die je eruit haalt. Ga iets doen wat je leuk vindt en maak er je werk van of omgekeerd, maak van je werk iets leuks. Wees een rebel en stimuleer anderen ook om te rebelleren. Accepteer niets klakkeloos, denk zelf, informeer je of doe het samen met anderen, in overleg.

Denk zelf, daar heb je die hersens voor. Denken heeft niets te maken met hoge of lage IQ's maar met de wil om te leren, op elk niveau. Iedereen kan iets bedenken, al is het maar de te verbouwen groenten in het plantsoen.
Ik ben op zoek naar een plek voor mijn en onze huisjes, vriendelijk en met groene energie, met veel groen en een 'verbod' op grijs en zwart. Een ieder een huisje in de eigen stijl
, naar vermogen, naar noodzaak.


En wil je appelmoes eten dan plant je gewoon een appelboom.
Zo simpel is het.



©Gavi Mensch
Uit mijn dagboek: Binnenstebuiten.

Januari 2015

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen