dinsdag 2 augustus 2016

Marktperikelen 6; de Laurentius markt


De Sint Laurentiusmarkt in Bemelen is een aparte belevenis. En wel om meerdere redenen.

Ten eerste is Bemelen een klein dorp in Zuid Limburg, vlak bij Maastricht, in een historisch gebied. De grote Amerikaanse begraafplaats is in de buurt, er worden nog processies gehouden en een groot deel van de burgerij heeft een bovenmodaal inkomen. Het dorp ligt in en op de heuvels en de is omringd door bossen en mergelgroeves. Het is een stukje aarde uit een sprookjesboek.

Het dorp is saamhorig op zon- en feestdagen en de markt wordt eens per jaar uitstekend georganiseerd voor en door de Harmonie. Een harmonie die van alle markten thuis is

Ten tweede zijn vrienden van mij tegenwoordig eigenaars van de dorpskroeg Roemer's eetcafe. En hele onderneming voor voormalige Brabanders in een super Limburgs dorp, waar ze overigens al jaren wonen (na de standplaats Maastricht te hebben verruild voor het dorpsleven).  Hij doet, zij kookt; het is min of meer een familiebedrijf geworden. Je eet er heerlijk, het is een prachtige locatie en de sfeer is prima en relaxt. Aangezien het heel moeilijk is om een plaatsje te bemachtigen op de Sint Laurentiusmarkt was ik blij met hun aanbod voor een stukje van hun kraam.


Ten derde is de markt echt meer een antiek- en brocante markt dan een rommelmarkt. Maar mijn vriendinnen hadden behalve dat ook een kledingrek met aparte kleertjes en dat liep als een trein. Mijn snuisterijen heb ik verkocht, ik ben in het geheel niet ontevreden; mijn antieke zaakjes staan weer op hun plek in mijn woonkamer/atelier.

Ten vierde heb ik weer mijn hart opgehaald aan de verscheidenheid van mensen. Veel Limburgers waaronder heel veel geboren Bemelenaren; de gemiddelde huizen prijs in Bemelen ligt rond het half miljoen. De gemiddelde wereldwijsheid ligt een stuk lager. Ik kan me over beide zaken nog steeds verbazen.

En als laatste heb ik nog nooit op een markt zoveel ongeloofwaardige dingen gehoord als hier, over de manier van leven van de Bemelenaren, over hun angst voor die Ollanders die maar een vreemd taaltje spreken en onbegrip over de koopwaar van diezelfde Ollanders. Zo kon iemand zich niet voorstellen dat een kraam zomaar een oud en morsig korset heeft liggen als bijzonderheid.
Of gewoon oude schoenen verkopen met enorme punten. Waar die punten dan wel niet voor waren.....

Met als kers op de taart de 60+ buurtjes die me vroegen waarom ik geen Limburgs sprak. Mijn antwoord dat ik 5 andere talen sprak leek een beetje langs hen heen te gaan. Wel begrepen ze dat ik wat landen gezien moest hebben. En of ik ook in Afrika was geweest. Daarop kon ik bevestigend antwoorden. Waarop ze een beetje dichterbij kwamen en zij haast fluisteren vroeg of ik niet bang was geweest bij al die wilden. Het duurde even voordat ik in staat was om te vragen over welke wilden ze het hadden. Hij wees op wat Afrikaanse maskers op zijn kraam. Ik was nog even stil en zei toen samenzweerderig dat ik niet in hun kookpot paste. Zij knikte en ik moest me snel omdraaien om niet in cynisch lachen uit te barsten. De rest van de dag werd er niets meer gevraagd, alleen maar geknikt.

Een kleine bijzonderheid. Sint Laurentius himself heeft de hele dag de regen tegengehouden. En dat in een tijd waarin de goten langs de straatjes die van de 'berg' naar beneden lopen de dag daarvoor nog iets weg hadden van een mini Niagara falls. Ook dat is heel uitzonderlijk.

Het was een heerlijke dag, vermoeiend maar met weer een heel andere kijk op het leven.

©Gavi Mensch

Bemelen, 19-6-2016




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen