zaterdag 19 augustus 2017

Oma's favoriete gedichtjes van Annie MG.


Eén van die kindergedichtjes die ik altijd gekoesterd heb vanwege het logische rebelse van kinderen, kleinkinderen en grootmoeders zoals ik.


Ik wil niet meer.

Ik wil niet meer, ik wil niet meer!
Ik wil geen handjes geven!
Ik wil niet zeggen elke keer:
Jawel mevrouw, jawel meneer...
nee, nooit meer in m'n leven!
Ik hou m'n handen op m'n rug
en ik zeg lekker niks terug!


Ik wil geen vieze havermout,
ik wil geen tandjes poetsen!
Ik wil lekker knoeien met het zout,
ik wil niet aardig zijn, maar stout
en van de leuning roetsen
en schipbreuk spelen in de teil
en ik wil spugen op het zeil!

En heel hard stampen in een plas
en dan m'n tong uitsteken
en morsen op m'n nieuwe jas
en ik wil overmorgen pas
weer met twee woorden spreken!
En ik wil alles wat niet mag,
de hele dag, de hele dag!

En ik wil op de kanapee
met hele vuile schoenen
en ik wil aldoor gillen: nee!
En ik wil met de melkboer mee
en dan het paardje zoenen.
En dat is alles wat ik wil
en als ze kwaad zijn, zeg ik: Bil!

De gezongen versie, die ik wat minder leuk vind dan het opzeggen van het gedichtje.



 En deze omdat het zo lief en tegenstrijdig is…


Stekelvarkentjes wiegelied


Suja suja Prikkeltje, daar buiten schijnt de maan,
je bent een stekelvarkentje, maar trek het je niet aan,
je bent een stekelvarkentje, dat heb je al begrepen,

De leeuwen hebben manen en de tijgers hebben strepen
en onze tante eekhoorn heeft een roje wollen staart,
maar jij hebt allemaal stekeltjes en dát is zoveel waard.

Slaap, mijn kleine Prikkeltje, dan wordt je groot en dik,
dan wordt je net zo'n stekelvarken als je pa en ik.

Het olifantje heeft een slurf, de beren hebben klauwen,
de papegaai heeft veren, van die groene, van die blauwe,
en onze oom giraffe heeft een héle lange nek,
maar jij hebt allemaal stekeltjes en dat is ook niet gek,

Suja suja Prikkeltje, het is al vreselijk laat,
je bent het mooiste stekelvarken, dat er maar bestaat,
de poezen hebben snorren en daar kunnen ze door spinnen,
de koeien hebben horens en de vissen hebben vinnen,
en onze neef, de otter, heeft een bruinfluwelen jas,
maar jij hebt allemaal stekeltjes, die komen nog te pas.

Dit is de gezongen versie; bij dit gedichtje vind ik die wel weer mooier.



Met dank aan de enige echte Annie MG Schmidt



Gavi Mensch
Nederland BV  19-7-2017

.

vrijdag 11 augustus 2017

Lovely house for sale Jerez de la Frontera.


For sale

Lovely house (semi-detached) in Jerez de la Frontera.  (Province of Cádiz.) Built on owned plot of 165 m2.

Living space is 95 m2 and 2 patios:  a large one (half-covered) at the back and a smaller one at the front of the house.

There are 2 bedrooms (the large second one used to be 2 smaller bedrooms) with built-in wardrobes, and 2 bathrooms - one with WC, spacious shower, hand basin and bidet and one with WC, shower and small hand basin as well as washing machine and tumble dryer.

Comfortable living area with library shelves, piano (for sale as well) and small hallway to bathroom and the bedrooms and a big storage room accessible from one of the bedrooms.

Spacious kitchen-diner with built-in dishwasher, electric oven and ceramic hob, windows and sliding doors to the patio. 

Kitchen, pipework and electricity were completely replaced in 2006.

Solar panel for heating water and a back-up electric boiler.  There is no gas connection in the house, everything works on electricity. No butane gas bottles necessary.

The house is only a 7-minute walk from the old centre of Jerez and close to sherry bodegas.   15 minutes from the airport.   Atlantic Ocean is just a 20-minute drive away.


























Price € 95.000 (GBP 86.000)


For information or offers: 
email to gavimensch@hotmail.com
Whatsapp 0031 638088243 .


woensdag 2 augustus 2017

Geachte EIgenzinnige rEIzigers,






De reis van het ei vanuit de kip naar ons bord heeft enige vertraging opgelopen door om- en misleiding van de giganten door de giganten. Als dit zo doorgaat zet ik mijn blog over het bewust uitroeien weer online. De corruptie binnen de controlerende instanties is al net zo hoog als die van politici, de ministers en de bijbehorende departementen.

"Zeg jij nou dat het geen kwaad kan dan zal ik zorgen dat een fabriek in het buitenland de schuld krijgt", een van de standaard zinnetjes van ministeries en de klonen die er 'beleid voeren". "En de kippen kun je gewoon ruimen als niemand voor de kosten op wil draaien".

 Dus beste reizigers, we  vergassen de kip, gebruiken geen ei en daarbij ook geen zelfrijzend bakmeel, geen bacon en geen pannekoeken; zonder ei kun je geen taart bakken, geen bacon and eggs en ook geen pannekoeken maken. Om maar wat te noemen. Eierkoeken gaan in de ban en eierbiscuit ook.

We zullen maar niet spreken over eierstokken en eileiders, over eierdoppen en eiderdons.
Ei is een besmet woord. En daar mee ook eigen, eigenlijk, eigenaresse en eigenwijs. Eigengereidheid, eigennaam, eigentijds en eigendom. Het verbod op eigenzinnigheid en eigenwaarde is door de corrupte instanties uitgeroepen.

Conclusie:
We kopen twee kippen en noemen ze hennen; wat deze dames leggen noemen we het onbevruchte nageslacht. De lippen mogen thuis gehouden worden in hoeveelheden die het aantal gezinsleden niet overschrijdt. We geven onze kippen een naam en liefde en als ze te oud worden en het niet meer naar hun zin hebben plegen we onze van de SGP bekende Oud-Hollandse euthanasie op hen. Waarna we hen, of hoen, verwerken in een kibbesoeb ( volgens de Joodse normen met verse foelie) of een cupasoep maar dan home made.
De veren worden verzameld om verendekbedjes van te maken voor vluchtelingenkindjes die het altijd koud hebben. En kippen in huis is super gezellig.


Al die veelhouders kunnen wat ons betreft de pot op. Het uitbranden van goedverzekerde stallen met daarin 80.000 batterijkippen is daarmee voorgoed verleden tijd.





©Gavi Mensch
Nederland BV, 12-8-2017


Vrijdag de veertiende.



Hij is arts zegt ie. Tja, dat heb ik al eerder gehoord. En ik heb al veel jonge mensen de aanbeveling gedaan om niet zomaar te zeggen dat ze arts zijn. En zeker niet als ze niets doen om te helpen of te ondersteunen of in ieder geval een mentaal overzicht te maken door vragen en observatie van iemand in pijn of nood; dan houd je je mond.

Alles ging sowieso kapot vandaag. Mijn auto startte niet en ik moest het kreng aaien, bedreigen en laten staan om het dan nogmaals, dit keer met succes, te proberen.
Ik moest bellen naar het ziekenhuis om te zeggen dat ik te laat zou komen, gelukkig kon dat nog.

De radioloog stond op me te wachten en tijdens de echo van mijn zere schouder begon het: "dat is niet zo mooi, dat is kapot, dat is waarschijnlijk niet te repareren, daar zit een fikse ontsteking en dit zwarte gedeelte is allemaal vocht. Rotatorcuff letsel.  Dit alles wordt me verteld omdat ik de juiste opmerkingen maakte en de aimabele jongenman vroeg of ik arts was. Ik zei dat ik verpleegkundige was en me ingelezen had zodat ik de juiste vragen zou kunnen stellen, Ik denk dat hij toen dacht dat hij mij wel direct het slechte nieuws kon toefluisteren: "Het ziet er slecht uit, de artrose zal u wel bekend zijn en de rest is een flinke klus voor de orthopedisch specialist, sorry".  Ik bedank hem voor zijn spijtbetuiging en zeg dat binnenkort de andere schouder ook nog moet omdat die overbelast wordt nu. Hij beaamt dat en wenst mij sterkte.

Bij het verlaten van de kliniek ben ik mijn mobieltje kwijt. Door alle consternatie ben ik er van overtuigd dat ik hem mee naar binnen genomen heb. De paniek zal op mijn gezicht te lezen zijn geweest want de receptionisten begonnen gelijk met zoeken. Om een lang verhaal kort te maken, hij lag tussen de autostoel, vrolijk te bellen. Weer binnen om te betalen bedankte ik de dames, lieve meiden trouwens van het DC, viste wat kleingeld uit mijn portemonnaie en kwam dus een 10 cent stukje tekort. Ik heb nu €48,40 aan kleingeld in mijn tas die nu extra zwaar tegen mijn zere schouder aan hangt.

Bijschrift toevoegen
Dan haal ik de kleintjes op voor omadag, alleen een morgen in dit geval. Ik haal een koffie en krijg een kuipje melk waarvan de klonters langzaam in mijn koffie zakken. Gelukkig is er een nieuw bakkie troost, ik heb het nu écht nodig. De kindjes willen cake maar hun mama verbood alle zoetigheden. Dus hebben de snoezepoezen bijna een hele bak aardbeien verorberd.
En twee keer, op het punt dat het verste van de wc's af ligt, zegt mijnkleindochter: "Oma, caca. Terwijl we naar de wc spurten bedenk ik dat ik inderdaad Oma Caca ben vandaag. De kindjes hebben een paar heerlijke uurtjes gehad op de Daalhoeve, de kinderboerderij met het meest veelzijdige aanbod aan dieren. Inclusief nandu's, alpaca's, stokstaartjes en grote schildpadden, ara's en dwergkoetjes en -paardjes.

Nadat ik de kindjes heb afgeleverd thuis, rijd ik naar de garage. Daar start ie prima, wel 6 keer achter elkaar, blijkt dat er te weinig koelvloeistof in zit maar kan een ander technisch mankement alleen maar verholpen worden door Charlie. Deze waarschuwt me dat hij alle kabelbundels moet controleren en dat het een klus werk is en dat mijn
Twingo een hele dag opgenomen moet worden. Met alle kosten van dien.

Fijn dan, ik maak een afspraak en thuis aangekomen stort ik me op de doos paracetamol en daarna op de bank.
Twee uur later word ik wakker met pijn in mijn zij. Een rib die vorige week over een andere is geschoten tijdens een hoestbui, zit er weer overheen en voorzicht rek ik me uit. Ik vloek gewoon hardop, ik woon alleen.

Ik moet nog wat zaken regelen en stap in de auto die natuurlijk weer niet start. Met een lief stemmetje bel ik de Wegenwacht en die staat in no time voor mijn neus. Mijn auto start natuurlijk en de man zegt dat het komt omdat mijn auto de sleutel niet herkent want een van de 600 lampjes blijft flikkeren. Ik haal een reserve sleutel en ja hoor die herkent ie en het flikkerende lampje dooft. Verder kan de beste man niet veel doen. Ik vraag of ik hem eventueel nog een keer mag bellen als ik een probleempje met het starten heb? Dat mag, na het eten. Ik doe wat ik nog moet doen en rijd langs de Lidl om nog wat boodschapjes voor het weekend te doen, alleen het hoognodige.

Terwijl ik in het laatste pad sta krijg ik een ontzettende klap tegen mijn zij. Een zeer geverfde dame trok haar volle boodschappenkar even de hoek om waardoor de kar uit de bocht vloog en het zware handvat in mijn zere ribben slaat en me met de zere schouder tegen de vitrine aan drukt. Ik geef een gil, zij kijkt om en zegt sorry terwijl ik naar adem hap en bijna flauwval van de pijn. Mijn adem snerpt, ik zak door mijn benen, ik heb niet vaak een dergelijk pijn gehad. De als niet al te briljant bekend staande bedrijfs'líjdster' komt me vertellen dat het vast niet zo erg is, terwijl de zeer geverfde lippen van de daderes, die dat beaamt, zich in een verachtelijke boog laten zakken. Dan komt hij die zei: "Ik ben arts" en zegt dat ik moet stoppen met hyperventileren. Nog naar adem snakkend mompel ik over ribben en ademnood en ik kijk heel boos. Waarna iedereen boos is om mijn pijn die ze natuurlijk verwarren met eigenwijzigheid. Ik stuur hen naar een plaats heel ver weg en dat doen ze. "Aanstelster", zeggen de knetterrode lippen van de daderes; ondertussen probeer ik al strekkend mijn rib weer op zijn plek te krijgen. De pijn zakt een beetje en het ademen wordt makkelijker. Ik bel een vriendin die om de hoek woont, maar die blijkt niet thuis te zijn. Ik zeg dat ik het wel probeer en strompel naar de kassa, de tranen van pijn lopen over mijn wangen. Uit nijd haal ik mijn penning buiten uit het karretje en laat het daar staan. Ik kruip de auto in en rijd naar huis, zonder riem, die verdraag ik niet.

Een eindje verderop lopen de lippen en haar dokter en ik besluit hem toch nog even te zeggen wat ik denk. Ik leg snel uit wat het probleem is en zeg dat hij nooit meer moet zeggen dat hij dokter is als hij niet eerst een stoel vraagt zodat een duizelig 'slachtoffer' kan gaan zitten. En dat verder als iemand problemen heeft met ademhalen en een enorme klap tegen de ribben krijgt hij zich af moet vragen of er geen longprobleem is ontstaan. En dat hij, als hij ooit 'arts', wil worden, ik hem eerst wel bekend wil maken met anatomie en ziekteleer. Ik heb het antwoord niet afgewacht.

Eenmaal thuis, scheurde nog het hengsel van de boodschappentas en had ik geen zin meer om iets anders te doen dat dit op te schrijven voordat ik met een kop hete thee naar de bank loop.


©Gavi Mensch

Maastricht, vrijdag de14de juli 2017



donderdag 15 juni 2017

Halve gare Goudvis




Kloris, Roosje en Fay
Mijn goudvissen zijn 3 jaar oud, hetgeen op zich al een record is, en het aquarium moet eigenlijk elke maand verschoond worden. Dit keer was het wat later en na de goudvissen in een slabak met schoon water te hebben gedeponeerd, nam ik het aquarium mee om het van de dikke laag alg te ontdoen, dat vieze groenbruine spul dat snel aangroeit in de warmte. 
Het duurde even; transparant en glanzend nam ik de loodzware bak mee terug naar de kamer. 

Maar toen ik de goudvissen er in wilde doen, miste ik er een. Ik was eerst verbaasd, waar verstopt een goudvis zich? Op de tafel lag geen vis en op het kleed ook niet.
Ik schudde mijn hoofd als om te ontwaken. Ik knielde en keek onder tafel en ja hoor, daar lag de oranje halve gare naar adem happend en een halve meter verderop op de wat stoffige grond.

Kloris is de middelste
Hij moet een enorme sprong en smakkerd hebben gemaakt.  
Ik pakte hem op en zette hem in het aquarium. Ik verwachte dat hij zou gaan drijven zoals dode vissen dat normaliter doen. Maar hij sprintte  weg door het schone water. Nadat ook de andere twee vissen overgeplaatst waren, kwamen ze gedrieën naar het voederhoekje alsof er niets gebeurd was. 

De stoere springer lijkt niet suïcidaal. Ik denk dat hij alleen een sprong naar de vrijheid wilde wagen. Voor vissen is dat geen intelligente actie. Jammer genoeg kon ik hem niet fotograferen op het Perzische tapijt, dat had ie echt niet overleefd. 
Ik houd 'm toch maar in de gaten.




© Gavi Mensch
Maastricht 13-6-2017

*pagina voor slechtzienden 

Update:15-7-2017  Kloris leeft nog steeds.


.

woensdag 7 juni 2017

Storm



Het stormt, zo'n ouderwetse frisse zomerstorm. Ik heb het nooit erg gevonden om na warme dagen een paar dagen door koude windvlagen om de oren te worden geslagen. Het heeft iets van een oergeweld; niet te vergelijken natuurlijk met de echt gevaarlijke tornado's of orkanen.

Voeger, toen we (kleinkinderen) nog met mijn grootmoeder en ooms naar Katwijk gingen en daar wel een maand (of in ieder geval lang) bleven, was de zeewind mijn dagelijkse speelkameraadje. De ene dag met een dikke trui over je rok en bloesje heen en de andere dag met een trui over je gebreide badpakje op het strand. Over de martelingen van het gebreide badpakje heb ik het andere keer. We speelden dat we omvergeblazen werden in het zand, gilden van de lach.

De wind was mijn vriend, hij boog het helmgras in de duinen voor mijn voeten weg en maakt natte zandhoopje op het strand. Van de wind kreeg je wangen met kleurtjes als appeltjes. Mijn ooms waren allebei kapiteins, zuiplappen en stoere donders; de wind hoorde bij leven en dood werd mij verteld, ik was toen een jaar of 6. 


De oom die zich het eerste dooddronk was de leukste vroeger. Hij nam mij mee naar het beeld van de vissersweduwe met haar kind, waar hij vertelde dat het schip was vergaan in een vreselijke storm en dat de vissersvrouw alleen achterbleef met haar kind. Dat verhaal was goed voor tranen. 



Later was ik een lange tijd niet zo bevriend met stormen. Als ik met de fiets dijk-op naar school moest trappen, had ik minstens 10 minuten een hoestbui en als het op de terugweg nog zo waaide zat ik een hele tijd onderaan de trap uit te hoesten. Dat had wel het voordeel dat mijn longvolume ondanks de eeuwige bronchitis groot bleef.

Ziekmakend waren de Föhn, de Mistral, de Tramontana en de Levante, allemaal windsoorten uit mijn woon of verblijfplaatsen en die een venijnige hoofdpijn teweeg brachten. En dan nog vond ik het wel spannend. Je kon het een dag van te voren al voelen, er was vaak letterlijk stilte voor de storm.

Vandaag waait hier, net als gisteren, een zuidwester. De naam die doet denken aan het hoofddeksel dat bij mijn regenjas hoorden en die, als je de kraag over de achterkant opsloeg, zorgde voor een continue aanvoer van water langs je ruggengraat.

Katwijk was toen nog een heerlijk oord voor kinderen. Scheppen en dollen, zonder vergunning het strand omploegen en brood-met-pindakaas-met-zand picknicken in de duinen. We hadden niet de hele dag volwassenen op ons nek, alleen de zeewind.

Vandaag heeft de wind aardig wat schade aan gericht. Het redelijk stevige nest van de eksters was er niet helemaal tegen bestand. Ik hoop dat de jongen door de storm gedwongen vroege leerlingen waren. Veel bomen zijn geknakt en het jonge fruit is van de bomen gezwiept. Een feestmaal voor wormen, slakken en vogels.

 In mijn kleine tuintje valt de schade mee. Mijn laatste nectarines (3) hangen nog en de moestuin is redelijk beschut. Alleen mijn nep grasmatten vliegen van hot naar haar en ligt vol met de troep uit de buurt. Gelukkig kan ik mijn gras uitkloppen.
Het wapperende vliegengordijn oogstte veel applaus en oh's en ah's van mijn kleintjes gisteren. Over de wind kun je leuke verhalen vertellen. Mijn kleintjes hebben dan ook flink terug geblazen naar de wind.

Ik zou wetenschappers willen vragen om te zorgen voor gemene stormen op slagvelden. Zand in je ogen maakt de 'vijand' onzichtbaar en zand in je wapens is geweldig, die doen het niet meer! Mijnen leggen raakt dan uit de mode want de wind verandert het landschap, je kunt dus niet zeker meer zijn van je eigen mijnenveld. Tanks willen wel rijden in de woestijn, met zandstormen zullen ze veel in rondjes rijden, precies zoals we het graag hebben.


Wind is ook goed voor het opfrissen van al die koppen vol stof en rag. Ik raad alle zelfingenomen politici, ambtenaren en CEO's om vandaag met de mond wijd open te lopen en de neusvleugels gespreid. Diep in en uit ademen. Wie dat niet wil of kan, moet de adem maar inhouden tot de storm helemaal voorbij is. En dan vlug overal windmolens neerzetten, niet meer over zeuren in dit land van water en wind.


Vanmiddag haal ik mijn kleindochter op van haar peuterdagverblijf. Dan rijden we naar huis met alle raampjes en het dak open en moet ze haar armen wijd doen om zo naar huis te vliegen. Ik hoor haar nu al giechelen. En natuurlijk doe ik net of de storm mij omver blaast tot ze gilt van de lach.










©Eveline van Donkelaar
Maastricht 7-6-2017.

maandag 22 mei 2017

Maak plaats voor de naam van mijnheer.





Wat maakt dat vrouwen de naam van een voorheen 'volledig onbekende' man ineens voor hun eigen familienaam zetten? En waarom gebeurt dat nog steeds?
Zijn ze zich er niet van bewust dat ze zich daarmee halveren en de helft van zichzelf hebben weggegeven aan een meneer die niet eens familie is?
Zoals toen vrouwen nog monddood waren en eigendom van een man?
Je ziet dat nooit bij vrouwen die met vrouwen of bij mannen die met mannen getrouwd zijn.

Als ik op bijvoorbeeld Facebook pagina's zie dat vrouwen met de naam van hun man én die van zichzelf 'tekenen' ga ik soms op onderzoek uit. En wat blijkt? Dat zij protesteren op de FB pagina's van anderen en op hun eigen pagina's niets origineels te melden hebben. Zou dat komen door het zichzelf wegcijferen? Er zijn er ook die hun 'meisjesnaam'( achterlijk woord) helemaal niet meer gebruiken. Doen ze dat om een bepaalde reden?

Voor het aannemen van een familienaam voor een gezin met kinderen kan ik nog wel een excuus vinden, ook al is het logischer dat de kinderen de achternaam van hun moeder krijgen; de extra betrokkenheid van de vader door het gebruik van diens achternaam is verre van bewezen.
Voor het vastleggen van het vaderschap hebben we tegenwoordig DNA tests.

Verder blijven maar heel weinig gehuwden bij elkaar. Neem je dan bij een tweede huwelijk weer iemands achternaam erbij, vóór die van jezelf? 
Wat een gesol. Bij je geboorte krijg je de achternaam van degene die je gebaard heeft en desnoods aangevuld met de naam van de vader die de kinderen verwekt heeft. Dat lijkt me het meest logische. 
Het is geen heet hangijzer natuurlijk ook al zou de wetgeving in deze best een beetje meer met de tijd mee mogen gaan.

Zo zijn in de Tweede Kamer de vrouwelijke politici die de naam van hun man sjouwen naast die van henzelf allemaal van VVD en CDA afkomst. Conservatisme ten top. Ook CU dames gebruiken de naam van de man die hen door god is geschonken, (uitleg van een CU kennis van mij). Het is toch bar en boos.

Binnenkort kun je aan de dubbele achternaam aflezen wie er wel en niet getrouwd zijn. Of waren. Want er zijn zelfs vrouwen die zich zelfs na hun scheiding nog vastklampen aan mijn-heer zijn achternaam.
Zelfs echtgenotes van heren die publiekelijk vreemd zijn gegaan, klampen zich vast aan zijn achternaam. Soms voor de naam, soms voor het geld, soms voor het aanzien. Duidelijk allemaal zaken die ze zonder die andere achternaam niet hebben?
In plaats van Hillary Clinton (vrouw van die man met die sigaar) had ze zich Hillary Diane Rodham hebben moeten noemen; persoonlijk zou zeker eerder op haar hebben gestemd.

Ik vrees dat het dragen van de achternaam van de meneer die op dat moment het beste bij je past toch wel zeulen wordt als het uit is met de liefde en de trouw.
Mijn advies dus: Niet doen! Je bent mooi zoals je bent, je bent zo geboren en daar moet je niets aan veranderen.





Gavi Mensch
22-5-2017


Uit mijn dagboek Erger nisjes 




https://www.theperfectwedding.nl/artikelen/101/naam-veranderen-gaat-trouwen
.

zondag 14 mei 2017

Over vrije keuzes en dominantie


.
Ik had dominante ouders, controle freaks zoals velen, in een tijd dat vrijheid een nieuw woord was. Dat al die controles en de vergissingen die ze daar mee maakten hebben geleid tot ongelukken lijkt logisch. En dat ik ook een dominante ouder dreigde te worden leek ook logisch. Alleen was ik behoorlijk rebels.
Daar waar mijn ouders altijd iets hadden met façades en altijd rekening hielden met de buitenwereld heb ik dat mijzelf afgeleerd. En het was niet zo dat mijn ouders niet aardig waren. Mijn vader was een lieverd en mijn moeder bewoog zich in haar sociale netwerk met een helpende hand.

Ik denk ook wel dat ze met mij het beste voorhadden, alleen moeste het gebeuren op de manier waarop zij vonden dat het 'heurde'.
Mijn weg was uitgestippeld. Na de basisschool ging ik naar de MMS. Maar daar stokte de zaak. Ik wilde wel hockeyen, ik vond het heerlijk en trainde me suf, maar ik wilde maar niet aan het dokterszoontje blijven klitten, tot grote wanhoop van mijn moeder. Ik was jong uit huis en snel aan het werk. Studeren deed ik al werkend. 
Mijn moeder duldde ook geen inmenging in mijn kledingkeuze. Ik kreeg degelijke kleding en bruine leren veterschoenen. En als ik klaagde bij mijn vader zei hij sussend dat ik maar moest doen wat mijn moeder zei. De leuke dingen kreeg ik van mijn grootmoeder, de vrijheid ook en het uitgebreide keuzepakket. Ik heb mijn kinderen altijd vrijgelaten in hun kledingkeuze. Alle variaties van klassiek tot pikzwart en slobber tot alternatief, ik vond het allemaal prima. Ik mocht dat niet. Ik was een dochter van….. 
Pas toen ik uit huis ging droeg ik waar ik zin in had.

De schoolkeuze van mijn kinderen was die van hun. En de studiekeuze ook. En als ze een periode niets wilden mochten ze een paar maanden een baantje zoeken en daarna weer de draad op pakken. En toch was ook ik dominant. Mijn nee was veelal nee, ik kon niet altijd marchanderen. Dat is de pech van een één-ouder situatie, je kunt als kind nooit verhaal halen bij de andere ouder. En ja ik heb mijn kinderen opgeleid tot zelfstandige wezens. Uit noodzaak en overtuiging. Ik mocht thuis niet koken. Mijn kinderen mochten al koken toen ze nog heel waren. Ze konden koffie zetten en afwassen (afdrogen hoefde nooit). De een onderzocht en de ander deed, toen al. Nu zie ik mijn kleinkinderen ook in dat jong geleerd oud gedaan systeem, gelukkig.

Ik heb nooit dat streven naar perfectie. Goed was goed. Als mijn kinderen zelf beter wilden was dat prima. Maar van een perfectionistische vader had ik gezien dat je daar niet altijd gelukkig van werd. Ik kocht prachtige kleertjes voor mijn kinderen, veel tweedehands maar wel altijd mooi. Met mijn korte budget konden ze toch vragen en dragen wat ze wilden. Speelgoed was ook geen punt. We ruilden en ik maakte ook toen al veel zelf. Ik zie wel dat mijn kinderen daar een voorliefde voor nieuw aan hebben over gehouden. Ik herinner me dat ik móest schaatsen in een rokje en een maillot, later mocht ik daar wel een skibroek onder, maar toch.

In tegenstelling tot mijn ouders was ik nooit blij met mijzelf als moeder, ik was onzeker en klankbordarm. Zoals mijn ouders het gedaan hadden wilde ik het niet en ik toetste dus aan mijn grootmoeder, die weer veel te goeiig was en die door haar eigen kinderen onder de voet gelopen werd. Strak opvoeden dus zodat ik vaak een veer kon laten. Ook die opvoedingstheorie komt en gaat, samen met het antiautoritaire, de bezielende opvoeding en de oeverloos geduldige.
Ik denk dat voor alles wat te zeggen is. Maar het nee is nee voelde destijds het veiligst aan voor ons alle drie. In je eentje twee kinderen betekent dat je vier armen en vier ogen nodig hebt. En soms als ik ogen en handen te kort had was ook mijn lontje korter, was ik aan het eind van mijn Latijn dan kon ik uitvallen en vreselijk gefrustreerd zijn. Dat zijn van die dingen die je de rest van je leven spijten.
Hulp van mijn ouders en hun andere kinderen had ik niet. Ik had wel steun aan mijn nicht en aan tantes en oudere vriendinnen, die mij bevestigden in sommige dingen en daar blijf ik hen dankbaar voor.



Terwijl mijn moeder de hoop had opgegeven toen ik KVJV wilde doen (ik had 6 jaar voor mijn jongste broertje gezorgd) ook omdat ik de middelbare school niet had afgemaakt, kwam mijn vader wel met een trots gezicht naar de diploma-uitreiking. Toen ik jaren later de verpleging deed, wisten ze geen van beiden hoe zwaar dat was met een klein kindje bij me. En voor een dergelijk eigenwijze dochter hoef je dan ook niets meer te doen. Wel moest ik altijd de verhalen aanhoren over mijn oude schoolvriendinnetjes die met dokters en notarissen waren getrouwd. Alleen ik wist, blijkbaar, dat het geluk niet ligt in een titel maar in het houden van, ook van je werk. En in de overwinning van het halen van nog een diploma, voor mij. En voor mijn toekomst.

Mijn kinderen hebben fantastische dingen gedaan, ik ben altijd trots op hen (een enkele dag uitgezonderd). Ze hebben geweldige partners gekozen en hebben en krijgen geweldige kinderen.

Ik trouwde met een oudere man die respect eiste, gewoon omdat vaak opdrachten gaf, omdat hij dat zo vond. Dat heeft niet lang geduurd. Eerst komen mijn kinderen en dan pas de rest van de wereld.

Enfin, ik was nooit een perfecte moeder en het verleden is ook nooit meer te perfectioneren, zoals mijn nicht laatst opmerkte. Voor de dag van vandaag en de toekomst doe ik nog wat ik kan, probeer een leuke oma te zijn en een moeder die er altijd is, op de achtergrond. Ik cijfer mijzelf niet helemaal weg, ik houd altijd ruimte om me op af te zetten op weg naar boven. Boven dat maaiveld uit. 
Ik ben geen meeloper, heb een eigen wil en een goed gevoede mening. Ik incasseer nog steeds, de narigheden en de sores.

Mijn grote geluk is het zijn van een redelijke en aanwezige moeder van geweldige kinderen.
Dat is op zo'n dag als vandaag een blessing.






©Gavi Mensch
14-5-2017 









donderdag 4 mei 2017

Apotheek overtreedt de WET


Dit kreeg ik zojuist per mail. Ik heb de apotheek en Astrid(?) nog niet gebeld, ik moet eerst mijn bloeddruk (ja die wordt hoog van dit soort grove overtredingen) laten zakken. Lezen jullie maar vast hoe het werkt als je geen toestemming geeft voor het verspreiden van je zeer persoonlijke informatie: 



---------------------------------------------

BENU Apotheek xxxxx: Geef uw mening over onze apotheek
UA
Uw apotheek <info @ argo-onderzoek.nl>

Beantwoorden|
Vandaag, 12:14
U
Ongewenste e-mail
Dit bericht is hierheen verplaatst omdat u alleen e-mail vertrouwt van afzenders die voorkomen in de lijst met veilige afzenders. Het bericht is geen ongewenste e-mail


 465-731-28394563-122-7 <<<<<<< Dit is het toppunt van anonimiteit!!!!!!!!!
Ik heb natuurlijk wel wat cijfers veranderd

Geachte heer, mevrouw ,

Onlangs heeft u medicijnen ontvangen van BENU Apotheek xxxxxx. Om u - en andere klanten - in de toekomst beter van dienst te kunnen zijn, zijn wij benieuwd naar uw ervaringen met onze service.

Het onderzoek is
 anoniem. Dit betekent dat we niet kunnen zien wie welke antwoorden heeft gegeven. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 5 à 10 minuten. U kunt de vragenlijst invullen op een computer, tablet of mobiele telefoon. Wij zullen zeer zorgvuldig en vertrouwelijk met uw persoonlijke gegevens omgaan.

De geanonimiseerde resultaten van het onderzoek kunnen o.a. worden gebruikt worden voor:
·        Verbeterinformatie voor apotheken en apotheekmedewerkers
·        Het leveren van (beleids)informatie aan patiëntenorganisaties, overheid en toezichthouders
·        Het opstellen van keuze-ondersteunende informatie voor consumenten
·        Ondersteuning van het zorginkoopbeleid van uw zorgverzekeraar

Het onderzoek wordt uitgevoerd door onderzoeksbureau ARGO BV. Als u nog vragen heeft over het onderzoek of als u de vragenlijst liever niet wilt invullen, kunt u contact opnemen met Onderzoeksbureau ARGO, Astrid de Groot, info@argo-onderzoek.nl of 050-363 7464. Wilt u meer weten over het onderzoek? Klik hier om een kort filmpje te bekijken.

U kunt de vragenlijst nog invullen tot en met
 15 mei 2017. Klik op de link om de vragenlijst in te vullen:

U kunt ook de link kopiëren en in de adresbalk van uw browser plakken.

Wij hopen uw reactie te mogen ontvangen!

Met vriendelijke groet,
Het team van BENU Apotheek xxxxx
 


Uw e-mailadres wordt alleen gebruikt voor dit onderzoek en zal na afloop door ARGO worden verwijderd. ARGO hanteert een
 privacy protocol en werkt conform de Wet Bescherming Persoonsgegevens.
Er is een cookie nodig voor het invullen van de vragenlijst. Klik hier om meer te lezen over het cookie- en privacy beleid van ARGO.




---------------------------------------------------------------------------------


Ik heb zowel bij mijn apotheek als ook  bij mijn huisarts een briefje getekend voor het NIET DELEN van INFORMATIE over mij. Geen enkele!

Over privacy gesproken….

1.Hoe komt dit bedrijf aan mijn e-mail adres?

2.Hoe durven ze het woord privacy nog te noemen?

3.Hoe durven ze mijn gegevens door te geven aan een onderzoeksbureau?

4. Is de Wet bescherming Persoonsgegevens gewoon om te overtreden?


5. Wat is in gotsnaam :Verbeterinformatie voor apotheken en apotheekmedewerkers? 
6  Ik wil helemaal niet bekend zijn bij patientenorganisaties, bij beleidsmakers en zeker niet bij toezichthouders of de overheid! :Het leveren van (beleids)informatie aan patiëntenorganisaties, overheid en      toezichthouders       
7 Mij gebruiken voor farmapropaganda? :Het opstellen van keuze-ondersteunende informatie voor consumenten
8. De graaiende zorgverzekeraars kunnen de pot op. Ze hebben helemaal geen inkoopbeleid.: Ondersteuning van het zorginkoopbeleid van uw zorgverzekeraar


Het moge duidelijk zijn dat ik hier nog niet klaar mee ben. Wordt vervolgd! 




.

zondag 23 april 2017

Gastcolumn, Chawwa Wijnberg PTSS.

Oud zeer nog steeds nieuws.

Zo zal het de volgende generaties onderduikers en oorlogs en uitsluitersvluchtelingen ook vergaan. Of dacht iemand dat de vluchtelingen kindjes uit oorlogsgebieden traumavrij zouden zijn?


*Onder het kopje Jom ha show op mijn website bij herinneringen deze lange column.

Ptss

Omdat mamma met mij vluchtte toen ik zestien dagen oud was. Tante Elsje, de buurvrouw kwam en zei dat ze nu weg moest. Nu. Volgens mamma lagen de kersepitten nog op de bordjes. Ze kreeg tijd om zes luiers bij elkaar te graaien en verder niets dan de kleren die ze aan had. Weg, met mij. Zestien adressen, of achttien dat weet ik niet meer. Eerst bij iemand die ook een baby had. Dan vielen die luiers niet zo op. Maar die mevrouw at zelf goed maar mamma kreeg niets. En ik aan de borst huilde niet veel. Toen bij iemand die leuk was maar te veel kletste. Weer weg. En weer weg. En weer weg. En ik kreeg niet genoeg moedermelk maar gaf geen kik. Zou mamma toen al gezegd hebben, flink zijn kind?
Hoe lang heeft het geduurd voor we in Ilpendam aankwamen? Ik weet het niet. Wel dat ik toen bijna uitgedroogd was door gebrek aan voeding. En dat ik vrijwel niet meer poepte. Dat het een tijdje duurde voordat ze een dokter vonden die te vertrouwen was. Mamma heette toen Aartje en haar persoonsbewijs was zogenaamd van iemand uit het gebombardeerde Rotterdam. Ik heette Humpie.
Ik weet dat alleen uit flarden verhalen.
Omdat die kennis wel in mij opgeslagen is, heb ik het af en toe flink benauwd.
 Vooral vier en vijf mei. En bij alles wat op de ene of de andere manier aan de oorlog doet denken. Ik val dan stil. Ik keer terug in de bevroren tijd. Ik wil niet bewegen. Ik ben bang, maar ik voel het niet. Stil.
Wachten tot het over is.
De eerste drie jaar van je leven heb je een symbiotische verhouding met je moeder. Je voelt wat zij voelt. Zeggen ze.
Wat heeft zij gevoeld? Wanhoop, woede, verdriet, angst? Die gevoelens liggen bij mij op de bodem van mijn bevroren tijd. Blijf uit mijn buurt want de blinde woedeuitbarstingen liggen op de loer, de angst belet me de straat op te gaan.
Ik schreef ooit:
mei
twee warme dagen
en ik voel de helse woede
opgeblazen van niet uitgeblazen sissen
want het is over
veertig jaar voobij
hitler is een oude wolk geworden
maar nog altijd stormt en regent het in mij


Achter mijn dichte ogen marcheren de laarzen. Kan iedereen een verrader zijn. Kan er een mof komen die me te pletter slaat met mijn hoofd tegen de muur voor de ogen van mijn moeder. Of, nog erger, mamma bezwoer me dat ze mij dan, om me dat te besparen, zelf wel de nek omgedraaid had. Voelde ik dat ook als baby? Was ik daardoor ook bang van mijn flinke Mam?
Naar welke veiligheid verlang ik? Wat geeft me die stilte waar ik me in terugtrek? Oma en Ilpendam, het gras en de koeien, de slootjes en de westenwind. De hemelkoepel met de wolken en het land drijft op het water.
Ik ben nu geen machteloos babytje meer. Ik ben volwassen. Bijna vijfenzeventig. En toch heb ik bij tijd en wijle nog steeds te maken met die woordeloze benauwenis. Een machteloos bang kind zijn.
Dat is dus mijn ptss, post traumatisch stress syndroom. Mijn oorlogstrauma.







Gavi Mensch
Nederland BV 23-4-2017