Marktperikelen 6; de Laurentius markt

De Sint Laurentiusmarkt in Bemelen is een aparte belevenis. En wel om meerdere redenen.

Ten eerste is Bemelen een klein dorp in Zuid Limburg, vlak bij Maastricht, in een historisch gebied. De grote Amerikaanse begraafplaats is in de buurt, er worden nog processies gehouden en een groot deel van de burgerij heeft een bovenmodaal inkomen. Het dorp ligt in en op de heuvels en de is omringd door bossen en mergelgroeves. Het is een stukje aarde uit een sprookjesboek.

Het dorp is saamhorig op zon- en feestdagen en de markt wordt eens per jaar uitstekend georganiseerd voor en door de Harmonie. Een harmonie die van alle markten thuis is

Ten tweede zijn vrienden van mij tegenwoordig eigenaars van de dorpskroeg Roemer's eetcafe. En hele onderneming voor voormalige Brabanders in een super Limburgs dorp, waar ze overigens al jaren wonen (na de standplaats Maastricht te hebben verruild voor het dorpsleven).  Hij doet, zij kookt; het is min of meer een familiebedrijf geworden. Je eet er heerlijk, het is een prachtige locatie en de sfeer is prima en relaxt. Aangezien het heel moeilijk is om een plaatsje te bemachtigen op de Sint Laurentiusmarkt was ik blij met hun aanbod voor een stukje van hun kraam.

Ten derde is de markt echt meer een antiek- en brocante markt dan een rommelmarkt. Maar mijn vriendinnen hadden behalve dat ook een kledingrek met aparte kleertjes en dat liep als een trein. Mijn snuisterijen heb ik verkocht, ik ben in het geheel niet ontevreden; mijn antieke zaakjes staan weer op hun plek in mijn woonkamer/atelier.

Ten vierde heb ik weer mijn hart opgehaald aan de verscheidenheid van mensen. Veel Limburgers waaronder heel veel geboren Bemelenaren; de gemiddelde huizen prijs in Bemelen ligt rond het half miljoen. De gemiddelde wereldwijsheid ligt een stuk lager. Ik kan me over beide zaken nog steeds verbazen.

En als laatste heb ik nog nooit op een markt zoveel ongeloofwaardige dingen gehoord als hier, over de manier van leven van de Bemelenaren, over hun angst voor die Ollanders die maar een vreemd taaltje spreken en onbegrip over de koopwaar van diezelfde Ollanders. Zo kon iemand zich niet voorstellen dat een kraam zomaar een oud en morsig korset heeft liggen als bijzonderheid.

Of gewoon oude schoenen verkopen met enorme punten. Waar die punten dan wel niet voor waren.....

Met als kers op de taart de 60+ buurtjes die me vroegen waarom ik geen Limburgs sprak. Mijn antwoord dat ik 5 andere talen sprak leek een beetje langs hen heen te gaan. Wel begrepen ze dat ik wat landen gezien moest hebben. En of ik ook in Afrika was geweest. Daarop kon ik bevestigend antwoorden. Waarop ze een beetje dichterbij kwamen en zij haast fluisteren vroeg of ik niet bang was geweest bij al die wilden. Het duurde even voordat ik in staat was om te vragen over welke wilden ze het hadden. Hij wees op wat Afrikaanse maskers op zijn kraam. Ik was nog even stil en zei toen samenzweerderig dat ik niet in hun kookpot paste. Zij knikte en ik moest me snel omdraaien om niet in cynisch lachen uit te barsten. De rest van de dag werd er niets meer gevraagd, alleen maar geknikt.

Een kleine bijzonderheid. Sint Laurentius himself heeft de hele dag de regen tegengehouden. En dat in een tijd waarin de goten langs de straatjes die van de 'berg' naar beneden lopen de dag daarvoor nog iets weg hadden van een mini Niagara falls. Ook dat is heel uitzonderlijk.

Het was een heerlijke dag, vermoeiend maar met weer een heel andere kijk op het leven.

©Gavi Mensch

Bemelen, 19-6-2016

Op de markt krijg je de wind van voren

.

Antiek- en curiosamarkt.

Elke zaterdag.

In Maastricht.

Als je het station uitloopt loop je tegen ons aan.

We zijn de PR van het magische Maastricht.

We vullen parkeermeters bij het leven

En ben je even te laat dan krijg je een bekeuring... van Toezicht!

Weet je nog wel, die mensen die op hun eigen stoepje een wijntje dronken in de zomer bekeurden omdat je zonder terrasvergunning….etc. Ik heb hem nog vriendelijk uitgelegd dat ik de hele morgen al geld in de meter had gegooid. Dat was geen excuus er lag nu geen geldig parkeerticket in, aldus de zeer indrukwekkende Toezichtambtenaar. Van het type thuis niets in te brengen. Hij deelde aan de collega's 6 bekeuringen uit. Allemaal net even te laat.

Kleumende ploeteraars, zoals wij, staan dan gewoon een hele dag op zo'n markt voor de kat zijn mooie ogen.

Van 7 tot 16u staan we de entree van deze stad op te leuken.

En dat kost je dan 60 euries plus de marktkraam, de standplaats en de vele euro's die je al in die parkeermeter hebt gegooid.

Het commentaar van mijn Maastrichtse marktcollega's naar aanleiding van de 6 bekeuringen was heftig: "Wat een dorp voor corrupte rijke ambtenarij. Je hoeft alleen maar een vriendje bij de gemeenteraad te hebben...een katholieke vvd'er of zo." Ik kan me daar wel in vinden en met mij 3/4 van de mensen van hier. 

Het zou de gemeente mooi staan als ze eens wat meer faciliteiten zouden geven aan de marktkooplui en evenementenmakers. Al was het maar een parkeerkaart met korting, achter de kraam parkeren of gebruik mogen maken van een parkeerterreintje in de buurt. Mijn collega's zeggen dat het ijdele hoop is. Er wordt nooit naar iemand geluisterd. Nou ok dan, dan moeten we er maar over schrijven en maandag maar eens bellen naar de zieke burgemeester (Zij die geen besluit kon nemen over de noodopvang van vluchtelingen omdat ze griep had).

Enfin, ik heb desondanks een gezellige maar koude dag gehad. Verbrande wangen van de koude zuidwester. Gelachen en mooie verhalen gehoord.

Veel Amsterdammers met een NS-dagje Maastricht, heerlijk om weer eens iemand 'ben jij mesjoche' te horen zeggen.

De auto is weer uitgeladen en nu ga ik douchen en eten en waarschijnlijk knock out op de bank. Het leven van een marktkoopvrouw.

©Gavi Mensch

Maastricht, 12-12-2015.

Marktperikelen 1

Vandaag weer naar de zaterdagse antiek- en curiosamarkt.... de Rolls Royce is al weer afgeladen.

Vorige week vroeg een mevrouw die 'staat' met oud zilver, wat er dan wel antiek of curiosa was in mijn kraam. 
Heb ik het maar verklapt aan haar: 
"Mevroi, het enige stuk curiosa ben ikzelf, de rest is sjieke meuk die ik probeer te slijten aan leuke mensen om al doende mijn niet al te florissante inkomen op een redelijk en sociaal-maatschappelijk verantwoord peil te houden." 
"O", zei ze. 

Deze keer heb ik wel een zeil bij me, afgelopen zondag is mijn waar volkomen verregend.

De zondagsmarktdames en -heren hebben nooit een stukje zeil over, daar ga ik dus niet meer staan, weinig collegiaal volk. Nu kijk ik niet meer naar het weerbericht. Vorige week zou het hier niet regenen, die wolkbreuk had men over het hoofd gezien. En morgen regent het een klein beetje, dus met mazzel blijft het droog. 

                                         

Hebben ze dit weekend hier ook nog het Preuvenemint.

Mijn schoonzoon is aan het werk met zijn Spaanse hammen (als importeur en hamsnijder) in zijn Spaanse outfit. 

En mijn kleintjes luisteren de stand van hun vader op in de originele Andalusische klederdracht die van oorsprong afstamt van de jaarmarkten.

Ik ga dus iedereen die van de trein naar het centrum loopt ook nog naar het Vrijthof sturen naar naar stand 22. Het wordt een drukke dag, hoop ik.;-)) 

Het wordt een koninklijk gebeuren met de hoogheden van alle ons omringende landen die samen met het hier heersende Oranjestel het 200 jaar koninkrijk's feestje vieren. In Maastricht. Joost mag weten waarom, want de meeste authentieke Maastrichtenaren voelen zich niet echt Nederlands.

O ja en ik heb nog een mooie Laura Ashley jurk voor Máxima, met die dure speedboot van Alex moet Máxima aan de tweedehands. Misschien wandelt ze nog even langs.

PS  Het miezert nu niet meer maar je waait uit je laatste verschoning.

Matige verkoop....men komt om den Koning en die zijn Koningin te bespieden. 
Opruimen en wegwezen.

De jurk voor Máxima en de bijpassende sombrero heb ik laten ophalen door één van vele helicoptères die boven ons hoofd vlogen. Mét de rekening natuurlijk. 200 euries is een peulenschil vergeleken bij de prijs van haar pyjama. De grijze jurk is peperdure Laura Ashley. De sportschoentjes stonden Máxima niet leuk. Lex wilde ook zo'n jurk...helaas ik had er maar een. Wat een stampvoeter!

Los daarvan heb ik van mijn verdiensten in ieder geval weer groenten, fruit en saliethee bij mijn Turkse winkel kunnen inslaan.

©Gavi Mensch

Maastricht, 30-8-2014.

.