Overpeizingen van een mensch met kraak.

Als ik me oud voel, ouder dan ik ben, ouder dan de jaren die ik geleefd heb, helpt het om te bladeren in mijn beschreven verleden. De redenen waarom ik me oud voel, soms, worden dan duidelijk. Ik heb veel gedaan, goed en fout, meer goed dan fout, gelukkig; jawel, dat kan alleen ik maar beoordelen. Voor mijn fouten heb ik al geboet, ik heb er al wakker van gelegen, ik heb ze de revue laten passeren en erover nagedacht. Ik kan het verleden niet veranderen. Ik heb het een en ander overleefd en ik daarom wil en kan mij zelf niet veranderen, de overlevingsstrategie is in mijn persoonlijkheid ingebed. Ik kan wel gaan huichelen en draaien maar dat zit er niet in, zo ben ik niet.

Wel zie ik waar anderen soms last hebben gehad van mijn ietwat temperamentvolle  (klinkt niet zo erg) persoonlijkheid. Ik kan dat niet terug draaien, aan excuses heeft niemand wat; het meeste is te lang geleden of zijn die anderen dood.  Als ik tegenwoordig wat schrijf geef ik anderen in ieder geval de ruimte om het NIET te lezen. 

Ik heb grote moeite met een gebrek aan loyaliteit. Ik verdedig mijn mensen door dik en dun. Als ik dat ten onrechte doe, zeg ik dat later in een 1 op 1 situatie en nooit waar anderen bij zijn. Natuurlijk verwacht ik die loyaliteit ook maar alleen van mijn mensen, de mensen die me kennen en die ik ken. Vrienden en vriendinnen en anderen die die loyaliteit van mij 'for granted' namen kwamen van een koude kermis thuis. 

Ben ik lastig, vraag ik me dan? Daar kan ik 'ja' op antwoorden. Ik heb zo'n kop die alsmaar boven dat maaiveld uit wil. Anderen zouden zich daar voor kunnen schamen. Daar kan ik niets mee, helaas.  Het wil dus niet zeggen dat ik graag in het centrum van de belangstelling sta, helemaal niet; ik vind toegezongen worden al moeilijk. En die kop steek ik niet met voorbedachte rade naar boven.

Ik heb het meeste in mijn leven zelf moeten doen, ik wil dat blijven doen op de manier die mij het meest effectief lijkt, als was het maar met af en toe in plaats van een klopje op eigen schouder. 

Dat is ook zo'n teken van ouderdom. Dat die klopjes op mijn schouder vaak komen van nieuwe mensen. Dat is prettig. Door dat  'for granted' nemen krijg je steeds minder complimentjes.

Mijn kleinkinderen brengen mij weer terug in het heden. Veel van wat een moeder 'fout' doet, kan ze enigszins verbeteren bij de tweede kans die het zorgen voor kleinkinderen eigenlijk is. Tijdens een uitgebreid en meer relaxt (groot) moederschap zonder moederschap te zijn. Omaschap is heel spannend en leerzaam.   

Hoe ik hier op kwam? Oh ja ( dit is ook een teken van geen 16 meer zijn, de draad kwijtraken), ik zat te bladeren in het nog niet zo verre verleden en kwam de volgende herinnering tegen: 

Kinderlogica.

Daar op de rieten poef

Die kraakt van ouderdom,

Wiebelt ze en vraagt

Waarom die mand kraakt.

Ouderdom zeg ik

die mand is al heel oud

Dan kruipt ze lachend

Op schoot bij mij en

Zegt al wiebelend

En blij; Jij kraakt niet

En jij bent ook al oud

Maar jij bent geen mand

Blanca december 2013 

©Gavi Mensch

Maastricht, 1-2-2017

Bananenkoekjes met lestjes.

.

Voor 15 koekjes 

Bereidingstijd 15 minuten.

Baktijd ca 30 minuten.

 Kosten: die van een ei en een overrijpe banaan….en de lestjes.

Voor het basiskoekje:

1 ei

1 dessertlepel olijfolie

1 rijpe banaan

4 eetlepels tarwebloem (om mee te beginnen)

Lestjes ***

Bakplaat, bakpapier en een voorverwarmde oven op 200º

Onze lestjes bestonden uit rozijnen en wat vruchtenmuesli, een klein stukje fijngehakte chocolade en twee kleine plakjes harde decoratie marsepein.

Wil je de koekjes suikervrij houden neem dan als lestjes een 1/2 gehakte appel, gehakte walnootjes, een theelepel kaneel en wat pinda's bijvoorbeeld.

Klop het ei met de staafmixer en voeg de bloem, de banaan en de olie toe.

Roer de lestjes door het beslag en maakt het eventueel wat dikker met wat meer tarwebloem.

Neem de bakplaat bedekt met bakpapier en pak een eetlepel beslag en schuif dat met een andere eetlepel op de bakplaat en plet het bergje een beetje.

Hoe dikker de koekjes hoe zachter ze van binnen zijn. Voor brosse koekjes moet je ze wat dunner maken.

Schuif de bakplaat in het midden van de oven en bak ze op 150º gedurende 30 minuten goudbruin.

Prik met een saté-pen in de koekjes om te zien of ze gaar zijn; er mag geen beslag meer aan de pen zitten. 

Je kunt ze laten afkoelen, hier is dat niet gelukt. Na 2 minuten waren er al 2 verdwenen.

Bakken met de (klein)kinderen is altijd een succes. Afbakken tijdens het eten, anders kun je de spinazie allemaal zelf opeten!

©Gavi Mensch

Maastricht, 25-9-2015

***Mijn kleinzoon vecht nog met de r en dus zijn het lestjes geworden.

Maar het moeten wel lekkere lestjes zijn….  ^_^

.

Rebellen nemen het over.

Ik wil niet meer, ik wil niet meer!
Ik wil geen handjes geven!
Ik wil niet zeggen elke keer:
Jawel mevrouw, jawel meneer...
nee, nooit meer in m'n leven!
Ik hou m'n handen op m'n rug
en ik zeg lekker niks terug!

Ik wil geen vieze havermout,
ik wil geen tandjes poetsen!
Ik wil lekker knoeien met het zout,
ik wil niet aardig zijn, maar stout
en van de leuning roetsen
en schipbreuk spelen in de teil
en ik wil spugen op het zeil!

En heel hard stampen in een plas
en dan m'n tong uitsteken
en morsen op m'n nieuwe jas
en ik wil overmorgen pas
weer met twee woorden spreken!
En ik wil alles wat niet mag,
de hele dag, de hele dag!

En ik wil op de kanapee
met hele vuile schoenen
en ik wil aldoor gillen: nee!
En ik wil met de melkboer mee
en dan het paardje zoenen.
En dat is alles wat ik wil
en als ze kwaad zijn, zeg ik: Bil!



Met dank aan Annie M.G. Schmidt, die mijn lijflied schreef.
Ter herinnering aan Koko.
Ik geef het ook weer door aan mijn kleinkinderen, maak geen zorgen! ;-)

©Gavi Mensch
7-10-14

Marktperikelen 1

Vandaag weer naar de zaterdagse antiek- en curiosamarkt.... de Rolls Royce is al weer afgeladen.

Vorige week vroeg een mevrouw die 'staat' met oud zilver, wat er dan wel antiek of curiosa was in mijn kraam. 
Heb ik het maar verklapt aan haar: 
"Mevroi, het enige stuk curiosa ben ikzelf, de rest is sjieke meuk die ik probeer te slijten aan leuke mensen om al doende mijn niet al te florissante inkomen op een redelijk en sociaal-maatschappelijk verantwoord peil te houden." 
"O", zei ze. 

Deze keer heb ik wel een zeil bij me, afgelopen zondag is mijn waar volkomen verregend.

De zondagsmarktdames en -heren hebben nooit een stukje zeil over, daar ga ik dus niet meer staan, weinig collegiaal volk. Nu kijk ik niet meer naar het weerbericht. Vorige week zou het hier niet regenen, die wolkbreuk had men over het hoofd gezien. En morgen regent het een klein beetje, dus met mazzel blijft het droog. 

                                         

Hebben ze dit weekend hier ook nog het Preuvenemint.

Mijn schoonzoon is aan het werk met zijn Spaanse hammen (als importeur en hamsnijder) in zijn Spaanse outfit. 

En mijn kleintjes luisteren de stand van hun vader op in de originele Andalusische klederdracht die van oorsprong afstamt van de jaarmarkten.

Ik ga dus iedereen die van de trein naar het centrum loopt ook nog naar het Vrijthof sturen naar naar stand 22. Het wordt een drukke dag, hoop ik.;-)) 

Het wordt een koninklijk gebeuren met de hoogheden van alle ons omringende landen die samen met het hier heersende Oranjestel het 200 jaar koninkrijk's feestje vieren. In Maastricht. Joost mag weten waarom, want de meeste authentieke Maastrichtenaren voelen zich niet echt Nederlands.

O ja en ik heb nog een mooie Laura Ashley jurk voor Máxima, met die dure speedboot van Alex moet Máxima aan de tweedehands. Misschien wandelt ze nog even langs.

PS  Het miezert nu niet meer maar je waait uit je laatste verschoning.

Matige verkoop....men komt om den Koning en die zijn Koningin te bespieden. 
Opruimen en wegwezen.

De jurk voor Máxima en de bijpassende sombrero heb ik laten ophalen door één van vele helicoptères die boven ons hoofd vlogen. Mét de rekening natuurlijk. 200 euries is een peulenschil vergeleken bij de prijs van haar pyjama. De grijze jurk is peperdure Laura Ashley. De sportschoentjes stonden Máxima niet leuk. Lex wilde ook zo'n jurk...helaas ik had er maar een. Wat een stampvoeter!

Los daarvan heb ik van mijn verdiensten in ieder geval weer groenten, fruit en saliethee bij mijn Turkse winkel kunnen inslaan.

©Gavi Mensch

Maastricht, 30-8-2014.

.

Sterretje

.

Op Valentijnsdag zou mijn jongste kleindochter geboren worden. Zaira kwam echter al anderhalve maand eerder en was te ziek om verder te gaan.

Toch heb ik drie kleinkinderen.

Mijn oudste is Blanca, een dame van drie en een half (moeilijk om te laten zien met zo'n dubbelgevouwen wijsvingertje) die precies weet hoe het allemaal werkt. Een durfal, een klimster, een trampoline-springster, een fietster op twee wielen. Een puzzelaarster van heb ik jou daar en een tekenares met talent. 

Ze is de baas en als ze niet de baas is, is ze dat nog, denkt ze.

Maar niet bij mij, haar Oma. Ik ben altijd te porren voor gekke zaken, verkleedpartijen, tenten bouwen en koekjes bakken. Alleen heb ik niets met brutaal en ongehoorzaam, ik leg uit, praat en als het nodig is negeer ik een minuut of 5.

Dat is heel erg, als mijn kleindochter genegeerd wordt snapt ze razendsnel dat er iets fout is gegaan.

Mijn kleinzoon Óscar daarentegen, lacht mijn dwingende oogopslag weg, drukt met zijn altijd kleverige priegelvingers mijn oogleden naar beneden en roept dan "Oma kiekeboe". Probeer dat maar eens te negeren! Deze anderhalf jaar oude charmeur speelt altijd op de persoon. Ziet alles en begrijpt veel te veel voor zijn leeftijd. Hij is snel en ongeduldig, vrolijk of huilend met enorme tranen, zoals die van dat beroemde zigeunerkindje op het schilderij.  Natuurlijk trap ik daar niet altijd in, mijn kleinzoon heeft wat vernauwde traanbuisjes en hoeft maar met zijn lange wimpers te knipperen om dat traanvocht precies op het goede moment over zijn wangen te laten lopen. Ik moet er om lachen en dan hij meestal ook.

Het mooiste kleinkind dat ik ooit heb gezien was mijn sterretje Zaira, ze lag daar zo aanwezig te zijn, zo compleet en zo mooi. Zoals mijn dochter op het kaartje zette: "Ze was te mooi voor deze aarde."

Ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit kleine meisje zo zou missen. Dat ze zoveel verdriet zou achterlaten, zo'n enorme lege plek.

Ze had al een stoeltje, prachtige jurkjes in mijn onderste la en een heerlijke dekentje voor haar alleen. 

En een draagzak; oppassen op twee kleintjes met een derde in de je armen, betekent dat je af en toe toch je handen vrij moet maken. Dicht tegen Oma aan is het veiligst.

De draagzak ligt hier zo vreselijk leeg te liggen.

Mijn kleinkinderen groeien op met de wetenschap dat ze nog een zusje hebben. Zaira maakt deel uit van het gezin. Ze wordt genoemd telkens als de namen van de hele familie genoemd worden. Dat is prettig en geruststellend voor allemaal. Ook voor mij. 

Ze is geen verleden tijd, ze heeft haar plaatsje ingenomen. Ik probeer me voor te stellen hoe ze zou lachen en haar armpjes om mijn hals zou slaan, zoals Óscar dat doet of een pruillip. Of met haar handjes in haar zij gaat staan zoals haar grote zus Blanca.

Ze is de zoetste van mijn kleinkinderen, de minst tastbare en ook degene die het meest in mijn gedachten is.

Blanca en Óscar hebben een pop die de kleertjes van Zaira draagt.

Maar de pop heet Alicia.

Zaira is een sterretje

©Gavi Mensch

Maastricht, 9-2-2014 

.

EVA

Helaas is de inhoud van dit blog verwijderd vanwege onrechtmatige overname en laster;  de waarschuwing blijft echter!

Dit is tevens een waarschuwing voor degene die haar beledigt of  haar een strobreed in de weg legt. 

Iedereen die probeert ook maar een letter van haar naam te misbruiken, een haar van haar hoofd te vertrappen of haar op welke wijze dan ook pijn doet, moet weten dat mijn leven niet zo veel waard is als ik mijn kinderen moet verdedigen. 

Ik hoef geen wapens, ik heb kracht en twee handen. Rolluiken en politiemachten houden mij niet tegen.

Mijn kinderen laat je met rust! 

Nisperos

Op mijn patio staat een nispero, een Japanse mispel, zelf geplant. Hij groei en groeit en stopt niet met groeien en vandaag of morgen moet hij afgezaagd worden omdat de wortels de tegels breken. Drie meter statige slanke boom uit een pitje, met zoveel fruit dat we niet weten hoe snel we het moeten plukken en rapen. De boom is lief lelijk en oersterk. Hij bloeit uitbundig in het vroege voorjaar en in mei zijn de nisperos rijp.

In het voorjaar behangt de jasmijn de stam en de takken met slingers, niet verwonderlijk dat het ook nog eens heerlijk ruikt onder de boom.

Bijen en wespen doen hun best om alles te bestuiven en pollen van hot naar haar te dragen. Het is een komen en gaan vanjewelste, naar de nispero van de achterburen vermoed ik.

Om te voorkomen dat ze te dicht bij mijn tafel komen heb ik een schaaltje met rijp fruit op het afdak naast de boom gezet. Ze houden zich keurig aan hun territorium en dat is maar goed ook want ik ben erg allergisch voor wespensteken.

Bijen en wespen zijn nog de weinige zaadverspreiders in dit land, verder is men tevreden met één twee of geen kinderen.

Mijn kleindochter en het zoontje van mijn vriendin zijn enthousiaste plukkers, ook al denk ik dat het eerder gaat om de steile hoge trap die ze mogen beklimmen.

Het blijft een uitzonderlijke luxe om voedsel in je eigen tuintje te hebben, zeker als het boordevol vitaminen en mineralen zit. In Nederland wordt het fruit verkocht onder de naam loquat maar het fruit komt uit de warme landen, hier overleeft de boom zelden in de tuin.

De nispero trekt zich niets aan van crisis en werpt uitbundig vruchten af voor de hele buurt. Dit jaar heb ik de buurkinderen nisperos laten plukken voor thuis. Ze eten ze onderweg al op, soms worden er van de grond geraapt voor jam. De pitten worden opnieuw geplant of gedroogd, daar kun je prachtige sieraden van maken. De enorme bladen van de boom worden onder de boom gegooid in het najaar. Met flink wat regen composteert dat snel.
We bespuiten niet, daar houden wij niet van en de bijen nog minder. 

Van de lelijke vruchten maken we siroop.
Weggooien doen we niets.

©Gavi Mensch

Jerez de la Frontera, 10-5-2013

All rights reserved 2013

.

Drietig

"Oma, huil je?" vraagt Blanca die naast me aan mijn bureau zit te tekenen terwijl ik mail lees. Ik merk dat er weer zo'n rot traan over mijn wang biggelt. Wanneer stoppen die zenuwuiteinden nu eens met kortsluiting maken?

"Zomaar een domme traan", zeg ik met een rare glimlach en ze trapt daar dan ook niet in.

"Ben je drietig?" vraagt ze dan en terwijl ze haar handje op mijn arm legt rolt er nog een en nog een, onstuitbaar. Nu snuit ik mijn neus en glimlach."Ja, liefje ik ben een beetje verdrietig maar niet heel erg."

 "Waarom ben je drietig Oma?" vraagt ze dan met een klein stemmetje.

Het is zo ver, de waarom fase is begonnen en alles vereist uitleg. Niet zo makkelijk dus. Ik vertel haar dat ik soms moe ben en me net zoals zij soms verdrietig voel en een beetje alleen. 

Op dat moment kwam er een bekend nummer op de radio, Sinatra, waar hij van gezegd had dat hij er geen fan van was. Er rolt nog een ongewenste traan en ik veeg hem snel weg.

Ze kijkt me aan en vraagt of ik geen kusjes krijg van Opa G. En gelijk daar achteraan dat ze wel met Opa naar de dierentuin wil. Ze heeft het allemaal onthouden

Ik realiseer me nu weer hoe slim en snel ze is. En hoe oplettend! En empathisch!

"Ja, hoor ik krijg wel kusjes van Opa G", zei ik, "heel veel zelfs. Maar nu is hij er even niet, hij is weg met het vliegtuig om te werken. Als hij terug is gaan we naar de dierentuin".

Daar is ze tevreden mee, mijn ogen zijn weer droog en ik zet haar aan mijn ezel zodat ze kan schilderen. Ze is una artista.

Óscar heeft alles vanaf de poef zitten bekijken. Als ik weer ga zitten komt hij naar me toe gehobbeld en legt zijn hoofdje op mijn schoot en blijft even zo stil liggen. Dan krijg ik een big smile en gaat hij 'ook' zijn poppen troosten.

Zojuist zijn ze opgehaald. Terwijl ze wegfietsen, werpt mijn driejarige kleindochter me nog een kushandje toe en roept: "Niet meer huilen hoor Oma……."

Uit mijn dagboek: Hinkend tussen twee gedachten©

14-8-2013

©Gavi Mensch

Maastricht, 24-9-2013

Recycle speelgoed.

Het was weer een heerlijke klus. 
Het poppenhuis voor mijn kleindochter is klaar. 

Enige maanden geleden kocht ik voor weinig geld een lading oud speelgoed bij twee verschillende kringloopwinkels . Mijn  doos met tubes kindvriendelijke acrylverf, mijn gereedschapskist en wat accessoires  uit de knutseldoos. En een push om te beginnen. 
Door wat lichamelijke mankementen heb ik even wat meer tijd; om me niet nutteloos te voelen na zoveel jaren hard werken doe ik een appél op mijn creatieve mogelijkheden.  
Mijn kleinkinderen zijn zo'n geschenk, dat mijn geschenken voor hun verjaardag iets van mijzelf moeten zijn.  

Voor de jongste  ging ik aan de slag met speelgoed op wielen, groot en iets te moeilijk voor zijn leeftijd. Dan kan zijn iets oudere zusje helpen en er ook mee spelen.

Hijskraan, brandweerauto en dierenbus.

Gerestaureerd, geschuurd,geverfd en afgelakt.

En natuurlijk fouten maken door scheepslak te gebruiken die never nooit droogt.

Dus na dagen drogen opnieuw  schuren,  verven en andere lak gebruiken.

En uiteindelijk is het klaar. Het oude houten speelgoed doet weer dienst. voor mijn kleinkinderen is het nieuw en ik heb het gevoel dat ik er iets van mij ingelegd heb. Nieuw had ik deze cadeaus waarschijnlijk niet gekocht omdat ze te duur zijn.

Voor mijn kleindochter die een dezer dagen 3 jaar wordt ben ik al spulletjes gaan sparen lang voordat ze geboren werd.

Met het idee dat als ik ooit een kleindochter zou krijgen er een poppenhuis zou komen, zoals ik er ook ooit een voor mijn dochter had gemaakt.

Een oud poppenhuis gekocht en poppenmeubels. Ook hier een schoonmaakbeurt, schuren en verven.

Leuk werk om een mini stoel te beschilderen zoals je een eigen stoel zou versieren.

                                            de woonkamer 

 de slaapkamer

 de keuken compleet met de kat.

Het Spaanse fornuis en de badkamer met een bad op  pootjes en waskommen ....

de spaanse kamer

zelfs het licht ontbreekt niet....

Het knutsel- en verfwerk is klaar tot volgend jaar.
Of in ieder geval tot sinterklaas.
Ik pak het schilderen weer op, het schrijven doe ik nog steeds en ook het studeren gaat weer starten in september.
Nu eerst de verfspetters verwijderen en zien dat ik dit ingepakt krijg voor de feestdag. 



©Gavi Mensch
28-7-2013


All rights reserved 2013, niets van deze blog mag overgenomen worden zonder specifieke toestemming van de auteur.

altijd niets

vloeibaar niets klatert

geluidloos de leegte in

onzichtbaar uiteen spattend

nergens, nooit, niets

heeft tijd zo weinig

ontelbare seconden geduurd

weg, alsof het nooit  bestond 

wat achterblijft is

wat tastbaar leven was

geboren en gegroeid

gehuild, gelachen
alsof het ooit meer was

dan niets, altijd blijven zou

    onzichtbaar, altijd…..

©Gavi Mensch 
4-11-12

Aquarel : Blanca RvD 
All rights reserved 2012

.

Eerste les voor het dansen van Sevillana's: de handen.

.

Tussen jonge moeders is soms een strijd gaande met betrekking tot de leerprocessen van hun kroost: "Die van mij kan dit al".
Het is natuurlijk gewoon een uiting van gezonde oudertrots en het stimuleert de kinderen om dingen te leren met behulp van de ouders.
Oma's zoals ik hebben dat ook wel gedaan, ik was niet zo bezig met die "strijd", wel met de stimulans. Mijn kinderen waren al vroeg zindelijk bijvoorbeeld.  iets waar men nu van zegt dat het niet goed is, het zal me worst zijn! Ik heb heel veel geld uitgespaard door mijn kinderen op een vrolijke manier te leren dat je plast op het potje, een paar minuten meerdere keren per dag, zingend! Hen de hemel in prijzend als het lukte en blijven lachen als het niet lukte.
Maar hoe je het ook draait of keert, sommige dingen kun je niet (aan)leren, die zitten in de genen.

Mijn kleindochter is voor 75% opgebouwd uit Spaans genetisch materiaal.

Toen ik als jonge griet voor het eerst in Spanje ging wonen, verbaasde ik me over al die jonge kinderen met die beweeglijke handjes.
Toen ik leerde om Sevillana's te dansen, werd mij verteld dat de pasjes niet zo belangrijk zijn, de handen vertellen het verhaal.
Het bijzondere van die kinderhandjes werd me toen duidelijk. Ik heb lang moeten oefenen, mijn kleindochter heeft dat meegekregen.
Spanjaarden spreken nu eenmaal veel meer met hun handen.

Jaren later toen ik terug was in Nederland en Spaanse les gaf aan de Volksuniversiteit, was de gebarentaal het eerste dat ik mijn leerlingen aanleerde, voor bijna elk woord is een handbeweging. Als je je handen niet mee kunt laten praten, wordt het communiceren in het Spaans al een stuk moeilijker.

Voor de liefhebbers, hieronder een link voor de eerste les van de cursus Sevillana's dansen: het bewegen van de handen.

http://www.youtube.com/watch?v=wTxq-R1n0IM

Mijn kleindochter wordt tweetalig opgevoed, ze heeft die ingebakken gebarentaal voorlopig nog hard nodig. En het gaat haar goed af
De pasjes zijn in de maak….maar dat duurt nog even, eerst lopen!

http://www.youtube.com/watch?v=2TRzagpHiKw


Het temperamentje van de jongedame is 100% van twee kanten aangeboren.





©Gavi Mensch
Maastricht 20-7-2011


All rights reserved 2011