Ik wil niet meer, ik wil niet meer! Ik wil geen handjes geven! Ik wil niet zeggen elke keer: Jawel mevrouw, jawel meneer... nee, nooit meer in m'n leven! Ik hou m'n handen op m'n rug en ik zeg lekker niks terug!
Ik wil geen vieze havermout, ik wil geen tandjes poetsen! Ik wil lekker knoeien met het zout, ik wil niet aardig zijn, maar stout en van de leuning roetsen en schipbreuk spelen in de teil en ik wil spugen op het zeil!
En heel hard stampen in een plas en dan m'n tong uitsteken en morsen op m'n nieuwe jas en ik wil overmorgen pas weer met twee woorden spreken! En ik wil alles wat niet mag, de hele dag, de hele dag!
Toen ik enige tijd geleden van een goede vriend "Formidable toegestuurd kreeg moest ik alsmaar denken aan een heel ander genre muziek, alsof ik iets terug hoorde dat in mijn geheugen zat.
Ik wist dat het iets te maken het met rebellie en kwam zo bij mijn oude 'koosnaam' obstinaat!
Et voila:
Canto Ostinato van Simon ten Holt
Zo, bent u wel een uurtje zoet.
Goedenacht
Bonne nuit
Goodnight
Buenas noches.
PS. Ik hoef geen enkel commentaar op mijn koosnaam, ik heb het allemaal al gehoord en het is weinig origineel. Wel ben ik trots op het feit dat ik toch vaak mijn hoofd boven het maaiveld heb uitgestoken en het nog steeds op mijn schouders zit en uitstekend functioneert. ;-)
Nu eens geen gastblog maar een kleine inzage in het leven van een veelzijdige kunstenares waar ik trots op ben: mijn vriendin Chawwa Wijnberg.
Zij werd geboren in 1942 in Dordrecht en vluchtte met haar moeder en met dichtgeplakt babymondje van onderduikadres naar onderduikadres. Veel trauma's ook die opgelopen in latere oorlogen zijn letterlijk en figuurlijk verwerkt in haar columns en verhalen en vooral in haar dichtbundels en kunstwerken.
Chawwa's familie en de mijne kenden elkaar al van voor de oorlog; haar oom en mijn vader waren vrienden. En zo werd haar hele familie een soort tweede familie. Haar beeldschone moeder Mimi en Liesbeth, een van haar zusjes, haar ooms en tantes. Jarenlang zijn de families met elkaar opgetrokken totdat de een na de ander verhuisde.
Na jaren niets meer van elkaar te hebben vernomen omdat we allebei in het buitenland woonde, zag ik haar naam op het programma van de Nacht van de poëzie in Utrecht. Ik vroeg of ik haar kon begroeten en bij wijze van uitzondering werd ik naar de kelder van het Vredenburg gebracht waar allemaal doodzenuwachtige poëten elkaar van de sokken liepen te ijsberen. Ze was net zo verrukt als ik over het weerzien en voor mij was het alsof ik ineens een lief en leuk stukje 'vroeger' voor me aan tafel zat. Ze prikje in het plooitje van mijn ronde pols en zei dat ze dat zo beeldig vond en ik bloosde. Ook dat had ik lang niet gedaan.
Daarna zijn we in contact gebleven. We mailen en sturen columns en schrijfsels. We twitteren en telefoneren.
Ik logeer wel eens bij haar en haar lieve vrouw Marianne zomaar een avondje, een nacht en een morgen in het fraaie Middelburg. Marianne Gossije is een begiftigd vertaalster van o.a. De Stenen Dagboeken van Carol Shields en de meest moderne versie van Bonjour Tristesse van Françoise Sagan
Ze is een bijzondere vrouw, vol joodse humor en heerlijke gewoontes, zoals 3 x per dag eten, de hele dag door thee drinken en op bed televisie kijken. Ze heeft een ontzettend gaaf huis, prachtige katten en een heerlijk tuintje. Ze was stadsdichter van Middelburg en schreef op de muur:
Haar huis hangt vol met tekeningen en overal staan prachtige beelden. Zoals die in onderstaande documentaire waarin Lejo Schenk en Elaine Wallage Loudon een aantal voorbeelden zien van het baanbrekende werk dat Chawwa maakte in de jaren zeventig en tachtig.
In de wetenschap dat Chawwa drie oorlogen heeft meegemaakt, sta ik soms versteld van het zachte en lieflijke en vrouwelijk stoere van haar werk.
Met deze tekst altijd actueel.... het laatste optreden!
Ramses Shaffy - Liesbeth List: Pastorale
Mijn hemel blauw met gouden hallen Mijn wolkentorens, ijskristallen Kometen, manen en planeten, aah alles draait om mij En door de witte wolkenpoort tot diep onder de golven Boort mijn vuur, mijn liefde, zich in de aarde En bij het water speelt een kind En alle schelpen die het vindt gaan blinken als ik lach.
'k Hou van je warmte op mijn gezicht Ik hou van de koperen kleur van je licht Ik geef je water in mijn hand En schelpen uit het zoute zand Ik heb je lief, zo lief
Ik scheur de rotsen met mijn stralen Verhoog de meren in de dalen en Onweersluchten doe ik vluchten, aah als de regen valt Verberg je ogen in mijn hand Voordat m'n glimlach ze verbrandt M'n vuur, m'n liefde, mijn gouden ogen 't Is beter als je nog wat wacht Want even later komt de nacht en schijnt de koele maan
De nacht is te koud, de maan te grijs Toe neem me toch mee naar jou hemelpaleis Daar wil ik zijn alleen met jou En stralen in het hemelblauw Ik heb je lief, zo lief
Als ik de aarde ga verwarmen Laat ik haar leven in m'n armen Van sterren weefde ik het verre, aah het noorderlicht Maar soms ben ik als kolkend lood Ik ben het leven en de dood In vuur, in liefde, in alle tijden M'n kind ik vraag je, kijk omhoog Vandaag span ik mijn regenboog Die is alleen voor jou
Nee nooit sta ik een seconde stil 'k Wil liever branden neem me mee Geen mens kan mij dwingen wanneer ik niet wil Wanneer je vanavond gaat slapen in zee Geen leven dat ik niet begon En vliegen langs jouw hemelbaan Je kunt niet houden van de zon Ik wil niet meer bij jou vandaan
Ik heb je lief, zo lief Ik heb je lief, zo lief Ik heb je lief, zo lief Ik heb je lief, zo lief Ik heb je lief, zo lief
Voor mijn
kleinkinderen die al dansen op deze muziek
Dansend omdat liefde voor prachtige woorden en muziek ingebakken
zit.
Jammer genoeg staat de onvrijheid van internet niet toe een
video van hen op het blog te plaatsen.
Voor mijn vrienden in Jerez die nog steeds de nasleep
voelen.
Federico García Lorca, vermoord in het begin van de Spaanse
Burgeroorlog (19360 was een poëet, dramaturg en scenarioschrijver.
Hij werd slechts 38 jaar oud maar liet een omvangrijke oeuvre na. Nog steeds worden zijn gedichten op muziek gezet, als songteksten wel te verstaan. Helaas huiveringwekkend is het gebruik van het gedicht "a las 5 de la tarde " dat gaat over de dood van een stierenvechter met daarachter een video met gruwelbeelden van de door Francoaanhangers vermoorde mensen in de burgeroorlog. Onbegrip en domme woede?
Federico leefde intens, reisde veel en werd gedreven door het verlangen naar liefde. Een van de prettigste boeken die er over hem geschreven zijn
is dat vanIan Gibson, een aanrader voor echt geïnteresseerden.
Alocución de Federico García Lorca al pueblo de Fuente Vaqueros (Granada) en septiembre de 1931, al inaugurar la biblioteca
"Cuando alguien va al teatro, a un concierto o a una fiesta de cualquier índole que sea, si la fiesta es de su agrado, recuerda inmediatamente y lamenta que las personas que él quiere no se encuentren allí. « Lo que le gustaría esto a mi hermana, a mi padre », piensa, y no goza ya del espectáculo sino a través de una leve melancolía. Ésta es la melancolía que yo siento, no por la gente de mi casa, que sería pequeño y ruin, sino por todas las criaturas que por falta de medios y por desgracia suya no gozan del supremo bien de la belleza que es vida y es bondad y es serenidad y es pasión.
"Por eso no tengo nunca un libro, porque regalo cuantos compro, que son infinitos, y por eso estoy aquí honrado y contento de inaugurar esta biblioteca del pueblo, la primera seguramente en toda la provincia de Granada.
"No sólo de pan vive el hombre. Yo, si tuviera hambre y estuviera desvalido en la calle no pediría un pan ; sino que pediría medio pan y un libro. Y yo ataco desde aquí violentamente a los que solamente hablan de reivindicaciones económicas sin nombrar jamás las reivindicaciones culturales que es lo que los pueblos piden a gritos. Bien está que todos los hombres coman, pero que todos los hombres sepan. Que gocen todos los frutos del espíritu humano porque lo contrario es convertirlos en máquinas al servicio de Estado, es convertirlos en esclavos de una terrible organización social.
"Yo tengo mucha más lástima de un hombre que quiere saber y no puede, que de un hambriento. Porque un hambriento puede calmar su hambre fácilmente con un pedazo de pan o con unas frutas, pero un hombre que tiene ansia de saber y no tiene medios, sufre una terrible agonía porque son libros, libros, muchos libros los que necesita y ¿dónde están esos libros ?
"¡Libros ! ¡Libros ! Hace aquí una palabra mágica que equivale a decir : « amor, amor », y que debían los pueblos pedir como piden pan o como anhelan la lluvia para sus sementeras. Cuando el insigne escritor ruso Fedor Dostoyevsky, padre de la revolución rusa mucho más que Lenin, estaba prisionero en la Siberia, alejado del mundo, entre cuatro paredes y cercado por desoladas llanuras de nieve infinita ; y pedía socorro en carta a su lejana familia, sólo decía : « ¡Enviadme libros, libros, muchos libros para que mi alma no muera ! ». Tenía frío y no pedía fuego, tenía terrible sed y no pedía agua : pedía libros, es decir, horizontes, es decir, escaleras para subir la cumbre del espíritu y del corazón. Porque la agonía física, biológica, natural, de un cuerpo por hambre, sed o frío, dura poco, muy poco, pero la agonía del alma insatisfecha dura toda la vida.
"Ya ha dicho el gran Menéndez Pidal, uno de los sabios más verdaderos de Europa, que el lema de la República debe ser : « Cultura ». Cultura porque sólo a través de ella se pueden resolver los problemas en que hoy se debate el pueblo lleno de fe, pero falto de luz".
.gif)
