Geen stoel om dagelijks op te zitten alhoewel de stoel stevig genoeg is. De zitting is ongeschikt voor wiebelkontjes.
Het oude plastic is overtrokken met de stof van een min of meer verwassen kussensloop uit een ver verleden tijd, toen de was nog gekookt werd. De bloemen zijn er alleen maar mooier op geworden.
Van de stijve bruine stoel, waarvan het enige ondeugendheidje de onderuitsnijding van de rugleuning is, naar een klein ' kunstwerkje', is een kwestie van tijd op de dagen dat er geen kleinkindjes zijn.
Ik doe namelijk bijna alles op de eettafel. En ik heb hier geen helpende kinderhandjes bij nodig.
Na de eerste 2 verflaagjes, waarbij de kleur viarieerd van roze rood naar oranje rood, komt het inzetje van de rugleuning.
Met een speciale lijm wordt het inzetje bevestigd en daarna schilder ik de rafelige randen in de kleur van de rest. Ook de achterkant is voorzien van een tulp.
Daarna komt het aflakken in dit geval met een blanke lak spray.
Volgende stap, het bekleden van de zitting. Niet te veel stof op de punten van de zitting anders past het niet meer.
Zo'n stoeltje neemt aardig wat tijd in beslag. Van het uitdenken hoe je het gaat doen, welke kleuren je gaat gebruiken, of het strak in de lak moet of rauw, tot aan hoe de bekleding te spannen zonder dat ie bij de eerst 'zit 'scheurt.
Naar dan, als alles past, mag de tulp stoel even in het voorjaarszonnetje!
Daarna mag mijn Tulpstoel naar de TEFAF.
Daar kun je niets anders mee doen dan het goed en eerlijk verdelen.
Ten eerste zou ik mijn kinderen, familie, vriendinnen en
vrienden het ecologische huis geven waar ze oud in kunnen worden, als ze dat willen. Een
dak boven het hoofd is de eerste veiligheid. Of een stuk land kopen waar we
allemaal bij elkaar kunnen wonen iedereen in zijn eigen huis. Of allebei.
Een stichting of een fonds opzetten dat zorgt voor het
continue beheer van gelden, ten bate van microkredieten en aanvullingen van inkomen van wie
ziek is en voor wie aan de grond zit.
Een goedkope lening voor pechvogels die voorkomt dat ze de
mist in gaan.
Een studiefonds voor de (klein)kinderen en voor elk kind en
kleinkind ook een kansarm kind en voor het verbeteren van onderwijs.
Verder zou ik voor die fondsen geen grenzen hebben.
Het fonds mag ook mee betalen aan een hypotheek die niet
meer te betalen is en voor reizen naar het buitenland, voor zieken, als dat de
laatste hoop nog is. Dat geldt ook voor onbetaalbare medicijnen; het fonds moet
er bovendien voor zorgen dat ze goedkoper worden.
Ook nuttig lijkt me het financieren van een diepgaand onderzoek
naar de corrupte politici, alsmede wat bescherming voor de onderzoekers.
Ik tel op mijn vingers: 5,10….70 miljoen heb ik al
uitgegeven.
Kunst van talenten waar dan ook vandaan, aankopen van
amateurkunst voor liefhebbers, muziek, handwerk, schilder- en toneellessen voor
scholen, verspreiden van Montessori leersysteem om maar wat te noemen.
Extra parken waar je op het gras mag lopen en waar picknicktafels staan en speeltoestellen.
Het planten van fruitbomen en bloeiende struiken in saaie
winkelstraten, bankjes overal en gratis toegang tot musea op zondag.
Ik krijg nog geen 100 miljoen op. Nog maar eens 100.000.000
dan voor wat wereld programma's.
Er kan dus wel een wereldgezondheids- en voedselprogramma
van af. Medische ondersteuning d.m.v. artsen zonder grenzen. Een wereld
prothese-project voor o.a. kinderen uit een oorlogsgebied. En gezonde voedselbank met opgekochte, door te draaien groente- en fruitpartijen die de teler altijd mee
oplevert dan doordraaien. En een dierenopvang en -sterilisatie programma.
Biologische landbouw en watervoorziening met hulp in praktische vorm.
Een item is ook het voorkomen van het geven van geld;
educatie, zelfontplooiing en les in empathie en het uitdragen van het besef dat vechten nooit meer oplevert dan
veel doden en veel ongeluk.
Het inleveren van wapens, te ruilen voor een stukje
landbouwgrond of een schoolproject. Het smelten en recyclen van wapens t.b.v. noodzakelijke gebruiksvoorwerpen.
Ik heb nog minstens 10000 andere wensen op mijn lijstje. En de
dubbele hoeveelheid aan ideeën.
Waarvan ook wat luxe, niet noodzakelijke, zaken voor mijzelf.
Een personal trainer die mij helpt om dagelijks te sporten. Een paar
handgemaakt knalrode schoentjes. En een auto waar ik met mijn hele gezin in
kan, geen limo en geen bus, iets er tussen in. Een te gek huisje met een grote
tuin. En last but not least: een knalrode electrische Jeep voor excursies met de
kleinkinderen. Voor al mijn persoonlijke wensen ben ik voor de rest van mijn leven met een half
miljoen uit de brand. Het zoeken naar goede mensen om de fondsen te beheren zal
veel tijd in beslag nemen. En ik heb natuurlijk nog steeds mijn omadagen.
Ik hoop dat ik tijd over houd om ook dat boek nog te
schrijven.
Afgelopen zaterdag is in de Gemeentelijke Expositieruimte Kampen (voormalige synagoge) de tentoonstelling geopend van Gerhard Lentink.
Lentink beziet zijn oeuvre als een denkbeeldig, traag groeiend woud van beelden, waar het – naar hij hoopt – goed toeven is voor mensen. Dat woud koestert idealen, gelooft in humaniteit en ook in heel gewone dingen als eerbied voor het heden en het verleden. In de Synagoge staan vier van deze enorme beelden omringd door het foto landschapsproject Viaggio Settentrionale.
De inspiratie voor de in de Expositieruimte aanwezige Noet-poort deed Lentink op in de Vallei der Koningen in Egypte waar de Hemelgodin Noet werd uitgebeeld als een vrouw die zich, als het hemelgewelf, over de aarde buigt. Hij voorzag haar van een stekelige bolster die haar zachtheid aan de binnenzijde benadrukt. De bolster volgt de buitencontour van haar lichaam en is opgebouwd uit driekantige pyramiden. Dit bijna 3 meter hoge beeld, waardoor een (kleine) volwassene net kan lopen, is helemaal opgebouwd uit duizenden aan elkaar gelijmde stukken hout (Lentinkjes, zoals Stan Petrusa, de directeur van ons Stedelijk Museum, ze bij de opening van de expositie noemde). De binnenkant is met kleurige geometrische motieven versierd, die zwakjes refereren aan de sterren van de Melkweggodin.
Noetpoort 92 x 185 x 278 cm
De kunstenaar nodigt u uit om aan de hand van een power point presentatie, zijn Woud der Verwachting te betreden.
Deze presentatie vindt 10 december om 19.30 uur plaats in de Gouden Zaal van ons museum. Na deze presentatie van ongeveer 45 minuten lopen we naar de synagoge om daar, onder het genot van een hapje en een drankje, samen de expositie te bekijken.
Graag reserveren via Dick Spijker, de coördinator van de GEK: d.spijker@kampen.nl.
Entreeprijzen, inclusief een hapje en een drankje, zijn als volgt:
Nu eens geen gastblog maar een kleine inzage in het leven van een veelzijdige kunstenares waar ik trots op ben: mijn vriendin Chawwa Wijnberg.
Zij werd geboren in 1942 in Dordrecht en vluchtte met haar moeder en met dichtgeplakt babymondje van onderduikadres naar onderduikadres. Veel trauma's ook die opgelopen in latere oorlogen zijn letterlijk en figuurlijk verwerkt in haar columns en verhalen en vooral in haar dichtbundels en kunstwerken.
Chawwa's familie en de mijne kenden elkaar al van voor de oorlog; haar oom en mijn vader waren vrienden. En zo werd haar hele familie een soort tweede familie. Haar beeldschone moeder Mimi en Liesbeth, een van haar zusjes, haar ooms en tantes. Jarenlang zijn de families met elkaar opgetrokken totdat de een na de ander verhuisde.
Na jaren niets meer van elkaar te hebben vernomen omdat we allebei in het buitenland woonde, zag ik haar naam op het programma van de Nacht van de poëzie in Utrecht. Ik vroeg of ik haar kon begroeten en bij wijze van uitzondering werd ik naar de kelder van het Vredenburg gebracht waar allemaal doodzenuwachtige poëten elkaar van de sokken liepen te ijsberen. Ze was net zo verrukt als ik over het weerzien en voor mij was het alsof ik ineens een lief en leuk stukje 'vroeger' voor me aan tafel zat. Ze prikje in het plooitje van mijn ronde pols en zei dat ze dat zo beeldig vond en ik bloosde. Ook dat had ik lang niet gedaan.
Daarna zijn we in contact gebleven. We mailen en sturen columns en schrijfsels. We twitteren en telefoneren.
Ik logeer wel eens bij haar en haar lieve vrouw Marianne zomaar een avondje, een nacht en een morgen in het fraaie Middelburg. Marianne Gossije is een begiftigd vertaalster van o.a. De Stenen Dagboeken van Carol Shields en de meest moderne versie van Bonjour Tristesse van Françoise Sagan
Ze is een bijzondere vrouw, vol joodse humor en heerlijke gewoontes, zoals 3 x per dag eten, de hele dag door thee drinken en op bed televisie kijken. Ze heeft een ontzettend gaaf huis, prachtige katten en een heerlijk tuintje. Ze was stadsdichter van Middelburg en schreef op de muur:
Haar huis hangt vol met tekeningen en overal staan prachtige beelden. Zoals die in onderstaande documentaire waarin Lejo Schenk en Elaine Wallage Loudon een aantal voorbeelden zien van het baanbrekende werk dat Chawwa maakte in de jaren zeventig en tachtig.
In de wetenschap dat Chawwa drie oorlogen heeft meegemaakt, sta ik soms versteld van het zachte en lieflijke en vrouwelijk stoere van haar werk.
Met deze tekst altijd actueel.... het laatste optreden!
Ramses Shaffy - Liesbeth List: Pastorale
Mijn hemel blauw met gouden hallen Mijn wolkentorens, ijskristallen Kometen, manen en planeten, aah alles draait om mij En door de witte wolkenpoort tot diep onder de golven Boort mijn vuur, mijn liefde, zich in de aarde En bij het water speelt een kind En alle schelpen die het vindt gaan blinken als ik lach.
'k Hou van je warmte op mijn gezicht Ik hou van de koperen kleur van je licht Ik geef je water in mijn hand En schelpen uit het zoute zand Ik heb je lief, zo lief
Ik scheur de rotsen met mijn stralen Verhoog de meren in de dalen en Onweersluchten doe ik vluchten, aah als de regen valt Verberg je ogen in mijn hand Voordat m'n glimlach ze verbrandt M'n vuur, m'n liefde, mijn gouden ogen 't Is beter als je nog wat wacht Want even later komt de nacht en schijnt de koele maan
De nacht is te koud, de maan te grijs Toe neem me toch mee naar jou hemelpaleis Daar wil ik zijn alleen met jou En stralen in het hemelblauw Ik heb je lief, zo lief
Als ik de aarde ga verwarmen Laat ik haar leven in m'n armen Van sterren weefde ik het verre, aah het noorderlicht Maar soms ben ik als kolkend lood Ik ben het leven en de dood In vuur, in liefde, in alle tijden M'n kind ik vraag je, kijk omhoog Vandaag span ik mijn regenboog Die is alleen voor jou
Nee nooit sta ik een seconde stil 'k Wil liever branden neem me mee Geen mens kan mij dwingen wanneer ik niet wil Wanneer je vanavond gaat slapen in zee Geen leven dat ik niet begon En vliegen langs jouw hemelbaan Je kunt niet houden van de zon Ik wil niet meer bij jou vandaan
Ik heb je lief, zo lief Ik heb je lief, zo lief Ik heb je lief, zo lief Ik heb je lief, zo lief Ik heb je lief, zo lief
Voor mijn
kleinkinderen die al dansen op deze muziek
Dansend omdat liefde voor prachtige woorden en muziek ingebakken
zit.
Jammer genoeg staat de onvrijheid van internet niet toe een
video van hen op het blog te plaatsen.
Voor mijn vrienden in Jerez die nog steeds de nasleep
voelen.
Federico García Lorca, vermoord in het begin van de Spaanse
Burgeroorlog (19360 was een poëet, dramaturg en scenarioschrijver.
Hij werd slechts 38 jaar oud maar liet een omvangrijke oeuvre na. Nog steeds worden zijn gedichten op muziek gezet, als songteksten wel te verstaan. Helaas huiveringwekkend is het gebruik van het gedicht "a las 5 de la tarde " dat gaat over de dood van een stierenvechter met daarachter een video met gruwelbeelden van de door Francoaanhangers vermoorde mensen in de burgeroorlog. Onbegrip en domme woede?
Federico leefde intens, reisde veel en werd gedreven door het verlangen naar liefde. Een van de prettigste boeken die er over hem geschreven zijn
is dat vanIan Gibson, een aanrader voor echt geïnteresseerden.
Alocución de Federico García Lorca al pueblo de Fuente Vaqueros (Granada) en septiembre de 1931, al inaugurar la biblioteca
"Cuando alguien va al teatro, a un concierto o a una fiesta de cualquier índole que sea, si la fiesta es de su agrado, recuerda inmediatamente y lamenta que las personas que él quiere no se encuentren allí. « Lo que le gustaría esto a mi hermana, a mi padre », piensa, y no goza ya del espectáculo sino a través de una leve melancolía. Ésta es la melancolía que yo siento, no por la gente de mi casa, que sería pequeño y ruin, sino por todas las criaturas que por falta de medios y por desgracia suya no gozan del supremo bien de la belleza que es vida y es bondad y es serenidad y es pasión.
"Por eso no tengo nunca un libro, porque regalo cuantos compro, que son infinitos, y por eso estoy aquí honrado y contento de inaugurar esta biblioteca del pueblo, la primera seguramente en toda la provincia de Granada.
"No sólo de pan vive el hombre. Yo, si tuviera hambre y estuviera desvalido en la calle no pediría un pan ; sino que pediría medio pan y un libro. Y yo ataco desde aquí violentamente a los que solamente hablan de reivindicaciones económicas sin nombrar jamás las reivindicaciones culturales que es lo que los pueblos piden a gritos. Bien está que todos los hombres coman, pero que todos los hombres sepan. Que gocen todos los frutos del espíritu humano porque lo contrario es convertirlos en máquinas al servicio de Estado, es convertirlos en esclavos de una terrible organización social.
"Yo tengo mucha más lástima de un hombre que quiere saber y no puede, que de un hambriento. Porque un hambriento puede calmar su hambre fácilmente con un pedazo de pan o con unas frutas, pero un hombre que tiene ansia de saber y no tiene medios, sufre una terrible agonía porque son libros, libros, muchos libros los que necesita y ¿dónde están esos libros ?
"¡Libros ! ¡Libros ! Hace aquí una palabra mágica que equivale a decir : « amor, amor », y que debían los pueblos pedir como piden pan o como anhelan la lluvia para sus sementeras. Cuando el insigne escritor ruso Fedor Dostoyevsky, padre de la revolución rusa mucho más que Lenin, estaba prisionero en la Siberia, alejado del mundo, entre cuatro paredes y cercado por desoladas llanuras de nieve infinita ; y pedía socorro en carta a su lejana familia, sólo decía : « ¡Enviadme libros, libros, muchos libros para que mi alma no muera ! ». Tenía frío y no pedía fuego, tenía terrible sed y no pedía agua : pedía libros, es decir, horizontes, es decir, escaleras para subir la cumbre del espíritu y del corazón. Porque la agonía física, biológica, natural, de un cuerpo por hambre, sed o frío, dura poco, muy poco, pero la agonía del alma insatisfecha dura toda la vida.
"Ya ha dicho el gran Menéndez Pidal, uno de los sabios más verdaderos de Europa, que el lema de la República debe ser : « Cultura ». Cultura porque sólo a través de ella se pueden resolver los problemas en que hoy se debate el pueblo lleno de fe, pero falto de luz".
Bewezen is dat als mensen door de bomen het bos niet meer
zien, een lange boswandeling een uitstekende oppepper is. Ik knap al op van het aanzicht van hout.
We, de leden van mijn
gezin, hebben niets met wat mijn zoon treehuggers noemt, maar wel met bossen en
met hout. Mijn dochter wilde toen ze klein was niet van het bospad af en liep
op haar tenen om maar vooral niet op de kabouterhuizen te trappen. Mijn zoon
weigerde champignons te eten, waarschijnlijk om dezelfde reden. Maar naar het
bos gaan is voor allemaal nog steeds een uitje. Mijn kleindochter heeft nu het wonder van de glimmende kastanjes ontdekt en de grootte van de bomen waar ze inhangen.
In de herfst is iedereen met die bomen bezig. Met de
bladeren, de vallende bladeren. Niet met de levende materie, het hout; materie die je kunt vormen en die
nog eeuwenlang kan krimpen en uitzetten.
Ik ben gek op hout, gewoon eerlijk hout. Op mooie beelden
van hout, op gebruiksvoorwerpen. Ik heb dan ook twee houtkunstenaars die me zeer lief
zijn.
De eerste is Marcelle van der Leeuw ; zij maakt o.a. tafels en banken die ik allemaal zou willen kopen.
Voorlopig blijft dat nog alleen maar kijken
Voor tafeltje WILOTT verzon ik de naam, die heeft dus een streepje voor.
FOREST hieronder is een waar kunstwerk en toch bruikbaar.
onder en zijaanzicht
Marcelle won bij een Italiaanse designerswedstrijd
'Only for Women' een prijs met
4SKIS
Het blanke hout van de IJSBEER
en DUALITY een kunstwerk met een gladde en een ongelijke kant
.gif)
