Posts tonen met het label kleinkinderen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kleinkinderen. Alle posts tonen

donderdag 11 maart 2021

Vandaag is mijn studiedag. Terwijl de wind om het huis giert, hoor ik het bulderen van de zee. Zij is donders.... en terecht!  Wakker worden zullen we, dit is geen tijd om te slapen, kom uit je coma, ontwaak uit je hypnose, sta op en wandel en zuig sterke windvlagen je longen in. 

Gisteren ben ik weer verder gegaan in essays van Hannah Arendt, ze beschrijft in meerdere boeken de tijd waarin we nu leven. Verder heb ik de experimenten van psycholoog Solomon Asch nog eens bekeken, in verband met groepsdruk. Die groepsdruk is op dit moment in Nederland en andere delen van de wereld zo groot dat ik telkens weer van verbazing van mijn stoel val over al die twijfelaars die niet willen weten omdat dat makkelijker lijkt. En over de groepsdruk ontkenners, maar die heb ik even geparkeerd, daar is niets aan te doen, wat mij betreft.

Asch experiment


Ook heb ik een iets ouder interview beluisterd van Maurice de Hond met Prof. Desmet. De Link volgt hieronder.

Zelf behoor ik tot de (gelukkig steeds groter wordende) groep van zelfdenkers, persoonlijk werkt groepsdruk bij mij averechts. Ik zoek eerst uit wat er gaande is en het gebeurd zelden of nooit dat ik me laat verleiden om met de  populaire stroom mee te zwemmen). 

Van de oorlogsvertellingen van mijn grootouders (ras-rebellen) en van de voorbeelden uit de geschiedenis (ook mijn 15 jaar Spanje) blijf ik ver van opinie-uitverkoop. Ik kijk geen gewone uitzendingen op staatstelevisie, ik luister ook sinds een jaar geen staatsomroep meer.

Op Internet zoek ik nog maar zelden via de geijkte zoekmachines, die verkopen, net als de kranten,  de zelfde staatspropaganda. Ik heb nog twee sociale media accounts waar ik eigenlijk niet veel meer mee doe dan waarschuwen,  proberen wakker roepen en de scheldpartijen daarna  langs mijn rug af laten glijden.

Na het censureren van mijn teksten op sociale media, ga ik stug door via een ander kanaal. De onrechtvaardigheid van deze tijd en het verder zien wegzakken van het land waar ik woon maakt me zeer ongerust over de toekomst.

De zittende politieke orde is volledig gehypnotiseerd door de cijfertjes van het RIVM en daarnaast is er veel druk vanuit de farmaindustrie en de andere leveranciers  die wel varen bij deze ellende.  Een groter corrupt geheel houdt men niet voor mogelijk. Corruptie op het gebied van  zgn "vaccins", op het gebied van onnodige en zelfs gevaarlijk mondkapjes en de testfraude met de laboratoria die 11 specialisten het geld zo in de achterzak blazen. Ongehoord en ongekend. En het ergste zijn de politici die hier niet tegen protesteren.

Zijn ze dom? Jawel, behoorlijk. Ze denken dat hun imagoschade groter zal zijn als ze hun domheid niet door dik en dun verdedigen met cijfertjes die hen ingefluisterd worden door de  "kleine schorre kabouter" ( Lubach)  en zijn handlangers van het rijksinstituut. 

Welke imagoschade? Welnu, alle zittende partijen hebben alleen gekeken wat hen veel stemmen op gaat leveren en dat is meegaan met de gekte. Als we er van uitgaan dat 35% van de kiezers heilig geloven in de goedheid van de marionet en zijn compaan, het jongetje met de kinderschoentjes, en dat 40 % te lui is om er tegenin te gaan, betekent dat een overwinning voor de zittende politiek, een nare politiek met een totalitaire intentie. Als ze niet winnen krijgen ze reeksen processen aan de broek vandaar dat de maatregelen voor een epidemie steeds strenger worden.

De 25% waar ik toe behoor vecht zicht door de dagen heen. Af en toe voel ik me een dominee maar ik preek voor doven en blinden, net als menig ander. Wij preken voor de 75% druiloren die het zich laten gebeuren. Net als in de tijd van Hitler en Stalin , Mussolini en Franco. Het gaat hier niet over een virusje maar over macht, over macht en meer macht en de meeste macht.

Nu vraag ik me al een tijd af waar die machtswellust uit voort komt. Prof Desmet legt uit dat de ongelukkige mensen in een ongelukkig tijdperk, vol zinloos werk en zinloze ideeën, te veel voorgekauwde zaken (o.a. door games  die overigens grotendeels gaan over machtswellust en waarbij zoveel mogelijk doden veroorzaken het hoogst aantal punten veroorzaakt) en het lage niveau onderwijs, zoeken naar iets of iemand die ze schuld kunnen geven.  In dit geval is een virus iets wat wat saamhorigheid brengt en de machthebbers maken daar gebruik van. Slogans als "we doen het samen", zijn daar een voorbeeld van.  Ook dan rijst bij mijn de vraag wat we precies samen doen, alles naar de verdoemenis helpen? 

Bij de 25% zelfdenkenden zit een groot percentage mensen die niet in een of ander baantje willen of hoeven te tobben om een paar rotcenten toegeworpen te krijgen. Want als we het hebben over verdienen, dan verdienen zij veel meer! De mensen die ondanks alles het risico nemen om luidkeels te protesteren worden verguisd. Toch zijn ze bijna altijd bezig voor anderen. Ik noem een Pieter Derks, Tisjeboy Jay, soms Lubach en Maarten van Roosmalen,  mensen die de  politiek een klein beetje de ruimte geven om om zichzelf te kunnen lachen terwijl ze de ware zaken zonder hypnotische blikken tot zich door kunnen laten dringen.

Verder zijn er tal van actievoerders die het risico nemen dat ze van een plein verjaagd worden door een waterkanon van de ME of de wapenstokken van de politie. En dat doen ze niet een keer maar keer op keer in de hoop dat in ieder geval bij de twijfelaars het dubbeltje valt. In die groep bevinden zich Arjen Pasman, Willem Engel, Artsen Covid Collectief, Artsen voor Vrijheid en Alliantie voor Vrijheid in België, en vele vele anderen. Heeft iemand van de twijfelaars zich wel eens afgevraagd waarom  wij als zelfdenkers zo graag willen dat u uit deze droom stapt? Wat levert het ons op?

Een betere maatschappij, denk ik; op den duur moet iedereen zich er van bewust worden dat ze grof gemanipuleerd  worden. Als het dan nog niet te laat is. 

Ik durf te beweren dat er meer mensen ziek zijn of zijn geworden van angst dan van het virus. En dat veel mensen in de toekomst last zullen krijgen van prikjes met stoffen die de mogelijkheid hebben van genetische manipulatie. En dat er nog veel suïcides komen door de faillissementen, door het verlies na banen, het niet meer kunnen betalen van de hypotheek of de huur, het niet meer kunnen ophoesten van de zorgverzekering. Kinderen die op zullen groeien met de wetenschap dat vader of moeder het leven niet aan kan. 

En  we hebben wel oplossingen maar daarvoor moeten eerst de huidige machthebbers weg. Ook de Kamers moeten ontdaan worden van het pluche. Er moeten werkgroepen komen met experts , liefst ook uit de praktijk,  op elk gebied in plaats van fracties met doorgeefbaantjes. Meer burgerparticipatie zodat de  twijfelaars zelf deel kunnen nemen aan het beleid maken.

Hoezeer ik ook denk aan wraak, ik realiseer me dat dat alleen maar aanleiding zal geven tot weerstand van de twijfelaars en de machthebbers. Die laatste hebben al een egoprobleem en een direct standje zal slechts nog meer staatscensuur en misschien erger  te weeg brengen. 

Maar ik kan niet bij de pakken neer gaan zitten. Ik heb kinderen en kleinkinderen om voor te praten. Hun toekomst moet voortaan vrij zijn van virusangsten en totalitaire, fascistische inmenging van politiek en staat.

 https://www.maurice.nl/2021/01/23/zo-komen-we-hopelijk-uit-de-coronacrisis/

Wordt vervolgd.....



Gavi Mensch, Middelburg 11-3-2021





zaterdag 19 augustus 2017

Oma's favoriete gedichtjes van Annie MG.


Eén van die kindergedichtjes die ik altijd gekoesterd heb vanwege het logische rebelse van kinderen, kleinkinderen en grootmoeders zoals ik.


Ik wil niet meer.

Ik wil niet meer, ik wil niet meer!
Ik wil geen handjes geven!
Ik wil niet zeggen elke keer:
Jawel mevrouw, jawel meneer...
nee, nooit meer in m'n leven!
Ik hou m'n handen op m'n rug
en ik zeg lekker niks terug!


Ik wil geen vieze havermout,
ik wil geen tandjes poetsen!
Ik wil lekker knoeien met het zout,
ik wil niet aardig zijn, maar stout
en van de leuning roetsen
en schipbreuk spelen in de teil
en ik wil spugen op het zeil!

En heel hard stampen in een plas
en dan m'n tong uitsteken
en morsen op m'n nieuwe jas
en ik wil overmorgen pas
weer met twee woorden spreken!
En ik wil alles wat niet mag,
de hele dag, de hele dag!

En ik wil op de kanapee
met hele vuile schoenen
en ik wil aldoor gillen: nee!
En ik wil met de melkboer mee
en dan het paardje zoenen.
En dat is alles wat ik wil
en als ze kwaad zijn, zeg ik: Bil!

De gezongen versie, die ik wat minder leuk vind dan het opzeggen van het gedichtje.



 En deze omdat het zo lief en tegenstrijdig is…


Stekelvarkentjes wiegelied


Suja suja Prikkeltje, daar buiten schijnt de maan,
je bent een stekelvarkentje, maar trek het je niet aan,
je bent een stekelvarkentje, dat heb je al begrepen,

De leeuwen hebben manen en de tijgers hebben strepen
en onze tante eekhoorn heeft een roje wollen staart,
maar jij hebt allemaal stekeltjes en dát is zoveel waard.

Slaap, mijn kleine Prikkeltje, dan wordt je groot en dik,
dan wordt je net zo'n stekelvarken als je pa en ik.

Het olifantje heeft een slurf, de beren hebben klauwen,
de papegaai heeft veren, van die groene, van die blauwe,
en onze oom giraffe heeft een héle lange nek,
maar jij hebt allemaal stekeltjes en dat is ook niet gek,

Suja suja Prikkeltje, het is al vreselijk laat,
je bent het mooiste stekelvarken, dat er maar bestaat,
de poezen hebben snorren en daar kunnen ze door spinnen,
de koeien hebben horens en de vissen hebben vinnen,
en onze neef, de otter, heeft een bruinfluwelen jas,
maar jij hebt allemaal stekeltjes, die komen nog te pas.

Dit is de gezongen versie; bij dit gedichtje vind ik die wel weer mooier.



Met dank aan de enige echte Annie MG Schmidt



Gavi Mensch
Nederland BV  19-7-2017

.

zaterdag 15 april 2017

Doodschieten.


.


 Pief paf poef pang, mijn kleinzoon en zijn vriendje schieten aan de lopende band als ze samen spelen. Het irriteert me mateloos, het heeft me altijd geïrriteerd. Het is copycat gedrag van moordenaars, maar zo lijkt niemand het te zien. Ik wil geen geweertjes in huis, ook niet het schiet-handgebaar.

En ik luister ook niet naar commen-taartjes zoals:
"Ach, het zijn maar kinderen",
"Zo zitten jongetjes nu eenmaal in elkaar",
"Als je pistooltjes verbiedt, gaan ze andere dingen als pistool gebruiken",
"Dat snappen ze toch niet".

Van de week heb ik het mijn kleinzoon uitgelegd. Hij mocht voorin de auto zitten, een klein stukje en dat is de maatstaf voor groot genoeg. Daar zaten wel consequenties aan vast want toen hij vanaf zijn hoge troon begon met schieten met zijn hand heb ik hem iets uitgelegd wat niet 'bij zijn leeftijd hoort", net zo min als schieten trouwens.

"Je hebt vast nog nooit iemand gezien die doodgeschoten is, met een gat in zijn hoofd of in zijn borst of buik en allemaal bloed. Want dat is wat er gebeurt als je op iemand schiet. En die iemand die dan dood is, is de grote zoon van een moeder die ongelooflijk verdrietig gaat zijn. Zo verdrietig dat het nooit meer overgaat. En die iemand heeft misschien ook een vrouw en kinderen, zoals jullie. Die huilen allemaal wel 100 dagen en duizend nachten, die gaan hem zo erg missen. Dat missen doet zo pijn in je buik!
En misschien had hij een oma en een opa die ook vreselijk verdrietig zijn omdat ze hun kleinzoon nooit meer zullen zien. Die kleinzoon die doodgeschoten is door iemand (die misschien ook wel een kleinzoon is) met een pistool of een geweer.

Er is niets ergers op de hele wereld dan wapens en mensen die ze gebruiken om andere mensen dood te maken.
Waarom moeten mensen dood eigenlijk? Ik heb nooit begrepen waarom je, als je ruzie hebt met iemand, je die dan dood wilt maken.
Soms ben je heel erg boos, maar dat ga je toch zeker niemand doodschieten?
Dan kun je als je boosheid weg is, toch ook niet meer met diegene praten om het weer goed te maken.

Hoe denk je dat iemand zich voelt die iemand dood gemaakt heeft? Ik denk dat die zijn hele leven spijt en buikpijn heeft. In het leger maken mensen zogenaamde vijanden dood, alleen maar omdat iemand dat zegt. Alleen maar omdat iemand vindt dat de vijand gemeen is. En dat zegt de baas van de vijand ook. En dan schieten ze elkaar dood en wie dan nog leeft heeft daar zijn hele leven spijt van, van dat doodschieten.


Sommige monsters, hele gemene mannen en ook wel een enkele gemene vrouw willen de baas spelen over iedereen en zeggen dan dat ze mensen wat geld betalen om anderen dood te schieten. Maar als je dan iemand dood geschoten hebt en je gaat iets leuks kopen van dat geld en je denkt dan dat degene die je dood geschoten hebt, nooit meer iets leuks kan kopen voor zijn kinderen, dan heb je, zeker weten,  buikpijn voor altijd.

Kortom, ik wil nooit meer schieten zien of horen. En als je voorin de auto zit ga je rode auto's tellen. Van tellen wordt je slim. Veel slimmer dan jongens die pief paf poef pang doen.

Snap je dat?"

Hij knikt en is een beetje overrompeld door mijn monoloog. En zegt dat het erg is als je dood bent, heel erg. Ik knik en laat hem er rustig over nadenken. Mijn kleindochter die achterin zit, heeft het verhaal aangehoord en zit nadenkend uit het raam te kijken. Het is even stil in de auto.
Als we op de plaats van bestemming zijn, zegt mijn kleinzoon dat hij twee rode auto's heeft gezien en mijn kleindochter zag er wel vier, zegt ze.
Ik geef hen een high five en een kus en zeg dat ik van hen houd.
En weg zijn ze.




©Gavi Mensch
Nederland BV, 15-4-2017




donderdag 14 januari 2016

Powerball



.


Iemand heeft dat gewonnen.
Een paar dollars geruild voor $1.500.000.000.
Daar kun je niets anders mee doen dan het goed en eerlijk verdelen.


Ten eerste zou ik mijn kinderen, familie, vriendinnen en vrienden het ecologische huis geven waar ze oud in kunnen worden, als ze dat willen. Een dak boven het hoofd is de eerste veiligheid. Of een stuk land kopen waar we allemaal bij elkaar kunnen wonen iedereen in zijn eigen huis. Of allebei.

Een stichting of een fonds opzetten dat zorgt voor het continue beheer van gelden, ten bate van microkredieten en aanvullingen van inkomen van wie ziek is en voor wie aan de grond zit.
Een goedkope lening voor pechvogels die voorkomt dat ze de mist in gaan.

Een studiefonds voor de (klein)kinderen en voor elk kind en kleinkind ook een kansarm kind en voor het verbeteren van onderwijs.
Verder zou ik voor die fondsen geen grenzen hebben.

Het fonds mag ook mee betalen aan een hypotheek die niet meer te betalen is en voor reizen naar het buitenland, voor zieken, als dat de laatste hoop nog is. Dat geldt ook voor onbetaalbare medicijnen; het fonds moet er bovendien voor zorgen dat ze goedkoper worden.

Ook nuttig lijkt me het financieren van een diepgaand onderzoek naar de corrupte politici, alsmede wat bescherming voor de onderzoekers.

 Ik tel op mijn vingers: 5,10….70 miljoen heb ik al uitgegeven.

Kunst van talenten waar dan ook vandaan, aankopen van amateurkunst voor liefhebbers, muziek, handwerk, schilder- en toneellessen voor scholen, verspreiden van Montessori leersysteem om maar wat te noemen.

Extra parken waar je op het gras mag lopen en waar picknicktafels staan en speeltoestellen.
Het planten van fruitbomen en bloeiende struiken in saaie winkelstraten, bankjes overal en gratis toegang tot musea op zondag.

Ik krijg nog geen 100 miljoen op. Nog maar eens 100.000.000 dan voor wat wereld programma's.

Er kan dus wel een wereldgezondheids- en voedselprogramma van af. Medische ondersteuning d.m.v. artsen zonder grenzen. Een wereld prothese-project voor o.a. kinderen uit een oorlogsgebied. En gezonde voedselbank met opgekochte, door te draaien groente- en fruitpartijen die de teler altijd mee oplevert dan doordraaien. En een dierenopvang en -sterilisatie programma. Biologische landbouw en watervoorziening met hulp in praktische vorm.

Een item is ook het voorkomen van het geven van geld; educatie, zelfontplooiing en les in empathie en het uitdragen van het besef dat vechten nooit meer oplevert dan veel doden en veel ongeluk.
Het inleveren van wapens, te ruilen voor een stukje landbouwgrond of een schoolproject. Het smelten en recyclen van wapens t.b.v. noodzakelijke gebruiksvoorwerpen.

Ik heb nog minstens 10000 andere wensen op mijn lijstje. En de dubbele hoeveelheid aan ideeën.

Waarvan ook wat luxe, niet noodzakelijke, zaken voor mijzelf. Een personal trainer die mij helpt om dagelijks te sporten. Een paar handgemaakt knalrode schoentjes. En een auto waar ik met mijn hele gezin in kan, geen limo en geen bus, iets er tussen in. Een te gek huisje met een grote tuin. En last but not least: een knalrode electrische Jeep voor excursies met de kleinkinderen. Voor al mijn persoonlijke wensen ben ik voor de rest van mijn leven met een half miljoen uit de brand. Het zoeken naar goede mensen om de fondsen te beheren zal veel tijd in beslag nemen. En ik heb natuurlijk nog steeds mijn omadagen.

Ik hoop dat ik tijd over houd om ook dat boek nog te schrijven.


@Gavi Mensch
Nederland BV 14-3-2016



.

donderdag 24 december 2015

Twee jaar zonder jou












Als ik mijn ogen sluit,
dan zie ik je groeien
met de andere drie,
jij lacht met hen mee
.....zoiets.....
 lieve Zaira,
 vrolijk engeltje.









Ek het gedink..

Ek het gedink dat ek jou kon vergeet,
en in die sagte nag alleen kon slaap,
maar in die eenvoud het ek nie geweet
dat ek met elke windvlaag sou ontwaak:

Dat ek die ligte trilling van jou hand
weer oor my sluimerende hals sou voel-
Ek het gedink die vuur wat in my brand
het soos die wit boog van die sterre afgekoel.

Nou weet ek is ons lewens soos 'n lied
waarin die smarttoon van ons skeiding klink
en alle vreugde terugvloei in verdriet


en eind'lik in ons eensaamheid versink.


Ingrid Jonkers






Maastricht

24-12-2013
24-12-2015






maandag 14 december 2015

Zaira klein vlammetje



Bijna twee jaar geleden.
Ik mis haar zo tussen de andere drie....
Mijn kleindochtertje Zaira, 
een vlammetje dat nooit dooft.



24-12-2013






Oma, 
Maastricht, 13-12-2015



.

donderdag 19 november 2015

Hoor wie bonbonst daar kinderen.

Recept voor snelle homemade bonbons van recycle chocolade.

Gek als ik ben op recyclen besloot ik mijn van de week gevonden chocolade letters om te toveren tot heerlijke handgeschepte bonbons.
De chocolade lag daar al een jaar want ondanks mijn diabetenstatus blijft Sint mij chocolade letters schenken. Mijn kleintjes geef ik weinig snoep en eerlijk gezegd was ik die melkchocolade S en de iets kleinere P volkomen vergeten.
Ik deed de stukken wit uitgeslagen (cacaoboter) zoetigheid in een stenen schaaltje en verwarmde de chocolade au bain Marie.

Mijn kleintjes mochten een restje marsepein kapot snijden en de rozijntjes van steeltjes ontdoen. Ook visten ze wat grotere stukken krokante muesli uit de pot en mixten alles door elkaar.

De chocolade smolt prachtig, ik klopte de massa nog wat op en deed er nog 2 eetlepels echte cacaopoeder bij. Nog even flink roeren en daarna de rest van de ingrediënten er door scheppen.

Daarna werden er met 2 lepeltjes bolletjes chocolade op de plank met bakpapier geschept, het volle lepeltje leegmakend met het andere. 

De kleintjes waren ingespannen bezig, likten hun vingers af en zaten in no time onder de chocolade.

Tot slot moesten de bonbons goed afkoelen. Het opruimen was een succes.
De kleintjes kregen elk een lepel om af te likken.

7



*Tip. Het stenen schaaltje gelijk afwassen, dan gaat de chocolade er nog makkelijk af. Dat geldt ook voor de snoetjes van de kleintjes.






©Gavi Mensch

Maastricht, 14-11-2015

.

vrijdag 25 september 2015

Bananenkoekjes met lestjes.

.

Voor 15 koekjes 
Bereidingstijd 15 minuten.
Baktijd ca 30 minuten.
 Kosten: die van een ei en een overrijpe banaan….en de lestjes.

Voor het basiskoekje:
1 ei
1 dessertlepel olijfolie
1 rijpe banaan
4 eetlepels tarwebloem (om mee te beginnen)
Lestjes ***
Bakplaat, bakpapier en een voorverwarmde oven op 200º

Onze lestjes bestonden uit rozijnen en wat vruchtenmuesli, een klein stukje fijngehakte chocolade en twee kleine plakjes harde decoratie marsepein.
Wil je de koekjes suikervrij houden neem dan als lestjes een 1/2 gehakte appel, gehakte walnootjes, een theelepel kaneel en wat pinda's bijvoorbeeld.

Klop het ei met de staafmixer en voeg de bloem, de banaan en de olie toe.
Roer de lestjes door het beslag en maakt het eventueel wat dikker met wat meer tarwebloem.

Neem de bakplaat bedekt met bakpapier en pak een eetlepel beslag en schuif dat met een andere eetlepel op de bakplaat en plet het bergje een beetje.
Hoe dikker de koekjes hoe zachter ze van binnen zijn. Voor brosse koekjes moet je ze wat dunner maken.

Schuif de bakplaat in het midden van de oven en bak ze op 150º gedurende 30 minuten goudbruin.
Prik met een saté-pen in de koekjes om te zien of ze gaar zijn; er mag geen beslag meer aan de pen zitten. 

Je kunt ze laten afkoelen, hier is dat niet gelukt. Na 2 minuten waren er al 2 verdwenen.

Bakken met de (klein)kinderen is altijd een succes. Afbakken tijdens het eten, anders kun je de spinazie allemaal zelf opeten!




©Gavi Mensch
Maastricht, 25-9-2015


***Mijn kleinzoon vecht nog met de r en dus zijn het lestjes geworden.

Maar het moeten wel lekkere lestjes zijn….  ^_^


.

donderdag 5 maart 2015

Nee Jetta, nee, nee, nee!


.
Jetta oordeelt over 'kleinkindjesoppas', iets waar ze niets, maar dan ook niets van begrijpt: Oma zijn!!! 

Kinderoppas op hoog niveau (inclusief eten drinken, bewassing, educatie en maatschappijleer)  a ca. 7 euro per uur, dat is voor 2 kleinkindjes voor 24 uur 168 euro en dat 1 keer per week is gemiddeld €728 per maand per kindje waarbij we voor het gemak even de helft bijtellen voor een tweede kindje dus 364 samen €1092. 
Oma krijgt als alleenstaande €1111,55 bruto aan AOW. Als de oppaskosten ook bruto zijn kan het zijn dat ze van de netto AOW( 850,97) 1092 moet terug betalen, waarbij ik de grap bedenk dat oppassende oma's dus nog 294 van 0 moeten betalen aan Jetta's bezuinigingsfactuur. 

Deze (fictieve) grootouder heeft dan dus geen inkomsten, gaat in een doos wonen en kan niet meer op de kleinkindjes passen. Voor Jetta's mankementjes waren allerhande aanpassingen; voor grootouders die een levenslang gezwoegd hebben om Jetta's rollator en secretaresse te betalen, rest alleen nog de deur dichtgooien voor de kinderen en extra kosten te maken in de zorg vanwege depressie en eenzaamheid.
En Jetta maar klagen dat die kleinkinderen geen boodschappen willen doen voor grootouders of hun billen niet willen wassen.

Van die oppasinkomsten moet de grootouder wel belasting betalen neem ik aan. Wijsheid is dus dat de grootouder zich aanmeldt bij een gastouderbureau, die de sociale lasten en de belasting inhoudt (en soms bij zich houdt) en dat de ouder(s) daarna het grootste deel van de oppasuitgaven weer claimen bij de Belastingdienst. Daarbij kun je er dan van uitgaan dat de ouder(s) hun werktijden aanpassen aan de oppasdag; dat betekent dat wanneer de grootouder ziek is en niet kan oppassen, de ouder zich zal moeten ziek melden want je kunt je kindjes niet zomaar op straat laten staan. Het betekent ook dat die zieke oppas een uitkering zal moeten krijgen volgens de in Nederland geldende regels voor werknemers. 
Dat kost natuurlijk geld aan de 'werkgevers' en de goegemeente.

Als ZZP'er kan de grootmoeder zich niet aanmelden want dan zou ze voor meerdere mensen als oppas moeten dienen.
Dat haalt bovengenoemde grootouder niet. Ze is net 60 en heeft allerhande mankementen waarvoor ze onder behandeling is. Dat was de reden dat ze haar contract op het werk niet verlengd kreeg, waardoor ze in de WW en daarna in de bijstand belandde. Gelukkig is de liefde voor de kleinkinderen is vaak groter dan de pijn, maar dat terzijde.

En grootmoeders van een jaar of 60 klagen ook niet, die verzuimden vroeger ook nooit bij de meest hevige menstruatie pijnen en drie maanden na de bevalling waren ze weer aan het werk. Toen was het kinderdagverblijf nog betaalbaar.

Even terug naar de Omaoppas perikelen van ene Jetta Klijnsma, staatssecretaris van Sociale Zaken van de Partij van de Arbeid. Huiveringwekkende zin als je weet dat deze Jetta voorstelt (en via de rechter) doordouwt) dat oppassen geld waard is en dat deze frauderende oma dus haar bijstandsuitkering moet inleveren. 
Oma mag wel 'verplicht' vrijwilligerswerk doen dat niet aangemerkt kan worden als arbeid....

Grootmoeders in de bijstand hadden ook liever een gewoon salaris gehad maar Jetta vindt dat wie ziek is maar gewoon snel moet oplossen in 'thin air', hoewel ik betwijfel of Jetta die Engelse uitdrukking begrijpt.

Zojuist lees ik dat de PvdA een meldpunt heeft opgericht voor het aangeven van ongelijke beloning. Nou hier komt het: De ene vrouw met mankementen is de ander andere niet. Jetta krijgt een uitkering van €135.000 euro per jaar. 
Ze is geboren in '57 en dus ongeveer van de leeftijd van bovengenoemde grootouder. Ze heeft haar hele leven uit de staatsruif geplukt, als ambtenaar en als gehandicapte. Ze heeft nog nooit een seconde wakker gelegen over de werkgelegenheid van haar kinderen of de veiligheid van haar kleinkinderen en al helemaal nooit over haar pensioen. Ze wilde geen kinderen (….) want ze had een publieke taak te vervullen. Mijn kinderen en kleinkinderen moeten wel bijdragen aan haar vorstelijke salarissen en de toeslagen.

Let op, Jetta's schip schommelt naar mate ze meer in de publiciteit komt. De rechtszaak aangespannen door een bijstandsoma heeft Jetta gewonnen dankzij een zure rechter? Want die had duidelijk de lijst van 'verplicht' vrijwilligerswerk niet gezien (zie link onder 'geen arbeid????). Had deze bijstandsoma wel een goed geïnformeerde advocaat bij zich?

Bij dezen meld ik dus dat de ongelijkheid duidelijk bewezen is en dat op de basis beschouwd Jetta ongeveer 10 keer zoveel krijgt als een oma die door het slechte sociale beleid in de bijstand terecht is gekomen. (135000:14676)
Rijke oma's mogen wel gratis op de kinderen passen, bijstandsoma's (nieuwe diersoort uit het bezuinigingstijdperk) niet. Als dat geen ongelijkheid is dan weet ik het niet meer. 

En dat terwijl die Oma wél heeft gezorgd voor het voortbestaan van dit land.

Dus Jetta, ik zeg het nog maar een keer: Nee, nee, nee!


Dit stukje is niet autobiografisch, degenen die mij nu denken te kunnen aangeven bij de Sociale Dienst lach ik hartelijk uit. Ik heb geen bijstandsuitkering. En ik zou als ik die wel had, stiekem op mijn kleinkinderen passen, frauderen bij het leven en Jetta aanklagen en doorgaan tot aan het Internationaal Strafhof wegens misdaden tegen de menselijkheid: het aanzetten tot verkoop van kleinkinderen van een ander ter vulling van de gaten in eigen begroting. http://nl.wikipedia.org/wiki/Internationaal_Strafhof 


©Gavi Mensch

Nederland BV, 5-3-2015



PS Voor links met uitleg, klik op de onderstreepte woorden!
PPS Verkiezingstijd eist een herroeping van de antwoorden gegeven in de Tweede Kamer Commissie Sociale Zaken op vragen over de bijstandsfraude van een oppasoma.


.

zondag 15 juni 2014

Alleenstaande moeders vieren óók Vaderdag



Door nare omstandigheden buiten mijn schuld ben ik een alleenstaande moeder van twee kinderen van twee vaders. Zwangerschap en verantwoording waren duidelijk ineens te zwaar voor de heren na een jarenlange relatie. En al snel was alle contact verbroken.
De rest van de sores zal ik voor me houden. Zo heeft elke alleenstaande moeder haar verhaal en alleenstaande vaders zullen ook hun portie hebben gehad.

Ik vier mijn (ook)Vader(zijn)dag.

De verantwoording voor mijn twee kinderen was helemaal van mij. En ik kon niet anders dan het goed doen, zo goed mogelijk was geen optie.
Als alleenstaande moeder word je geacht twee keer zoveel te kunnen, je op twee manieren te kunnen inleven: inleven in je dochter en in je zoon.
Dat gaat vanzelf dacht ik maar nu ik jonge mensen om me heen zie met kleine kinderen zie ik dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend was en dat ik mezelf best een schouderklopje mag geven.

Volgens mijn kinderen was ik streng, helaas kon dat niet anders want er was niemand die ik de bal kun toespelen. Ik was een volhouder in wat mocht en wat niet mocht en moest ruimte zoeken voor een 'vooruit dan maar'. Ik vond de stoutkabouter uit, als hulpje in de leer van het goed en het kwaad. Er van uitgaande dat kinderen precies weten wat goed is en wanneer ze iets doen wat echt niet mag, had ik alleen de stoutkabouter nodig om te vragen of ze die niet gehoord hadden.
"Zei de stoutkabouter dat je een snoepje mocht pikken?" leverde vaak een ja op. En dan kon ik makkelijker uitleggen dat ze daar nooit naar moesten luisteren. Dat de goedkabouter nog zo had gezegd: "Joh, dat mag niet". Voor mij waren deze twee wezens een handige hulp in de opvoeding, ook al waren ze dat alleen maar de eerste 6 jaar.

Het vervangen van de vaderfiguur is lastig, maar het kan wel. Behalve tegen een boom plassen kan ik alles wat de gemiddelde vader ook kan. Ik wilde me nooit laten kisten en was gelukkig redelijk technisch aangelegd. Bovendien had ik zelf een vader gehad die me hielp bij repareren van mijn spullen maar het nooit helemaal overnam. Mijn mazzel.

Met Vaderdag kregen de kinderen in het begin niets mee naar huis, ik moest dan de juf of de meester tot de orde roepen en vertellen dat alle kinderen een vader hebben. Uiteindelijk besloot mijn dochter dat ik ook de Vaderdag schilderijen en tekeningen moest krijgen en die heb ik trots aan de wand gehangen en bewaard.

Ik denk dat mijn kinderen het gemis van een vader nog steeds voelen maar meer in de vorm van de vraag waarom ze niet goed genoeg waren voor hen om van te houden. Behalve een stukje extra veiligheid, zich extra geliefd voelen en gewoon ook kunnen zeggen: "Mijn vader zegt…", zijn ze weinig tekort gekomen.

Financieel was het geen vetpot met alleen mijn verpleegkundige salaris en tussen de bedrijven door gaf ik Engelse en Spaanse les, uit en thuis en werkte voor de Rutgersstichting. We hadden een goede fiets en later een klein autootje, de kinderen mochten sporten en op muziekles. Er was quality-time, ik ging nooit uit en ik maakte 's avonds huiswerk met hen en sprak schoolboekteksten in voor mijn dyslectische kind. 

 Er is veel geknokt en gestreden toen mijn kinderen jong waren. Kantonrechters wilden het spaargeld van mijn kinderen in de gaten houden, geld dat ik er zelf had opgezet, mocht er niet zonder toestemming af? Ik mocht geen rekening openen voor hen, alleen met een handtekening van een vader? En zo nog een miljoen malle fratsen meer. ik heb ze allemaal overwonnen.

 Ik zat ik de ouderraad van school en hield vingers aan de pols op t kinderdagverblijf. Ik hield dagboekjes bij en werkte dus ook nog gemiddeld 50 uur per week. Oppas zoeken als ik moest werken was het moeilijkst, vooral toen ze groter werden. Zelfstandig maken was een must. Scholing was belangrijk, sociaal contact ook. Mijn huis stond altijd open en gelukkig brachten mijn kinderen aardig wat leuke vriendjes en vriendinnetjes mee.

Na een ernstig ziekte waarbij ik op een minimaal inkomen kwam, bleek hoe goed mijn kinderen waren in het overleven.
Het eerste jaar na de ziekte had ik het geluk dat mijn beide kinderen zich het vuur uit de sloffen liepen om me te helpen.  Ik heb fantastische kinderen en eigenlijk verdienen zij een kaartje voor deze vaderloosdag. 

Ik heb gereisd met mijn kinderen, gefeest, verjaardagen uitbundig gevierd, musea bezocht en concerten. We hebben gelezen, geverfd en geknutseld.

Ik kijk terug op een nooit saai leven met hen waarin het streven naar rust en regelmaat voor de kinderen van groot belang was en ook het maken van vrolijke uitzonderingen daarop.

In het leven van een alleenstaande moeder zit dat eeuwige schuldgevoel dat je nooit genoeg kunt doen om iets te compenseren wat niet te compenseren valt. Als moeder kun je niet vader zijn. Kinderen van alleenstaande ouders missen een stuk klankbord. De vaderlijke voorbeeldfunctie was in ons geval niet wenselijk geweest. Maar ik moest wel uitleggen hoe vaders dat zouden doen en me verplaatsen in de vaderrol.

Ik denk dat ik mijn kinderen in ere heb gehouden en dat het voor een buitenstaander niet aan hen te merken is dat ze geen 'echte vader' hebben. 

Vandaag 'herdenk' ik Vaderdag, alleen, denkend aan mijn vader en grootvader, aan mijn goede vrienden die soms lieve hulpvaders waren voor mijn kinderen en die geen van allen meer leven.
Het is een beetje 'a dead fathers society' viering en eigenlijk niet veel anders dan het de afgelopen 40 jaar geweest is.

Gelukkig heb ik vandaag geen scheer apparaat in ontvangst hoeven nemen en de klopboor heb ik lang geleden zelf al gekocht! ;-)



@Gavi Mensch
15-6-2014

All rights reserved 2014

maandag 2 juni 2014

Geen macht aan de zorgverzekeraars.


Aan mijn lezers, mijn patiënten, familie , vrienden en bekenden.


Het is de hoogste tijd! Meer betalen voor slechtere zorg is wat de beperking van artsenkeuze inhoud. Zorgverzekeraars zijn uit op winst en niet op uw/ jullie gezondheid. Ook voor uw kinderen kunt u dadelijk niet meer kiezen.

Hieronder de brandbrief van de huisartsen, lees en teken de petitie alstublieft. Deze beperkende maatregel mag niet doorgaan, De zorgverzekeraars krijgen veel te veel macht. Het horen NON profit instellingen te zijn, in plaats daarvan gaan ze voor geld over lijken!

De patiëntenbrief van de VPH

(klik hier voor de pdf-versie)
Uw eigen zorgverlener of ziekenhuis kiezen? Als we nu niets doen, hebt u straks geen keuze meer. 

We leven in een vrij land. U mag stemmen op wie u wilt, uw eigen levenspartner kiezen en als het moet kiest u een eigen advocaat. Deze keuzevrijheden zijn belangrijk. Maar een belangrijke vrijheid dreigt nu van ons te worden afgenomen. Namelijk de mogelijkheid om zelf uw dokter of hulpverlener te kiezen.

Dat heeft alles te maken met de rol van de zorgverzekeraars. Als Nederlandse burger ben je verplicht een zorgverzekering af te sluiten bij een zorgverzekeraar. Eens per jaar kan je wisselen; de reclames op tv vliegen je dan om de oren. De zorgverzekeraars proberen je te verleiden om over te stappen en je kan kiezen uit een goedkope “naturapolis” en een dure “restitutiepolis”.

De minister wil de wet veranderen om zorgverzekeraars het werk gemakkelijker te maken, zodat ze nog scherper in kunnen kopen. De zorgverzekeraar moet nu nog een deel van de kosten betalen als u gebruikt maakt van een niet gecontracteerde dokter, fysiotherapeut, psycholoog et cetera of naar een niet gecontracteerd ziekenhuis gaat. Als minister Schippers haar zin krijgt kunnen alle patiënten met een naturapolis, tenzij ze alles zelf betalen, straks niet meer kiezen welke dokter, fysiotherapeut, psycholoog, psychotherapeut of andere hulpverlener ze willen raadplegen. Dat beslist de zorgverzekeraar voor u. De meeste mensen in Nederland hebben zo’n naturapolis. Als we niks doen, zou het zo kunnen gaan:

Mevrouw A. is 58 jaar en heeft sinds een paar weken pijn in haar buik. De huisarts vertrouwt het niet en laat dezelfde dag een echo maken. Hierop zijn vocht in de buik en een paar andere afwijkingen te zien, verdacht voor darmkanker. De volgende dag is de pijn zo hevig dat de huisarts het meest nabije ziekenhuis vraagt om haar direct te zien. Dit ziekenhuis is gelukkigerwijs ook het regionale expertisecentrum voor darmkanker. Binnen een paar dagen wordt de diagnose bevestigd: uitgezaaide darmkanker met ontsteking van het buikvlies. De behandeling wordt snel gestart. Tot de verzekeringsmaatschappij belt: mevrouw heeft een naturapolis en het ziekenhuis is niet gecontracteerd. De patiënte zal een deel van de kosten zelf moeten betalen. Duizenden euro’s die ze niet heeft. Bovendien moet ze voor de behandeling naar een ander ziekenhuis, verder weg en minder bekwaam. Ondanks de argumenten dat dit tot vertraging en extra kosten leidt, blijft de verzekeraar bij zijn oordeel. Blog van Paulus Lips, huisarts in Amsterdam 

Dit kunt u doen om de vrije keuze voor arts en ziekenhuis te behouden, voor u en uw kinderen. Als u ook vindt dat de zorgverzekeraars niet nog meer macht moeten krijgen en de patiënten en hun zorgverleners hierdoor volledig machteloos raken, dan is het nu tijd geworden uw stem te verheffen en aan de politiek duidelijk te maken dat nu de grens bereikt is. Teken daarom voor donderdag de petitie of op www.redvrijeartsenkeuze.nl of like de Facebook-pagina Red de Patiënt. Ruim 74.000 Nederlanders gingen u al voor.

Was getekend,
Uw zorgverlener




Dit is pas een begin. Er moet veel meer gebeuren. Anders worden we verslonden door graaiers en psychopaten.
http://gavimensch.blogspot.nl/2014/05/spijt-van-gehoorzaamheid.html



Patiënten mobiliseren?


Patiënten, familie, vrienden en bekenden kunnen op de Facebook-pagina Red de Patiënt hun stem laten horen:


Eveline van Donkelaar 
Nederland BV, 2-6-2014

zaterdag 5 april 2014

de Yasar Market


.

Mijn groentevrouw en -man in de Frankenstraat in Maastricht hebben goedkope en superverse groenten en fruit. Altijd aanbiedingen en een alles-moet-op systeem.
Ik vermoed dat ze weinig weg hoeven te gooien. Ze verkoopt ook brood, die schappen zijn elke dag leeg. Ook verkoopt hij voor Nederland vreemde fruit en groentesoorten, zo introduceert hij in een volkswijk de broodnodige variatie op spinazie a la crème, hoop ik.


Mijn kleinkinderen zijn groente en fruitsnoepers. Als ik de boodschappen bij elkaar heb mogen ze uit de bak met verrassingen een zakje uitzoeken. De verassingen hebben een plekje of een buts of staan al iets langer. Een hele zak oranje paprika's voor 1 euro is voor hen een feest. In reepjes gesneden met een dip van humus, met zo'n schaaltje voor vitaminen zijn ze lekker gezond zoet.



Of kleine komkommers, 1 kilo voor 50 cent, alles moet op. Zo eet ik witlof, 2 zakjes van 4 stronken voor 1 euro, de buitenste blaadjes zijn dan verwijderd en de rest is gewoon goed en gezond. Ik ben ook blij met al iets gerimpelde appels voor de appeltaart.
Hij verkoopt het liever voor een miniprijsje dan dat hij het weggooit. 
Ik vind ook dat het zo hoort. Er wordt hier veel gequeauckt, iets nieuws maken van restjes. 
Eten weggooien doe ik niet, maat bekers van de AH hoef ik ook niet. Gezond verstand krijg je van niets weggooien en van het gebruiken van seizoensgroenten en -fruit.


We hebben gisteren de laatste boerenkool uit Buurman's (onbespoten) moestuin gegeten.
En of we vast willen bedenken hoeveel bloemkool en prei we kunnen verspreiden.
Mijn dochter accepteert zijn gulle hand en deelt ruimhartig. Ik zoek de nieuwe recepten erbij. Geen uitgekauwde menu's bij ons.


Afval van groenten en sla gaan niet in de vuilnisbak maar naar de dieren in het park. Oud brood wordt toast, paneermeel of vogelvoer. Van oudere yoghurt maak ik nog hangop, heerlijk met walnoten en een druppeltje honing. Tuinkruiden die ik teveel heb geplukt gaan gesneden en wel in een zakje in de diepvries. Eten is een geschenk, veel mensen hebben niet genoeg. Voor Maastrichtenaren kan ik bovenstaande groenteboer aanbevelen.

Misschien is zijn 'alles-moet-op' systeem een suggestie die je kunt doen aan je eigen groenteboer of supermarkt of in andere systemen- Alle overvloed heeft ons gemaakt tot dwaze consumenten.

En om even terug te komen op de zorgkosten: Medicijnen beter inkopen of uitleveren. Materialen, disposables, een gekreukeld doosje of een open verpakking in het verzorgings- of verpleeghuis kan prima worden gebruikt. Daar wordt meer weggegooid dan waar dan ook.
Alles moet op geldt natuurlijk niet voor de onproductieve graaiers. De salarissen van iedereen die niet op de werkvloer of niet direct met de patiënten/cliënten bezig is, voor die lieden is 'op' echt 'op'; die moeten zelf zuiniger worden op de zorggelden.
Daar kunnen de buitenste blaadjes wel vanaf halen en ze weer terugplaatsen op de werkvloer. Helaas is de binnenkant vaak ook al verrot.



Gavi Mensch
Maastricht, 5-4-2014





.

zondag 9 februari 2014

Sterretje

.

Op Valentijnsdag zou mijn jongste kleindochter geboren worden. Zaira kwam echter al anderhalve maand eerder en was te ziek om verder te gaan.
Toch heb ik drie kleinkinderen.


Mijn oudste is Blanca, een dame van drie en een half (moeilijk om te laten zien met zo'n dubbelgevouwen wijsvingertje) die precies weet hoe het allemaal werkt. Een durfal, een klimster, een trampoline-springster, een fietster op twee wielen. Een puzzelaarster van heb ik jou daar en een tekenares met talent. 
Ze is de baas en als ze niet de baas is, is ze dat nog, denkt ze.
Maar niet bij mij, haar Oma. Ik ben altijd te porren voor gekke zaken, verkleedpartijen, tenten bouwen en koekjes bakken. Alleen heb ik niets met brutaal en ongehoorzaam, ik leg uit, praat en als het nodig is negeer ik een minuut of 5.
Dat is heel erg, als mijn kleindochter genegeerd wordt snapt ze razendsnel dat er iets fout is gegaan.



Mijn kleinzoon Óscar daarentegen, lacht mijn dwingende oogopslag weg, drukt met zijn altijd kleverige priegelvingers mijn oogleden naar beneden en roept dan "Oma kiekeboe". Probeer dat maar eens te negeren! Deze anderhalf jaar oude charmeur speelt altijd op de persoon. Ziet alles en begrijpt veel te veel voor zijn leeftijd. Hij is snel en ongeduldig, vrolijk of huilend met enorme tranen, zoals die van dat beroemde zigeunerkindje op het schilderij.  Natuurlijk trap ik daar niet altijd in, mijn kleinzoon heeft wat vernauwde traanbuisjes en hoeft maar met zijn lange wimpers te knipperen om dat traanvocht precies op het goede moment over zijn wangen te laten lopen. Ik moet er om lachen en dan hij meestal ook.



Het mooiste kleinkind dat ik ooit heb gezien was mijn sterretje Zaira, ze lag daar zo aanwezig te zijn, zo compleet en zo mooi. Zoals mijn dochter op het kaartje zette: "Ze was te mooi voor deze aarde."
Ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit kleine meisje zo zou missen. Dat ze zoveel verdriet zou achterlaten, zo'n enorme lege plek.
Ze had al een stoeltje, prachtige jurkjes in mijn onderste la en een heerlijke dekentje voor haar alleen. 



En een draagzak; oppassen op twee kleintjes met een derde in de je armen, betekent dat je af en toe toch je handen vrij moet maken. Dicht tegen Oma aan is het veiligst.
De draagzak ligt hier zo vreselijk leeg te liggen.

Mijn kleinkinderen groeien op met de wetenschap dat ze nog een zusje hebben. Zaira maakt deel uit van het gezin. Ze wordt genoemd telkens als de namen van de hele familie genoemd worden. Dat is prettig en geruststellend voor allemaal. Ook voor mij. 



Ze is geen verleden tijd, ze heeft haar plaatsje ingenomen. Ik probeer me voor te stellen hoe ze zou lachen en haar armpjes om mijn hals zou slaan, zoals Óscar dat doet of een pruillip. Of met haar handjes in haar zij gaat staan zoals haar grote zus Blanca.

Ze is de zoetste van mijn kleinkinderen, de minst tastbare en ook degene die het meest in mijn gedachten is.
Blanca en Óscar hebben een pop die de kleertjes van Zaira draagt.
Maar de pop heet Alicia.

Zaira is een sterretje



©Gavi Mensch

Maastricht, 9-2-2014 


.

woensdag 8 januari 2014

Too beautiful for earth










Eva Luisa:

An angel in the book of life wrote down our baby's birth,

then whispered as she closed her eyes: "too beautiful for earth"...


Zaira Carmina*

24-12-13

Thank you everyone for your great support.






8-1-2014