In this 50 minute presentation, Dr. Stillwagon describes the protection of infection provided by the innate immune system. He also answers why some people get adverse reactions to the shot, and others do not.
Geweldige en uitgebreide uitleg, neem er even tijd voor.
Nooit hoeven te zeggen dat je het niet wist is een stuk eenvoudiger.
Innate Immunityand the variability of adverse reactions.
Pief paf poef pang, mijn kleinzoon en zijn vriendje schieten
aan de lopende band als ze samen spelen. Het irriteert me mateloos, het heeft
me altijd geïrriteerd. Het is copycat gedrag van moordenaars, maar zo lijkt
niemand het te zien. Ik wil geen geweertjes in huis, ook niet het schiet-handgebaar.
En ik luister ook niet naar commen-taartjes zoals:
"Ach, het zijn maar kinderen",
"Zo zitten jongetjes nu eenmaal in elkaar",
"Als je pistooltjes verbiedt, gaan ze andere dingen als
pistool gebruiken",
"Dat snappen ze toch niet".
Van de week heb ik het mijn kleinzoon uitgelegd. Hij mocht
voorin de auto zitten, een klein stukje en dat is de maatstaf voor groot
genoeg. Daar zaten wel consequenties aan vast want toen hij vanaf zijn hoge
troon begon met schieten met zijn hand heb ik hem iets uitgelegd wat niet 'bij
zijn leeftijd hoort", net zo min als schieten trouwens.
"Je hebt vast nog nooit iemand gezien die doodgeschoten
is, met een gat in zijn hoofd of in zijn borst of buik en allemaal bloed. Want
dat is wat er gebeurt als je op iemand schiet. En die iemand die dan dood is,
is de grote zoon van een moeder die ongelooflijk verdrietig gaat zijn. Zo
verdrietig dat het nooit meer overgaat. En die iemand heeft misschien ook een
vrouw en kinderen, zoals jullie. Die huilen allemaal wel 100 dagen en duizend
nachten, die gaan hem zo erg missen. Dat missen doet zo pijn in je buik!
En misschien had hij een oma en een opa die ook vreselijk
verdrietig zijn omdat ze hun kleinzoon nooit meer zullen zien. Die kleinzoon
die doodgeschoten is door iemand (die misschien ook wel een kleinzoon is) met
een pistool of een geweer.
Er is niets ergers op de hele wereld dan wapens en mensen
die ze gebruiken om andere mensen dood te maken.
Waarom moeten mensen dood eigenlijk? Ik heb nooit begrepen
waarom je, als je ruzie hebt met iemand, je die dan dood wilt maken.
Soms ben je heel erg boos, maar dat ga je toch zeker niemand
doodschieten?
Dan kun je als je boosheid weg is, toch ook niet meer met
diegene praten om het weer goed te maken.
Hoe denk je dat iemand zich voelt die iemand dood gemaakt
heeft? Ik denk dat die zijn hele leven spijt en buikpijn heeft. In het leger
maken mensen zogenaamde vijanden dood, alleen maar omdat iemand dat zegt.
Alleen maar omdat iemand vindt dat de vijand gemeen is. En dat zegt de baas van
de vijand ook. En dan schieten ze elkaar dood en wie dan nog leeft heeft daar
zijn hele leven spijt van, van dat doodschieten.
Sommige monsters, hele gemene mannen en ook wel een enkele
gemene vrouw willen de baas spelen over iedereen en zeggen dan dat ze mensen
wat geld betalen om anderen dood te schieten. Maar als je dan iemand dood
geschoten hebt en je gaat iets leuks kopen van dat geld en je denkt dan dat
degene die je dood geschoten hebt, nooit meer iets leuks kan kopen voor zijn
kinderen, dan heb je, zeker weten, buikpijn voor altijd.
Kortom, ik wil nooit meer schieten zien of horen. En als je
voorin de auto zit ga je rode auto's tellen. Van tellen wordt je slim. Veel
slimmer dan jongens die pief paf poef pang doen.
Snap je dat?"
Hij knikt en is een beetje overrompeld door mijn monoloog.
En zegt dat het erg is als je dood bent, heel erg. Ik knik en laat hem er
rustig over nadenken. Mijn kleindochter die achterin zit, heeft het verhaal
aangehoord en zit nadenkend uit het raam te kijken. Het is even stil in de
auto.
Als we op de plaats van bestemming zijn, zegt mijn kleinzoon
dat hij twee rode auto's heeft gezien en mijn kleindochter zag er wel vier,
zegt ze.
Ik geef hen een high five en een kus en zeg dat ik van hen
houd.
Leerplicht in
Emmen: x aantal gezinnen met kind thuis vanwege onbetaalbare kosten schoolvervoer:
300 euro per 4 weken! Spookt het in de gemeente Emmen? Vreemde zaken met
huishoudboekje gemeenteraad? Jokkende wethouder?
Emmen 2013.
Louisa schrijft me:
Ik ben geen klager, nou ja, ik durf te klagen,
durf te mopperen, maar ik ga altijd ver over mijn eigen grenzen van
verdraagzaamheid en laat ook vaak ver over mijn eigen grenzen gaan.
Ik kan en durf te stellen dat ik een enorm hoge
pijngrens heb, logisch, als je opgroeit met pijn dan "wen" je er
vanzelf aan. Ik ben nu eenmaal opgegroeid in een situatie waarin het beter was
om niet te laten zien als je je pijn had gedaan.
Vind mezelf gewoon wel een hard, stoer wijf, wat
de zaakjes meestal wel behoorlijk voor elkaar krijgt. Zelfs als het heel erg
tegen zit red ik me meestal toch wel weer zelf. Een lieve, warme, streng maar
rechtvaardige en grappige mama voor mijn 2 prachtige meiden.
Ondanks het feit dat ik gewoon behoorlijk scheef
en krom in elkaar gezet ben heb ik me lang weten te redden. Bot-, spier- en
gewrichtsklachten zoals atrofie, artrose, krachtverlies in armen handen en
benen, schouders die het leuk vinden om uit de kom te gaan en dat soms gewoon
dagelijks wensen te doen. Verder voeten die een eigen leven lijken te lijden,
pees ontstekingen, ontwrichting van andere gewrichten van het lichaam, een
bekken dat alle kanten op draait, gewrichten die hierdoor in opstand komen met
zenuwuitval als gevolg zenuwuitval.
Ach, ik heb het 'gewoon doorgaan' lang
volgehouden.
De gemeente Emmenis de WMO al aan
het wegbezuinigen, nou, niet echt maar de
ambtenaren van de afdeling blijkbaar wel.
Ik weet niet wat het is, onkunde, onwil, machtsmisbruik
of gewoon sadisme….
Of werkverschaffing voor de ambtenaren zelf,
uit angst voor snijden in hun personeelsbestand... er klopt in elk geval veel
niet.
Toen de wethouderHenkJumelet***** een tijd terug vol
overtuiging vertelde: 'We gaan eindelijk de WMO uitvoeren zoals dat al een hele
tijd de bedoeling was, we zijn te lang op WVG manier blijven werken...en nu
moeten we echt gaan kantelen echt de WMO gaan toepassen', had ik echt hoop dat
dit een perfecte stap zou zijn.
Nu 9 maanden na de Emmense invoering van de WMO
(wet maatschappelijke onderdrukking in Emmen ipv ondersteuning ) lijkt het
echter op een volstrekte ramp uit te lopen. En als je het mij vraagt, lijkt ook
de financiële teller voor Emmen zelf op te lopen. Het was de bedoeling om te
bezuinigen, maar als ik naar mijn eigen situatie kijk, vraag ik me ernstig af
of Emmen wel bezuinigt.
Ik bezuinig wel, dat kan niet anders met dit
wanbeleid.
Enkele dagen geleden word ik gebeld door een WMO
consulent, een die ik nog niet ken: "Mevrouw u heeft hier een aanvraag
voor een omzetting collectief vervoer liggen en ik heb daarover wat
vragen."
Begint ze heel kruisverhoor terwijl ze daar
alle antwoorden al van 7 andere zaken in haar pc heeft staan. Dus ik zeg:
"Hebben jullie nooit gehoord van samenwerken en dossier raadplegen? Pak
eerst eens het hele bundeltje bij elkaar en ga dan eerst eens kijken wat er al
is gebeurd, voor je weer opnieuw begint."
"Ja, maar mevrouw dit is een nieuwe
aanvraag..."
"Mens, het is niks nieuws, het is al
tijdens het keukentafelgesprek besproken, het is al op kantoor beoordeeld en
het is me telefonisch medegedeeld dat ik het niet krijg alleen zeggen ze dan
het was een aanmelding en geen aanvraag."
"U krijgt geen besluit en als u dat wilt
hebben moet u een nieuw aanmeldformulier insturen, u kunt vooral uw college
bedanken die het eigenlijk allemaal al beoordeeld had maar te beroerd was om
het ook op papier netjes af te handelen richting mij"
….Ja duhhhhhh….Ik was ZO BOOS!
Ik heb twee kinderen met een beperking en ze hebben een kneus van een moeder die haar best
doet, maar tussen de 50-400 meter kan lopen. Iets waarvan mo-zaak arts ook
richting gemeente geadviseerd heeft. Als arts vindt hij het medisch
onverantwoord dat ik nog fiets op een normale fiets (met trapondersteuning);
hij oppert de mogelijkheid voor korte afstanden een driewieler fiets te
proberen, iets wat helaas voor mij niet geschikt gebleken is.
Maar er staat ook duidelijk in het advies geschreven
dat door vervoersbehoefte door moeder van haar kinderen. Een dergelijke fiets
niet geschikt is en daar andere vervoersoplossingen voor gezocht moeten worden.
Met een inkomen op bijstandsniveau, nagenoeg
volledig afgekeurd in de zorgfase "en ja mevrouw, ik vind ook dat ik recht
zou moeten hebben op Wajong...maar daar deden ze net zo raar en omslachtig als
jullie, omdat ik nou eenmaal de pech heb dat ik geen medisch dossier tot mijn
21ste heb...kan er ook niks aan doen dat de huisarts die heeft vernietigd, dus ik
draai braaf maandelijks elke cent netjes tien keer om.
Ik ben nu bijna 4 maanden bezig om
vervoersoplossingen te vinden, als ouder ben je nou eenmaal verantwoordelijk
voor het vervoer van je kinderen, of ze een handicap hebben of niet. Zelfs als
je zelf door invaliditeit veel dingen niet meer kan doen, zul je altijd verantwoordelijk
hiervoor zijn en daarom heeft het Rijk de WMO ook ontwikkeld... voor
MAATSCHAPPELIJKE ONDERSTEUNING... indien nodig!
Nou blijkbaar heeft Emmen ook het woordje
ONDERSTEUNING gewijzigd in hun beleid, net als ze dat gedaan hebben met
huishoudelijke hulp naar schoonmaakondersteuning van eigen bijdrage naar
tariefbijdrage en in plaats van dat we uren noemen zeggen we schoon en
leefbaar huis……
De Wet Maatschappelijke Ondersteuning wordt vast
de Wet Maatschappelijke Onderdrukking of Wet Mens Onterend of Werk Met Onbenullen...
Ik weet het niet, maar aan maatschappelijke
ondersteuning doen ze in elk geval niet.
4 maanden hel... en ambtelijke stommiteiten.
Even kort samen gevat zo'n keukentafelgesprek:
probleem is vooral vervoer... wat is uw vervoersbehoefte.. dan ga je uitleggen,
tja ik heb een kind dat zelf eigenlijk totaal niet de straat op kan. Omdat ze door
haar B12-gebrek in combinatie met andere zaken zo weinig energie heeft dat ze
amper 1 km kan fietsen zonder dagen uitgeput te zijn. Mijn andere dochter van nog
maar 9, die haar schouders dagelijks uit de kom heeft, fietsen nog lastig vind
door instabiliteit in haar gewrichten en een moeder met kapot lijf en klein
budget... Maar als moeder moet je toch zorgen dat je kinderen naar school, naar
sport, naar vriendjes, een keer wat leuks, naar dokter, naar tandarts, naar
fysio e.d. gaan en tja, ik woon nou eenmaal niet ergens waar alles gelijk naast
de deur ligt, een autootje heb wat oud en versleten is en benzine duur. En ook
medisch gezien niet altijd verantwoord om te rijden is, ik niet meer kan
fietsen zonder veel pijn en schade aan bekken etc. dus ik kom in problemen met
vervoer...had in eerste instantie een aanvraag voor driewieler fiets met
trapondersteuning gedaan, maar was zelf al tot conclusie gekomen dat het niet
het totale vervoersprobleem zou oplossen, want daar neem je geen 2 kinderen op
mee.
Ze had in eerste instantie heleboel oplossingen,
ze zou met haar collega van leerlingenvervoer die bij haar in zelfde kantoor
zat overleggen dat ze beide kinderen leerlingenvervoer moest geven. Zelfs toen
ik zei dat de oudste daar wel recht op kon hebben maar de jongste volgens
verordening niet, zei ze gewoon dat het geen probleem was, dat ze met haar
collega zou overleggen, dat het wel goed zou komen….
Vervolgens zou ze mo-zaak advies aanvragen over
die driewieler fiets en met haar collega's bespreken of ze de collectieve
taxipassen van mijn dochter en mij zou mogen omzetten naar tegemoetkoming in
kosten.
Uiteindelijk resultaat: leerlingenvervoer van
BEIDE kinderen werd afgewezen met besluit op papier, omzetting van collectief
taxivervoer naar tegemoetkoming in de kosten daar kreeg ik een telefoontje over
dat ze dat niet gingen doen. Omdat ik dat niet voor eigen auto zou mogen
inzetten. Een besluit dus, want volgens consulente was het een aanmelding en
geen aanvraag als ik dat zou willen moest ik 2 nieuwe aanmeldingen doen,
mo-zaak advies was duidelijk, driewieler fiets op proef, alleen geschikt voor
boodschapje, voor vervoer van kinderen en andere dingen moesten ze andere
oplossingen gaan zoeken.
Welnu, daar zit je dan, maanden later, kinderen
hadden allang naar school gemoeten. De oudste zit nu thuis, kan niet meer naar
school. De jongste breng ik met de fiets, 24 km. in de ochtend en 24 km in de
middag; als ik kan autorijden dan doe ik dat maar financieel beland ik ook nog
eens in de goot hiermee. 60 euro aan benzine per week voor vervoer, van
bijstanduitkering waar ik al vele extra kosten heb aan medische kosten zoals
verbandmateriaal, spuiten, naalden medicijnen en dan nog zonder de,
dieetvoeding i.v.m. allergie!
De keuze is nu: Beide kinderen thuis houden van school….? Maar waar
de ene leerplichtambtenaar begrip toont, heeft de andere een dreigement per
mail verstuurd.
75 euro per week kwijt aan regio taxi om jongste
van en naar school te brengen? Andere zaken waar we vervoer voor nodig hebben
zoals revalidatie, hobby, vriendjes, tandarts komen daar nog bovenop. Zelf 48 km per dag fietsen, minstens.? Iets wat
me nu na een aantal dagen al compleet opgebroken is, ben al met fiets gevallen.
Weet iemand hoe het voelt als je met ernstige
bekkeninstabiliteit (die nooit weer overgaat), gewrichten die in opstand komen en
krachtvermindering in arm en been op een fiets gaat zitten? Dat de gevoelloosheid
en pijn zo erg wordt dat als je afstapt de urine zo langs je benen loopt?
De gemeente Emmen vindt dit toch echt
noodzakelijk en gewoon normaal.
Hier in de Gemeente Emmenkan ALLES. echt
alles... zelfs marteling, fraude, oplichting, fout op fout maken en daar mee
wegkomen, omhooggevallen liegende bestuursleden, bedreiging enz.Ze maken hier complete gezinnen letterlijk lichamelijk
en geestelijk kapot. Het was humaner geweest als ze gewoon een euthanasieloket
hadden geopend, ik denk dat ze dan geen gebrek zouden hebben aan cliënten.
#GemeenteEmmenen#raadEmmenzouden
toch echt eens goed moeten nadenken over de kwaliteit en kennis van de
ambtenaren die ze in dienst hebben op de afdeling WMO mzz en WMO ON.
Als ik zie wat voor kostbare fouten ze steeds
maken, keer op keer, wordt het dan niet eens tijd voor een grondige evaluatie
en eventueel een grondige reorganisatie? Er wordt continu bezuinigd op de zorg zelf,
terwijl er door "simpele" fouten zoveel geld in Emmen weggegooid
wordt. Dat kan je de inwoners toch niet langer verkopen?
Gevolgen voor mijn
eigen situatie.
Mijn studie
(rechten) heeft er dusdanig onder te lijden, dat de gemeente dit beseft en zijn
eigen aandeel in deze wel erkend en heeft besloten mijn 2e jaar collegegeld te betalen
als het fonds het niet meer doet wegens gebrek aan vorderingen. Zelf heb ik
aanbod gedaan om 1 keer per week op Werkplein een aantal uren aanwezig te zijn
om mensen te helpen met o.a. fondsaanvragen voor studie e.d. Zie het al
tegenprestatie en vrijwilligerswerk van mij, wat ook kan helpen met mijn
opleiding.
Hierop krijg ik echter totaal geen reactie.
Jammer gemiste kans vind ik zelf.
Oudste dochter zit
thuis, kan niet naar school doordat er geen leerlingenvervoer meer is. Voor
haar wordt er passend onderwijs gezocht, verder weg inmiddels, waarvoor ook
weer leerlingenvervoer moet komen. Leerplicht ambtenaar doet gelukkig heel erg
haar best! Maar goed, ze zal toch naar school moeten ook zolang er nog geen
passend onderwijs plek gevonden is. Zij heeft psychisch
en lichamelijk veel te lijden onder deze omstandigheden, een kind hoort gewoon
naar school te kunnen gaan. Ook voor haar schoolprestaties en
toekomstperspectief is dit zeer schadelijk.
Jongste wordt
noodgedwongen door mij naar school gebracht, op school gaat het gelukkig super
met haar. Lichamelijk ga ik echter met rasse schreden achteruit. Kan regelmatig
amper op mijn benen blijven staan. Pijn is echt niet te harden en gebruik dus
veel meer medicatie als normaal gebruikelijk is. Financieel red ik het ook niet
om haar continu met de auto te brengen. Dus als dit lang doorgaat zal mijn
gezin de maatschappij juist meer geld gaan kosten ipv minder. Een rolstoel? Meer
vervoersvoorzieningen? Aanpassing auto? Meer huishoudelijke hulp nodig?
#GemeenteEmmen, met name de ambtenaren, hebben zelf niet door hoe alles
werkt volgens mij. En dan kan wethouder#HenkJumeletnog
zo vaak gillen en prediken dat er allemaal HBO opgeleide mensen daar op de
afdeling werken, dat zegt nog niks over de kwaliteiten die ze bezitten qua
gezondheidszorg etc.
Want simpelweg een HBO Tuinbouw opgeleide
persoon inzetten op WMO zegt natuurlijk niks over zijn kennis en kwaliteiten
van adequate voorzieningen in het kader van zorg. Misschien dat die beste
persoon wel de geraniums op de juiste manier voor het raam kan zetten en
verzorgen, maar moeten wij van dezelfde persoon ook kunnen verwachten dat hij weet
wat bepaalde aandoeningen inhouden en welke beperkingen iemand in het dagelijks
leven hierdoor tegenkomt? Het kan wel, als iemand maar durft te erkennen dat ze
niet overal verstand van KUNNEN hebben en in die gevallen gewoon deskundige
hulp kan vragen
Ik heb begrepen dat dhr. Jumelet het filmpje niet leuk vindt. Dat is dan jammer, zulke zaken horen bij een openbare functie. U mag mij een boze mail schrijven. Maar als ik ooit nog iets hoor over intimidatie of bedreiging of zelfs vergeldingsmaatregelen van de kant van de wethouders of ambtenaren n.a.v. dit filmpje of de blogpagina is het eind zoek wat betreft propaganda. Dan maak ik levenslang reclame voor u. Overal. Het laatste waar ik bang van ben is van een ex-dominee.
. Deze lege bladzijde is voor commentaar op mijn doen en laten, mijn uitspraken en mijn tweets en blogs. Ik heb gemerkt dat daar behoefte aan is. Gaat uw gang, in de vakken voor reacties kunt u uitgebreid uw hart luchten. Maxime helpt u voor het geval u zonder woorden komt te zitten.
Er wordt veel gesproken over narcisme, niet zo
vreemd want door alle communicatiemogelijkheden hoor je het steeds vaker. Ik
gebruik het af en toe als ik bepaalde politici wil aanduiden. Maar ook in mijn werk in de
psychiatrie kwam ik regelmatig echte 'narcisten' tegen. Eigenlijk is de juiste
uitdrukking 'patiënten die lijden aan NPS'. Maar omdat de omgeving
vaker lijdt dan de patiënt zelf, gebruiken we voor het gemak het woord 'narcist'. (klein beetje humor)
Af en toe vertoonden sommige van mijn patiënten
die leden aan manisch-depressiviteit in de manische fase een vorm van narcisme,
alleen zij deugden en de rest was gek. Dan waren ze vaak ook niet te stuiten,
Door een van mijn patiënten ben ik gedoopt omdat alleen hij dat kon en van de
ander moest ik op mijn knieën omdat ik niet tot zijn stand behoorde.
In deze fase spraken ze alleen maar over zichzelf en hoe ze vonden dat het
allemaal moest. Als zorgverlener kreeg je dan ook te maken met de moeilijkheid
dat de patiënt de zorg weigerde, eenvoudigweg omdat hij of zij het allemaal
beter wist.
In de afgelopen 20 jaar heb ik met zekere
regelmaat 'narcisten' en hun familie begeleid en verpleegd. Maar ook 'narcisten' die nog geen 'patiënt' waren, in tegenstelling tot familieleden die vaak al
veel eerder met psychische klachten bij huisarts of psycholoog terecht gekomen
waren.
"Hij
of zij is nu eenmaal zo", was het meest voorkomende excuus waarmee ze een
partner of familielid aanduidden. Ze zijn zich soms niet meer bewust van de
impact die de 'narcist' op hun leven heeft.
Het lijkt me daarom goed om het begrip narcisme
hieronder een keer uitgebreid weer te geven.
De tekst heb ik mogen lenen van Mjon, waarvoor
heel veel dank. Mjon is een specialist op het gebied van uitleg over narcisme.
Voor meer van haar hand: zie onderaan dit blog.
[……..
Narcisme
nader bekeken
Er
zitten narcistische trekken in elke persoonlijkheid, maar dit lijkt in de
verste verte niet op de pathologische narcistische persoonlijkheidsstoornis
(NPS). Narcistische personen zijn de oorzaak van veel pijn en leed, vooral in
relaties. Wie zijn ze? Waarom is het zo moeilijk? Hoe gaan ze te werk? Wat
houdt je bij ze? Hoe ga je er mee om en hoe herstel je van de relatie met een
narcist? Deze special over het 'kwaadaardige' narcisme geeft je antwoord op al
deze vragen.
Een
persoon die lijdt aan NPS - een narcist - lijdt aan extreem egocentrisme
Volgens de beschrijving in de DSM IV (een classificatiesysteem voor
psychiatrische aandoeningen) is er bij de narcistische persoonlijkheidsstoornis
sprake van een patroon van zichzelf geweldig vinden, grootheidswaanzin, de
noodzaak om bewonderd te worden en een gebrek aan inlevingsvermogen in anderen.
Narcisten,
wie zijn dat?
Mensen
met een narcistische persoonlijkheidsstoornis functioneren op het eerste
gezicht prima: ze zijn charmant, welbespraakt en lijken autonoom. Maar achter
het masker van de narcist liggen leegte, angst, afhankelijkheid en misbruik op
de loer. Meer over de symptomen en de omschrijving van een persoon met NPS lees
je in het artikel: Narcisme kenmerken
Heb
ik een narcistische relatie?
Hoewel
het fenomeen van buitensporig narcisme zo oud is als de mensheid, is de formele
diagnose van de NPS pas in 1990 opgenomen in de DSM. Narcisme wordt meestal
beschreven door een lijst van gedragingen waarvan de meeste betrekking hebben
op het individu zelf. In deze serie artikelen lees je vooral over de manier
waarop narcisme interfereert met relaties. Er is geen betere manier om de
diagnose narcist vast te stellen, dan door te kijken naar zijn relaties en hoe
hij zijn narcistisch misbruik toepast op zijn (ex)partners. Meer hierover het
artikel: Narcisme in relaties
Leef
ik met een narcist?
Bij
het kwaadaardige narcisme zien we dat de narcistische thema's
(grootheidswaanzin, egocentriciteit, buitensporige eigenliefde) vergezeld gaan
met mentaal misbruik, antisociaal gedrag, sadisme en/of paranoïde (ziekelijke
achterdocht). Hierbij dient de relatie met de ander uitsluitend voor de eigen
behoeftebevrediging en wordt de ander de leverancier van die bevrediging. Dit
gaat gepaard met kilheid en een gebrek aan empathie. Leven met een narcist is
een verwarrende, onzeker makende en uitputtende ervaring. Wil je weten waarom,
ga dan naar: Leven met een narcist
Hoe
worden mensen narcistisch?
Narcisme
is vaak een onderdeel van een kluwen van psychische problemen. De psychoanalyticus
zoekt uiteraard de verklaringen in de jeugd, maar narcisme heeft wellicht ook
te maken met een erfelijke aanleg ook al is daar nog maar weinig over bekend.
Waarschijnlijk zijn er bepaalde aangeboren eigenschappen die invloed hebben op
narcisme en is het daarnaast een reactie op een traumatische ervaring in de
jeugd. Over de oorzaken en ontwikkeling van narcisme gaat het artikel: Hoe
ontstaat narcisme?
Wat
zijn de patronen van narcistisch gedrag?
NPS
is een zeer complex psychologisch-gedragsmatig syndroom, dat degene die er van
dichtbij door getroffen worden, verwart en verlamt. De geest van de narcist is
wild chaotisch, vol met conflicten en ongeveer net zo voorspelbaar als de
kogels in Russisch Roulette. Toch is er een duidelijk patroon te herkennen.
Meer over het gedrag van de narcist in het artikel: Hoe gaat een narcist te werk?
Wat
is narcistisch misbruik?
Als
slachtoffers van narcistisch misbruik voor het eerst leren over narcisme zijn
ze allemaal even overweldigd en beseffen ze, dat ze er niet alleen voor staan
en dat zij niet gek zijn! Het is alsof ze ontwaken uit een boze droom. Dan
beginnen ze hun situatie nader te onderzoeken. Ze beginnen om de
waarschuwingssignalen die ze zo lang negeerde te zien. Hier wordt uitgebreid op
ingegaan in het artikel: Narcistisch misbruik
Hoe
pak je een narcist het beste aan?
Omgaan
met narcisten is geen eenvoudige zaak. Het beste advies zou hier eigenlijk
moeten zijn; ga niet met ze om! Zo gemakkelijk is het helaas niet altijd. Een
aantal tips en waarschuwingen die de omgang kunnen vereenvoudigden zijn te
lezen in het artikel: Hoe ga ik om met een narcist?
Hoe
herstel ik van een narcistische relatie?
De
aap kruipt beetje bij beetje uit zijn mouw, het vervolg is steeds hetzelfde. De
weg terug wordt alsmaar moeilijker, want jij wordt alsmaar zwakker. Alles ligt
immers ook altijd aan jou. Je bedenkt van alles, zoekt allerlei oorzaken,
graaft tot in het diepste, ook van jezelf, maar je komt er niet uit. Totdat de
werkelijkheid van de narcist aan het licht komt. Wanneer je de narcist gaat
verlaten, is het omdat het misbruik ondraaglijk is geworden. Heb je eenmaal
gebroken met de narcist in je leven, dan zul je binnen niet al te lange tijd je
langzaam steeds beter gaan voelen. Het is ook de tijd om te blijven leren over
hoe jezelf te beschermen en je verder te concentreren op jezelf en je herstel.
De verschillende fases waar je doorheen gaat na een relatie met een narcist,
worden beschreven in het artikel: Herstellen van narcistisch misbruik Is
een narcistische persoonlijkheid veranderbaar? Narcisten
zijn onverbeterlijk en zijn welbekend moeilijk te veranderen. Wel heb je de
keuze om zelf veranderingen aan te gaan. Als je hem verlaat, kan het zijn dat
hij zegt dat hij zal veranderen. Het kan ook zijn dat hij zegt dat hij hulp
gaat zoeken. Lees verder in het artikel: Kan een narcist veranderen?
Toelichting
In de beschrijvingen van de persoon met NPS, gebruik ik het voornaamwoord
"hij", om het omslachtige "hij / zij" en "zijn / haar"
te vermijden. Psychologie literatuur, concludeert namelijk dat mannelijke
NPS-ers talrijker zijn dan de vrouwen.
De literatuur beweert ook dat NPS relatief zeldzaam is, het treft naar
schatting 1% van de bevolking. Het probleem, zoals de psychologische literatuur
zelf toegeeft, is dat het niet in de aard van de narcisten ligt om toe te geven
dat ze een probleem hebben of om professionele hulp zoeken. Gezien dit feit,
heb ik alle reden om te concluderen dat de statistieken in de literatuur
verdacht zijn. De eenvoudige waarheid is, dat we niet echt weten hoeveel
personen met NPS er onder de bevolking leven, noch dat we weten hoeveel ellende
NPS aanricht.
In deze special deel ik mijn observaties en begrip van kwaadaardig narcisme.
Als schrijver, wil ik mijn vermogen gebruiken om te beschrijven en dingen
uitleggen op een manier die duidelijk en zinvol is voor iedereen. Dus, hier
vind je veel voorbeelden van narcistisch gedrag en leer je waarom jouw normale
gedrag geen resultaat oplevert bij mensen met een narcistische
persoonlijkheidsstoornis. Mijn doel is om bij te dragen wat ik kan aan het
begrip van een NPS en het slachtoffer van een narcist te helpen begrijpen wat
er gaande is. Ik ben geen expert. Dit zijn slechts de opmerkingen en redenering
van iemand die een lange ervaring met narcisten heeft en weet dat anderen ook
deze ervaring hebben. Deze publicatie is niet bedoeld als professioneel advies
van welke aard ook.
Hoe
herken je een narcist? Dat is niet zo gemakkelijk want narcisten zijn er in
vele soorten en maten. Ze kunnen heel "normaal" overkomen en
overtuigend liegen. Met hun charme en flamboyante verschijn… lees verder
Narcisten
zijn meestal niet in staat tot het behouden van een gezonde relatie. Velen
hebben een roerige geschiedenis van relaties en veel emotionele bagage. Zij
nemen, ze vragen, ze verwachten. In rui… lees verder
Leven
met een narcist kan dan wel spannend zijn, het is altijd belastend, vaak
schrijnend en zeker uitputtend. Het is eerder overleven dan leven... Hoe herken
je het? Hoe kun je de liefde die je opslu… lees verder
Is
pathologisch narcisme de uitkomst van erfelijke eigenschappen - of het trieste
resultaat van misbruik of een trauma? Of, is het de samenloop van
omstandigheden waardoor narcisme ontstaat? De narcis… lees verder
Hoe
doet de narcist het? Hoe gaat iemand met dergelijke absurd en schadelijk gedrag
te werk. Hoe overtuigd hij schijnbaar normale mensen? Hoe word je verliefd op
hem? Of zelfs nog meer verwarrend; waarom… lees verder
Leven
met een narcist is pijnlijk en verwarrend. Vaak blijft het niet alleen bij de
pijnlijke situaties met verbaal geweld, de psychische mishandeling is slechts
een onderdeel van een grotere en meer… lees verder
Omgaan
met een narcist kan uitdagend zijn. Niks wat in het normale leven, met normale
mensen werkt, functioneert bij een narcist. Probeer niet hem te begrijpen, dat
lukt je niet, je hebt een andere co… lees verder
Wanneer
je jezelf bevrijd van de macht die de narcist in jouw leven op je had, is het
noodzakelijk om je te realiseren dat je door verschillende fases van herstel
gaat. Kennis van narcisme en inzicht… lees verder
Velen
van ons leven met het idee dat we die ander wel kunnen veranderen. We denken
dat als we maar genoeg van ze houden, genoeg voor ze doen, als we onszelf
genoeg veranderen, als we hen de hulp biede… lees verder
Sommige
mensen ontploffen over dingen waar een 'normale persoon' nooit zo boos over zou
zijn. Niet het boos worden op zich, maar boos worden over zaken waar een
normaal mens niet zo boos over zou word… lees verder
……]
Narcissus
van Michelangelo Merisi Da Caravaggio
Op
de site van Mjon kun je het een en ander nog eens overlezen, doorklikken is daar
waarschijnlijk eenvoudiger.
Jantien uit Enschede, Britta uit Heerlen, Jean uit Amsterdam, Nel uit Utrecht en Bart uit Groningen zijn het gelukkig met me eens, anders zou ik denken dat het aan mij ligt. Mijn informanten uit den lande, verpleegkundigen op niveau, in zowel de thuiszorg als ook in verpleeghuizen, klagen over dezelfde slecht manieren van sommige leidinggevenden, managers, directeuren en leden van de raad van bestuur.
Normvervaging, respectloos en ongemanierd zijn de meest voorkomende woorden in hun mailtjes als het gaat om de manier waarop ze aangesproken worden.
Het is in de politiek al niet anders, het lijkt wel of iedereen die niet zo'n hoog salaris heeft het verdiend om met 'jij sufferd' aangesproken te worden.
Het gebrek aan puntige ellebogen levert ons dus minachting op.
Ik pleit er voor om de woorden 'jij moet' te vervangen door, 'zou je willen' en het 'ik heb je een extra avonddienst ingepland' door 'wil je alsjeblieft een extra avonddienst te doen'.
Het lijken vreemde woorden te worden in de maatschappij, dat 'alsjeblieft' en 'dank je wel'.
Nu wordt er in de instelling van Nel zo vreselijk bezuinigd op uitvoerenden, dat als er geen dwang achter zit, iedereen bedankt voor de extra diensten. Men doet gemiddeld 2 diensten per week extra, al maanden en Nel heeft naast haar contract van 30 uur een zieke man die zij verzorgt. Mantelzorgster aangesteld zonder overleg. Nel is 50+, zegt nooit nee omdat ze zich verantwoordelijk voelt voor de ook erg zieke bewoners van het verpleeghuis. Ze raakt uitgeput en de leidinggevende belt haar dat ze het weekend extra móet werken. Nel is stressbestendig, altijd geweest, maar nu heeft ze het opgegeven.
Ze huilt aan de telefoon. Ze heeft de directie gebeld met de mededeling dat ze uitgeperst wordt op de werkvloer. De directeur heeft haar verteld dat ze waarschijnlijk 'een probleem heeft met gezag'. Nel heeft geantwoord dat ze een probleem heeft met onproductieven en dat bij haar de rek er uit is, dat ze letterlijk overspannen is. Ze hangt met een gemaakt vriendelijk, 'goedemiddag meneer' op! De samenvatting van het gesprek, de versie van de directeur is heel anders. Ze is nu een werkweigeraar.
Bart vergaat het net zo, ambulant verpleegkundige met 36 uur waar hij er 40 van besteedt aan zijn vaste cliënten en 10 aan palliatieve zorg. 'Het wordt mijn dood', schrijft hij. Ook hij is 50+. Hij is alleen, zijn partner is overleden en de kinderen zijn het huis uit. De ziektekosten is hij nog aan het afbetalen. Een lening van de auto waar ook de rolstoel in paste blijft doorlopen, ook al is er geen rolstoel meer. Uit zijn kilometervergoeding kan hij maar nauwelijks de kilometers voor zijn werk halen. Er is niemand om hem te vervangen, als hij ziek wordt blijven zijn cliënten zonder begeleiding, in de geestelijke gezondheidszorg is dat soms funest. Hij heeft al meerdere keren schriftelijk en telefonisch zijn beklag gedaan over de manier waarop er misbruik gemaakt wordt.
Dan 'moet' hij zelf maar cliënten selecteren en de anderen vertellen dat de zorg stopt door gebrek aan verpleegkundigen, volgens zijn regiomanager. Hij stapt naar de directeur die hem weigert te ontvangen, hij bemoeit zich niet met werkvloerzaken, hij heeft wel iets beters te doen. Bart heeft zich daarop gemeld bij de bedrijfsarts. Gelukkig is die nog niet gebrainwashed en stuurt Bart door naar een arbeidspsycholoog, Bart werkt nu even 50%, van de 36 uur wel te verstaan.
Jantien en Britta werken in de thuiszorg. Veel te veel uren, veel te veel gesjoemel met Cao's en Arbeidstijden wetgeving. Twee keer per week werken van 7 tot 13 en van 18 tot 23 en de volgende dag weer om 7 uur beginnen is meer gewoonte als uitzondering. En ook beide dames zijn behoorlijk 50+. Protest levert een grote 'bek' op en de veel gebezigde opmerkingen: 'moeite met gezag' en 'niet veranderingsbereid'.
Jantien is sinds enkele dagen opgenomen met algehele malaise, zij krijgt een darmonderzoek, er is geen logische oorzaak te vinden voor haar voortdurende buikpijn.
Britta kreeg er zelfs een extra taak bij, moest bovendien gaan bijscholen in haar eigen tijd en krijgt voor vergaderingen van 3 uur slechts 2 uur uitbetaald. Als ze daar tegen protesteert zegt de leidinggevende dat ze dan maar had moeten zorgen dat de vergadering maar 2 uur duurt, niet te veel van dat ouwe wijven geklets. Britta's echtgenoot heeft haar afgemeld bij dezelfde leidinggevende en een advocaat in de arm genomen.
En Jean. Hij protesteerde zoveel dat ze hem een baan als manager hebben aangeboden. Hij heeft er vriendelijk voor bedankt. Jean is 60 en een uitstekend ge-update verpleegkundige. Hi werkt in de revalidatie- en herstelzorg. Jean's patiënten herstellen ook echt, daarom krijgt hij meer patiënten dan hij aankan. Een grote, nog steeds sterke man, kent alle trucjes om halfzijdig verlamde patiënten weer op de been te krijgen, hij praat hen al werkend moed in, ze gaan lopend naar huis, communiceren met hun omgeving en hebben leren leven met hun handicap.
Dat is natuurlijk mooi, maar daar is tijd voor nodig, een half uur per patiënt per dag is al krap, nu terug gebracht naar 20 minuten en bovendien 'moet' hij zijn jongere collega's begeleiden, hij 'moet' een cursus gaan geven, hij 'moet' beoordelingen van leerlingen gaan schrijven en hun stage verslagen 'moet' hij dan maar thuis doorlezen. De revalidatieartsen zijn blij met hem, de directie ook. Vandaar dat hij minder tijd krijgt per patiënt. Het ultimatum is een dreigement óf hij wordt teamleider óf ze brengen de revalidatietijd nog verder terug. Ook Jean heeft een officiële aanklacht ingediend.
Kortom, we zijn te duur, worden behandeld als oud(55+)vuil en aangezien er maar weinig nieuwe verpleegkundige bijkomen, worden we ook nog eens uitgebuit. Maar persoonlijk vind ik de grote bekken toch wel het ergst. Het gebrek aan respect.
Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Stelletje stommelingen, wij, op de werkvloer! Wij zijn degenen die het geld bij elkaar verdienen. We zijn de enige productieven! Zonder ons geen patiënten of cliënten, geen leidinggevenden, geen managers en geen directeuren, laat staan een Raad van Bestuur.
Weg met ons?
Eigenlijk zouden we een landelijke staking moeten organiseren, zodat men ziet wat er gebeurt. We dreigen daar nooit mee, daar zijn we te netjes voor, we voelen ons te verantwoordelijk, zeker wij, de 50+ers.
Nog wel!
De namen van bovenstaande verpleegkundigen zijn niet de echte.
Heb je ook slechte ervaringen wat betreft bejegening, het respecteren van de Arbeidstijdenwet of je contracturen, mail mij: gavimensch@hotmail.com.
Misschien kunnen we voor de volgende lichting nog iets veranderen.
.jpg)
.jpg)
