.
En ik luister ook niet naar commen-taartjes zoals:
"Ach, het zijn maar kinderen",
"Zo zitten jongetjes nu eenmaal in elkaar",
"Als je pistooltjes verbiedt, gaan ze andere dingen als
pistool gebruiken",
"Dat snappen ze toch niet".
Van de week heb ik het mijn kleinzoon uitgelegd. Hij mocht
voorin de auto zitten, een klein stukje en dat is de maatstaf voor groot
genoeg. Daar zaten wel consequenties aan vast want toen hij vanaf zijn hoge
troon begon met schieten met zijn hand heb ik hem iets uitgelegd wat niet 'bij
zijn leeftijd hoort", net zo min als schieten trouwens.
"Je hebt vast nog nooit iemand gezien die doodgeschoten
is, met een gat in zijn hoofd of in zijn borst of buik en allemaal bloed. Want
dat is wat er gebeurt als je op iemand schiet. En die iemand die dan dood is,
is de grote zoon van een moeder die ongelooflijk verdrietig gaat zijn. Zo
verdrietig dat het nooit meer overgaat. En die iemand heeft misschien ook een
vrouw en kinderen, zoals jullie. Die huilen allemaal wel 100 dagen en duizend
nachten, die gaan hem zo erg missen. Dat missen doet zo pijn in je buik!
En misschien had hij een oma en een opa die ook vreselijk
verdrietig zijn omdat ze hun kleinzoon nooit meer zullen zien. Die kleinzoon
die doodgeschoten is door iemand (die misschien ook wel een kleinzoon is) met
een pistool of een geweer.
Er is niets ergers op de hele wereld dan wapens en mensen
die ze gebruiken om andere mensen dood te maken.
Waarom moeten mensen dood eigenlijk? Ik heb nooit begrepen
waarom je, als je ruzie hebt met iemand, je die dan dood wilt maken.
Soms ben je heel erg boos, maar dat ga je toch zeker niemand
doodschieten?
Dan kun je als je boosheid weg is, toch ook niet meer met
diegene praten om het weer goed te maken.
Hoe denk je dat iemand zich voelt die iemand dood gemaakt
heeft? Ik denk dat die zijn hele leven spijt en buikpijn heeft. In het leger
maken mensen zogenaamde vijanden dood, alleen maar omdat iemand dat zegt.
Alleen maar omdat iemand vindt dat de vijand gemeen is. En dat zegt de baas van
de vijand ook. En dan schieten ze elkaar dood en wie dan nog leeft heeft daar
zijn hele leven spijt van, van dat doodschieten.
Sommige monsters, hele gemene mannen en ook wel een enkele
gemene vrouw willen de baas spelen over iedereen en zeggen dan dat ze mensen
wat geld betalen om anderen dood te schieten. Maar als je dan iemand dood
geschoten hebt en je gaat iets leuks kopen van dat geld en je denkt dan dat
degene die je dood geschoten hebt, nooit meer iets leuks kan kopen voor zijn
kinderen, dan heb je, zeker weten, buikpijn voor altijd.
Kortom, ik wil nooit meer schieten zien of horen. En als je
voorin de auto zit ga je rode auto's tellen. Van tellen wordt je slim. Veel
slimmer dan jongens die pief paf poef pang doen.
Snap je dat?"
Hij knikt en is een beetje overrompeld door mijn monoloog.
En zegt dat het erg is als je dood bent, heel erg. Ik knik en laat hem er
rustig over nadenken. Mijn kleindochter die achterin zit, heeft het verhaal
aangehoord en zit nadenkend uit het raam te kijken. Het is even stil in de
auto.
Als we op de plaats van bestemming zijn, zegt mijn kleinzoon
dat hij twee rode auto's heeft gezien en mijn kleindochter zag er wel vier,
zegt ze.
Ik geef hen een high five en een kus en zeg dat ik van hen
houd.
En weg zijn ze.
©Gavi Mensch
Nederland BV, 15-4-2017
.jpg)
