77 jaar na de bevrijding van Auschwitz, post van Sabien Hamburger.

 In deze jaren van dwang en chantages, denk ik vaak aan de oorlogsjaren, de verhalen van mijn vader en grootmoeder van moeders kant mij vertelden. Over de tirannie, de  meest onverteerbare wreedheden en het slagveld dat 'leven' heette. 

Ik ben in mijn grootmoeders voetafdrukken gaan staan en zag en zie dat je er niet komt, nergens komt, op geen enkele plaats waar je vrede met jezelf kunt hebben als je niet strijd en protesteert tegen onrecht.

Daarom past de post van Sabien Hamburger van 7 jaar geleden weer en nog steeds op mijn blog. Zij verhaalt mijn gedachten en staaft het verhaal met de gruwelijke waarheid.

27 januari 2015:

Het is vandaag 70 jaar geleden dat vernietigingskamp Auschwitz werd bevrijd. Fysiek werd bevrijd. Want de mentale bevrijding is nog altijd gaande. Als ik het woord hoor, denk ik altijd meteen aan mijn grootmoeder, die na een helletocht in een veewagon in een gaskamer werd gesmeten en het kamp via een rokende schoorsteen verliet

Ik denk aan mijn vader, die door een reeks wonderen en zijn eigen vernuft en moed wist te overleven. Ik denk aan de niet te bevatten hoeveelheid mensen die op de meest gruwelijke wijzen zijn omgekomen. Ik denk aan mij als klein meisje, die opgroeide in de verhalen over de hel die wij mensen voor elkaar weten te creëren.

Ik denk aan mij nu: elke dag werkend om mezelf te bevrijden. En ook om in alle eerlijkheid te onderzoeken waar die duistere kant in mijzelf zit. Ik kan me indenken dat je onder bepaalde omstandigheden uiterste moed nodig hebt om niet te vervallen tot duivels gedrag. Angst, groepsdruk: het doet rare dingen met ons.

Ik realiseer me terdege dat dit niet de enige hel was: er waren er zoveel meer. En er zijn er nog steeds zoveel meer. Soms treft het één persoon, soms een groep en soms een heel volk. Het nieuws staat er elke dag weer bol van. Zijn negatieve verhalen besmettelijk? Wordt het niet hoog tijd om voorrang te geven aan de positieve verhalen? Zou dat niet net zo besmettelijk kunnen zijn? Ons op het idee kunnen brengen om bij te dragen aan die positieve verhalen? Om zélf nieuwe, positieve verhalen te maken?

Ik denk ook aan hoe mijn vader uiteindelijk in staat is geweest om zijn diepste trauma’s om te buigen in liefde: hoe hij altijd klaar stond om anderen te helpen, hoe hij zich steeds heeft ingezet om mensen, groepen en geloven met elkaar te verbinden. Zijn warme positiviteit is nog altijd een grote les en inspiratiebron voor mij. Mezelf bevrijden is dus ook me inzetten voor verbinding en opbouw. Voor persoonlijke ontwikkeling. Voor mijn bijdrage aan het geheel. Positieve verhalen bouwen. Met vallen en opstaan.

                                                         

                 

Sabien Hamburger

Gavi Mensch/E.Y. van Donkelaar

27-1-2022

Breuken delen

Bizar, wat een vernielzucht.

Hier heb je aandachtszoekers, ver weg in een ambtelijk hol, lieden van een adviescommissie. Ze schijnen daar te werken en waarschijnlijk krijgen ze daar ook nog voor betaald!

Waarschijnlijk werken ze niet in deeltijd. Slaven kweken is het motto. 

Je leert op de lagere school liefst zo weinig mogelijk?
En dan via vmbo hop zo de loonslaafjeshandel in? Wie verzint zoiets? 

Lagere school leerlingen hoeven dus niet te kunnen delen. 

3/4 taart is gewoon bijna een hele? 
Voor de niet creatieve denkers onder u..... ik zucht en schud mijn hoofd.  

Auteur Arianne Mantel.

Er zijn al zoveel mensen die alleen maar abstract denken zonder ook maar één blik te werpen op de details van de werkelijkheid.
Noem mij één minister die met de werkelijkheid bezig is.
Het abstracte denken is denken in grote lijnen en samenvattend denken.
Maar 3/4 taart is van 4 delen 3, dat kun je zo zien, het lijkt me redelijk samengevat en realistisch.

Abstract denkende wetenschappers geven in hun abstracts een samenvatting. Wil je het fijne er van weten zul je toch verder moeten leren kijken dan je neus lang is. Want de realiteit kent veel meer dan abstracte vlakken.
Bij het leren van breuken krijgen mijn kleinkinderen zaken die ze moeten verdelen volgens afspraak. Je hebt zoveel en zoveel mensen, hoeveel krijgt iedereen. Daar begint het mee. 4 paddenstoelen en 4 kabouters, hoeveel krijgt elke kabouter: één vier-verdiepingen paddenstoel en 4 kabouters, welk deel krijgt elke kabouter?
Zoals in een fatsoenlijk regeerakkoord

Het breuken maken is m.i. niets overbodigs. het delen is bovendien een sociale vaardigheid. Een sociale vaardigheid????? Ja! Een zeer realistische sociale vaardigheid. Wie niet deelt is een egoïst.

Hieronder een link naar een of andere botterik van de Inspectie, die dacht dat alle kinderen gekloond waren en dat je hen dus allemaal precies hetzelfde kunt laten doen op dezelfde leeftijd. (artikel Volkskrant 2014 over Montesorri)

Het menselijk brein groeit verder tot na het volwassen zijn. Kinderen leren heel snel, elk kind op de eigen manier.
Van die mogelijkheden blijven adviescommissies af!


https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/montessori-staat-onder-druk~b9c75c6c/

Doodschieten.

.

 Pief paf poef pang, mijn kleinzoon en zijn vriendje schieten aan de lopende band als ze samen spelen. Het irriteert me mateloos, het heeft me altijd geïrriteerd. Het is copycat gedrag van moordenaars, maar zo lijkt niemand het te zien. Ik wil geen geweertjes in huis, ook niet het schiet-handgebaar.

En ik luister ook niet naar commen-taartjes zoals:

"Ach, het zijn maar kinderen",

"Zo zitten jongetjes nu eenmaal in elkaar",

"Als je pistooltjes verbiedt, gaan ze andere dingen als pistool gebruiken",

"Dat snappen ze toch niet".

Van de week heb ik het mijn kleinzoon uitgelegd. Hij mocht voorin de auto zitten, een klein stukje en dat is de maatstaf voor groot genoeg. Daar zaten wel consequenties aan vast want toen hij vanaf zijn hoge troon begon met schieten met zijn hand heb ik hem iets uitgelegd wat niet 'bij zijn leeftijd hoort", net zo min als schieten trouwens.

"Je hebt vast nog nooit iemand gezien die doodgeschoten is, met een gat in zijn hoofd of in zijn borst of buik en allemaal bloed. Want dat is wat er gebeurt als je op iemand schiet. En die iemand die dan dood is, is de grote zoon van een moeder die ongelooflijk verdrietig gaat zijn. Zo verdrietig dat het nooit meer overgaat. En die iemand heeft misschien ook een vrouw en kinderen, zoals jullie. Die huilen allemaal wel 100 dagen en duizend nachten, die gaan hem zo erg missen. Dat missen doet zo pijn in je buik!

En misschien had hij een oma en een opa die ook vreselijk verdrietig zijn omdat ze hun kleinzoon nooit meer zullen zien. Die kleinzoon die doodgeschoten is door iemand (die misschien ook wel een kleinzoon is) met een pistool of een geweer.

Er is niets ergers op de hele wereld dan wapens en mensen die ze gebruiken om andere mensen dood te maken.

Waarom moeten mensen dood eigenlijk? Ik heb nooit begrepen waarom je, als je ruzie hebt met iemand, je die dan dood wilt maken.

Soms ben je heel erg boos, maar dat ga je toch zeker niemand doodschieten?

Dan kun je als je boosheid weg is, toch ook niet meer met diegene praten om het weer goed te maken.

Hoe denk je dat iemand zich voelt die iemand dood gemaakt heeft? Ik denk dat die zijn hele leven spijt en buikpijn heeft. In het leger maken mensen zogenaamde vijanden dood, alleen maar omdat iemand dat zegt. Alleen maar omdat iemand vindt dat de vijand gemeen is. En dat zegt de baas van de vijand ook. En dan schieten ze elkaar dood en wie dan nog leeft heeft daar zijn hele leven spijt van, van dat doodschieten.

Sommige monsters, hele gemene mannen en ook wel een enkele gemene vrouw willen de baas spelen over iedereen en zeggen dan dat ze mensen wat geld betalen om anderen dood te schieten. Maar als je dan iemand dood geschoten hebt en je gaat iets leuks kopen van dat geld en je denkt dan dat degene die je dood geschoten hebt, nooit meer iets leuks kan kopen voor zijn kinderen, dan heb je, zeker weten,  buikpijn voor altijd.

Kortom, ik wil nooit meer schieten zien of horen. En als je voorin de auto zit ga je rode auto's tellen. Van tellen wordt je slim. Veel slimmer dan jongens die pief paf poef pang doen.

Snap je dat?"

Hij knikt en is een beetje overrompeld door mijn monoloog. En zegt dat het erg is als je dood bent, heel erg. Ik knik en laat hem er rustig over nadenken. Mijn kleindochter die achterin zit, heeft het verhaal aangehoord en zit nadenkend uit het raam te kijken. Het is even stil in de auto.

Als we op de plaats van bestemming zijn, zegt mijn kleinzoon dat hij twee rode auto's heeft gezien en mijn kleindochter zag er wel vier, zegt ze.

Ik geef hen een high five en een kus en zeg dat ik van hen houd.

En weg zijn ze.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 15-4-2017

Burge-meesterlijke leugens

Echtgenoot burgemeester redt samen met omstanders leven.

Gepubliceerd: 01-11-2015 10:08 door RTV Maastricht.

Laatste update: 03-11-2015 07:33

Tijdens de jaarlijkse dodenherdenking bij de Algemene Begraafplaats aan de Tongerseweg heeft de man van burgemeester Annemarie Penn zondag samen met andere aanwezigen reanimatie en eerste hulp verricht toen een van de leden van het Maastrichts Mannenkoor een hartinfarct kreeg.

Tijdens de ceremonie kreeg een van de zangers van het aanwezige koor een hartinfarct. Olaf Penn die met zijn echtgenote Annemarie Penn de bijeenkomst bijwoonde, was een van de eersten die eerste hulp in nood verleenden. Penn is gepensioneerd hartchirurg en zijn oude professie kwam goed van pas. De zanger is in kritieke toestand naar het ziekenhuis overgebracht.

John en Yvonne Snijders • 10 maanden geleden: 

Beste redactie, hier onder nogmaals het bericht dat ik hier geplaatst had en jullie verwijderd hebben:
----------------------------
Beste redactie,

Tot onze grote verbazing lezen wij bij u op de website het stukje over de
echtgenoot van de burgemeester die iemands leven gered heeft.

Schandalig dat een burgemeester over iemand anders leed publiciteit
probeert te krijgen.....

Wij, John Snijders en Yvonne Snijders-Buntinx, waren omstanders die naar de
Staar kwamen luisteren, allemaal toevallig omdat wij daar toch al aanwezig
waren.

Op een gegeven moment zien we het slachtoffer in elkaar zakken en
opgevangen worden, door mede-zangers.

Wij zijn toen meteen er op afgelopen en zagen direct al dat het fout zat.
Snel pols genomen en direct het besluit genomen om te gaan reanimeren, daar
niemand hier mee begon. Ik heb gereanimeerd en mijn vrouw nam de moeilijke taak,
zonder schromen op zich, om te gaan beademen.

Dus niet een echtgenoot van de burgemeester, maar WIJ namen die taak zonder
nadenken op ons. Gewoon omdat wij zagen dat dat nodig was en er tientallen
mensen alleen maar keken. We hebben geen instructies van wie dan ook
gekregen, ook de controles etc deden wij zelf en niet in opdracht van Penn. Die heeft daar staan kijken en deed voor de rest niets.

Handelen is in die situatie van cruciaal belang, seconden tellen dan!

Wij zijn dan ook blij dat we dat gedaan hebben, maar het doet heel veel
pijn als je dan zoiets op de website leest.

Wij zijn er nog altijd de hele dag mee bezig en ons verdriet en onze steun
gaat vooral naar die man en zijn familie uit.

Toevallig hoorden wij ook nog op tv bij het programma “avondgasten” op L1,
waar zij bij te gast was, haar zelf nogmaals herhalen alsof haar echtgenoot
alles had geïnstrueerd. en gecontroleerd!

Niemand heeft ons instructies gegeven,
wij waren op ons eigen aangewezen en reageerden gewoon snel. Eerder nog, IK heb anderen geïnstrueerd en gevraagd de pols te controleren etc. , de echtgenoot
heeft alleen in het begin even daar gestaan, maar echt niets gedaan.

Ik heb zelfs, tijdens het reanimeren, zelf de AED, die door een omstander was gehaald, moeten aansluiten, daar men niet wist hoe dat moest. Dus geen instructies van die gepensioneerde arts.

Waarom heeft een burgemeester, waar ik eerst mijn petje voor af nam, zo een
lage publiciteitsstunt gedaan....bah

Dit doet ons heeeel veeel pijn en verdriet. Wij zijn nog steeds kapot van
wat er gisteren gebeurd is.

Ons verdriet gaat vooral naar het slachtoffer en de familie en we hopen dat
alles goed komt.

Jammer burgemeester,.........

MHS • 10 maanden geleden

Schandalig pronken over de rug van een ander die vermeende hart chirurg heeft niks uitgevoerd maar ja de man van de burgemeester diep en diep triest

DS

Echtegenoot Penn heeft geen flikker uitgevoerd. Diegene die gereanimeerd hebben zijn John en Yvonne Snijders. Er stonden zoveel man en geen ene deed wat behalve John en Yvonne Snijders. Die zitten er nu nog mee maar daar hoor je niks over Dus die hoort respect te krijgen niet een gepensioneerd hartchirurg die zijn handen niet uitsteekt. RTV Maastricht ga je bronnen eerst na voordat je iets publiceert. De verkeerde persoon loopt er nu mee te koop en diegene die wat uitgevoerd hebben die zitten met een krob in de keel.

EvD vandaag 31-8-2016 0mdat ik geen enkele rectificatie kan vinden!

Ik lees dit nu pas naar aanleiding van een andere reanimatie. 

Het bericht hierboven is gotgeklaagt.

Let wel Mw. Penn, 'burgemeester' van Maastricht, dit zijn grove leugens die u dient te rectificeren. Het is heel erg moeilijk om mensen de AED cursus te laten doen, reanimeren is een heldendaad die uw man niet op zijn borst kan schrijven. De hierboven geplaatste leugens vragen om een actie.

Ik daag u en uw man uit om samen met mij een reanimatie en AED cursus te doen, zonder dat iemand weet wie u bent. Dan is er in ieder geval een beetje voldoening voor de mensen die de reanimatie op zich hebben genomen.
Gaat u schamen.
Ik zet dit artikel en de commentaren op mijn blog, het schrikt andere mensen misschien af als u over lijken gaat. De bedoeling is dat we de burgerhulpverlener promoten door het doen wat nodig is.

U mag beiden met mij contact opnemen voor de datum van de cursus.

En verder een dubbeldikke pluim voor de helden John en Yvonne Snijders!

Eveline van Donkelaar

Maastricht, 31-8-2016

De leugens

http://www.1limburg.nl/man-burgemeester-penn-reanimeert-koorzanger-maastricht

http://www.dichtbij.nl/maastricht/regionaal-nieuws/artikel/4185332/olaf-penn-betrokken-bij-reanimatie-tijdens-dodenherdenking.aspx

http://www.rtvmaastricht.nl/nieuws/15207088/echtgenote-burgemeester-redt-leven

https://www.hartstichting.nl/doe-mee/leer-reanimeren

Oproep van mijn vriendin S.

Als klein meisje kreeg ik al te maken met antisemitisme. Als ik zei dat ik een joodse achtergrond had, kwamen er, zo klein als ik was, veelal al de volgende standaard reacties: "dat dacht ik al aan je neus te zien" en diverse opmerkingen over wat er niet deugde aan Israël. Inmiddels zijn we enkele decennia verder en mag er openlijk "dood aan de joden" op Nederlandse straten geroepen worden, zonder dat er wordt ingegrepen. Ik groeide op met een vader die de hel van de concentratiekampen ternauwernood wist te overleven, die zich desondanks altijd enorm heeft ingezet voor verbinding en dialoog. Ik probeer zo goed ik kan dit voorbeeld te volgen. Ik ben niet verantwoordelijk voor het beleid buiten NL, alleen voor mijn eigen gedrag. Laten we ophouden met ruzie maken, elkaar de hand reiken en samen nadenken over oplossingen die aan iedereen recht doen, zonder vooringenomen keuze voor welke groep dan ook. Nogmaals: elke dode is er één teveel.

Aldus S. 

En een oproep van mijzelf aan degenen die nooit een les wereldgeschiedenis hebben gehad op school…. Lees dit dan in ieder geval,  het is een duidelijke samenvatting van het conflict Israël Palestina  << in deze link.

Uit: http://www.bdkennemerland.nl/index.php?p=nieuws&ID=290

Zie ook de columns  van Henryk M Broder: << in deze link bijvoorbeeld

En deze link>> over de jaloezie en hypocrisie van Hamas met betrekking tot de verdeling van de 'armoede' en het gebrek aan zorg voor educatie, veilig wonen en gezondheidszorg?  

©Gavi Mensch

Nederland BV, 7-7-2014

©All rights reserved 2014 

Het systematisch uitroeien .....

.....van armoede, ouderdom en chronische ziekten.

Nee, ik heb het hier niet over het zorgen dat armoede verdwijnt of dat de ouderen gerespecteerd zullen blijven of dat er heel veel geld gestoken gaat worden in het verlichten van de ellende van chronisch zieken.

Wat het laatste betreft het is natuurlijk onbegrijpelijk dat er door bergen gefietst en door dalen gelopen moet worden om wat onderzoeksgeld voor chronische ziektes 'op te hoesten'. Bananenrepubliektoestanden en uit de tijd dat de farmaceutische industrie ons nog niet bedroog maar naar eer en geweten medicijnen uitvond, samen met gepassioneerde onderzoekers.
Tegenwoordig wordt ons wel of niet gezond zijn bepaald door de farmaceutische industrie samen met de zorgverzekeraars en de loopjongen en dienstdoende lobbyjuffrouw in de rol van minister van W.V.C..

Wie er dood gaan en wie er blijven leven wordt ook mede bepaald door de jongetjes op sociale zaken, financiën en economische zaken; knullen die met een goed gevoel voor opruimen de armoede in de hand werken. Kijk tot 40.000 euro per jaar zijn de werkbijen eigenlijk makkelijk te missen. Ze vragen veel en geven weinig, zijn vaak ziek, werkeloos en kunnen veel zaken als studerende kinderen niet echt betalen. Wat heb je er dan aan?
Weg ermee! 

Wie nog zulke werkbijen nodig heeft, buit hen uit en vervangt hen als ze het niet meer doen.

Het wegvagen van armen, ouderen en zieken (of een combinatie daarvan) moet niet te opvallend gebeuren, heb ik begrepen. Dus wordt er elke maand een groep uitgewrongen die dan weer 2 maanden met rust gelaten wordt. Om hen daarna nog wat strakker uit te wringen. En zo komt elke maand een van de drie groepen aan de beurt.

Af en toe doen de lobbyjuffrouw en de knulletjes luidkeels een poging tot afschuiven van de ellende op de volksvertegenwoordigers, de gemeente, de bedrijven of die luie uitkeringtrekkende ouderen, werkelozen en chronisch zieken.
De volksvertegenwoordigers in de Eerste en Tweede Kamer hebben allemaal hun eigen sprookjesvertellers via de oortelefoon van hun iPhone. Niemand weet ergens van, echt niet.

Zodra ze te veel protesten krijgen vanaf de volks-kant  (niet te verwarren met de Volkskrant, die geeft al heel lang niet zoveel tegengas meer), draaien ze de rollen even om, gaan op een kostbaar en onduidelijk werkbezoek en komen terug met kater en een nieuwe onfrisse visie: "Het valt allemaal wel mee, we zijn er geweest en iedereen is happy!

Het is dus zaak om ze allemaal tegelijk aan te klagen: ministers, CEO's (chief Executive officers, zegt dat iets van de functie?), hun vriendjes, elke R.v.B. zonder neutrale R.v.T. en de over lijken gaande Industrie (met hoofdletter). En natuurlijk al díe volksvertegenwoordigers die alleen hun CV en billen in de gaten houden en natuurlijk ook de bips van degene die gekust moet worden om dat CV verder uit te breiden.

Gaan we aanklagen?
We zijn al begonnen, met de zoveelste Parlementaire Enquête, waarin slimme parlementariërs spitse vragen stellen aan zogenaamd stotterende doch arrogante CEO's. Kijk eens en half uurtje naar zo'n uitzending, het is meer dan de moeite waard; een bijzondere cursus 'zie mij' waarin het ondervraagde 'geboefte' in alle soorten en maten liegt en draait en grijnst of een andere houding speelt.

En onthoud, gestolen geld wordt niet teruggevorderd of -gestort, er zijn geen gevangenissen luxe genoeg om dit soort te herbergen en dus gaan ze vrijuit! Met de resterende Maserati's naar Monte Carlo van waaruit ze naar een belastingparadijsje vliegen, met de auto in het ruim of naar een andere lekkere betaalde onnozele functie. Het werk van die Vestia ploeg zou zo gedaan kunnen worden door iemand met een iets hoger IQ, een vmbo-economie student zou het waarschijnlijk beter en netter gedaan hebben.

De banken hebben we al gehad, maar die komen nog wel een keer terug. De Zorg is ernstig aan de beurt of zullen wachten tot de huidige minister van WVC en haar staats ook ondervraagbaar zijn? Die krijgen dadelijk vast wel een baantje waarbij ze voor een parlementaire enquête opgeroepen kunnen worden.

Maar dat kan allemaal wel even duren want dit land is beroemd om zijn putten vol dode kalveren en het water staat het volk tot aan de lippen, machteloos tot de wisseling van macht…. En zeer waarschijnlijk ook daarna.

Tot aan het beroemde: "We hebben het niet geweten…", de graag en vaak gebruikte

uitdrukking door dictatoren, bisschoppen en ondervraagde graaiers.

Maar daar trappen we niet meer in, toch? Ik kan hieronder wel honderd links plaatsen over waarschuwingen over wat er gaande is. Waarschuwingen van gerenommeerde en integere mensen, van onderzoeksjournalisten, van klokkenluiders, van schrijvers en bloggers.

Waarschuwingen over het systematisch en verborgen uitroeien van te dure, nutteloze, arme, zieke en zeker van te eerlijke mensen. Die hebben geen plaats meer in deze maatschappij. Die zijn overbodig.

Men wil blijkbaar meer geboefte, de 'slurpvivors' met zakken vol geld vol geld verkregen ten koste van anderen. Daarom geeft de zogenaamde top van de samenleving een dergelijk geweldig voorbeeld. Liegen en bedriegen, stelen en schelden…dat is wat men van de samenleving wil. Dan komen er geen vragen meer, geen enquêtes. Dan gaat Nederland op slot en vluchten de mensen die nog wel een hart en een ziel hebben. De zieken, armen, ouderen en kinderen slepen ze mee op handkarren en zo proberen ze door de linies heen te breken, met afgifte van de laatste cent aan de zoveelste corrupte ambtenaar.

Hoe vaak ik al gehoord heb dat dit soort vergelijkingen niet mogen?

Vaak!
Van wie die opmerkingen kwamen?
Van de CEO aanhangers en de bibskussers, van alle empathie ontdane meelopers. Van domme plofkoppen en blinde volgers.
Vraag eens of het me iets kan schelen?
Nee dus.

Dit is mijn manier van aanklagen zolang er nog vrijheid van meningsuiting bestaat.


Update 27-8-2014: Non sience fiction blog Aliëtte Jonkers:
http://www.discura.nl/auteurs/aliette-jonkers/gesubsidieerde-leugens

Update: 25-8-2014: het woord in beeld!  
Cartoonist Tom Jansen ( http://www.tomjanssen.net/ )

©Gavi Mensch

Nederland V.O.F, 19-6-2014



Update 5-1-2018  

http://www.chawwawijnberg.nl/columns/brood-en-spelen/ 

Eerdere updates:

Update: 13-6-2015 Boaventura  de Sousa : Georganiseerde desocialisatie!

http://www.mo.be/interview/boaventura-de-sousa-kijken-door-een-nieuwe-bril 

Update: 22-8-2014  Uitstekend blog van Henry van Beek
http://henryvanbeek.wordpress.com/2014/08/21/maximale-norm-vaste-lasten-van-50-netto-inkomen/

Update voor de laatste fase schobbejakken in de bocht! 8-7- 2014  http://nos.nl/artikel/672366-senaat-wmozorg-naar-gemeenten.html

                                        via Mar de Jong>

Update 26-7-2014:

Die zat er aan te komen:

"Euthanasia could be option for poor, says Lithuanian health minister" 

http://www.bioedge.org/index.php/bioethics/bioethics_article/11071


Hieronder volgen nog wat links die de titel van dit artikel kracht bijzetten.

Niet meer behandelen:

http://www.skipr.nl/actueel/id16726-schippers-wil-tarief-voor-niet-behandelen.html

Farmaindustie en Edith:
http://www.skipr.nl/actueel/id17096-cbg-niet-beinvloed-door-farmaceutische-industrie.html

Werkloos, dakloos:
http://www.nrc.nl/carriere/2012/10/12/wat-doe-je-als-je-je-hypotheek-niet-meer-kunt-betalen/

Amoede uit Groene Amsterdammerarchief  2004: Menno Hurenkamp:
http://www.groene.nl/artikel/armoede

Parlementaire enquête woningbouw:
http://www.tweedekamer.nl/kamerleden/commissies/pew/openbare_verhoren_pew.jsp

Ouderen en thuis: 2013 trouw: 
http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/3454411/2013/06/07/Verzekeraars-zetten-ouderen-op-straat.dhtml

Chronisch zieken: 
http://www.geldenrecht.nl/artikel/2014-03-10/vaste-aftrek-chronisch-zieken

Voedselbanken en voedselveiligheid (geen honger en ondervoeding):
http://www.voedselbankennederland.nl/nl/prioriteiten-2014.html

Zorgpremie omhoog: 
http://www.zorgwijzer.nl/zorgverzekering-2015/zorgpremie-2015-met-200-euro-omhoog-ook-stijging-eigen-risico

Huurverhoging door fraude woningcorporaties?
http://www.nu.nl/geldzaken/3755514/huurverhoging-leidt-financiele-problemen.html

NZa rommel, al mag die 'a' er nu wel af:
http://www.leugens.nl/2014/06/15/theo-langejan/  
http://lhv.artsennet.nl/Actueel/Nieuws6/Nieuwsartikel/Theo-Langejan-wordt-nieuwe-voorzitter-NZA.htm
http://www.nza.nl/organisatie/Raadvanbestuur/nevenfuncties/theo-langejan-nevenfuncties/
http://www.zorgvisie.nl/Financien/Nieuws/2012/10/NZa-baas-Langejan-Zorgverzekeraars-mogen-eisen-wat-ze-willen-ZVS015123W/

Jeugdzorg:
http://nos.nl/artikel/663472-rode-vlag-voor-jeugdzorg.html

En een kleine bloemlezing uit mijn zelfgebakken verzameling over het onderwerp:
http://gavimensch.blogspot.nl/2014/05/spijt-van-gehoorzaamheid.html
http://gavimensch.blogspot.nl/2013/09/sterftecijfers-schipbreukziekenhuis.html
http://gavimensch.blogspot.nl/2012/12/wel-alle-epd-links-op-een-rijtje.html
http://gavimensch.blogspot.nl/2013/03/gastblog-tabaknee.html
http://gavimensch.blogspot.nl/2011/09/farmaceutische-crimi.html

..

Anna, 22 februari 1894

Voor mijn kleinkinderen.

Op 22 februari, maar dan in 1894, 120 jaar geleden op de dag af, werd mijn allerliefste grootmoeder Anna geboren.

 Ik noemde haar behalve Oma ook wel Anna, zoals mijn grootvader dat deed. Oma zei daar nooit iets van. Ook mijn vader noemde zijn schoonmoeder Anna, ik heb hem nooit moeder horen zeggen tegen haar. 

Ze werd geboren in een redelijk groot onderwijzersgezin. Haar vader werd door de familie Opa met de baard of Opa van het Beverwijcksplein genoemd.  
Mijn ouderlijk huis grensde aan de achterkant ook aan dat plein, het was nooit bij me opgekomen dat mijn vader mijn moeder misschien wel had leren kennen op het plein.

Mijn Oma woonde met met mijn Friese Opa in Zwijndrecht, waar beiden ook onderwijzers waren geweest. Het huis waar ze zo lang woonden staat er nog, het huis met het luik in de vloer voor de onderduikers en met de kast op de slaapkamer met een dubbele wand voor de pamfletten.  Ik was graag bij mijn grootouders, liever dan thuis denk ik nu wel eens.  

Anna en ik hebben behalve een miljoen andere zaken iets heel belangrijks gemeen. We speelden allebei op dat Beverwijcksplein, dat achter mijn ouderlijk huis lag en een uitstekende speelplek was. Ik leerde daar rolschaatsen met Jetje S. die veel mooiere rolschaatsen had als ik en heel vaak patat at, terwijl ik veel andijvie moest eten en dure levertraan met sinaasappelsmaak kreeg.
Ik begreep toen nog niet dat het of of is en niet en en.

Mijn knieën heb ik daar kapot gevallen op dat plein en zo ook de mooie Gerzon maillots die in van mijn grootmoeder kreeg. Er was 'een Gerzon' in Dordrecht maar mijn grootmoeder vond die in Rotterdam prettiger, een goed excuus bovendien om met haar kleindochter, moi, op de trein te stappen en er een 'daagje' van te maken. 

Een uitje waar meestal ook een bezoek aan de Cineac aan vast zat, de doorlopende voorstelling en natuurlijk het Polygoon-journaal; televisie hadden we nog niet en Anna was verzot op het nieuws.  

Daarna was Ruteck's aan de beurt op de lijnbaan. Een echte tearoom waar je een taartje van de schaal mocht kiezen, een merengueachtige 'nattezoen' voor Oma en een vierkant cakeje met marsepein voor mij. Serveersters in het zwart met witte schortjes en gesteven kanten kapjes op. 



De televisie was voor haar een welkome afleiding. Mijn grootvader was voor de oorlog al doof door een ongeluk en gaf hele dagen les, schriftelijk. En als hij geen les gaf studeerde hij. Mijn grootmoeder zat vaak bij de televisie te breien, ze was gek op Kamerdebatten en schaatsen, op detectives en de berichten over het koninklijk huis.

Anna had soms nog een zoon  in huis, kapitein op de grote vaart, of een schoondochter, gescheiden of niet gescheiden. Haar devies was dat er aan een ronde tafel altijd plaats is. 
En ook ik heb een tijdje bij haar gewoond, met mijn dochter. Ze was er  gewoon voor ons.

Oma regelde alle sores in dit leven met eten, als je at ging het over. Ze kookte graag vers en er was altijd fruit ook al had ze fruitbomen in de tuin. Boerenkool met worst van de slager. Die van de Hema aten we op straat, een heel enkele keer, heel stiekem met de hand er voor.
Ik kan haar bietjes met kruidnagel nog proeven als ik er aan denk. En de uitgebakken spekjes en de veel te vette jus.
Soms mochten de kleinkinderen frietjes halen maar Oma had daarbij altijd groenten en draadjesvlees klaar staan.

Anna zorgde, verstelde, zat in het verzet, leidde vrouwenbewegingen op het platteland. Oma breide, paste op al haar kleinkinderen, kwam met de bus, moest altijd rennen voor de wc en droeg hoeden. Een wonderlijke vrouw, mijn grote voorbeeld.

Ik heb zo veel herinneringen aan mijn grootmoeder, ze was de allerbelangrijkste mens in mijn leven, ze was gul en wijs, goedlachs en rebels.

179	Geboorteakte Jannetje Cornelia Plokhooij, 22-02-1894

Geboorteplaats: Dordrecht Geboortedatum: 22-02-1894 Kind: Jannetje Cornelia Plokhooij Vader: Willem Hendrik Plokhooij Moeder: Geertrui Oosterling

120 jaar zou ze geworden zijn. Ze zou het gehaald hebben als ze niet gevallen was en de slordige chirurg niet 'vergeten' was om haar bovenbeen zó te repareren dat ze er weer op kon staan. In plaats daarvan lag ze in tractie en overleed aan een longontsteking. Twee maanden lang ging ik elke dag, voor en na mijn werk, naar het ziekenhuis om haar te wassen, de zusters mochten niet aan haar komen, die waren ruw en deden haar pijn. 

De laatste dagen zat ik bij haar, joeg de dominee weg en maande haar kinderen om niet over begrafenissen te spreken.
Ik hield haar hand vast met twee handen. Ik hield haar bij me toen ze haar laatste zucht slaakte. 
Een lang en zwaar leven, waarin twee oorlogen en veel onheil maar ook veel vernieuwingen, geleefd met veel optimisme en hoop, een goede moeder en een uitzonderlijke grootmoeder en overgrootmoeder.

Ze was een voorbeeldig mensch!
Anna, ik mis je nog steeds!


©Gavi Mensch 
22-2-2014

Zie ook  Lessen van Anna 1 Lessen van Anna 2  Lessen van Anna 3 Nog een wijze les van Anna Een meisje met tegoed  4 mei Over politiek en keuzes
Sobre mi abuela Anna en Español :  Solamente los peces muertos

All rights reserved 2014 (including the rights on most photomaterial)

Bovenstaand blogstukje is een extract van een verzameling verhalen over mijn grootmoeder.
.

Lessen van Anna 3

Veel lessen van mijn grootmoeder, nu gerelativeerd en aangepast aan mijn eigen leven, geven mij nog steeds te denken. Hoe diep en bijzonder waren haar uitspraken!
En nu, met alle beelden uit Zuid-Afrika, de officieel niet meer bestaande Apartheid, de nog steeds grote verschillen tussen rijk en arm, zijn alle ogen gericht op een bal! Het maakt niet uit welke kleur ogen er kijken, wat voor taal men spreekt en wat er verder aan verschillen wel en niet zijn.... Zuid-Afrika.....
een schrijfselgedichtje uit mijn oude doos.......



Alles sal reg kom.


Mijn lieve Grootmoeder met Joden
verstopt onder de vloer
van haar eetkamer
en een oudste broer
die vocht in de Boerenoorlog.
Die apartheid aanhing,
waar zij een hoed van bewaarde
met twee kogelgaten als twee tranen
Gestorven van boosheid, die broer,
gestorven als een verongelijkte Boer.

Grootmoeder met haar eigen wijzigheid,
Was tegen Apartheid,
Tegen oorlog en geweld,
Tegen racisme en fascisme
Als ik haar vroeg
hoe het een met het ander
te rijmen viel
zei zij, dat hersens en hart
en ziel ook moeten vechten
soms, om voorrang in gelijk

Met de illegale oorlogskrant,
door haar gedrukt, rebels,
verscholen achter de kachel
die niet brandt, zei zij,
worden oorlogen koud,
alleen de eigen warmte blijft.
Liefde kent geen fatsoen.
En dan kwam het:
'Alles sal reg kom as ons
almal ons plig doen'




@Gavi Mensch
Dordrecht, april 1986