Posts tonen met het label menschen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label menschen. Alle posts tonen

maandag 31 januari 2022

antidepressiva is geen antidepressiva

 In deze sombere en voor veel mensen uitzichtloze tijden gaan alle soorten antidepressiva als toverballen over de toonbank.

Aangezien we de strijd tegen angst, dwang en gewetenlozen alleen kunnen winnen als we gezamenlijk "strijd" leveren, zullen de toverpillen en de makmakers het veld moeten ruimen.
Debatteren en luisteren, zelfreflectie en bewust dwarsliggen, dagdromen en schrijven en vooral met je handen in de aarde, het werkt voor mij beter dan alle pillen die ik braaf slikte en waar ik niet vrolijker van werd.
Mijn dochter (Dr in Neuroscience en neuropsycholoog) stuurde mij onderstaand artikel. 👇

Het is altijd beter om te weten wat je nog niet wist.












Gavi Mensch 31-1-2022





donderdag 27 januari 2022

77 jaar na de bevrijding van Auschwitz, post van Sabien Hamburger.

 In deze jaren van dwang en chantages, denk ik vaak aan de oorlogsjaren, de verhalen van mijn vader en grootmoeder van moeders kant mij vertelden. Over de tirannie, de  meest onverteerbare wreedheden en het slagveld dat 'leven' heette. 

Ik ben in mijn grootmoeders voetafdrukken gaan staan en zag en zie dat je er niet komt, nergens komt, op geen enkele plaats waar je vrede met jezelf kunt hebben als je niet strijd en protesteert tegen onrecht.

Daarom past de post van Sabien Hamburger van 7 jaar geleden weer en nog steeds op mijn blog. Zij verhaalt mijn gedachten en staaft het verhaal met de gruwelijke waarheid.



27 januari 2015:

Het is vandaag 70 jaar geleden dat vernietigingskamp Auschwitz werd bevrijd. Fysiek werd bevrijd. Want de mentale bevrijding is nog altijd gaande. Als ik het woord hoor, denk ik altijd meteen aan mijn grootmoeder, die na een helletocht in een veewagon in een gaskamer werd gesmeten en het kamp via een rokende schoorsteen verliet

Ik denk aan mijn vader, die door een reeks wonderen en zijn eigen vernuft en moed wist te overleven. Ik denk aan de niet te bevatten hoeveelheid mensen die op de meest gruwelijke wijzen zijn omgekomen. Ik denk aan mij als klein meisje, die opgroeide in de verhalen over de hel die wij mensen voor elkaar weten te creëren.

Ik denk aan mij nu: elke dag werkend om mezelf te bevrijden. En ook om in alle eerlijkheid te onderzoeken waar die duistere kant in mijzelf zit. Ik kan me indenken dat je onder bepaalde omstandigheden uiterste moed nodig hebt om niet te vervallen tot duivels gedrag. Angst, groepsdruk: het doet rare dingen met ons.

Ik realiseer me terdege dat dit niet de enige hel was: er waren er zoveel meer. En er zijn er nog steeds zoveel meer. Soms treft het één persoon, soms een groep en soms een heel volk. Het nieuws staat er elke dag weer bol van. Zijn negatieve verhalen besmettelijk? Wordt het niet hoog tijd om voorrang te geven aan de positieve verhalen? Zou dat niet net zo besmettelijk kunnen zijn? Ons op het idee kunnen brengen om bij te dragen aan die positieve verhalen? Om zélf nieuwe, positieve verhalen te maken?

Ik denk ook aan hoe mijn vader uiteindelijk in staat is geweest om zijn diepste trauma’s om te buigen in liefde: hoe hij altijd klaar stond om anderen te helpen, hoe hij zich steeds heeft ingezet om mensen, groepen en geloven met elkaar te verbinden. Zijn warme positiviteit is nog altijd een grote les en inspiratiebron voor mij. Mezelf bevrijden is dus ook me inzetten voor verbinding en opbouw. Voor persoonlijke ontwikkeling. Voor mijn bijdrage aan het geheel. Positieve verhalen bouwen. Met vallen en opstaan.

                                                         

                 


Sabien Hamburger








Gavi Mensch/E.Y. van Donkelaar

27-1-2022


maandag 5 februari 2018

Organen krijgen of behouden



Over ja en nee tegen 'wettelijke' orgaandonatie en de "houd je mond nou maar en teken wet" van D'66.  

Ik ben blij dat de Senaat nog vragen heeft.

Bijna 23 jaar geleden ging ik een beetje dood door een geklapt aneurysma in mijn hoofd gevolgd door een flinke bloeding, had ik een adem- en hartstilstand, werd ik gereanimeerd en de vraag was hoe ik daar uit zou rollen. Ik had niet veel kans.
Ik was in coma en werd in coma gehouden om te stabiliseren. Daarna ben ik geopereerd, heb nu een clip in mijn hoofd en enkele gaten in mijn schedel.

Ik had destijds een donorcodicil, eigenlijk gewoon omdat ik ook vanaf mijn 18de bloeddonor ben geweest, omdat ik vond dat ik 2 of 3 keer per jaar een halve liter kon missen.

Ik heb mijn donorschap ingetrokken. Ik ben een neezegger. Waarom? Orgaandonatie is nog niet duidelijk. Wel voor de ontvanger, niet voor de donor.



Omdat ik er niet van overtuigd ben dat iedere arts even goed op de hoogte is wat hersendood is, wat het inhoudt. En ook niet met het buiten, onder- en onbewust zijn.
Een bijna-dood-ervaring is geen BIJNA DOOD ervaring maar een DOOD ervaring.
Hersendood is niet dood maar bijna dood, dat wel. Hart en ademstilstand leiden tot de dood, een blijvende dood als er niet gereanimeerd wordt.


Tijdens de keren dat ik dood ging of was, was er geen rust of stilte. Ik hoorde mijn dochter gillen, en ik weet nog dat ik dacht dat hoe fijn het wegglijden ook was, de kinderen het nog niet alleen af konden. De volgende keer zag ik alles van bovenaf, dat bleek nadat ik mijn nachtmerries had uitgelegd aan de anesthesist. Van de laatste keer weet ik alleen dat er veel schaduwen waren die in mijn licht stonden en dat er een zeker paniek voelbaar was.

Soms horen we van diep-comateuze patiënten dat ze van alles gehoord en gevoeld hebben tijdens de periode dat ze in coma waren. Als verpleegkundige heb ik ook geleerd om met comapatiënten te praten alsof ze bij bewustzijn zijn, soms reageren ze op pijnprikkels, soms op het stemgeluid van iemand die hen lief is. Ik heb een traan zien rollen op het uitdrukkingsloze gezicht van een diep-comateuze man wiens dochter vertelde dat ze een dochter had gekregen en dat ze die kwam laten zien. De man stierf een week erna, na een longembolie.

Even terug naar de hersendood, die bepaalt of we kunnen dienen als
donormateriaal.
1.     Wanneer een operatie om de levende organen eruit te halen begint, stijgen hartslag en bloeddruk significant. Als je in een stoffelijk overschot gaat snijden gebeurt er niets. Hartslag en bloeddruk zijn immers gestopt.



Hieronder een deel van discussies op sociale media:


Ik ben tegen de nieuwe wet; het is een breuk in ons zelfbeschikkingsrecht. Of ik iets zal doneren is aan mij en niet aan de overheid. Wel eens bedacht dat als je de organen haalt uit een nog levende patiënt, je die patiënt doodt om een andere zieke patiënt in leven te houden. Ik ben vóór het klonen van organen. Deze wet is een farce van politici die ver van de patiënten afstaan. Stel je Pia Dijkstra voor na een val van de trap, in coma. In het ziekenhuis wordt 'besloten' dat dit lijf met twee mooie nieren een nog kloppend hart, functionerende longen en een lever en alvleesklier, hersendood is. Is dat wel zo of is ze pas echt dood als het kloppende hart verwijderd is? Denk na! En kijk dan met je te doneren ogen of het verhaal volgens Dijkstra anders is gepresenteerd.

AG Je kunt toch gewoon van te voren laten registreren dat je het NIET wil. Probleem opgelost! 🤗

Ik wil dit soort wetten niet A, dit soort wetten zijn een schande voor de democratie. En wie regelt de wens van mensen die dat zelf niet kunnen, de familie? De maatschappelijk werker? De huisarts? Ik denk het niet. Van al die mensen is de ja dus al gewoon binnen zonder dat ze daar op hebben kunnen reageren.

AG Beste G, we verschillen van mening en dat mag!🙏

Het is geen mening. Het zijn onze argumenten om tegen deze wet te zijn. Als je gewoon een andere mening hebt had je niet op het argument hoeven reageren. We hebben er meer aan als je kijkt of je de argumenten kunt weerleggen. Ik hoor het graag.

BT
 Ik reageer nooit op discussies op fb maar deze cartoon geeft heeel goed weer hoe dubbel alle discussies over deze wet zijn. Als het er op aan komt zal iedereen blij zijn met een donororgaan!!!! En daar zijn donoren heel hard voor nodig!!!! Het mes snijdt aan 2 kanten: en vergeet niet je hebt altijd een keus!!!!een niet-donor is dat ook een niet-ontvanger??? Deze wet doet een beroep op je sociaal maatschappelijk denken🤨

Het gaat niet om wel of niet, B, maar om het feit dat de overheid mensen die niet 'kunnen' reageren, het zelfbeschikkingsrecht ontneemt. Gelukkig is er geen wet op verplichte bloeddonatie, dat heb ik sinds mijn 18de gedaan. Zou ik ook geweigerd hebben als het moest van de overheid. Dit is gelukkig Noord Korea niet. Donor worden doe je uit eigen vrije wil. Nooit omdat je geen papiertje met Nee hebt ingestuurd. Dat is wat er fout aan is. Verder zou ik blij geweest zijn als iedereen, net als ik, een donorcodicil bij zich had gedragen. Maar tot nu toe waren er dat niet zoveel. Mensen laten zich duidelijk liever dwingen door een wet. Vreemd toch?

https://www.nporadio1.nl/1-op-1         uitzending gemist van 5-2-2018
Sven Kockelman in '1op 1 met oa een Belgische hoogleraar Patrick Ferdinande over orgaandonatie.
Luister hier eens naar....

Het is niet mijn bedoeling om donorschap tegen te werken maar slechts om er over na te denken; het is niet goed als we alleen Pia Dijkstra horen jubelen over haar behaalde succes. De Nederlandse arts die in 1 op 1 aan het woord komt zegt niets over de vragen die ik heb en die ik onderaan zal stellen. 

Hieronder ook nog een duidelijk beeld over het onderwerp van een medisch ethicus. 

Het waarom we wél allemaal donor zouden moeten zijn is duidelijk, we houden zo veel van onze medemens dat we hen graag willen laten voortleven door onze organen te doneren. Dat is natuurlijk heel mooi. Dat is prachtig.
Een islamitische lever in een PVV'er of een PVV alvleesklier in een moslim. Het hart van Trump en Kim Jung-un wil natuurlijk niemand, maar wel de hoornvliezen voor een immigrant of een Zuid Koreaan?

We zijn, denk ik allemaal bereid om als we op leeftijd zijn te doneren aan onze kinderen en kleinkinderen, of niet? Zitten er tussen de neezeggers ook mensen die zelfs dat niet zouden doen? Vast wel. Dat vind ik persoonlijk ook niet zo ethisch.
Of draait het niet om houden van?







Er zitten meer kanten aan het verhaal
Er zijn nog veel onduidelijkheden die men graag onduidelijk houdt.
Zoals bijvoorbeeld deze:

Wie houdt je hand vast als je de dood tegemoet gaat?
Wie bepaalt of je dood genoeg bent?
Zijn er onderdelen van je lijf die ook na (totale) dood kunt doneren?
Wat als je nieren en hart, lever en alvleesklier, niet patiënt compatibel zijn?
Hoe ziek moet een patiënt zijn om voor orgaandonatie in aanmerking te komen?
Waarom is de dood van de donor minder erg dan de dood van de ontvanger?
Wie ziet er persoonlijk op toe dat alles volgens de regels gaat?
Kun je na de donatie het operatierapport inzien van de donor?
Hoe groot is de kans op afstoting van donororganen?
Hoeveel medicatie slikt een ontvanger om een orgaan te kunnen behouden?
Wat zijn de bijwerkingen van die medicijnen?
Waar komen de extra artsen en verpleegkundigen vandaan?
Hoe lang kun je 'kunstmatig in leven' gehouden worden?
Wie garandeert dat ik als donor geen enkele last zal hebben van de uitneming?
Kun je ook alleen doneren aan je naaste omgeving?
Is een nierdonatie goedkoper dan lang dialyseren?
Is doneren sowieso goedkoper dan zieken gaande te houden?
Wat vinden de zorgverzekeraars van orgaandonatie?
Is de farmaindustrie blij of niet blij met wel of niet doneren?
Is de D'66 actie 'voltooid leven' een onderdeel van de donorregistratie?

Wie ook nog vragen heeft kan ze kwijt bij de reacties.
Ik ben benieuwd.

Kortom ik ben tegen de dwang wet. Ik vind dat de overheid niets te vertellen heeft over ons lijf. De bemoeizucht van de overheid heeft het leven al zo vreselijk lastig gemaakt dat ik verlang naar een democratische opruiming van idiote regeltjes en verzinsels van ambtenaren en politici. 




Eveline van Donkelaar
Nederland BV, 5-2-2018




Zie ook een blogpost over dit onderwerp uit 2014
https://gavimensch.blogspot.nl/2014/07/verplicht-donor.html







zondag 12 januari 2014

Botero amante de la hermosura en todas sus formas.

Uno de mis pintores favoritos es el colombiano






Es el único pintor 
que conozco 
que reconoce 
al enorme sentido 
de humor y
de la verdad
de la gente hermosa.


















Tiene museo  con su nombre : 


Tambien protestó pintando:



Abu Ghraib prisionero


victimas del narcotrafico

jesús
Eva y Adán 
 Juana de Arco


Rembrandt

Monalisa

foto hecho en el TEFAF Maastricht 2012 














©Gavi Mensch
12-1-2013


.




donderdag 29 augustus 2013

Gastblog Menno Oosterhoff , (kinder)psychiater over Jeugdggz



Zoals zovelen die, zoals ik  bijvoorbeeld in de wijkverpleging, te maken hebben met jonge mensen  met een 'belemmering', eis ik dat in de toekomstige jeugdwet, de gezondheidsZORG van deze jongeren duidelijk ter sprake komt.



Evenals de zorg- en behandelvergoeding voor deze kinderen om aan een volwaardige en veeleisende maatschappij te kunnen deelnemen.

Lees daarom de brief van Menno Oosterhoff en teken de petitie.







------------------------------------




Groningen, 20 augustus, 2013



Aan de leden van de vaste kamercommissie VWS

Op 5 september vindt een rondetafelgesprek plaats over de nieuwe Jeugdwet (Kamerstuk 33 684).
Met verontrusting hebben wij geconstateerd dat de vertegenwoordiging vanuit de GGZ nagenoeg ontbreekt. Wij menen dat inbreng vanuit de jeugd-GGZ in uw voorbereidingen op de wetsbehandeling belangrijk is. Ons inziens ontbreekt in het debat over de stelselherziening jeugd het GGZ-perspectief regelmatig. Het onderwerp lijkt vooral benaderd te worden vanuit het perspectief van de huidige jeugdzorg.
Geestelijke gezondheidszorg voor jeugdigen/kinder- en jeugdpsychiatrie is het terrein waar kennis en kunde vanuit de geneeskunde, de psychologie en de orthopedagogie samenkomen. Er zijn raakvlakken met de jeugdzorg, maar het overgrote deel  van de kinderen, die de jeugd-GGZ bezoekt heeft alleen contact met één hulpverlener of twee hulpverleners uit hetzelfde team. Wij merken dat de mening over de geestelijke gezondheidszorg voor jeugdigen vaak te veel gebaseerd wordt op kenmerken en problemen van de jeugdzorg. 
Wij zijn bezorgd dat de keuze van de genodigden ertoe zal leiden dat dit bij dit rondetafelgesprek opnieuw het geval zal zijn.
 Het rondetafelgesprek is ingedeeld in vier blokken
  • In het blok deskundigen geen deskundige op het terrein van de jeugd-GGZ. 
  • In het blok cliënten/werkers in de jeugdzorg geen GGZ vertegenwoordiging. Noch de cliëntraden van de jeugd-GGZ, noch de familieraden, noch de grote ouder/patiëntverenigingen zoals Balans, Nederlandse Vereniging van Autisme, Gilles de la Tourette Stichting, Angst/fobie/dwang stichting, noch het Landelijk Platform GGZ als de landelijke koepel van cliënten en familie organisaties in de GGZ.  Medewerkers in de jeugd-GGZ zijn evenmin vertegenwoordigd. Er is niemand van de beroepsverenigingen zoals het Nederlands Instituut van Psychologen, de Nederlandse Vereniging van pedagogen en onderwijskundigen, de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie e.a. 
  • In het derde blok gemeenten geen vertegenwoordiging vanuit de GGZ, ook GGZ Nederland niet.
  • In het vierde blok instellingen is gelukkig wel sprake van vertegenwoordiging vanuit de GGZ.
Er wordt steeds benadrukt dat het belang van het kind voorop staat. Aangezien het aantal kinderen met psychische problemen het grootst is van alle jeugdigen die deze transitie raakt, verwondert het ons dat deze groep nauwelijks vertegenwoordigd is op 5 september . Binnen de jeugd-GGZ zijn immers 250.000 kinderen in zorg.

Wij betreuren, dat we op deze manier niet in de gelegenheid zijn te laten horen wat onze visie is op de gevolgen van een transitie voor de kwaliteit van de geestelijke gezondheidszorg voor jeugdigen en  welke bijdrage wij graag op andere wijze zouden willen leveren aan de transformatie.  Wij zouden graag toelichten waarom wij vinden dat de jeugd-GGZ in het zorgverzekeringssysteem hoort en dat het bestuurlijk akkoord GGZ een beter en goedkoper alternatief biedt om de transformatiedoelen die met de Jeugdwet worden beoogd te bereiken.
Wij hebben begrepen, dat het niet meer mogelijk is om de samenstelling van de groepen nog te wijzigen. Wij verzoeken u dan ook om de jeugd-GGZ een andere gelegenheid te geven haar bijdrage te leveren.
In afwachting van uw reactie, 


Groep-petitie jeugdggz ( Inmiddels ruim 29.000 handtekeningen, gesteund door meer dan 70 organisaties)
Landelijk Platform GGZ, landelijke koepel van cliënten en familie organisaties in de GGZ
Oudervereniging Balans, Landelijke vereniging voor ouders van kinderen met ontwikkelingsstoornissen bij leren en/of gedrag, zoals ADHD, dyslexie en PDD-NOS
NVA, Nederlandse Vereniging voor Autisme
TJO, Transitie Jeugdzorg Ouders
VKJP, Vereniging Kinder- en JeugdPsychotherapie.
NVO, Nederlandse Vereniging van pedagogen en onderwijskundigen
Psykid, Samenwerkende vrijgevestigde praktijken voor jeugd-GGZ


Correspondentieadres:


M.Oosterhoff



---------------------------------

NB: Inmiddels 330.000+ handtekeningen 


http://www.petitiejeugdggz.nl/petitie/ 





Gavi Mensch
Maastricht, 29-8-2013.

.

zaterdag 8 juni 2013

Roelie en de anderen



Luisterend naar het verslag over het fataal afgelopen in bedwang houden van een verstandelijk gehandicapte psychiatrische cliënte en patiënte en vind ik het ongelooflijk dat men als professional niet begrijpt dat hoe meer dwang je uitoefent, hoe groter het verzet.

Ga maar eens na bij uzelf. U bent cliënt en u bent de Bijenkorf uitgelopen zonder iets te kopen. Men wil u terug de winkel induwen, maar u wilt niet. De bewakers duwen u naar binnen en u verzet zich heftig. Ze werken u tegen de grond. Er gaan mensen bovenop u zitten, ze breken uw ribben, u kunt niet meer ademen van het bloed in uw keel en neus. U bent letterlijk ademloos. In het geval van de Bijenkorf wordt de112 arts gebeld en komt u in het ziekenhuis terecht.
In het geval van de instelling NOVO zou men u misschien hebben laten liggen.



Steeds meer mensen met korte lontjes, zowel cliënten/patiënten als ook personeel, en steeds minder kennis van zaken, veel angst en veel te veel stoer gedrag.
In alle psychiatrische en soortgelijke inrichtingen is een chronisch tekort aan rustige degelijk opgeleide mensen met begrip.

Soms wordt zelfs een reactie van patiënten uitgelokt om daarna stoer te kunnen optreden.
(Melding maken van zo'n uitlokkerij bleek een verstoring van een spelletje dat men speelde uit verveling. De uitlokker werd ontslagen. Enkele collega's berispt. De werksfeer verpest. Slecht voor mijn patiënten, slecht voor degene die hen verplegen.)

Agressie kun je indammen. Paniek kun je voorkomen. Angst hoort er niet te zijn. Isoleercellen, tegenwoordig time-out kamers genoemd, gebruik je zo weinig mogelijk. Ik ben maar klein van stuk, ik heb zelden een woordenwisseling gehad met mijn patiënten. Ik ben daar voor hen, niet andersom.

Een cliënt is iemand die iets koopt en daarvoor betaalt, daar heb je kennis van zaken voor nodig, die cliënt is immers koning.
Een patiënt is iemand die lijdt, daar heb je empathie en kennis van zaken voor nodig.
Die koopt er niets voor als hij of zij slecht behandeld wordt.
Vrijheid beperken kan niet, een patiënt is geen gevangene.

Spijtig voor Roelie en diep treurig voor haar familie.
Het is niet het eerste geval van mishandeling in een instelling.
We kennen allemaal de ellende van Jolanda Venema en van veel te veel anderen.
Ook in detentiekampen (kampen ja) blijkt mishandeling niets vreemds.

Kan het stoppen?
Nu?






@Gavi Mensch
 Nederland BV, 8-6-2013


Bovenstaande is onderdeel van een groter schrijfsel over omgang en dwang.
All rights reserved 2013/2014

Update: 13-1-14:  Brandon was ook lange tijd vastgebonden. Nu hij daar weg is gaat het beter zegt zijn moeder, gelukkig maar. http://nos.nl/artikel/596979-stappen-tegen-instelling-brandon.html
.

donderdag 18 oktober 2012

Amsterdam, herinneringen 1




. 

Ik houd van Amsterdam, ik heb er ruim een jaar gewoond toen ik nog jong en onschuldig was. Ik was klaar met mijn eerste opleiding en was al een tijdje in het buitenland geweest. Mijn eerste baan was geen succes, parttime in een kinderdagverblijf, later aangevuld met het 'doen' van de Koffiecorner van de Bijenkorf in het centrum. Via het arbeidsbureau kwam ik aan een baan op een reclamebureau. 


schilderij v Corina Karstenberg ©


Ik woonde op een gedeelde etage in de Karel du Jardinstraat, met als hatelijke en slonzige en nog volkomen onbekende achterbuurvrouw Sylvia Kristel en de vrolijke Dennis en nog wat andere jonge acteurs, die 'gewoon' bij het toneel waren, als buren. Met al onze vrienden die uit het buitenland kwamen om te  logeren. De etage was een verhaal op zich, maar daarover later meer.





De heerlijke Gelaghkamer op de Vijzelgracht als stamkroeg die ik mocht delen met Ramses Shaffy, Marjol Flore, Amman Werner (mijn baas ) en nog wat van dat soort doorgewinterde boemelaars; allemaal even beschermend en elegant met de jongste (ik).  


                                                                                                                                                                                     
schilder: Ramses Shaffy

Doorgewinterde en humoristische dronkenlappen. Er waren theatermakers en acteurs, filmproducenten en actrices, die dat niet waren en er was altijd muziek. Heel veel jaren later zag ik Ramses in een klein theater in Dordrecht en hij improviseerde een liedje waar ze in de Gelaghkamer altijd ter plekke andere woorden op verzonnen, afhankelijk van wie er binnen kwam. En de eerste regels van het mijne wist ie nog!
                                                                                                    



Amman Werner was mijn baas op het reclamebureau Trend Communications, een reclamebureau bevolkt met uitermate creatieve en ontembare briljante geesten. Kwinkslagen werden beloond, dat was het betere werk! 
Op zondagmorgen gingen we ook wel met alle Wernertjes zwemmen in het Sportfondsenbad, destijds nog in de buurt van het Mercatorplein als ik me goed herinner.

Op vrijdagmiddag na het werk een terrasje, ´s avonds naar de kroeg, daarna naar de nachtfilm, dan naar een zeemanscafé ergens op de Oudezijds om, al zittend op het afgedekte biljart met bruinebonensoep in je handen, te schaken of te dammen met een verlopen intellectueel. En eindigend om 5 uur 's morgens op Nieuwmarkt, in het café van een oude slechtgehumeurde prostituee die je sterke koffie schonk terwijl ze je uitschold. Maar het was de eerste kroeg die op die tijd open ging..... voor koffie.
Dan naar huis, douchen en gelijk door naar de markt. Daarna meestal eten bij wie je tegenkwam en vervolgens begon dan alles weer van voren af aan.

Als hippie schuimde ik het Waterloo plein af en de Looier. Alles was tweedehands en tegelijkertijd allemaal nieuw...voor mij.

Jaren in het buitenland maakten niet dat mijn liefde voor Amsterdam verdween. Elke Schiphol-landing (er was nog niet veel keuze in vliegvelden) deed ik een rondje. 

Later kwam ik wel weer wat vaker in Amsterdam, mijn tante woonde op de Groenburgwal en mijn nicht, die in kunst handelde, woonde in een prachtig appartement aan de Amstel. Met mijn dochter ging ik de jaren '60 winkeltjes in en uit. Met mijn zoon naar Café Chaos, geweldig dat je daar de schillen van de pinda´s op de grond mocht gooien!
Een lacherige boom opzetten met Paul Asscher (van de diamanten) en zijn vrouw over het nut van een grote kosjere McDonald's halverwege Amsterdam en Antwerpen. Om de heen en weer reizende diamantairs van goedkoop én kosjer eten te voorzien. Van hem heb ik geleerd om een diamant te beoordelen. Gewoon een aardige Amsterdamse jongen.

Negentien was ik en in Amsterdam altijd de jongste. Dat was ik daarvoor nooit geweest en daarna ook niet meer. Het was een belangrijke mijlpaal in mijn leven.
Ik heb destijds zoveel in mijn geheugen gegrift, ik kan er nog jaren mee vooruit. Het is al zolang geleden, maar zo voelt het niet.

Amsterdam is mijn woord voor contrasten, voor zoete en stoere herinneringen en voor authentiek. Ik heb iets met Amsterdam en het houdt nog steeds van mij.


©Gavi Mensch
Nederland BV 18-10-2012
All rights reserved 2012


Uit mijn dagboek: Hinkend op twee gedachten
Amsterdam, 1971;
bewerkt: Jerez, 26-11-2006

vrijdag 7 september 2012

Rondreis


 .        
De groep van 100 mensen verzamelde zich uiteindelijk op het strand van Ahmet Beyli.
Ze waren klaar voor de tocht. In Izmir hadden ze de reissom betaald, hun laatste geld.
Met hun kinderen en alleen de hoognodige bagage scheepten ze zich in voor de reis naar Samos. Vanuit Griekenland zouden ze naar Groot-Brittannië gaan.
Naar een leven zonder oorlog en armoede.
De kleine kinderen jammerden toen ze dicht opeengepakt in het ruim van het schip zaten. De volwassenen prevelden gebeden. De luiken gingen dicht. De mensen in het scheepsruim zaten als ratten in de val.
Na enige tijd steeg het water hen tot aan de lippen en hoger. Het werd doodstil.

De mensensmokkelaars waren al naar huis voor het avondeten




Foto uit eigen archief gemaakt in 2003 tijdens herdenkingsdienst
 voor de verdronken bootvluchtelingen voor de kust van Cádiz,
georganiseerd door het PSOE van Jerez de la Frontera


Bovenstaand 120woorden stukje schreef ik vanmorgen na het lezen van het bericht van het bericht over de vluchtelingen die enkele tientallen meters uit de kust van Izmir verdronken, meer dan 60, waarvan de helft kinderen. 
Bijna 10 jaar geleden gebeurde dit ook voor de kust van Cádiz, toen de kustwacht aldaar twijfelde aan het protocol en er niet genoeg personeel was om de reddingsboten te bemannen. Tussen toen en nu is het vast al duizenden keren gebeurd, mensen die vluchtend het leven verliezen. Ondertussen gaan de mensenhandelaars door. Een taak voor de VN denk ik, zeker nu zij ook in Syrië weer niet in staat blijken om te voorkomen dat zoveel mensen vluchten moeten.
Veel dure helmen, blauwe?
Veel waarnemers, blinden?



©GaviMensch
Nederland BV, 7-9-2012
All rights reserved 2012