de Yasar Market

.

Mijn groentevrouw en -man in de Frankenstraat in Maastricht hebben goedkope en superverse groenten en fruit. Altijd aanbiedingen en een alles-moet-op systeem.

Ik vermoed dat ze weinig weg hoeven te gooien. Ze verkoopt ook brood, die schappen zijn elke dag leeg. Ook verkoopt hij voor Nederland vreemde fruit en groentesoorten, zo introduceert hij in een volkswijk de broodnodige variatie op spinazie a la crème, hoop ik.

Mijn kleinkinderen zijn groente en fruitsnoepers. Als ik de boodschappen bij elkaar heb mogen ze uit de bak met verrassingen een zakje uitzoeken. De verassingen hebben een plekje of een buts of staan al iets langer. Een hele zak oranje paprika's voor 1 euro is voor hen een feest. In reepjes gesneden met een dip van humus, met zo'n schaaltje voor vitaminen zijn ze lekker gezond zoet.

Of kleine komkommers, 1 kilo voor 50 cent, alles moet op. Zo eet ik witlof, 2 zakjes van 4 stronken voor 1 euro, de buitenste blaadjes zijn dan verwijderd en de rest is gewoon goed en gezond. Ik ben ook blij met al iets gerimpelde appels voor de appeltaart.

Hij verkoopt het liever voor een miniprijsje dan dat hij het weggooit. 

Ik vind ook dat het zo hoort. Er wordt hier veel gequeauckt, iets nieuws maken van restjes. 

Eten weggooien doe ik niet, maat bekers van de AH hoef ik ook niet. Gezond verstand krijg je van niets weggooien en van het gebruiken van seizoensgroenten en -fruit.

We hebben gisteren de laatste boerenkool uit Buurman's (onbespoten) moestuin gegeten.

En of we vast willen bedenken hoeveel bloemkool en prei we kunnen verspreiden.

Mijn dochter accepteert zijn gulle hand en deelt ruimhartig. Ik zoek de nieuwe recepten erbij. Geen uitgekauwde menu's bij ons.

Afval van groenten en sla gaan niet in de vuilnisbak maar naar de dieren in het park. Oud brood wordt toast, paneermeel of vogelvoer. Van oudere yoghurt maak ik nog hangop, heerlijk met walnoten en een druppeltje honing. Tuinkruiden die ik teveel heb geplukt gaan gesneden en wel in een zakje in de diepvries. Eten is een geschenk, veel mensen hebben niet genoeg. Voor Maastrichtenaren kan ik bovenstaande groenteboer aanbevelen.

Misschien is zijn 'alles-moet-op' systeem een suggestie die je kunt doen aan je eigen groenteboer of supermarkt of in andere systemen- Alle overvloed heeft ons gemaakt tot dwaze consumenten.

En om even terug te komen op de zorgkosten: Medicijnen beter inkopen of uitleveren. Materialen, disposables, een gekreukeld doosje of een open verpakking in het verzorgings- of verpleeghuis kan prima worden gebruikt. Daar wordt meer weggegooid dan waar dan ook.

Alles moet op geldt natuurlijk niet voor de onproductieve graaiers. De salarissen van iedereen die niet op de werkvloer of niet direct met de patiënten/cliënten bezig is, voor die lieden is 'op' echt 'op'; die moeten zelf zuiniger worden op de zorggelden.

Daar kunnen de buitenste blaadjes wel vanaf halen en ze weer terugplaatsen op de werkvloer. Helaas is de binnenkant vaak ook al verrot.

Gavi Mensch

Maastricht, 5-4-2014

http://yasarmarketmaastricht.nl/

.

Roelie en de anderen

Luisterend naar het verslag over het fataal afgelopen in bedwang houden van een verstandelijk gehandicapte psychiatrische cliënte en patiënte en vind ik het ongelooflijk dat men als professional niet begrijpt dat hoe meer dwang je uitoefent, hoe groter het verzet.

Ga maar eens na bij uzelf. U bent cliënt en u bent de Bijenkorf uitgelopen zonder iets te kopen. Men wil u terug de winkel induwen, maar u wilt niet. De bewakers duwen u naar binnen en u verzet zich heftig. Ze werken u tegen de grond. Er gaan mensen bovenop u zitten, ze breken uw ribben, u kunt niet meer ademen van het bloed in uw keel en neus. U bent letterlijk ademloos. In het geval van de Bijenkorf wordt de112 arts gebeld en komt u in het ziekenhuis terecht.

In het geval van de instelling NOVO zou men u misschien hebben laten liggen.

Steeds meer mensen met korte lontjes, zowel cliënten/patiënten als ook personeel, en steeds minder kennis van zaken, veel angst en veel te veel stoer gedrag.

In alle psychiatrische en soortgelijke inrichtingen is een chronisch tekort aan rustige degelijk opgeleide mensen met begrip.

Soms wordt zelfs een reactie van patiënten uitgelokt om daarna stoer te kunnen optreden.

(Melding maken van zo'n uitlokkerij bleek een verstoring van een spelletje dat men speelde uit verveling. De uitlokker werd ontslagen. Enkele collega's berispt. De werksfeer verpest. Slecht voor mijn patiënten, slecht voor degene die hen verplegen.)

Agressie kun je indammen. Paniek kun je voorkomen. Angst hoort er niet te zijn. Isoleercellen, tegenwoordig time-out kamers genoemd, gebruik je zo weinig mogelijk. Ik ben maar klein van stuk, ik heb zelden een woordenwisseling gehad met mijn patiënten. Ik ben daar voor hen, niet andersom.

Een cliënt is iemand die iets koopt en daarvoor betaalt, daar heb je kennis van zaken voor nodig, die cliënt is immers koning.

Een patiënt is iemand die lijdt, daar heb je empathie en kennis van zaken voor nodig.

Die koopt er niets voor als hij of zij slecht behandeld wordt.

Vrijheid beperken kan niet, een patiënt is geen gevangene.

Spijtig voor Roelie en diep treurig voor haar familie.

Het is niet het eerste geval van mishandeling in een instelling.

We kennen allemaal de ellende van Jolanda Venema en van veel te veel anderen.

Ook in detentiekampen (kampen ja) blijkt mishandeling niets vreemds.

Kan het stoppen?

Nu?

@Gavi Mensch

 Nederland BV, 8-6-2013

Bovenstaande is onderdeel van een groter schrijfsel over omgang en dwang.

All rights reserved 2013/2014

Update: 13-1-14:  Brandon was ook lange tijd vastgebonden. Nu hij daar weg is gaat het beter zegt zijn moeder, gelukkig maar. http://nos.nl/artikel/596979-stappen-tegen-instelling-brandon.html

.