Overpeizingen van een mensch met kraak.

Als ik me oud voel, ouder dan ik ben, ouder dan de jaren die ik geleefd heb, helpt het om te bladeren in mijn beschreven verleden. De redenen waarom ik me oud voel, soms, worden dan duidelijk. Ik heb veel gedaan, goed en fout, meer goed dan fout, gelukkig; jawel, dat kan alleen ik maar beoordelen. Voor mijn fouten heb ik al geboet, ik heb er al wakker van gelegen, ik heb ze de revue laten passeren en erover nagedacht. Ik kan het verleden niet veranderen. Ik heb het een en ander overleefd en ik daarom wil en kan mij zelf niet veranderen, de overlevingsstrategie is in mijn persoonlijkheid ingebed. Ik kan wel gaan huichelen en draaien maar dat zit er niet in, zo ben ik niet.

Wel zie ik waar anderen soms last hebben gehad van mijn ietwat temperamentvolle  (klinkt niet zo erg) persoonlijkheid. Ik kan dat niet terug draaien, aan excuses heeft niemand wat; het meeste is te lang geleden of zijn die anderen dood.  Als ik tegenwoordig wat schrijf geef ik anderen in ieder geval de ruimte om het NIET te lezen. 

Ik heb grote moeite met een gebrek aan loyaliteit. Ik verdedig mijn mensen door dik en dun. Als ik dat ten onrechte doe, zeg ik dat later in een 1 op 1 situatie en nooit waar anderen bij zijn. Natuurlijk verwacht ik die loyaliteit ook maar alleen van mijn mensen, de mensen die me kennen en die ik ken. Vrienden en vriendinnen en anderen die die loyaliteit van mij 'for granted' namen kwamen van een koude kermis thuis. 

Ben ik lastig, vraag ik me dan? Daar kan ik 'ja' op antwoorden. Ik heb zo'n kop die alsmaar boven dat maaiveld uit wil. Anderen zouden zich daar voor kunnen schamen. Daar kan ik niets mee, helaas.  Het wil dus niet zeggen dat ik graag in het centrum van de belangstelling sta, helemaal niet; ik vind toegezongen worden al moeilijk. En die kop steek ik niet met voorbedachte rade naar boven.

Ik heb het meeste in mijn leven zelf moeten doen, ik wil dat blijven doen op de manier die mij het meest effectief lijkt, als was het maar met af en toe in plaats van een klopje op eigen schouder. 

Dat is ook zo'n teken van ouderdom. Dat die klopjes op mijn schouder vaak komen van nieuwe mensen. Dat is prettig. Door dat  'for granted' nemen krijg je steeds minder complimentjes.

Mijn kleinkinderen brengen mij weer terug in het heden. Veel van wat een moeder 'fout' doet, kan ze enigszins verbeteren bij de tweede kans die het zorgen voor kleinkinderen eigenlijk is. Tijdens een uitgebreid en meer relaxt (groot) moederschap zonder moederschap te zijn. Omaschap is heel spannend en leerzaam.   

Hoe ik hier op kwam? Oh ja ( dit is ook een teken van geen 16 meer zijn, de draad kwijtraken), ik zat te bladeren in het nog niet zo verre verleden en kwam de volgende herinnering tegen: 

Kinderlogica.

Daar op de rieten poef

Die kraakt van ouderdom,

Wiebelt ze en vraagt

Waarom die mand kraakt.

Ouderdom zeg ik

die mand is al heel oud

Dan kruipt ze lachend

Op schoot bij mij en

Zegt al wiebelend

En blij; Jij kraakt niet

En jij bent ook al oud

Maar jij bent geen mand

Blanca december 2013 

©Gavi Mensch

Maastricht, 1-2-2017

Omgevingsfactoren

'Omgevingsfactoren', de oorzaak van de meest 'populaire" ziektebeelden: kanker, ALS, autisme, PSP etc.

Graag zou ik dé wetenschap en dé farmaceutische industrie willen uitnodigen om te antwoorden op de vraag:

Waar staan jullie nou precies in dat van 'Omgevingsfactoren'?

Is dat gifgrond, pollutie, vaccinresten zoals zware metalen, bestrijdingsmiddelen, kleurstoffen, bijwerking van medicatie, straling, fijnstof etc ???

Kijk, als iedereen op dezelfde gifgrond woont, verbaast het me niets dat er een genetische factor wordt gevonden.

En als vader en moeder bijvoorbeeld zijn ingeënt met de vaccins uit een zelfde productie tijd, is dat ook nog wel te begrijpen.

Maar er is volgens de overheden geen vervuilde grond meer die kanker veroorzaakt. Ondanks het feit dat hele straten bewoners hebben die dezelfde kwaal ontwikkelen. Ondanks het feit dat er veel kindjes dood of met afwijkingen geboren worden, zegt dat blijkbaar nog niets over de gifstortplaats die er nog grotendeels onder zo'n straat ligt.

Bij heel veel moderne dodelijke ziektes spelen die omgevingsfactoren een enorme rol. Maar nog nooit heb ik gehoord van een acuut onderzoek van een van de overheden, als in een vrij jong gezin zowel de vader als de moeder binnen een jaar tijd overlijden aan ALS.

Of aan kanker.

Of als er geen genetische oorzaak is gevonden voor een gezin met drie autistische kinderen.

Ik hoop dat men even stopt met het speuren naar farmaceutische oplossingen en eerst de

zaken eens in kaart brengt. Want soms is het veranderen van de bestanddelen een vaccin al een omgevingsfactor minder, of van het alsnog afgraven van de tuinen en een bepaalde straat. Of van betere filters op de schoorstenen van de chemische industrie.

Ik vrees dat die oplossingen op de korte termijn duur zijn en dat ze op langere termijn minder vragen aan geldverslindende medicijnen, dat laatste is een factor die de farmaceutische industrie scherp in het oog zal houden.

http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/ziekten/162255-psp-is-een-zeldzame-aandoening.html

"Ook spelen omgevingsfactoren een rol vermoeden wetenschappers."

https://www.hersenstichting.nl/alles-over-hersenen/hersenaandoeningen/als?gclid=CjwKEAjwkPS6BRD2ioKR7K245jASJAD1ZqHOlOQUZgpHn7jRb8K7Yywy1wfAH-u-TVovQHFzJuZLlxoC8kvw_wcB

"In de overige gevallen wordt gedacht dat er een combinatie van meerdere genetische en omgevingsinvloeden een rol speelt, maar tot op heden is onbekend welke precies."

https://autismekenniscentrum.nl/autisme-soms-te-voorkomen/

"Over de invloed van stress tijdens de zwangerschap en blootstelling door chemicaliën is nog te weinig bekend om uitspraken te kunnen doen."

http://www.leefbewust.com/2014/nieuws/autisme6.html

"Autisme Spectrum Stoornis (ASS) is een neurologische aandoening die zich kenmerkt door beperkingen in de sociale interactie en communicatie en de aanwezigheid van beperkende en repetitief gedrag. De precieze oorzaken zijn onbekend, maar onderzoek heeft aangetoond dat het waarschijnlijk om een ​​scala van genetische en omgevingsfactoren risicofactoren gaat."

http://www.scientias.nl/kanker-een-kwestie-van-pech-of-omgevingsfactoren/

"In een nieuw paper in het wetenschappelijke vakblad Nature concluderen wetenschappers nu dat slechts 10 tot 30 procent van de kankers door pech ontstaan. “Externe factoren spelen een grotere rol dan verwacht”, zegt Dr. Yusuf Hannun. “Mensen kunnen zich niet langer schuilen achter het excuus ‘pech’. Wanneer mensen roken – en kanker krijgen – is dit geen pech.” *

* Ook gerookt worden door uitlaatgassen, ongefilterde schoorstenen, fijnstof, chemische fabrieken en zelfs de damp die opstijgt uit vervuilde grond vallen hier onder. Zie het aantal kankergevallen onder mensen die nooit gerookt hebben of nooit bij rokers in de buurt zijn geweest.

Dit is zomaar een vervelend opfrissertje naar aanleiding van een artikel gelezen in Blendle.

Protesteren, de gemeente aansprakelijk stellen, de provincie, het bouwbedrijf, de fabriek….. het is allemaal mogelijk.

Erin Brockovich was zo iemand en goed voorbeeld had gevolgd moeten worden. Stond maar niet elke gifverspreider of vervuiler klaar met afkoopsommen maar met graafmachines, dan zou dat al een enorme hoeveelheid doden schelen.

Ik kom hier zeker nog op terug.  

En alle voorbeelden zijn welkom.

©Gavi Mensch

Maastricht, 12-6-2016

.

Burnout

De zoveelste collega zit thuis met een echte burnout.

Diepverdrietig, uitgeput en ontdaan van alle eigenwaarde. Zo werkt dat in de zorg.
Voor verpleegkundigen van wie het haar boven het maaiveld uitgroeit, consultatiebureau artsen die beslissingen aan ouders overlaten, verzorgenden die boven hun kennis en vermogen moeten werken, etc. etc.
Veel zien, veel horen en het nooit naar buiten kunnen brengen. Want als de zorgbaasjes en hun geïnstrueerde (lees gebrainwashte) en zorgvuldig geknede managers horen dat je misschien wel voor je patiënten opkomt, dan wordt de treitermanager ingezet.

Meer dan eens heb ik de laatste jaren dit soort onwetende en veelal zeer onbeduidende onmensen hun gang zien gaan. De bedoeling is dan dat op alle slakken zout gelegd wordt, er klachten verzonnen worden en er gezegd wordt dat je bij sommige patiënten of cliënten niet meer in de buurt mag komen. Hetgeen betekent dat je die mensen ook niet kunt benaderen, daar staat de doodstraf op.

De treitermanager heeft ook handlangers die bijvoorbeeld geen weekenden hoeven te werken als ze de te dure of te eigenzinnige medewerker strak in de gaten houden.

Als leidinggevende is mij dat ook gevraagd, ik heb de treiterdiva lief toegelachen en geen antwoord gegeven. Helaas, toen ik melding maakte van een wat oudere medewerker die te vrijpostig was, was het mijn taak om de man zover te krijgen dat hij zou opstappen. Ook hier heb ik voor bedankt. Ik heb de man wel alleen maar ingezet bij zeer mondige patiënten en op herhaling gestuurd.

In ander werk, als oudere krijg je hooguit een 6 maanden contract, kreeg ik persoonlijk met zo'n treiterdiva te maken. Die probeerde mij als leidinggevende haar klussen op te laten knappen en deed je dat niet dan werd je 'deaud' gejend. Je vrije dag werd vol vergaderingen gepland, je overwerk niet uitbetaald, onzinnige en zeer tijdrovende administratieve acties moesten in minder dan een zucht klaar zijn. En zo niet, dan werd je en plein publiek vernederd. Door te zeggen dat er over je geklaagd was in een kamer vol met collega's leidinggevenden en leden van je eigen team.

Mijn geluk in die periode was dat ik werd benaderd door een t.v programma om uit te leggen waarom ik tegenstandster was van een landelijk EPD  (v.a min. 27)

De een-mans Raad van Bestuur kwam me hoogst persoonlijk vertellen dat ik dat eerst had moeten melden. Maar aangezien het in het belang van de patiënten was en al afgesproken voordat ik daar ging werken, kon ik hem vertellen dat ik op persoonlijke titel mijn verhaal ging doen.

Daarna was ik 'gevaarlijk' en uit de gratie.

Een veel te kostbare gebakken-lucht-verkopende verandermanager dacht me de les te kunnen lezen over mijn werk. De man was aangenomen om alles goedkoper te maken en ik moest mijn team trainen in sneller werken.

Geld tegen mens. Verder moest ik met mijn publieke meningsuitingen stoppen. Ik heb hem vriendelijk toegelachen en op de schouder geklopt en gevraagd of hij dat even zwart op wit wilde laten zetten.

Kortom de hele affaire heeft me ooit een burnout opgeleverd waar ik nog steeds met huivering aan terugdenk. Prettig was wel om later te horen dat de treiterdiva op staande voet was ontslagen omdat de angstcultuur die ze handhaafde tot net even te veel mensen met een burnout leidde.

Een van mijn collega's in een andere baan had een ongeluk gehad en een verbrijzeld been. Ze kwam al snel weer op het werk en deed zoveel mogelijk zittend kantoorwerk. Maar de wetenschap dat ze nooit meer snel zou lopen was ook tot de directie doorgedrongen en deze deed handjeklap met de 'min of meer eigen' bedrijfsarts die haar eerst steeds meer uren liet werken. Ze werd gehaald en gebracht door haar echtgenoot en ze maakte dus liever lange dagen en om de andere dag. Elke dag op een ander tijdstip ophalen was onmogelijk.

Ook hier werd een treiterdiva ingezet om mijn collega weg te krijgen.

Wat mislukte; ze deed aangifte bij een (niet te)vertrouwenscommissie en die speelde alles weer door aan de directie. Kantoorwerk werd veranderd, ze moest maar een archief aan gaan leggen te beginnen met een hoge kast en een trapje. Onmogelijk met het gerestaureerde been. In functies als coördinator werd ze afgewezen en uiteindelijk kwam ze, ondank of dankzij een UWV arts thuis te zitten met een burnout. Het heeft jaren geduurd voor ze er overheen was. Nu werkt ze parttime als verpleegkundig coördinator bij vluchtelingen werk. En ze kan nog steeds niet begrijpen dat 'zorg' werkgevers en missmanagers zo met mensen omgaan

In de afgelopen 45 jaar heb ik veel getreiter de revue zien passeren. Vroeger kon je nog iets met arbeidsrecht, tegenwoordig kan geen enkele zorgwerker zich de te dure procedures veroorloven. Bovendien besteden Raden van Bestuur een deel van de door het zorgpersoneel gegenereerde inkomsten aan het zich indekken tegen alles..

De angstcultuur die managers en directies soms organiseren is de reden van heel veel ellende. Of je laat je brainwashen of je vliegt er uit, met een minder dan minimum loon. In die bedrijven zijn burnouts aan de orde van de dag

Ik denk dan ook dat een basissalaris voor iedereen dit soort chantages kunnen voorkomen. Hoe prettig zou het werken zijn als je niet op je tenen hoefde te lopen en je je werk goed zou kunnen doen, naar genoegen van de patiënt en tot voldoening van jezelf. Veel mensen die nu thuis zitten zouden het liefst weer werken, iets doen waar ze plezier in hebben, niet alleen maar voor die paar extra centen maar voornamelijk omdat werk dan een bijkomstigheid is. Heel veel te zware banen zouden opgedeeld kunnen worden, mensen zouden extra dingen kunnen doen in hun vrije tijd.

Ik denk dat mensen die zich graag inzetten voor hun werk ook de verantwoordelijkheid willen die daarbij past. Onmogelijk om zoiets te linken aan geld.

Dan zou de gemiddelde arts of verpleegkundige, die toch wel een leventje of twee, drie per jaar redden, een hoogste schaal salaris moeten hebben vanwege haar of zijn verantwoordelijk zijn voor mensenlevens. Een zogenaamde topmanager zou het niet kunnen, in plaats van levens redden verzieken ze er veel, van medewerkers én van klanten. Managen kunnen die zorgwerker zelf wel.

Burnouts op de werkvloer zijn volgens mij gelinkt aan bedrijfsvoeringen met angstculturen, werken per seconde en waardeloze bestuurders, nutteloze bedrijfsvoerders en machtswellustige managers.

Ook de daarna verslechterde privéomstandigheden kunnen vaak weer gelinkt worden aan een 8 urige dagelijkse uitputtingsslag tegen onrecht. Als dit soort managemonsters nu eens ontslagen zouden worden voor elke medewerker met een burnout veroorzaakt op het werk en als de loonkosten voor hun privé rekening zouden komen, was het snel gebeurd met burnouts.

O ja en de echt neutrale bedrijfsartsen worden daarna voortaan aangesteld door de ondernemingsraad bijvoorbeeld, ook dat helpt. En dan graag een die ook weinig voorkomende ziektes even op Google zoekt en desnoods bestudeert.

Uitleg burnout: http://www.psychischegezondheid.nl/page/731/definities.html

Definities burnout: http://nl.wikipedia.org/wiki/Burn-out

Wilt u flink geld verdienen aan andermans burnout doe het dan bijvoorbeeld zo: http://www.burnoutadviesgroep.nl/voor-wie/tarieven/ boordevol gebakken lucht oplossingen en lekkere besparingen voor de werkgever.  

 Cijfermatigheden over en gevolgen van burnout…. http://www.nationalezorggids.nl/columns/leona-aarsen/11941-burnout-kost-nederland-miljarden-tijd-voor-maatregelen.html

  

©Gavi Mensch

Nederland BV, 21-6-2014

© & All rights reserved 2014

.

Alleenstaande moeders vieren óók Vaderdag

Door nare omstandigheden buiten mijn schuld ben ik een alleenstaande moeder van twee kinderen van twee vaders. Zwangerschap en verantwoording waren duidelijk ineens te zwaar voor de heren na een jarenlange relatie. En al snel was alle contact verbroken.

De rest van de sores zal ik voor me houden. Zo heeft elke alleenstaande moeder haar verhaal en alleenstaande vaders zullen ook hun portie hebben gehad.

Ik vier mijn (ook)Vader(zijn)dag.

De verantwoording voor mijn twee kinderen was helemaal van mij. En ik kon niet anders dan het goed doen, zo goed mogelijk was geen optie.

Als alleenstaande moeder word je geacht twee keer zoveel te kunnen, je op twee manieren te kunnen inleven: inleven in je dochter en in je zoon.

Dat gaat vanzelf dacht ik maar nu ik jonge mensen om me heen zie met kleine kinderen zie ik dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend was en dat ik mezelf best een schouderklopje mag geven.

Volgens mijn kinderen was ik streng, helaas kon dat niet anders want er was niemand die ik de bal kun toespelen. Ik was een volhouder in wat mocht en wat niet mocht en moest ruimte zoeken voor een 'vooruit dan maar'. Ik vond de stoutkabouter uit, als hulpje in de leer van het goed en het kwaad. Er van uitgaande dat kinderen precies weten wat goed is en wanneer ze iets doen wat echt niet mag, had ik alleen de stoutkabouter nodig om te vragen of ze die niet gehoord hadden.

"Zei de stoutkabouter dat je een snoepje mocht pikken?" leverde vaak een ja op. En dan kon ik makkelijker uitleggen dat ze daar nooit naar moesten luisteren. Dat de goedkabouter nog zo had gezegd: "Joh, dat mag niet". Voor mij waren deze twee wezens een handige hulp in de opvoeding, ook al waren ze dat alleen maar de eerste 6 jaar.

Het vervangen van de vaderfiguur is lastig, maar het kan wel. Behalve tegen een boom plassen kan ik alles wat de gemiddelde vader ook kan. Ik wilde me nooit laten kisten en was gelukkig redelijk technisch aangelegd. Bovendien had ik zelf een vader gehad die me hielp bij repareren van mijn spullen maar het nooit helemaal overnam. Mijn mazzel.

Met Vaderdag kregen de kinderen in het begin niets mee naar huis, ik moest dan de juf of de meester tot de orde roepen en vertellen dat alle kinderen een vader hebben. Uiteindelijk besloot mijn dochter dat ik ook de Vaderdag schilderijen en tekeningen moest krijgen en die heb ik trots aan de wand gehangen en bewaard.

Ik denk dat mijn kinderen het gemis van een vader nog steeds voelen maar meer in de vorm van de vraag waarom ze niet goed genoeg waren voor hen om van te houden. Behalve een stukje extra veiligheid, zich extra geliefd voelen en gewoon ook kunnen zeggen: "Mijn vader zegt…", zijn ze weinig tekort gekomen.

Financieel was het geen vetpot met alleen mijn verpleegkundige salaris en tussen de bedrijven door gaf ik Engelse en Spaanse les, uit en thuis en werkte voor de Rutgersstichting. We hadden een goede fiets en later een klein autootje, de kinderen mochten sporten en op muziekles. Er was quality-time, ik ging nooit uit en ik maakte 's avonds huiswerk met hen en sprak schoolboekteksten in voor mijn dyslectische kind. 

 Er is veel geknokt en gestreden toen mijn kinderen jong waren. Kantonrechters wilden het spaargeld van mijn kinderen in de gaten houden, geld dat ik er zelf had opgezet, mocht er niet zonder toestemming af? Ik mocht geen rekening openen voor hen, alleen met een handtekening van een vader? En zo nog een miljoen malle fratsen meer. ik heb ze allemaal overwonnen.

 Ik zat ik de ouderraad van school en hield vingers aan de pols op t kinderdagverblijf. Ik hield dagboekjes bij en werkte dus ook nog gemiddeld 50 uur per week. Oppas zoeken als ik moest werken was het moeilijkst, vooral toen ze groter werden. Zelfstandig maken was een must. Scholing was belangrijk, sociaal contact ook. Mijn huis stond altijd open en gelukkig brachten mijn kinderen aardig wat leuke vriendjes en vriendinnetjes mee.

Na een ernstig ziekte waarbij ik op een minimaal inkomen kwam, bleek hoe goed mijn kinderen waren in het overleven.

Het eerste jaar na de ziekte had ik het geluk dat mijn beide kinderen zich het vuur uit de sloffen liepen om me te helpen.  Ik heb fantastische kinderen en eigenlijk verdienen zij een kaartje voor deze vaderloosdag. 

Ik heb gereisd met mijn kinderen, gefeest, verjaardagen uitbundig gevierd, musea bezocht en concerten. We hebben gelezen, geverfd en geknutseld.

Ik kijk terug op een nooit saai leven met hen waarin het streven naar rust en regelmaat voor de kinderen van groot belang was en ook het maken van vrolijke uitzonderingen daarop.

In het leven van een alleenstaande moeder zit dat eeuwige schuldgevoel dat je nooit genoeg kunt doen om iets te compenseren wat niet te compenseren valt. Als moeder kun je niet vader zijn. Kinderen van alleenstaande ouders missen een stuk klankbord. De vaderlijke voorbeeldfunctie was in ons geval niet wenselijk geweest. Maar ik moest wel uitleggen hoe vaders dat zouden doen en me verplaatsen in de vaderrol.

Ik denk dat ik mijn kinderen in ere heb gehouden en dat het voor een buitenstaander niet aan hen te merken is dat ze geen 'echte vader' hebben. 

Vandaag 'herdenk' ik Vaderdag, alleen, denkend aan mijn vader en grootvader, aan mijn goede vrienden die soms lieve hulpvaders waren voor mijn kinderen en die geen van allen meer leven.

Het is een beetje 'a dead fathers society' viering en eigenlijk niet veel anders dan het de afgelopen 40 jaar geweest is.

Gelukkig heb ik vandaag geen scheer apparaat in ontvangst hoeven nemen en de klopboor heb ik lang geleden zelf al gekocht! ;-)

@Gavi Mensch

15-6-2014

All rights reserved 2014

de Yasar Market

.

Mijn groentevrouw en -man in de Frankenstraat in Maastricht hebben goedkope en superverse groenten en fruit. Altijd aanbiedingen en een alles-moet-op systeem.

Ik vermoed dat ze weinig weg hoeven te gooien. Ze verkoopt ook brood, die schappen zijn elke dag leeg. Ook verkoopt hij voor Nederland vreemde fruit en groentesoorten, zo introduceert hij in een volkswijk de broodnodige variatie op spinazie a la crème, hoop ik.

Mijn kleinkinderen zijn groente en fruitsnoepers. Als ik de boodschappen bij elkaar heb mogen ze uit de bak met verrassingen een zakje uitzoeken. De verassingen hebben een plekje of een buts of staan al iets langer. Een hele zak oranje paprika's voor 1 euro is voor hen een feest. In reepjes gesneden met een dip van humus, met zo'n schaaltje voor vitaminen zijn ze lekker gezond zoet.

Of kleine komkommers, 1 kilo voor 50 cent, alles moet op. Zo eet ik witlof, 2 zakjes van 4 stronken voor 1 euro, de buitenste blaadjes zijn dan verwijderd en de rest is gewoon goed en gezond. Ik ben ook blij met al iets gerimpelde appels voor de appeltaart.

Hij verkoopt het liever voor een miniprijsje dan dat hij het weggooit. 

Ik vind ook dat het zo hoort. Er wordt hier veel gequeauckt, iets nieuws maken van restjes. 

Eten weggooien doe ik niet, maat bekers van de AH hoef ik ook niet. Gezond verstand krijg je van niets weggooien en van het gebruiken van seizoensgroenten en -fruit.

We hebben gisteren de laatste boerenkool uit Buurman's (onbespoten) moestuin gegeten.

En of we vast willen bedenken hoeveel bloemkool en prei we kunnen verspreiden.

Mijn dochter accepteert zijn gulle hand en deelt ruimhartig. Ik zoek de nieuwe recepten erbij. Geen uitgekauwde menu's bij ons.

Afval van groenten en sla gaan niet in de vuilnisbak maar naar de dieren in het park. Oud brood wordt toast, paneermeel of vogelvoer. Van oudere yoghurt maak ik nog hangop, heerlijk met walnoten en een druppeltje honing. Tuinkruiden die ik teveel heb geplukt gaan gesneden en wel in een zakje in de diepvries. Eten is een geschenk, veel mensen hebben niet genoeg. Voor Maastrichtenaren kan ik bovenstaande groenteboer aanbevelen.

Misschien is zijn 'alles-moet-op' systeem een suggestie die je kunt doen aan je eigen groenteboer of supermarkt of in andere systemen- Alle overvloed heeft ons gemaakt tot dwaze consumenten.

En om even terug te komen op de zorgkosten: Medicijnen beter inkopen of uitleveren. Materialen, disposables, een gekreukeld doosje of een open verpakking in het verzorgings- of verpleeghuis kan prima worden gebruikt. Daar wordt meer weggegooid dan waar dan ook.

Alles moet op geldt natuurlijk niet voor de onproductieve graaiers. De salarissen van iedereen die niet op de werkvloer of niet direct met de patiënten/cliënten bezig is, voor die lieden is 'op' echt 'op'; die moeten zelf zuiniger worden op de zorggelden.

Daar kunnen de buitenste blaadjes wel vanaf halen en ze weer terugplaatsen op de werkvloer. Helaas is de binnenkant vaak ook al verrot.

Gavi Mensch

Maastricht, 5-4-2014

http://yasarmarketmaastricht.nl/

.

De bevlogenheid van Florence?

Ja hoor, we zijn bevlogen lees ik in Skipr, maar slecht 41% van ons. Vreemds zoiets. Lees ik voor bevlogen consciëntieus dan is dat wel 100%. 

En wat heeft men liever: iemand die Florence Nightingale als voorbeeld heeft of iemand die nadenkt voor ze doet, meedenkt, zelf denkt… nou? Het laatste kan uw leven redden terwijl onze bevlogenheid maakt dat er onwetenden zijn die een verpleegkundige nog steeds verpleegster noemen, de reddende engel die altijd lacht en eeuwig zorgt. Die van het cacaoblikje.

Ik quote:

[ Medewerkers van zorgorganisaties zijn in vergelijking tot werknemers in andere branches veel bevlogener. Hierdoor zijn zij veel toegewijder, energieker en trotser op hun werk dan mensen die bijvoorbeeld bij de overheid of in het onderwijs werken. Dit blijkt uit een onderzoek van FunktieMediair en Schouten & Nelissen onder ruim 6.000 medewerkers in de zorg.

(Advertentie)

Van alle werknemers in de zorg is 41 procent bevlogen. Dit is 16 procent boven het nationaal gemiddelde. 13 procent is niet bevlogen, terwijl dat gemiddeld over Nederland op 24 procent ligt. Opvallend is dat de care met 45 procent bevlogenheid beter scoort dan de curatieve sector (33 procent).]

De rest moet u zelf maar lezen: http://www.skipr.nl/actueel/id17460-zorg-kent-bevlogen-medewerkers.html#comments

Ik had ( natuurlijk) wel weer een kort commentaar:

Vreselijk veel bevlogen mensen, die in de vrije tijd bijscholen, 's nachts op internet hangen om de operatie van de volgende dag te bekijken, een sociaal leven persen in 24 uur vrij met de was en de kinderen en verder thuis ook nog zorgen. Mensen op wie altijd beroep wordt gedaan. Mensen die nooit een fatsoenlijk salaris krijgen, voor wie de overheid ook nog een 0-lijn heeft georganiseerd! Die veel te weinig klagen en nooit écht klagen. En dan, bevlogen of niet, toch werk doen "van leven op dood", meer verantwoording hebben dan artsen en de graaibusiness van Mw. Schippers draaiend houden. Zouden al die duurbetaalde specialisten wel weten wat ze met een patiënt moeten doen als er eens een week lang helemaal geen verpleegkundigen zouden zijn? Ja, op een of andere manier zijn we allemaal bevlogen, nu de waardering nog en ook in klinkende munt graag. Bevlogen maar niet voldaan!

O ja, nog even…de leidinggevenden voegen niets extra's toe, dat weet ik uit eigen ervaring. Leidinggeven is het onnozel achten van je 'ondergeschikten'. Ik heb mijzelf ooit teruggeplaatst, het leidinggevende marktwerkingzweepje ligt me niet zo goed in de hand. ;-)

http://gavimensch.blogspot.nl/2013/02/de-florence-nightingale-chantage-en.html

http://gavimensch.blogspot.nl/2011/09/gelukkige-werknemers-leveren-meer-op.html

http://gavimensch.blogspot.nl/2011/06/zorgverlener-in-de-thuiszorg-een.html

NB Ik hoop dat het stukje in Skipr positief bedoeld was en alleen niet zo erg doordacht. Het onderzoek naar bevlogenheid riekt mij, naar de effectiviteit van vliegende nonnen.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 23-2-2014

All rights reserved 2014

.

Gast column Chawwa Wijnberg: Spreek Vrede

Chawwa Wijnberg

Spreek vrede

Spreek vrede
gebied je dochters
pas te baren
als er geen
wapens
meer op aarde zijn

spreek vrede
laat zelfzucht
zwijgen
hoor hoe
luid de merels
en de krekels zijn

distels
een kale berg
een paar grote gieren
krijsen, scherp
alleen
het ochtendlicht

vrede
wij spelen vrede
jij en ik
tot er nergens meer
wreedheden en oorlog
op onze aarde zijn

©Chawwa Wijnberg

All rights reserved 2014

http://www.chawwawijnberg.nl/index.html

.

Hoog water rond het eiland van Dordrecht

Normaal gesproken slaap ik vast maar om een uur of 3 's nachts werd wakker van een vreemd geluid en een rare lucht. Ik stapte uit bed en liep de hoge trap af. Voorzichtig dat wel. Als je getrouwd bent met een juwelier word je vanzelf waakzaam. In de hoge hal op de begane grond hing een weeïge geur, een bekende geur die ik toch niet zo snel kon thuisbrengen. Ik kon het geluid niet thuisbrengen

Zachtjes deed ik de deur naar het souterrain open, er was weer eens geen licht, het eeuwig kapotte lampje. Voorzichtig liep ik de houten treden af, in de gang beneden zat een lichtknopje. Opeens hoorde ik het geklots en tegelijkertijd voelde ik nattigheid. Er waren zeker nog twee treden te gaan en ik stond in het water! Ook de geur maakte een beeld in het donker. Het beeld van de gitzwarte rivier en de haven achter ons huis. Er stond water in het onderhuis.

Even was ik met stomheid geslagen en kwamen beelden van de watersnood naar boven.

Beelden uit het boek over de watersnood, het zwart-wit kaft met de grijze golven.

Ik kan dat nooit bewust meegemaakt hebben; ik was toen een maand of 9. Maar ik denk dat er veel over gesproken werd, thuis. Bovendien was mijn vader altijd waakzaam bij hoogwater

Toen mijn vaders huis en de zaak opnieuw opgebouwd waren aan het eind van de oorlog, liet hij een soort schuilkelder in het souterrain maken. Met een grote brandkast waar de waarde volle spullen in lagen. Het huis was in brand gestoken door de Duitsers en alles ging verloren. Mijn vader had niets meer uit zijn jeugd, geen foto's geen speelgoed, niets.

In de kelders liep de eerste jaren wat water, later liet mijn vader de afvoeren afsluitbaar maken zodat het water in ieder geval niet via de afvoeren naar boven kon.

Als het hoog water werd, moest je op het 'sluitrondje' die kranen dicht draaien. We sloten om de beurt de winkel en de pakhuizen af. Mijn vader had maar één long ( en een beetje zei altijd) en liep slecht trappen.

Het afsluiten van de kranen was verantwoordelijk werk, ik voelde me heel wat met mijn 10 jaar en de opdracht om het huis te beschermen tegen het stijgende water.

Nu stond ik 40 jaar later met mijn voeten in de rivier, binnenshuis.

Na de eerste schok kwam ik in actie. Mijn man uit bed gehaald, begonnen met omhoog zetten van de spullen, vrienden gebeld om te komen helpen met hozen. Maar er was geen beginnen aan. Springtij, zuidwesterstorm, het water werd zo de havens van het eiland ingeblazen. 

Weer voelde ik die verantwoording om de indringer buiten te sluiten.

We hadden een grote eetkeuken in het souterrain, de eettafel werd snel met de poten in grote pannen gezet en daar bovenop de stoelen en alles wat onderin de kasten stond. Het rivierwater had onze tuin aan de rivier verzadigd en het water spoot als fonteinen door de tegels heen. Vrienden die kwamen hozen hadden al snel door dat het een onmogelijke zaak was. De tuin was een meer dan een meter hoger dan de keukenvloer, een ongelijke strijd. Het hoogwaterschot had geen enkele functie.

De brandweer bellen was nutteloos, voor degenen die buitendijks wonen is er weinig hulp. Mijn man ging er op uit om een dompelpomp te zoeken, ook dat was een vreemde gewaarwording, niet één in heel Dordrecht. We waren hier niet op voorbereid. In de waskelder hadden we de wasmachine en de droger op werktafels gezet. En verder dreef alles.

Ik had altijd of op de dijk of erachter gewoond en mijn man woonde vroeger aan de haven maar op de tweede etage.

Ik was volkomen ontdaan, zoveel water in een huis….

's Middags kwam de dompelpomp en we pompten het water eruit aan de straat kant, terwijl het er aan de tuinkant weer met dezelfde vaart weer in spoot; tegen de klippen op. Daarop volgden nog enkele keren springtij, 's middags en 's avonds en daarna begon het water te zakken. We werden stoer en lacherig. Met de stoelpoten in boodschappentassen gestoken aten we met kaplaarzen aan gewoon in de keuken waar het water nog vrolijk onder de tafel door kabbelde.

Uiteindelijk werd alles weer droog en schoongemaakt. Er werden verhogingen gemaakt onder de apparaten en een putje voor de dompelpomp.

De afgebladderde keukenvloer schilderde ik opnieuw in de blauwgrijze kleur van rivierwater op een zonnige dag.

Ik ben nooit bang geweest van water, ik houd van varen en ben een goede zwemmer. Maar het respect voor watermassa's is er altijd geweest.

En ik ben nog vaak de keldertrap afgelopen met gespitste oren.

Een erfenis uit een ver verleden of slechts de angst voor de kracht van het water?

Geen idee. Maar bij het woordje hoog water ben ik alert.

Morgen springtij, Dordrecht zal weer natte voeten halen.

Overmorgen ga ik kijken bij wie ik kan hozen of dweilen.

Wateroverlast in Dordrecht 2012

©Gavi Mensch

Dordrecht, 2-3-1990

Maastricht, 5-12-2013

Update 6-12-2013:

http://nos.nl/artikel/583250-wateroverlast-dordrecht.html

Update 6-12-2013: Mijn onrust was dus niet ongegrond....

http://nos.nl/artikel/583218-hoogste-waterstand-sinds-1953.html

.