Overpeizingen van een mensch met kraak.

Als ik me oud voel, ouder dan ik ben, ouder dan de jaren die ik geleefd heb, helpt het om te bladeren in mijn beschreven verleden. De redenen waarom ik me oud voel, soms, worden dan duidelijk. Ik heb veel gedaan, goed en fout, meer goed dan fout, gelukkig; jawel, dat kan alleen ik maar beoordelen. Voor mijn fouten heb ik al geboet, ik heb er al wakker van gelegen, ik heb ze de revue laten passeren en erover nagedacht. Ik kan het verleden niet veranderen. Ik heb het een en ander overleefd en ik daarom wil en kan mij zelf niet veranderen, de overlevingsstrategie is in mijn persoonlijkheid ingebed. Ik kan wel gaan huichelen en draaien maar dat zit er niet in, zo ben ik niet.

Wel zie ik waar anderen soms last hebben gehad van mijn ietwat temperamentvolle  (klinkt niet zo erg) persoonlijkheid. Ik kan dat niet terug draaien, aan excuses heeft niemand wat; het meeste is te lang geleden of zijn die anderen dood.  Als ik tegenwoordig wat schrijf geef ik anderen in ieder geval de ruimte om het NIET te lezen. 

Ik heb grote moeite met een gebrek aan loyaliteit. Ik verdedig mijn mensen door dik en dun. Als ik dat ten onrechte doe, zeg ik dat later in een 1 op 1 situatie en nooit waar anderen bij zijn. Natuurlijk verwacht ik die loyaliteit ook maar alleen van mijn mensen, de mensen die me kennen en die ik ken. Vrienden en vriendinnen en anderen die die loyaliteit van mij 'for granted' namen kwamen van een koude kermis thuis. 

Ben ik lastig, vraag ik me dan? Daar kan ik 'ja' op antwoorden. Ik heb zo'n kop die alsmaar boven dat maaiveld uit wil. Anderen zouden zich daar voor kunnen schamen. Daar kan ik niets mee, helaas.  Het wil dus niet zeggen dat ik graag in het centrum van de belangstelling sta, helemaal niet; ik vind toegezongen worden al moeilijk. En die kop steek ik niet met voorbedachte rade naar boven.

Ik heb het meeste in mijn leven zelf moeten doen, ik wil dat blijven doen op de manier die mij het meest effectief lijkt, als was het maar met af en toe in plaats van een klopje op eigen schouder. 

Dat is ook zo'n teken van ouderdom. Dat die klopjes op mijn schouder vaak komen van nieuwe mensen. Dat is prettig. Door dat  'for granted' nemen krijg je steeds minder complimentjes.

Mijn kleinkinderen brengen mij weer terug in het heden. Veel van wat een moeder 'fout' doet, kan ze enigszins verbeteren bij de tweede kans die het zorgen voor kleinkinderen eigenlijk is. Tijdens een uitgebreid en meer relaxt (groot) moederschap zonder moederschap te zijn. Omaschap is heel spannend en leerzaam.   

Hoe ik hier op kwam? Oh ja ( dit is ook een teken van geen 16 meer zijn, de draad kwijtraken), ik zat te bladeren in het nog niet zo verre verleden en kwam de volgende herinnering tegen: 

Kinderlogica.

Daar op de rieten poef

Die kraakt van ouderdom,

Wiebelt ze en vraagt

Waarom die mand kraakt.

Ouderdom zeg ik

die mand is al heel oud

Dan kruipt ze lachend

Op schoot bij mij en

Zegt al wiebelend

En blij; Jij kraakt niet

En jij bent ook al oud

Maar jij bent geen mand

Blanca december 2013 

©Gavi Mensch

Maastricht, 1-2-2017

Naamschuilkelder

Soms ben je gedwongen jezelf een beetje te verschuilen.

Jarenlang heb ik een internet stalker gehad en die heb ik geloof ik nog steeds, ik weet het niet, ik Google niet meer op mijn eigen naam. Wel is het vervelend omdat ik kinderen en familie heb met die achternaam. Maar ik kan daar verder niets tegen doen.

Stalkers zijn 'gekkies' met een trauma, denk ik dan.

Onder meer om die reden schrijf en blog ik veel onder de naam Gavi Mensch. 

Een zo ingeburgerd pseudoniem dat mijn nicht me nog net geen Gavi noemt. ;-)

Oi oi! Eerst kreeg ik allerhande fanatieke Palestijnenfans over me heen omdat de naam 'te joods' was. Meulenbelt & Co, heb ik toen maar snel geschrapt van mijn lijst. Daarna de 'gewone niet begrijpende antisemieten'. Die heb ik ook geschrapt. Dat gebeurde voornamelijk op Twitter.

Nu is het al zover dat ik berichtjes krijg van mensen die mijn naam o.a een grote leugen vinden, bedrog en misleiding:

"Vuile teef, mishandelaar,. je krijgt de politie op je dak.....  
Marteling, u bent strafbaar een misdadiger...."

Joodse namen zouden alleen voor Joodse mensen zijn.

Maar wat zijn Joodse achternamen? Polak of Cohen? Ja, en nog veel meer die niet eens Joods of Jiddisch klinken maar polderhollands. Onder deze link een ris met Nederlands-Joodse achternamen.  

En zie, de naam Mensch staat er niet bij.

Om hen in te wijden in mijn hersenspinsels heb ik onderstaand blogartikeltje mee gestuurd.

Dat konden de personen in kwestie niet lezen, met excuses waarom ze dat niet konden. Nu is het zelfs voor slechtzienden mogelijk om een voorleesapplicatie of braille aanpassing te instaleren. Het feit dat ze wel onbeschofte zeur e-mails konden schrijven vond ik dan ook verbazingwekkend. Maar ik houd rekening met de gemoedstoestand van de schrijvers.

Ik weet dat veel mensen van net in of net na de oorlog getraumatiseerd zijn, de tweede generatie heeft het hard te verduren gehad, zeker als hun hele familie vermoord is. Zeker als die families of familieleden o.a. Joods waren, in het verzet zaten, Roma, homo of gehandicapt waren. Het vermoord worden en getraumatiseerd zijn is geen alleenrecht van een bepaalde groep. Vandaag de dag zijn er moordpartijen en zuiveringen aan de gang die kopieën zijn van de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Wat niet wegneemt dat de trauma's van de tweede generatie er nog steeds zijn, gruwelijk en tastbaar.

Maar lieve menschen, laat anderen doen waar ze behoefte aan hebben of wat ze leuk vinden mits ze met hun pseudoniem niemand leed berokkenen.

Ik vind Mensch persoonlijk een prachtig woord. Ik schreef er al eerder over. 

Ook in de dissertatie van mijn dochter (Dr. in Neurosciences):

To be a perfect mensch is a burden, 
to be a normal mensch is boring and 
to be yourself, a perfectly normal mensch, is difficult but totally satisfying!

Misschien dat het dan duidelijk is?

©Gavi Mensch

Maastricht, 21-9-2016

.

Iemand schreef een stukje voor mij, erg gaaf!

Dat vind ik nu voorkomend, dat iemand je verdedigt en een stukje voor je schrijft. Gewoon over haatzaaiers en smaadschrijvers, lasteraars en leugenaars. Hieronder een deel van de voor mij geschreven tekst:

 .......mensen met kwade bedoelingen bleven misbruik maken van de door onverlaten verspreide desinformatie en wisten in no time alles wat ik toonde voor eigen gebruik om te smeden. Dit gaat door tot de dag van vandaag, m.a.w. je nek uitsteken onder pseudoniem en je ware naam op je blog betekent uiteindelijk dat je kop eraf moet. Daartegen kun je je niet verweren. Dan maar anoniem? Nee, want door mijn nek uit te steken kan ik voor anderen duidelijk maken waartoe schoelje in staat is. Ik laat me niet slachtofferen, ik blijf een mensch met eigen ideeën die ik eerlijk en zonder bijbedoelingen wil omschrijven.

Er zit nog een aspect aan vast. Mensen die zich niet kun verweren, om welke reden dan ook, zullen er terecht voor kiezen anoniem te gaan.

Door te registreren wat mij overkomt, kan ik ze een nuttige dienst bewijzen. De bedreiger was overigens niet alleen mijn bedreiger en die van mijn familie, maar van vele anderen. Van zijn opereren werd en wordt vlijtig gebruik gemaakt in rechtse en onbeschofte (zogenaamd écht linkse?) kring, dat geeft te denken.

Tot  de vaak benevelde houten koppen zal het wel niet doordringen, ze weigeren het ook te begrijpen, maar zoals een narcist ooit eens zei: ["door toeval is me deze rol toebedeeld en ik heb er notitie van gemaakt"]

Door onverlaten wordt dit als smaad en laster omschreven. Toch blijf ik mijn eigen weg gaan, niet door te schelden en mensen op de meest infame wijze te beschuldigen maar door me zelf te blijven.  

En een grapje van diezelfde narcist [" Ik hoop dat politie en justitie meelezen op dit blog. Ik heb overigens de indruk dat dit al langere tijd gebeurt en ik vind dat prima zo."] 

De smurrie komt van links en rechts, zoals ik al zei. Met een zekere gretigheid ondersteunen ze elkaar als het een opponent betreft die te lastig wordt. PVVjagers worden PVVminnaars, wie bereid is mij aan te vallen krijgt van deze types direct een standbeeld naast het Mooswief op de markt. 

Inbreken op je twitterconversaties met dit alle soorten impertinenties is aan de orde van de dag.

In mijn geval is het schrijnend zichtbaar bij een, een semi linkse ex-ambtenaar en zijn maten en andere pvv-achtige en ultra rechtse lieden. Ze schreeuwen zich de kelen schor over ratten, analfabeten, nazi’s, en fascisten uit het PVV kamp, niet beseffend dat ze precies handelen zoals de grote roerganger Wilders het graag ziet. Ze vormen exact het spiegelbeeld van die anonieme PVV’ers. 

Zelf heb ik een nickname ter bescherming van patiënten en mijn kinderen die ooit met veel bombarie vervangen werd door mijn familienaam door één van die lui, bij wijze van chantage. Waarbij hij die familienaam ook nog eens heeft verguisd op Internet. 

Anonimiteit is een groot goed heb ik begrepen. Vermoedelijk worden mijn NAW gegevens door de onverlaat telkens weer op het Internet gegooid wordt. Vermoedelijk dat aan die eindeloze spiraal van verdachtmakingen, smaad, laster, stalking en bedreigingen geen einde komt. 

Als je je ogen de kost geeft, en ziet wat op zo'n weinig gelezen site als http://tibaert.com/  allemaal mogelijk is, dan bekruipt je op z'n minste een heel ongemakkelijk gevoel. Op bovenstaand blog en op zijn twitteraccount zijn de kwalificaties fascist en nazi schering en inslag.  

Bij mensen met een dergelijke vocabulaire hoor ik niet thuis, het volgende is echt niet mijn stijl:  [ "een vrouw die over lijken gaat, schaamteloos wijf, zijn het zweefteven of huppelkutten, een haatoma, dat begrijpen fascisten als @GaviMensch niet. smeerlappen, goorlappen,een hatende oma, de miserabele door en door fascistische praktijken van EvD, nazi-streken, etc, etc."]......

Het laatste voorbeeld op twitter omvat zo'n beetje alles wat hierboven beschreven is: 

2-7-2014 17.00 u.

Alphonse Scaf @TibGrim

Tibaert tweets 2013 met de vermelding @GaviMensch > ht.ly/yHty0

 MENSCH als schoolvoorbeeld van de fascistische persoonlijkheid.

Met dank aan de co-auteur van dit stukje; ik heb het bijna letterlijk overgenomen. Het is prettig om jezelf eens niet te hoeven verdedigen tegen stalkende boosaardige oude mannetjes.

©Gavi Mensch

Nederland BV 2-7-2014

©All rights reserved 2014

Does Maxine have a burnout?

Pfffff, so nice when you can copypaste your thoughts expressed by someone else!

Thanks to  Maxine and Janet!

28-3-2014

.

Wat er gebeurt met stalkers en smaad en lasterbloggers?

Tja, 19/7 laster en smaad op je blogjes smeren levert je uiteindelijk niets op. 

Je gelooft je eigen leugens alsof het je persoonlijke bijbeltekst betreft.

Je pathologische liegen schuif je anderen in de schoenen...ach projectie is een nevenverschijnsel van veel psychiatrische stoornissen. 

De hoofdprijs ligt in het verschiet; nog heel even zo doorgaan met het registreren van je eigen verzinsels en het verdraaien van de woorden van anderen. Alle tweets copy-pasten en bewaren in archiefjes en die weer omzetten in archiefjes die verwijzen naar nog meer lasterblogjes. Je komt tijd tekort. De weg ben je allang kwijt en van frisse lucht vraag je wat het is. Een flinke hoeveelheid sterke drank, enkele denkbeeldige vriendinnetjes die om 5 uur in de morgen plotseling opduiken, per ongeluk geposte pornolinkjes, aan een stuk door roken en 5 uur slaap per etmaal doen de rest.

En tatarata!!!! .... dan is dit wat er gebeurt met stalkers en smaad- en lasterbloggers!

U hoeft de prijs niet op te halen, hij komt vanzelf naar u toe!

Namens ons allen veel succes allemaal! 
Maastricht, 1-9-2013


.

geriatrie, brief van een verscholen mensch.....

De brief in het nachtkastje

In een Engels ziekenhuis stierf onlangs een oude vrouw op de geriatrische afdeling. Toen de zuster die haar in de laatste levensfase had verzorgd, het kastje naast het bed opruimde, vond ze daarin geen voorwerpen van enige waarde. Maar wel lag er een vel papier in, dat de oude vrouw met moeizaam gevormde lettertjes had volgeschreven. Er stond:

“Wat zie je zuster? Wat zie je? Een kribbige oude vrouw, niet meer bij de tijd. Een beetje onzeker, met starende ogen. Een oude vrouw, die met haar eten knoeit en die geen antwoord geeft, als je met een hard stemmetje tegen haar zegt “Ik wou dat je het nou maar eens probeerde.” Een oude vrouw die schijnbaar niets merkt van de dingen die jij doet. Die steeds weer iets kwijt is, een kous of een schoen. Die zonder tegenstribbelen laat doen wat jij wilt. Die met wassen en eten de lange dagen laat vullen. Denk je dat? Zie je dat?

Doe dan je ogen eens open, zuster. Je kijkt niet eens naar me. Ik zal je zeggen wie ik ben, als ik hier zo zit. Als ik plas op jouw bevel en eet, wanneer jij het wilt.

Ik ben een jong meisje van tien, met een vader en een moeder, met broers en zusters die van elkaar houden.

Een bruid van twintig ben ik en mijn hart springt op als ik denk aan de belofte die ik deed.

Vijfentwintig ben ik, en ik heb zelf kinderen die me nodig hebben om een veilig, gelukkig huis te bouwen.

Een vrouw van dertig ben ik en de kleintjes worden snel groot, verbonden door banden die zullen blijven.

Veertig ben ik. Mijn zoontjes zijn volwassen geworden en uitgevlogen. Maar mijn man is bij me om te zorgen dat ik niet treur.

Vijftig ben ik – en weer spelen er kinderen op mijn schoot.

Dan komen de donkere dagen. Mijn man is dood. Ik kijk naar de toekomst en ik huiver van angst. Want mijn kinderen hebben nu zelf een gezin. Ik denk aan de jaren van liefde die ik kende.

Nu ben ik een oude vrouw.

De tijd is wreed. Het is een grap van de tijd, ouderen er als dwazen te laten uitzien.

Mijn lichaam is vervallen, gratie en kracht zijn verdwenen.

En er zit nu een steen op de plaats waar ik ooit een hart had.

Maar… binnen in dat oude karkas woont toch nog dat jonge meisje.

Soms klopt mijn oude hart wat sneller.

Ik herinner me de vreugde en de pijn.

Ik heb weer lief. Ik leef mijn leven opnieuw.

Ik denk aan de jaren die voorbij zijn, te snel vervlogen, en ik accepteer de harde waarheid dat niets kan duren.

Doe je ogen open, zuster, en kijk.

Niet naar die kribbige oude vrouw.

Kijk eens goed, zuster.

Kijk eens naar… mij.”

~~~~~~~~~~

"Elke leerling of eigenlijk iedereen die met (oudere) mensen werkt, moet deze brief eigenlijk hebben gelezen vind ik", zegt arts Pavel Kreczmanski "De mens achter de mens."

Ik ben het helemaal met hem eens en hoop dan ook dat dit weer een educatieve bijdrage is op dit blog.

©Gavi Mensch

Maastricht, 6-8-2013

.

lege bladzij

.
Deze lege bladzijde is voor commentaar op mijn doen en laten, mijn uitspraken en mijn tweets en blogs. Ik heb gemerkt dat daar behoefte aan is. Gaat uw gang, in de vakken voor reacties kunt u uitgebreid uw hart luchten.
Maxime helpt u voor het geval u zonder woorden komt te zitten.

;-)

Gavi Mensch 12-2-13



.

Peulenschil

Maandenlang heb ik niets op mijn blog gepubliceerd om de doodeenvoudige reden dat ik geen keuze kon maken.

De zaken die ik als dramatisch ervaar worden afgedaan als peulenschil, de zaken waar ik van denk dat ze vreselijk gedramatiseerd worden en leiden tot internationale massahysterie waar alleen de rijken baat bij hebben, overspoelen me.

Van massahysterie word ik boos, ik neig tot roepen dat iedereen zich niet zo moet aanstellen, dat we gewoon opnieuw moeten beginnen met de fiches verdelen. Waarna ik direct moet stellen dat ik van geen enkele politieke beweging lid ben.

Reduceert men alle kapitale leugens en zonden tot één zin dan ziet die er voor mij zo uit: "Er wordt geen extra geld gedrukt en dus houdt iemand dat drukwerk verstopt in een laatje".

Machtswellust. Publiciteitsgeilheid. Méer-dan-méér-graaiers.

De baas zijn is verworden tot de baas spelen. Politieke macht is een regerend jongensspel geworden en de meisjes die mee mogen doen hebben een eed van onderdanigheid aan het kapitaal moeten afleggen.

Verantwoording? Ik heb nog nooit zoveel mensen naar de lucht zien staren, horen volharden in hun leugens en elkaars draaikont zien bewonderen.

Ik heb iets tegen macht zonder empathie, iets tegen macht zonder verantwoording; ik geloof er ook niet in, allang niet meer. Je krijgt met dwang nooit voor elkaar wat mensen uit eigen vrije wil wel doen. En dat is een gegeven dat al bij de opvoeding hoort. Zo leren kinderen met verantwoording omgaan.

 Als macht een speciale kracht is om meer te bereiken voor iedereen, dan wil ik er nog over van gedachten wisselen. Degenen die het hardst gillen dat dit een betuttelstaat is geworden met afhankelijke inboorlingen, die hebben te lang de macht in handen gehad en te lang de verantwoording ontlopen.

Nu moet er bezuinigd worden op onderwijs, op gezondheid en op eerste levensbehoeften zoals een dak boven je hoofd.

Hoeveel jaar geleden is het dat er een sociaaldenkend kabinet was? Welnu als die jaren daarna heeft reli-rechts-liberaal met handenvol uitgegeven aan onzinnige zaken en aan een log bureaucratischs ambtenaren apparaat. Iets dat men nu met uitgestreken smoel in schoenen van de sociale politiek schuift?

Ik heb iets tegen deze domme brute krachten die elkaar 7 weken opvrijen op het bioCats vakantieoord. Om dan een oorlogsgezinde coalitie te vormen, snel en impulsief met zich centrum noemende rechtse partijtjes. Ik heb geen teiltjes meer.

Mijn maat is vol. Er is nog zo veel te doen.

Politiek is een poppenkast en onze belangrijke zaken blijven stilstaan. Bezuinigen op zorg en educatie zijn onnodig. Er is genoeg geld als men de graaiers houdt aan de maximale salarisschaal van de gezondheidszorg bijvoorbeeld. En bankbelasting! Dan komen er banen voor jongeren, geld voor stages, geld voor echt wetenschappelijk onderzoek naar veel voorkomende 'rare' ziekten. Geld voor noodzakelijke zaken. 130 km p/u trajecten vallen daar niet onder.

Woningbouw is slechts nog een woord dat gebruikt wordt voor de schuurtjes in de achtertuinen van de villa's van hun Raden van Bestuur.

We moeten bezuinigen, wij, die al heel hun leven elk dubbeltje omdraaien, geen subsidies kregen, als meer dan 40 jaar werken, versleten zijn, uitgemolken worden.
Waar zijn die vakbonden toch gebleven? Doen die alleen nog aan trainingen en cursusjes voor de vakbond zelf? Er is werk aan de winkel!

Ik hoor tot die wij en ik geloof niet in die crisis. Er is niet meer geld gekomen en niet meer afgegaan. Er zijn te veel zaken gekocht en verkocht zonder er ooit een bankbiljetje voor te hebben neergelegd. En dan kun je als bestuurder of hoogste baas gewoon zeggen: 'Ach, ik weet niet precies wat dat kost, daar heb ik mijn personeel voor". En dan hoef je er maar een paar te hebben die niet kunnen rekenen……….

Peulenschil.

©Gavi Mensch
Nederland BV, 10-5-2012
All rights reserved 2012//2013

UPDATE:16-8-2013 enkele minieme voorbeeldjes
 http://www.omroepwest.nl/nieuws/15-08-2013/250-banen-weg-bij-zorgpartners-midden-holland

http://www.omroepwest.nl/nieuws/16-08-2013/fnv-woest-over-ontslagen-bij-zorgpartners-midden-holland.

Hinderlijk zijn de armen van geest.

.

Zalig zijn de armen van geest.

Ongelukzalig gezegde uit een andere tijd, een andere dimensie.

Zo is het gekomen, er is niet genoeg gedaan aan het verrijken van de geest. Niet door de armen, niet door de rijken.

Een algemeen gebrek aan gezond verstand? Nee, dat geloof ik niet. Ik ken veel mensen die nooit gestudeerd hebben, ongeletterde boeren die altijd voor grootgrondbezitters hebben gezwoegd, kleine kinderen die nog geen boek opengeslagen hebben. Toch zit daar veel gezond verstand, praktische wetenschap, logica, nieuwsgierigheid; sommige dingen doe je niet of juist wel.

Armen van geest zijn diegenen die het allemaal denken te weten, zij die simpelweg nooit ergens over nadenken, mensen die denken te oud te zijn om te leren en anderen die vinden dat 'weten en begrijpen' geen meerwaarde heeft.

Geluk en intelligentie hoeven niet samen te gaan. Mijn bekendste voorbeeld is een klasgenootje van vroeger die met moeite de lagere school doorliep, vreselijk geplaagd werd met haar dikke brillenglazen en die het weinig kon schelen of ze nu wel of niet populair was bij de andere klasgenoten. Ze werkt al meer dan 40 jaar bij de Hema, achter de kassa en vakkenvullend. Ze gaat op wintersport en op zomervakantie. Ze is getrouwd en heeft geen kinderen. Ze denkt alleen aan haar kleine cirkeltje en doet elk jaar hetzelfde, jaar in jaar uit. Ze is redelijk arm van geest ( ik bedoel dat niet denigrerend) en zegt gelukkig te zijn. Stemmen doet ze niet want daar begrijpt ze niets van, van politiek. Ach wie wel? Ze neemt de dingen zoals ze komen, erover nadenken levert haar geen voordeel op.

Zalig zijn de armen van geest.

En zo ken ik er meer. Mensen die geen behoefte hebben om meer te weten dan ze al doen. Die hun werk redelijk uitvoeren, niet goed maar redelijk. Goed kan niet want daarvoor moeten ze moeite doen, zaken opzoeken, op Internet, bijscholen, leren en interesse hebben voor hun vak en in het leven zelf. Hun enige behoefte bestaat uit zo routineus mogelijk kunnen blijven doen wat ze altijd gedaan hebben. En zolang men dat toestaat zijn ze gelukkig.

Zalig zijn de armen van geest.

In deze maatschappij waarin het verbeteren van het verstand een noodzaak is om te overleven, worden de armen van geest, diegenen met mogelijkheden tot verbetering van het verstand, een struikelblok voor de voortgang.

Ze worden binnenkort beroofd van alles wat ze zich wensten, een rustige oude dag, zorg in overvloed en genoeg geld (AOW en pensioen) om van te leven tot aan hun dood. En ze protesteren niet, niet echt, niet met argumenten. Ze dragen geen alternatieven aan. Ze zullen dadelijk zwelgen in hun verongelijktheid.

Maar ook degenen die nooit anders gedaan hebben dan vergaren, materiaal, geld en aanzien zijn niet gelukkig. Ze hebben immers nooit genoeg en het wordt steeds moeilijker om ongestraft te roven.

Wie niet steelt of erft zal moeten werken tot hij sterft. Dat heb ik als klein kind al begrepen. Ik ben er dan ook vanuit gegaan dat kennis van zaken de enige echte rijkdom is die je kunt verzamelen. De voldoening, van het geleerde in praktijk brengen en zo het leven meer inhoud te kunnen geven, is groot.

Een prettige bijkomstigheid is dat ik die kennis ook kan overdragen, mijn positieve en negatieve levenservaring kan omzetten in steun aan anderen, dat ik er mijn kinderen mee heb kunnen opvoeden en mijn kleinkinderen er opmerkzaam op kan maken, dat ik met meer kennis mijn werk beter kan uitvoeren.

Beroemd word ik er niet door, ik word er niet extra 'gelukkig' van en het levert me geen materiële rijkdom op. Maar materie is vergankelijk in tegenstelling tot (overgedragen) kennis.

Het geeft een zekere gemoedsrust om uit het leven te halen wat er in zit. Niet alleen maar bestaan, maar bezig zijn met leren en leren begrijpen en uitdragen wat je denkt begrepen te hebben. Het geeft mij een plek in de maatschappij, het geeft me de innerlijke rust en tegelijkertijd stimuleert het me om verder te zoeken naar antwoorden op vragen die ik niet begrijp. En het geeft me de mogelijkheid om met die kennis van zaken te kunnen protesteren tegen de 'rovers'.

Ik raak vaak geïrriteerd door collega's die hun kennis niet willen uitbreiden. Wij zijn verantwoordelijk voor het verzorgen en verplegen van zieken en het verbeteren van hun kwaliteit van leven. Gezond verstand alleen is niet genoeg, net zo min als een behaald diploma dat is.

Ik raak ook geïrriteerd door mensen die zich ten koste van anderen wil verrijken. Bedrijven die niet doen wat ze beloven, verzekeringen die niet uitkeren, banken die ons geld in 'bewaring' hebben tegen een bepaalde rente en waar ik boetes moet betalen als ik dat geld wil gebruiken, mijn geld. Ziekenhuizen die ons veel geld kosten en door de daar heersende chaos, de enorme ego's en het gebrek aan kennis, patiënten niet goed behandelen. Vastgoedmakelaars die prijzen opdrijven om zo hun afgesproken percentages te vergroten. Ach, de lijst is te lang.

Gewetenloosheid veroorzaakt ongeluk bij anderen, maar ook bij de gewetenloze zelf; daar ben ik van overtuigd. Er zullen weinig mensen zijn die op een cruciaal moment zullen denken dat ze best gewetenlozer hadden kunnen zijn.

En de opmerking: "Dat wist ik niet, hoe moest ik dat weten?" gaat er bij mij niet in. Wat ik niet weet kan ik vragen, leren, opzoeken. Dat geeft me ook de mogelijkheid om kritiek uit te oefenen en een draai te geven aan wat volgens mij niet goed gaat. Zomaar slikken wat een ander als waarheid aangeeft, geeft mij geen enkele mogelijkheid om met voldoening dit leven te leven. Protesteren zonder een enkel argument is zinloos.

Gebrek aan kennis is niet specifiek voor een bepaalde laag van de bevolking. De zogenaamde top lijkt vaak niet gehinderd door kennis van zaken. Blinde volgelingen zeggen netjes wat hun in de mond gelegd wordt.

Ik kijk niet op tegen en ook niet neer op. Ik ben.

Hinderlijk zijn de armen van geest.

@Gavi Mensch

Nederland BV, 23-10-2011

.

Gastcolumn van Chawwa Wijnberg: Pensioen

Pensioen

Katten gaan niet met pensioen. Dat komt omdat ze geen Agnes J. hebben.  Hoewel? Alleen de wilde katten werken door en worden niet zo oud. De katten die een mens houden, hebben dat mens goed afgericht om eten aan te slepen, kattebakken te vullen en weer schoon te maken, en één miauw en de mens rent voor de hoognodige watdanookjes.

Maar wij mensen. Dat is andere boterkoek. Toen men het pensioen bedacht voor de zielige lieden zonder groot vermogen konden ze maximaal twee jaar van hun rust genieten en dan gingen ze geheel versleten dood. Dat was dus betaalbaar. Nu  verwachten we een kleine veertig jaar te werken en dertig jaar of zelfs veertig jaar boter te braden uit genieten. Zeg nu zelf, kan dat? Nee dus.

De mensen die zwaar werk doen, echt zwaar sjouwen en zwaar tillen, weinig verdienen, die door verschillende oorzaken verpieteren, die halen zelden de honderd. Moeten we nu echt op die mensen bezuinigen? Nee toch?

Maar de hoofdwerkers, mogen die alstublieft doorwerken? Die gaan als we niet oppassen nutteloze boeken schrijven of verre reizen maken met veel vervuilkilometers.

Maar wanneer is het gebeurd dat dingen die we mogen, verplicht werden ? Ik ontmoette ooit een slager die verlamd van verveling scheel op z’n welverdiende stoel zat te dromen van zijn vak. Slager was ie. En hij wilde niets anders. Niet lezen, niet reizen, niets en niets dan plakjes vlees voor z’n klanten snijden. Bij het woord worst begon hij te glunderen. En hij verkommerde, want wat hij wilde en kon mocht niet. Genieten zou die.

Ik ken ook professoren die in hun vakgebied willen rondkrummelen. Laat die lui toch. Laat ze dan gratis werken... Waarom niet? Geef de nieuwkomer een kleiner kamertje, of laat die piefen een kamer delen. Jij maandag en ik de andere dagen. Zoiets. Maar dwingelandij is toch bespottelijk?

En dan dat dwaze genieten. Wat is daar zo leuk aan. Nodig zijn is prettig. Zinnig bezig zijn is fijn. Iets voor een ander doen geeft voldoening. Maar verplicht nietsen? Bingo? Hallo, kunnen we niets interessanters verzinnen. Leraren kunnen nog best een halve dag lesgeven. Postbodes daarentegen mogen met hun doorgelopen voeten omhoog zitten en iets anders lezen dan adressen. Voorlezen op school bijvoorbeeld. Iets waardoor ze zich gewenst en gelukkig voelen. We gooien in deze maatschappij al zoveel weg. Laten we nu op mensen maar goed passen. Wij mensen zijn toch geen vlees voor de afvalcontainer?

Zolang onze harten nog kloppen, moeten we elkaar leuk bezighouden. Geen eenzaamheid. Geen verveling. Geen geldverspillen. Hoe langer je actief blijft, hoe leuker je het hebt. En dan bedoel ik geen zinloze rondjes hollen. Of tegen nutteloze ballen slaan. Wat hebben die ballen misdaan?

Leer jongeren iets over je oude vak. Je hoeft niet elke dag vroeg op. Een paar uur per week. En verder blij spinnen als de poezen.

23-9-2011

© 2011 Chawwa Wijnberg. Alle rechten voorbehouden

http://www.chawwawijnberg.nl/


©Gavi Mensch

Nederland BV, 24-9-2011

.

Zelfportret

.


het is het alleen zijn niet
het verdriet is over chaos
die ontstaat doordat je leeft
en geeft en niet de juiste handen
hebt om te vangen wat achteloos
toegeworpen niet in je leven
past en dat waar je voor koos
in je dromen niet blijkt
te bestaan

toch blij met de merel ik denk
dat hij zingt voor mij en daarna
vraag ik me af of dat alles
is waarmee ik altijd weer
tevreden moet zijn.

chaos en dan proberen orde
te scheppen in troosteloze
en pijnlijke vermoeiende zaken
handen om te werken
niet om te vangen

uitzichtloos lachen in jezelf
stompzinnig wandelen
door een gesloten stad
altijd luisterend om te horen

het merellied gaat door en door

de gaatjes in mijn oren
steek ik haakjes en daaraan
hang ik nieuwe bellen
die simpelweg vertellen
dat een mensch zo jong
is als zij zich voelt
in haar handen alle kansen
vangt en nog niet heeft verloren.......

©Gavi Mensch
Maastricht,13-6-2011
.

De staatsschuld met Griekenland.

.

Vanmorgen kreeg ik een bericht van mijn Spaanse medeblogger Paco Pineli met daarin een geniale column van columnist Manolo Fossati. Ter ontnuchtering.

De staatsschuld met Griekenland

Door Manolo Fossati

Neemt u mij deze ontnuchtering niet kwalijk, maar aan Griekenland danken wij het theater, wat zoiets wil zeggen als ook de film en de vorm om onze angsten uit te beelden, onze passies, de grootheid van de mens ten opzichte van zijn lot en de misère van de mens ten opzichte van datzelfde lot; de filosofie, wat zoveel wil zeggen als het leven, de interpretatie van de wereld, de mogelijkheden om deze te veranderen, de vele manieren om gelukkig te zijn, om te rebelleren, om ons aan te passen, om ons over te geven, om te navigeren door deze woeste zee van almanakken; de architectuur en de manier om de ene steen op de andere te leggen en dat ze dan lijken te zweven, de kunst om harmonie aan te brengen in een spel van gewicht en marmer; de poëzie, alle dichtvormen: de lyrisch, de epische en de dramatische; de sport en het concept van virtuoze kracht; het idee dat schoonheid niet valide is als het niet vergezeld wordt van moed en deugd. En de democratie. Zoveel zaken die we na eeuwen nog niet afbetaald hebben. Misschien wel om dat ze gratis zijn.



Column gepubliceerd in Diario de Cádiz 8-6-2011 ( http://www.diariodecadiz.es/article/opinion/994232/la/deuda/publica/con/grecia.html )
en op het blog van Paco Pineli:  ....desde Cádiz ( http://piniella.blogspot.com/ )

Vertaling: Gavi Mensch. All rights reserved 2011


©Gavi Mensch
Nederland BV, 12-6-2011

.

Nog een wijze les van Anna.

.
"Als je buitengesloten wordt en je merkt dat de 'sterken' tegen je zijn, om welke reden dan ook, zul je jouw eigen partij op moeten richten."
Aldus Anna, mijn grootmoeder.

Ze zei dat naar aanleiding van gepest worden op school en thuis. Ze bedoelde dat ik niet kwaad of verdrietig weg moest lopen, maar dat ik moest proberen om mijn sociaalste én mijn slimste beentje voor te zetten en moest proberen om aansluiting te vinden bij anderen dan de pestkoppen. Volgens haar moest je daarvoor gebruik maken van je talenten.

Ik wist nog niet wat mijn talenten waren. De meeste van mijn bekwaamheden werden al snel de grond ingeboord en afgedaan als zijnde 'net onder de middelmaat'.
Maar ik was een snelle denker en creatief. In plaats van die eigen partijtjes op te richten stortte ik mij op het lezen van boeken. Ik las alles wat ik te pakken kon krijgen. De bibliotheek was mijn tweede huis. Soms zat ik aan de leestafel met mijn verse stapeltje te wachten op een tijdschrift waar iemand anders nog in bezig was. En dan begon ik aan het dunste boek. Het was uit voordat ik de bibliotheek verliet.
Ik had (en heb) een goed geheugen en veel boekenkennis.
En helaas te veel mensenkennis betreffende naarlingen.

Als ik op mijn kamertje aan het lezen was, las ik karakters, ik typeerde de hoofdpersonen. Ik zag wat ze deden en hoe ze leefden en wat de consequentie daar van was. Ik begreep dat je niet iedereen over een kam kon scheren en dat ik bij het typeren van mijn eventuele vijanden en vrienden de plank vaak mis zou slaan. Geen twee mensen zijn hetzelfde. Science fiction las ik zelden.

Het oprichten van Pro-Gavi-Partijtjes was dus niet echt eenvoudig. Ik was door schade en schande wijs geworden en moest keuzes maken. Het aanvallen van de treiteraars was niet effectief, dat begreep ik al snel. Een klasgenoot die vriendin was met de grootste pestkop, negeerde ik. En haar vriendin ook. En dan kwamen er vaak als vanzelf mensen die ook gepest werden in mijn kringetje. Dat waren er vaak meer dan de treiteraars. Mijn talent lag niet bij het kapot maken van anderen, maar bij het verzamelen van lotgenoten. Dat was veilig en hun persoonlijkheid kon ik wel plaatsen. Bovendien waren het de wat stillere types, veelal lezers en studiebollen, we onderwezen elkaar in de materie van het mensdom.

Ik heb daar ook lange vriendschappen aan overgehouden, door dik-en-dun vriendinnen en vrienden. Ik heb ook geleerd dat slachtoffers van treiteraars niet zielig zijn; integendeel, ze zijn loeisterk en gevormd door het leven. En ze zijn te herkennen aan een speciaal soort humor.

De daders daarentegen zijn sneu, zwak en dom gebleven. Ze hebben veel aanhangers gehad, door hun stoere acties, en zelden kritiek. Ze zijn verloren zonder die blinde volgelingen en hebben ook nooit enig ander talent ontwikkeld. Ze hebben zichzelf meer dan eens moeten scharen onder de vleugels van de nog grotere treiteraars, de uitermate ongeremde humorloze wreedaards. Een dergelijk bestaan wens ik niemand toe.

Ik richt nog steeds af en toe mijn partijtjes op, tijdelijke dus. Ik laat eerst mijn zwakke kanten zien, daarna pas mijn sterke. En daarna kan ik gewoon mijzelf blijven, niemand hoeft te gissen hoe kwetsbaar ik ben. Niemand hoeft ook verbaasd te zijn over mijn kracht. Het zijn gegevens, mensen die daar overheen gekeken hebben, hadden duidelijk niet genoeg interesse. Hen rest slechts het stemmen op de zichtbare sterke, die vaak pas zijn onvermogen op tafel smijt als het voor iedereen te laat is.

Anna had gelijk. Alweer.
De sterkste volgen is gemakzucht. De sterkste vereren zonder zelf na te denken is dom. In je eigen partijtje kun je laten zien wie je bent, samen met anderen, op een min of meer gelijk niveau.
Je hoeft je niet continue te bewijzen. Je kunt gewoon mensch blijven.



Wordt vervolgd.





©Gavi Mensch
Maastricht, 9-4-2011
Drawing ©GaviMensch all right reserved 2011

Doezelfilosofie

.
Ik voel dat ik geen invloed meer heb op hoe mijn leven verloopt. Heb ik eigenlijk wel enige invloed gehad? Betekent het dat ik nu geen doel meer heb anders dan ouder worden? En doodgaan op een dag? Ik weet dat dat goed voelt.
Of komt het door enkele momenten van innerlijke vrede?

Terwijl ik de film over Trueman Capote zat te kijken doezelde ik even in slaap. Het was maar even want toen ik weer op het scherm keek kon ik geen hiaat ontdekken in het verhaal.

Het even wegzakken in het niets was een goed gevoel. Na zoveel weken van slechte sfeer om me heen, weinig relaxed, had ik vanavond tegen de patient gezegd dat hij weer mee kon eten. Hij at, bedankte niet, deed geen poding om aardig te zijn en vertelde dat hij het niet meer aankon. Dat wist ik al. Het leven is veel te zwaar voor hem, zonder drank overleeft hij al zijn zelfgebreide verdriet niet. Zonder het projecteren van zaken als zijn onvrede met de wereld en de ongerechtigheden als het niet erkennen van zijn grootheid kan hij niet meer functioneren. En hij kan geen stap lager, hij is wat het leven van hem gemaakt heeft. Hij heeft daar alle stenen aan bijgedragen en heeft er niets van weten te bouwen.

Vanavond voelde ik dat het niet alleen goed is om je af en toe te verliezen in het onallerdaagse: het is absolute noodzaak om je te realiseren dat het allerdaagse de weg is en niet de invulling. En voor mij telt de invulling, hoewel ik begrijp dat ik niet invul, het gebeurt gewoon. De verrassingen van het leven verbazen me telkens weer, houden de vaart erin, van het ene project naar het andere. Geen twee dagen hetzelfde, geen jaar gelijk aan het vorige. En ik ben de laatste die al die onrustigheden probeert te stroomlijnen. Ik vind het goed.

En dan komt er zo’n moment van gelukzaligheid zoals even geleden. Een intens moment van rust en tevredenheid met het bestaan van zo’n moment. Weten dat ondanks alles het leven goed is. Weten dat er iemand is die aan me denkt, terwijl hij nog probeert uit te zoeken wat dat inhoudt en wat voor veranderingen ik met mijn impulsiviteiten in zijn sombere bestaan ga veroorzaken. Weten dat er hier een patient rondloopt die met compassie gevoed wordt. Weten dat mijn kinderen ergens mee bezig zijn. Weten dat mijn vriendinnen een deel van hun weg vrijmaken voor mij. Weten dat ik nog jaren kan werken en vrijen en lachen, in die volgorde of in welke volgorde dan ook. En dat ik kan huilen en meehuilen.

Passie en compassie zijn de voeding voor het voortbewegen, het vernieuwen en ook voor het verouderen. Herinnering op herinnering stapelen en zorgen dat de stapel niet omvalt, kost energie. Vernieuwen van gedachten is als een frisse wind die het stof van de gedane zaken even doet opwaaien en dan die oude gedachtes weer laat verdwijnen onder een verse laag. Vers stof, een onbewuste deklaag die valt en waar ik niets voor hoef te doen.

Zomaar even wegdoezelen, even sterven en dan weer wakker worden.
Voelen dat je leeft. Zo voelt geluk.




©Gavi Mensch
Uit mijn dagboek: Vanaf de 18de verdieping
Rotterdam, 21-1-09

.

Gastcolumn Chawwa Wijnberg: 'Kattenkabinet'

Deze column van Chawwa Wijnberg geeft op een haarscherpe en humoristische manier een kijk op de gang van zaken. Die wil ik mijn lezers niet onthouden, vandaar dat ik haar weer te gast heb. Met dank!



Kattenkabinet

Die formatie, dat moeten wij hier in huis toch ook kunnen. Hoe lang zijn ze al bezig? Gedogen of niet gedogen dat blijft de vraag. Wij, dat wil zeggen onze katten, hebben daar allerlei systemen voor. Blazen en meppen. Maar dat schijnt niet christelijk te zijn. En dat mag ook niet van M. hier in huis. ‘Gedraag je’, krijgen ze dan te horen. En ze gaan hoor, met geknakte staarten, neergeslagen ogen en een beteuterd toetje. Ja ja, die M. heeft de wind eronder. Zij is de formidabele minister-presidente hier in huis.
Dus blazen en meppen mag alleen tegen de boze buitenpoezen. `Ik heb boosgeroepen tegen die vreemde katten’, zegt Boaz, ‘die willen jullie niet, hè?’ En zo is het. Maar er zijn dus uitzonderingen die je zo’n klein jongetje nog niet zo goed kan uitleggen. Want er is door de traditie gegroeid recht van overpad. Tja. De buurpoezen mogen niet bínnen, maar wel even onder de schutting door om bij de buurpoes op bezoek te gaan. Dat moet ik Boaz dan toch maar de volgende keer uitleggen. Ook dat het niet om asielbeleid gaat. We sluiten hier niemand op. Tenminste, bijna nooit. Als er een vogeltje gered moet worden, laten we onze poezen tijdelijk, zeer tijdelijk achter de deur verblijven. Maar met vreemde poezen gaan we beslist nooit zo om.
Zo is de dikke rode zwerfkat, misschien wel moslimkat Kareltje, gewoon bij ons gekomen en gebleven. En hij heeft zich aangepast. Wij van onze kant hebben hem geholpen (balletjes eraf). Nuttige ingreep die grote ongewenste gezinnen voorkomt. Misschien dat de Partij voor Ververlend Vee dat ook een goede methode vindt om die op onze medemoslims toe te passen. Daar heb ik ze nog niet over gehoord. Want wij zijn voor geboortebeperking. M. is daar bepaald streng in.
Wegkijken is ook een beproefde kattenmethode. Je doet maar, ik zie je niet. Met de rug naar je toe zitten is ook een mogelijkheid. Maar om ze allemaal rechtsom te krijgen, dat vergt te veel. Onze katten moeten linksom, voor de naastenliefde is dat belangrijk. Pas kwam Roefje met een doodgebeten, nog warm musje aan. M. huilde, zo erg vinden we dat. En Roefje had het zo goed bedoeld. Hier moeder, heb je ook eens wat lekkers. Je eet toch ook kip? En waarom houdt ze nu niet meer van me? Met doorgezakte pootjes sloop hij weg achter het gordijn. Tot in de ziel geknakt. Toen M. haar tranen had afgedroogd wist ze dat ze het zwarte graaimonster niets kon verwijten. Het is zijn natuur immers. Dus Roefje mocht weer vanachter het gordijn komen en zat zacht en zoet te spinnen. Als ware hij Rouwvoet zelf.
Maar dan is daar Mimi. De zachtheid zelve. Hoewel, als zij boven mijn hoofd van een tafel springt, heeft ze haar houten klompen niet eerst uitgedaan. Zijzelf zal geen muisje vangen, daar heeft zij personeel voor. Ze eet ze op die muizen (pakt ze charmant grommend af) als ze aangedragen worden. Krijg zo iemand maar in een coalitie. Ze zit er dan ook niet in. En mijn Zaza is een buitenparlementair diertje. Oppositie voor alles. Zij en ik zijn het nooit eens met die Haagse haarballen. Wij weten alles beter tenslotte. En we hebben principes, hoewel ik nu even niet meer weet welke.
Dan hebben we redelijkheid als alternatief. Daar zijn onze katten niet gevoelig voor. Zij miauwen, wij geven eten. Dat formeert heel goed.
Is ons huishouden nog wel bestuurbaar? De beoogde kattenformatie leidt niet tot een kattenkabinet. Maar wij hebben M. Zij doet alles. Wij hebben geen ministeries, geen overbodige ambtenaren. Zij beheert als minister van Financiën het budget. Ik ben ook minister van van alles maar dat doet niet zo ter zake op dit moment. M. is ook legeraanvoerster als wij knokken tegen onrecht en overmacht. Door mij, mag ik wel zeggen, flink opgehitst. De sfeer is goed. En wij blijven praten. Veel praten. Daarbij werken wij ook nog en dat, mag ik wel zeggen, zou tot voorbeeld kunnen dienen voor het Haagse formatorium. Want die praten alleen maar. Dat zeggen de katten zelf. En zeggen ze: ‘De sfeer is goed. Heel goed.’

God wat is de sfeer goed. Ongelofelijk goed.



3-9-2010

© 2010 Chawwa Wijnberg. Alle rechten voorbehouden
chawwawijnberg.nl

 
 
 
 
 
@Gavi Mensch
Nederland BV, 3-9-2010

Gastcolumn Renske Leijten: Moedig leiderschap is groter dan jezelf

Moedig leiderschap is groter dan jezelf

Regelmatig ontvangt een Kamerlid allerhande uitnodigingen: voor toneelpremières tot openingen van winkels. Ook voor seminars, waar ik volgens de schrijvers thuishoor vanwege mijn expertise. Laatst had ik er een in handen: ‘Moedig leiderschap in de zorg’, van een managementforum voor de zorg ondersteund door Skipr. Een dag vol speeches, cursussen, de nooit ontbrekende lunch en borrel ter afsluiting. Een dag cursus kost een deelnemer ‘maar’ 695 euro…

Investering waard?!

De dag voor moedig leiderschap in de zorg zal ongetwijfeld een daverend succes zijn voor de deelnemers met stropdas en leaseauto van de zorginstelling. Het zal ook een leuke dag zijn, waarop oude bekenden weer eens ‘ongedwongen’ met elkaar kunnen bijpraten. En je doet er handige contacten op. Wellicht voor een nieuwe functie, of je ‘spot’ iemand die voor jouw zorginstelling interessant zal zijn. Kortom, de investering van bijna 700 euro zeker waard.

Vormen van moedige leiders

U zult wel merken dat ik enigszins cynisch ben over zo’n dag. Leidinggevenden in de zorg zijn mensen die weten waar ze het voor doen: goede zorg voor hun patiënten en/of bewoners. Leidinggevenden in de zorg zijn ook mensen die weten met wie ze dit doen: hun personeel dat uiterst flexibel werkt; overdag, ’s avonds, ’s nachts, in de weekends, op feestdagen. Ik ben ervan overtuigd dat moedige leiders niet gevormd worden door een dag met speeches van hockeycoaches en workshops over ‘inspiratie’.

Dienstbaar leiderschap

Moedige leiders in de zorg weten dat ze iets doen dat groter is dan zijzelf, dat hun leiderschap in dienst moet staan van een goed verloop van de zorg, met tevreden medewerkers en natuurlijk ook met een deugdelijk financieel beleid. Een goede leidinggevende weet dat de motivatie van medewerkers uit zorgzaamheid voortkomt en dat ze gruwelen van tijd verspillen aan eindeloze formulieren. Ook weet de leidinggevende dat patiënten en/of bewoners afhankelijk zijn, dus dat je ze niet moet benaderen als consumenten die ook ‘even’ ergens anders kunnen shoppen. Je zorgt dat er geluisterd wordt naar de wensen van de mensen die zorg nodig hebben en naar de zorgen van hun naasten.

Besturen in de publieke sector

Er werken vele mensen in de publieke en semi-publieke sector. Agenten en beveiligers, docenten en leraren, verzorgenden en verpleegkundigen, buschauffeurs en conducteurs, brandweermannen en vuilophalers, gemeenteambtenaren en woonconsulenten voor huurders, jeugdhulpverleners; zij werken in dienst van onze samenleving. Ze willen lesgeven en misdaad bestrijden, willen zorgen en vervoeren. Ze werken met mensen, vóór mensen. Natuurlijk koesteren deze mensen persoonlijke wensen: brood op de plank, een gezond gezin en een mooi huis. Dat verdienen zij ook, voor hun inzet voor ons algemeen belang.

Er werken helaas ook vele mensen in de publieke sector die het zicht op waar ze het voor doen volledig zijn verloren. Een leerling zien ze nooit, maar ze beslissen wel over de inzet van voldoende (gekwalificeerd) personeel. Een patiënt of bewoner is ver verwijderd van de beleidsafdeling en de bestuurstafel waar het gaat over omzetcijfers en prestatienormen. De reiziger is iemand die geen auto met chauffeur heeft, zoals zijzelf. Agenten zijn pionnen op het schaakbord van evenementen. Huurders wonen scheef. Dit is wederom een cynisch beeld van de bestuurslaag in de publieke sector, maar toch ontkwam ik niet aan deze realiteitsflits toen ik de uitnodiging voor ‘moedig leiderschap in de zorg’ doorlas.

Verplichte herbezinning

In deze barre bezuinigingstijden zal er naar onze publieke sector worden gewezen. Of het nu over de huursector, de zorg, de ambulance, politie en brandweer, de gemeente of de jeugdzorg gaat, immer is het inefficiënt en te duur. Onze publieke sector is altijd een bron van ergernis voor mensen die er niet op aangewezen zijn. Er wordt niet begrepen dat een focus op enkel cijfers de mensen ontkent voor wie de sector van ongekende waarde is. Ik stel voor dat we onze publieke diensten en werken niet beschimpen maar gaan verbeteren. Géén dure en onnodige seminars meer voor de happy few aan de top. Geen verdere bureaucratisering, geen hogere salarissen aan de top en wantrouwen richting de mensen die het échte werk doen.

Organisaties worden verplicht tot herbezinning en terug naar de bron. “Voor wie doen we dit?”, moet de eerste en enige vraag zijn. Wanneer die menselijk wordt beantwoord, verdwijnen de verspilling en het eigenbelang. Dan zal blijken dat je onze eigen publieke sector in dienst kan stellen van de taak waarvoor ze is opgericht. En die taak is groter dan jezelf.





Renske Leijten
SP-Tweede Kamerlid

Geplaatst op 31/08/2010 - 15:30 door: Renske Leijten op Skipr en is met toestemming van de auteur overgenomen.

©Gavi Mensch
Nederland BV 1-9-2010