Piraten zijn cool

Piraten zijn cool,  zegt mijn kleinzoon

Goed, na heel veel lees- en uitpluiswerk ga ik me dan maar eens concentreren op de Piratenpartij.

Ik heb daarvoor wel enkele voor mij geldige redenen waaronder:

Het Finse voorbeeld

Een vrouwelijke lijsttrekker

Een meer democratische democratie

Baas over eigen leven

Liquid democracy

Lees het interview in Vrij Nederland  eens door en vergelijk sommige zaken eens met de vastgeroeste werkelijkheid. Enkele opmerkingen spraken mij extra aan.

[.....Bijvoorbeeld de echtgenoot van Edith Schippers, onze minister van Volksgezondheid: die bleek als consultant geld te verdienen aan haar beleid. Over zulke zaken wil ik Kamervragen stellen.’.....]

[...Maar nieuwe methoden als Loomio maar ook liquid democracy maken directe zeggenschap van de burger tussentijds mogelijk. Volgens liquid democracy kan je je stem op bijvoorbeeld het gebied van zorg toevertrouwen aan iemand die je kent die daar veel verstand van heeft. Op die manier kan je in de democratie veel beter gebruik maken van de expertise van de burgers, en het vergroot de democratische betrokkenheid.’....]

[...En dan het gedoe over het bonnetje van Fred Teeven. Ard van der Steur is de derde VVD-bewindsman die erover is gevallen, maar Rutte lijkt er nauwelijks last van te hebben. Het verbaast me dat de verontwaardiging over de houding van de VVD niet veel groter is. Daardoor denken ze in die partij nog steeds dat ze met alles kunnen wegkomen, en.’...]

Ik heb al aardig wat verschillende partijen gestemd in mijn leven. Helaas gaan de meesten niet met de tijd mee, dulden geen inmenging of hebben te veel punten die overeenkomen met de gevestigde orde. En ze zijn vooral goed in het hanteren van partijbeschermende maatregelen.

Ik zou een partij willen die dagelijks meegaat met de gang van zaken. Die mij vertegenwoordigt in zaken die ik belangrijk vind voor de toekomst, voor mijn kinderen (uit de low-protest-generatie) en kleinkinderen die ik nog protestfähig moet maken (alleen op het gebied van de volksvertegenwoordigers).

Ik houd de Piratenpartij al jaren in de gaten. Ik snap dat Ancilla een mooie lijsttrekster is maar dan denk ik dat het ook wel een goede zet is. Ik ben niet zo'n vrouwenvrouw maar alles is beter dan de koppies van die half ingedutte mannetjes. Het zou andere partijen geen kwaad doen al die mannen eens van de eerste plaats te halen.

Tot zover deze korte overpeinzing.

Wordt hopelijk vervolgd.

©Gavi Mensch

Nederland BV 18-2-2017

https://piratenpartij.nl/standpunten/

https://tk2017.piratenpartij.nl/

Espanlandés

Deja de hablar 'Espanlandés', YA!     

Nederlandse les voor 'Hispanohablantes'

Los lunes de 19.30 - 21.00

Grupos de 4-6 personas

Gramática básica y conversatión.

                                  Llamar Eveline: 0638088243                     

Maastricht, 27-1-2016

.

Aanmelden via pm van 

Faceboek Gavi Mensch of 

@gavimensch op twitter

Verliefd op de wijkverpleegkundige?

Naar aanleiding van een blog van Willy Velinga op de site van de CNV, wil ik het volgende toevoegen aan haar excellente blog:

De wijkverpleegkundige doet alleen haar eigen patiënten, niet de hele wijk. Ze is onderdeel van een wijkteam en werkt samen met verzorgenden. De zorg instelling levert behalve deze mensen ook de huishoudelijke hulp in sommige gevallen. Dit is samen met de huisartsen de thuiszorg.

En dan doet de huidige wijkverpleegkundige alleen nog haar werk, waar ze de handen aan vol heeft (verpleging, coördinatie en contact familie, artsen etc.) en ondertussen signaleert ze en mag ze zelf weten wat ze met die signalen doet.

Vroeger zat ik op mijn fietsje en overzag het oostelijk deel van een wijk met dure villa's en een deel achterstandsgebied.

Bij de dure villa's signaleerde ik alleen binnenshuis, in de achterstandswijk, vertelde ik strenge oma's dat haar kleinzoon onder schooltijd weer op straat liep en dat terwijl ik haar aan het verzorgen was. Oma stuurde dan haar kleinzoon boos naar school, het was schande dat de wijkzuster met zoiets moest komen. Ik signaleerde in allebei de wijkdelen het huiselijk geweld, het drankmisbruik en andere verslavingen. Over gerommel op straat sprak ik de wijk agent aan. Ik werkte per dagdeel: 2x4uur per dag en het werkoverleg was in lunchtijd, we aten met elkaar met borden en kopjes op tafel. We hielpen ook wel zonder indicatie, gewoon omdat iemand dat kwam vragen als je ergens bezig was. Ook baby's en kleine kinderen van probleemgezinnen kregen 'controlebezoeken'. We hadden veel eigen materiaal, de hulpmaterialen kwamen uit onze magazijnen en we bestelden die zelf, bijna alles was in bruikleen, via een jaarlijks lidmaatschap.

Nu is dat allang niet meer zo, je racet met je smartphone en stopwatch van de een naar de ander. Een grootmoeder in een achterstandswijk heeft echt niets meer in te brengen, de wijkagent zit slechts 1 morgen in de week 'ergens'.

Zelf herindiceren mag of moet maar er worden daarvoor nog een front- en backoffice en zorgcoördinatoren en -kantoren ingeschakeld. Het indiceren is duurder dan de zorg. Zorgmiddelen gaan via dezelfde indicatie wegen, duur en traag.

Vroeger deelden wij in onze wijkdelen 's morgens vroeg ons werk in, om 7 uur aanwezig en hop op de fiets na de planning. Diabeten eerst, dan de werkenden en daarna de mensen voor de dagopvang. Degenen die de hele dag thuis waren kregen in het weekend voorrang als ze dat wilden. Acute zaken werden er direct bij gedaan, we gingen af en toe naar een begrafenis, als we daarvoor uitgenodigd werden en deden nazorg bezoekjes aan de nabestaanden. We signaleerden en deden er iets mee, dat ging in een moeite door. Regelgeving, certificaten en protocollen over van alles en nog wat hebben de zaken dusdanig vertraagd dat ze onhandelbaar en onwerkbaar geworden zijn.

De wijkzuster is de verpleegkundige die in de wijk werkt. De huidige plannen zijn ondoordacht, ontransparant, onuitvoerbaar. Sociale teams, welja gooi er nog maar 4 uur vergaderen bovenop, nog meer mensen die niet 'uitvoeren'.

Diederik Samsom moest er zo nodig over twitteren en toen bleek: is verliefd inderdaad …op de wijkverpleegkundige, alleen heeft hij geen idee waar hij het over heeft.

Oh, en voor ik het vergeet, dames en heren politici, een verpleegster is zo'n non-achtige dame van het blikje Droste cacao, zij is helaas reeds lang geleden ter ziele gegaan.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 15-3-2014

PS De wijkverpleegkundige is er alleen maar op achteruit gegaan, in voldoening in het werk, in salaris (overwerk, weekend- en avonddienst toeslagen) en in ATV dagen.

Aanvulling en antwoord  op blog van Willie Velinga Velinga  http://www.mijnvakbond.nl/Help-ze-zijn-verliefd!#.UyMDa179_Yk.twitter

Dé sociaal zwakkere.

Er zijn nogal wat uitdrukkingen waarvan sommigen niet meer precies weten wat ze betekenen en deze toch op een ongemakkelijke manier gebruiken, vaak kort door de bocht en generaliserend.

In de politiek wordt het 'sociaal zwakkere' gebruikt om een groep mensen mee aan te duiden die blijkbaar op een of andere manier kunnen zorgen voor het opschroeven van de spreker zijn imago, sociaal zwakkeren duidt altijd op iemand anders dan de spreker zelf of zijn omgeving.

Ik heb nog nooit een politicus of politica horen zeggen: "Ikzelf, als sociaal zwakkere….."

Men heeft het wel over mensen die op een of andere nare manier niet aan de geneugten van de 'sociaal sterke' kan deelnemen. En 4 van de 10 keer komt dat doordat er geen passend onderwijs was, niet voldoende toezicht op en stimulans voor ouders die de opvoedkundige inzichten niet van huis uit hebben meegekregen.

 Nog eens 4 van de 10 hebben door slecht aangepaste arbeidsvoorzieningen vaak ongewild en onterecht een uitkering. Als die uitkeringsgelden gebruikt zouden zijn voor aanpassingen op het werk, aangepast werk of begeleid werk dan was er geen sprake van een zogenaamde 'sociaal zwakkere'. Een ex-werkloze zou dan normaal meedraaien in het arbeidsproces en dus gewoon deel uitmaken van de rechtstaat en de maatschappij.

Nog 1 van de 10 wil echt niets, maar is daarom niet altijd een sociaal zwakkere maar een a- of niet sociaal persoon. Dat is iemand die zich bewust buiten de maatschappij plaatst. Het heeft niets te maken met de mogelijkheid om sociale contacten te onderhouden. Als dat sociaal zwak zou zijn zouden heel veel zogenaamde TopMensen als sociaal zwakkere bestempeld moeten worden. Golf spelen is geen sociale vaardigheid en het rijden in een Ferrari ook niet. Je volgooien met de duurste champagne en niet meer weten met wie je wat gedaan hebt, krijgt van mij ook niet het predicaat 'sociaal sterk'.

Blijft er nog 1 over, 1van de 10 of misschien wel 1 van de 1000. De sociaal zwakkere, die aan de rand de maatschappij geboren is en nooit een ander voorbeeld heeft gehad. Die in de marginale wijk de lagere school met moeite heeft gedaan, wiens vader en grootvader ook al uitkeringen hadden en erbij sjoemelden.
Die zijn moeder altijd heeft zien zitten op de bank, tv kijkend zonder te begrijpen, rokend en drinkend.
Opgroeien voor galg en rad werd dat vroeger genoemd.

Daar moet dus aandacht aan besteed worden, in natura. Geen uitkering maar onderwijs en hulp en extra toezicht en mensen met pit die daar een mentaliteitsverandering teweeg kunnen brengen.

Een land als Nederland hoeft geen 'sociaal zwakkeren' te hebben en het hele sociale systeem is mislukt als die groep zelfs groter wordt. Als we kunnen praten over sociaal zwakkeren als een bevolkingsgroep hebben we het slecht gedaan. De nieuwe arbeids- en ontslagregels van dit Kabinet en zeker die van Herr Kampfffff, zorgen voor een nieuwe groep mensen die buiten spel gezet dreigen te worden. Absoluut niet sociaal zwakker maar niet bestand tegen zoveel rechtse arbeidsethos

Al dat misplaatste geklets over sociaal zwakkeren duidt alleen maar op het onvermogen van de politiek en van de journalisten om de zaken goed te benoemen.

Veel politici hebben een hiaat in hun opvoeding, zeker de politici van de rechtse partijen: ze hebben geen idee wat er speelt in de samenleving. Een dagje daklozen bezoeken is te simpel.

Kunnen we die uitdrukking 'sociaal zwakkere' dan nu verder afschaffen in het dagelijks gebruik?

We maken het erger dan het is.

Nog een laatste erg naar meegevertje: sociaal zwakkeren werden in WO2 als nutteloos zijnde beschouwd en vernietigd.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 9-6-2012
.

Hinderlijk zijn de armen van geest.

.

Zalig zijn de armen van geest.

Ongelukzalig gezegde uit een andere tijd, een andere dimensie.

Zo is het gekomen, er is niet genoeg gedaan aan het verrijken van de geest. Niet door de armen, niet door de rijken.

Een algemeen gebrek aan gezond verstand? Nee, dat geloof ik niet. Ik ken veel mensen die nooit gestudeerd hebben, ongeletterde boeren die altijd voor grootgrondbezitters hebben gezwoegd, kleine kinderen die nog geen boek opengeslagen hebben. Toch zit daar veel gezond verstand, praktische wetenschap, logica, nieuwsgierigheid; sommige dingen doe je niet of juist wel.

Armen van geest zijn diegenen die het allemaal denken te weten, zij die simpelweg nooit ergens over nadenken, mensen die denken te oud te zijn om te leren en anderen die vinden dat 'weten en begrijpen' geen meerwaarde heeft.

Geluk en intelligentie hoeven niet samen te gaan. Mijn bekendste voorbeeld is een klasgenootje van vroeger die met moeite de lagere school doorliep, vreselijk geplaagd werd met haar dikke brillenglazen en die het weinig kon schelen of ze nu wel of niet populair was bij de andere klasgenoten. Ze werkt al meer dan 40 jaar bij de Hema, achter de kassa en vakkenvullend. Ze gaat op wintersport en op zomervakantie. Ze is getrouwd en heeft geen kinderen. Ze denkt alleen aan haar kleine cirkeltje en doet elk jaar hetzelfde, jaar in jaar uit. Ze is redelijk arm van geest ( ik bedoel dat niet denigrerend) en zegt gelukkig te zijn. Stemmen doet ze niet want daar begrijpt ze niets van, van politiek. Ach wie wel? Ze neemt de dingen zoals ze komen, erover nadenken levert haar geen voordeel op.

Zalig zijn de armen van geest.

En zo ken ik er meer. Mensen die geen behoefte hebben om meer te weten dan ze al doen. Die hun werk redelijk uitvoeren, niet goed maar redelijk. Goed kan niet want daarvoor moeten ze moeite doen, zaken opzoeken, op Internet, bijscholen, leren en interesse hebben voor hun vak en in het leven zelf. Hun enige behoefte bestaat uit zo routineus mogelijk kunnen blijven doen wat ze altijd gedaan hebben. En zolang men dat toestaat zijn ze gelukkig.

Zalig zijn de armen van geest.

In deze maatschappij waarin het verbeteren van het verstand een noodzaak is om te overleven, worden de armen van geest, diegenen met mogelijkheden tot verbetering van het verstand, een struikelblok voor de voortgang.

Ze worden binnenkort beroofd van alles wat ze zich wensten, een rustige oude dag, zorg in overvloed en genoeg geld (AOW en pensioen) om van te leven tot aan hun dood. En ze protesteren niet, niet echt, niet met argumenten. Ze dragen geen alternatieven aan. Ze zullen dadelijk zwelgen in hun verongelijktheid.

Maar ook degenen die nooit anders gedaan hebben dan vergaren, materiaal, geld en aanzien zijn niet gelukkig. Ze hebben immers nooit genoeg en het wordt steeds moeilijker om ongestraft te roven.

Wie niet steelt of erft zal moeten werken tot hij sterft. Dat heb ik als klein kind al begrepen. Ik ben er dan ook vanuit gegaan dat kennis van zaken de enige echte rijkdom is die je kunt verzamelen. De voldoening, van het geleerde in praktijk brengen en zo het leven meer inhoud te kunnen geven, is groot.

Een prettige bijkomstigheid is dat ik die kennis ook kan overdragen, mijn positieve en negatieve levenservaring kan omzetten in steun aan anderen, dat ik er mijn kinderen mee heb kunnen opvoeden en mijn kleinkinderen er opmerkzaam op kan maken, dat ik met meer kennis mijn werk beter kan uitvoeren.

Beroemd word ik er niet door, ik word er niet extra 'gelukkig' van en het levert me geen materiële rijkdom op. Maar materie is vergankelijk in tegenstelling tot (overgedragen) kennis.

Het geeft een zekere gemoedsrust om uit het leven te halen wat er in zit. Niet alleen maar bestaan, maar bezig zijn met leren en leren begrijpen en uitdragen wat je denkt begrepen te hebben. Het geeft mij een plek in de maatschappij, het geeft me de innerlijke rust en tegelijkertijd stimuleert het me om verder te zoeken naar antwoorden op vragen die ik niet begrijp. En het geeft me de mogelijkheid om met die kennis van zaken te kunnen protesteren tegen de 'rovers'.

Ik raak vaak geïrriteerd door collega's die hun kennis niet willen uitbreiden. Wij zijn verantwoordelijk voor het verzorgen en verplegen van zieken en het verbeteren van hun kwaliteit van leven. Gezond verstand alleen is niet genoeg, net zo min als een behaald diploma dat is.

Ik raak ook geïrriteerd door mensen die zich ten koste van anderen wil verrijken. Bedrijven die niet doen wat ze beloven, verzekeringen die niet uitkeren, banken die ons geld in 'bewaring' hebben tegen een bepaalde rente en waar ik boetes moet betalen als ik dat geld wil gebruiken, mijn geld. Ziekenhuizen die ons veel geld kosten en door de daar heersende chaos, de enorme ego's en het gebrek aan kennis, patiënten niet goed behandelen. Vastgoedmakelaars die prijzen opdrijven om zo hun afgesproken percentages te vergroten. Ach, de lijst is te lang.

Gewetenloosheid veroorzaakt ongeluk bij anderen, maar ook bij de gewetenloze zelf; daar ben ik van overtuigd. Er zullen weinig mensen zijn die op een cruciaal moment zullen denken dat ze best gewetenlozer hadden kunnen zijn.

En de opmerking: "Dat wist ik niet, hoe moest ik dat weten?" gaat er bij mij niet in. Wat ik niet weet kan ik vragen, leren, opzoeken. Dat geeft me ook de mogelijkheid om kritiek uit te oefenen en een draai te geven aan wat volgens mij niet goed gaat. Zomaar slikken wat een ander als waarheid aangeeft, geeft mij geen enkele mogelijkheid om met voldoening dit leven te leven. Protesteren zonder een enkel argument is zinloos.

Gebrek aan kennis is niet specifiek voor een bepaalde laag van de bevolking. De zogenaamde top lijkt vaak niet gehinderd door kennis van zaken. Blinde volgelingen zeggen netjes wat hun in de mond gelegd wordt.

Ik kijk niet op tegen en ook niet neer op. Ik ben.

Hinderlijk zijn de armen van geest.

@Gavi Mensch

Nederland BV, 23-10-2011

.

Toch nog even over politiek, over kiezen en keuze.

Ik las in het blog van Robbert Baruch dat hij als kind in een ketel socialisme was gevallen. Heerlijk lijkt me dat, dat het je met de paplepel ingegeven is.

 Ik ben wel met mijn neus door de politiek gewreven. Maar iedereen stemde in mijn jonge jaren rechts. Dat was logisch, ik kwam uit een middenstandsgezin, zoals dat toen heette. Er werd dus VVD gestemd dat was goed voor de middenstand volgens mijn vader.

En van ons werd verwacht dat we dingen deden die goed waren voor de middenstand. Kopen bij een warenhuis, dat deed je niet, die vraten de kleine middenstanders op. Gelukkig was ik al uit huis voordat ik de eerste keer moest stemmen.

En er was nog stemplicht, een goede zaak! Als je het niet eens was met de politiek moest je een volgende keer anders stemmen. Nu zijn veel mensen die niet stemmen het niet eens met de politieke beslissingen en rammelen daar vier jaar lang over. Tegen niet-stemmers zeg ik dan ook nog steeds vrolijk: 'Tja, als je geen stem uitbrengt, moet je daarna niet zeuren over wat anderen voor je beslist hebben!'

Mijn grootouders waren onderwijzers van gereformeerde huize, zowel mijn Friese grootvader als ook mijn grootmoeder geletterde en belezen menschen. Oma was ook nog een tijd voorzitster van de Bond voor Plattelandsvrouwen. Een niet te versmaden groep agri-intelectuele dames met eelt op de handen en een ruim van zuurstof voorzien brein, waar, zodra ze de deur uit gingen, een hoed op werd geplant. Nuchter en bezig met het heden.
Mijn grootmoeder was gek op de politieke debatten en stemde AR als ik het mij goed herinner, zij was dan ook degene die mij motiveerde voor het maken van eigen keuzes op dat gebied. Als je genoeg argumenten had 'mocht' je zelfs op de CPN stemmen. Kijk zo werkt dat.

En daar ik al jong op eigen benen stond, heb ik altijd links gestemd, links en progressief, behalve een keer toen heb ik D'66 gestemd, weliswaar geen spijt van gehad, ( nooit spijt hebben van bewuste keuzes is een must) maar ik weet nu ook niet meer waarom. Ze maakten veel lawaai destijds en waren redelijk rebels, dat zal het geweest zijn.

Verder heb ik vaak PvdA gestemd, maar die dutten af en toe een paar jaar in. Den Uyl vond ik een afstotelijke man, waar ik niet naar kon kijken, maar wel met plezier naar kon luisteren. Debatten met Den Uyl keek ik samen met Anna ( mijn grootmoeder) en daar kwamen verhitte discussies van, leerzaam en leuk.

PSP heb ik ook nog gestemd, soms ging het er hard aan toe, weinig tijd en ruimte voor nuances, zin doorduwen en tegen de gevestigde orde in, daar ging ik wel voor. Pacifisme zit er bij mij goed in, geen geweertjes als kinderspeelgoed in huis, tegen de oorlog ( in Vietnam en alle andere plaatsen,) tegen de militaire dienstplicht; wel voor een sociale dienstplicht en dat was voor mij ook het einde van de PSP stemmerij, men wilde geen 'plichten', het was net iets te weinig doordacht, iets te kort door de bocht en iets te drammerig.

In mijn Spaanse jaren stemde ik natuurlijk de tegenhanger van rechts, het PSOE ( een soort PvdA), het had nog aardig wat Marxistische tintjes maar was verder progressief.
Ik heb zelfs enkele jaren in het lokale partijbestuur gezeten, toch bleef er een verschil, ik heb nooit gestemd om tegen iets anders te zijn, in Spanje is links voornamelijk anti-rechts en dus sociaal gezien absoluut noodzakelijk!
Rechts is daar nog steeds zo vreselijk conservatief, paaps en voor de 'met-strakke-hand-regenten', een regelrechte nachtmerrie!

Maar goed, ik ben dus niet in een ketel socialisme gevallen, ik ben erin gesprongen. En nu, deze verkiezingen, ben ik er van overtuigd dat het bijna Spaanse toestanden worden als er niet genoeg mensen links stemmen.

Ik laat nog even in het midden wat ik stem, na de verkiezingen vertel ik wat en waarom. Wel vind ik nog steeds dat wie niet gaat stemmen daarna niet moet zeuren!


©GaviMensch
Stichting Nederland, 6-6-2010

Paniek over privacy

Nu hoor ik net op de radio dat onze privacy op het Net niet gewaarborgd is.
Welnu, die illusie over privacy  heb ik al niet meer sinds het boek van George Orwell: 1984.
Dus zelfs met de wetenschap dat big brother watches me, ben ik op toch gewoon op veel plaatsen te vinden.
Mijn blog waar je dit op leest is openbaar, mijn Windows Life profiel is gelimiteerd, zoals ook mijn Skype entree, zegt men. Maar ik ben wel  vind- en zichtbaar! En mijn ge-Twitter is een open veld zonder bewaking en Facebook ook. De Facebook-baas zegt dat hij dat aan banden gaat leggen, nou ik ben benieuwd, waarschijnlijk wordt hij stinkend rijk als hij op die uitvinding patent aanvraagt, als het lukt!

De opinies die ik instuur naar diverse tijdschriften en kranten zijn ook voor iedereen in te zien…..en wat kan het me schelen? Mijn reacties op vacatures zijn voor velen te bekijken en daar stuur ik, noodgedwongen, mijn hele cv ook nog mee, alles boven tafel. 
Ook het uploaden van mijn CV op de banensites is publiek, vrees ik. Maar wat moet je anders? Ik heb niet zo veel meer te verbergen dan hooguit een kilo of twee, drie. Dus over die privacy maak ik me eigenlijk niet zoveel zorgen, ik wil alleen niet al die ‘bekenden’ op visite hebben.

Hadden we zonder het WWW wel privacy?  Ik denk van niet.
De belastingdienst weet wat ik doe en met wie en AH weet door mijn bonuskaart wat ik eet én drink. 
En verder ben ik een open boek voor de bank en de apotheek, de huisarts.
EPD’s ( Elektronische Patiënten Dossiers)zijn zó privé dat iedereen ze op het werk kan inzien, ik weet alles van mijn patiënten. Logisch anders kan ik mijn werk niet doen. Maakt het nog wat uit? Nee toch?

Kijk als je veel te verbergen hebt, zwarte zaken en duistere connecties dan is het wel noodzaak om je verdekt op te stellen, maar wie is er nog onzichtbaar? Sinds Internet is alles zichtbaar, het is niet voor niets het World Wide Web……We zijn gevangen en we komen er nooit meer van los. Alleen de vraag wie er voor spin speelt schiet nog wel eens door mijn hoofd, maar daar krijg ik toch geen antwoord op.
Communicatie en contact, weten en leren, lesgeven en krijgen, informeren en ontkennen, humor en commercie, het is onderdeel van ons dagelijks (virtuele) leven. En waar wij connecten doet die ander dat ook.

Ik merk dat degene die geen Internet heeft of het weinig gebruikt geïsoleerd raakt; die bel ik af en toe en een enkele keer stuur ik nog een brief of kaartje. Maar ik ben al net zo lui als de rest van de virtuele mensheid. Ga maar eens een gerecyclede envelop zoeken en dan een postzegel kopen, briefpapier, want met drie velletjes voor de printer kom je al boven het standaard gewicht van een brief uit…..
Ik doe het nog maar sporadisch. Eigenlijk vind ik dat het hebben van Internet geen luxe meer is, leeftijd is ook geen belemmering en moet ik dan alle niet-gebruikers mijn blog per post gaan sturen? Dat wil zeggen: uitprinten, inkt , papier, stroom, envelop, postzegel, 2x spuug (weinig hygiënisch eigenlijk, zeker met mijn verkoudheid van dit moment), vervoer…. 
Mijn e-mails zijn nog persoonlijk, dat is niet veranderd ten opzichte van de tijd dat ik per brief correspondeerde.

De discussie over privacy op internet of daarbuiten lijkt me volkomen overbodig, die discussie over vingerafdrukken voor het paspoort ook. Mijn muis zit boordevol vingerafdrukken, CSI Maastricht is er zo achter dat ik de dader niet ben.

Lieve menschen, je bent nooit meer alleen; je wordt getapt of gescammed of gespamd, elke klantenkaart is een invasie in je privéleven. Het beste is om maar gewoon te doen of je de camera’s overal niet opmerkt. Zelfs na je dood kunnen ze met je donorcodicil nog achter je life-style komen. Je privacy, geloof mij nou maar, die zit waarschijnlijk alleen nog tussen je oren!



©Gavi Mensch
Maastricht, 18-2-10