Het dichte verpleeghuis.

 

Slechte verpleeghuizen moeten dicht?

Tja……

Inkomens in de top v d ouderenzorg veel te hoog, gaat ten koste van kennis, bijscholing en salarisbudget zorgpersoneel. En dat gaat dus allemaal ten koste van de kwaliteit van zorg.

Al sinds ik verpleegkundige-van-dienst was in een verpleeghuis, klaag ik over het kennisniveau en de tekorten aan goed opgeleid personeel.

Actie ondernemen bij een uitbreiding van een buikgriepvirus d.m.v. barrière verpleging en extra vocht toediening en aanbod werden als belachelijk bestempeld. Na het weekend werden de maatregelen opgeheven. Het heeft voor onverwacht veel overleden patiënten gezorgd die nu met een natuurlijke-dood-etiket in de doofpot zitten.

Het 'vermaken' en 'begeleiden' van psychogeriatrische patiënten bestond uit het hen laten rond lopen in veel te donkere ruimtes en gangen, zonder buitenruimte en het verbod om op de gedeelde slaapkamer te komen.

Mijn contract van 6 maanden werd niet verlengd. Mijn baas en collega's vonden dat ik veel te weinig rekening hield met de economische kant. Helaas was zelfs het zogenaamd hoger opgeleide personeel niet in staat om simpele handelingen te verrichten. Wel in staat om medicijnen uit te schrijven….

Een van de geriaters moest de ambulance laten komen omdat hij zelf geen infuus kon inbrengen. Ik kon het wel maar mocht het niet. Volgens de ambulance broeders was dat aan de orden van de dag.

Met tracheastoma patiënten hetzelfde liedje. Ik was bekwaam maar eigenlijk niet bevoegd. De alleraardigste verpleeghuisarts, die 100 kilometer verderop woonde, was alleen bevoegd maar had het slechts een keer gedaan, lang geleden. En dus heb ik de canule verwisseld onder haar toezicht, gewoon omdat er niets anders op zat.

Dat zijn maar enkele voorbeelden van die slechte verpleeghuiszorg. En het is er niet beter op geworden. De onkosten door het gebruik van merkartikelen, individuele verpakkingen en niet gezamenlijke inkoop zijn hoog. Het geven van korte klinische lessen tijden de koffiepauze vindt men onzin.

De gebouwen zijn chic en onpraktisch.

Boven de begane grond is veiligheid van de niet-lopende patiënten in het geval van brand vaak niet gegarandeerd.

Psychogeriatrie kent slechte bijscholing en vaak geldt alleen die alleen voor de somatische zorgverlening.

Verpleeghuis- en dus ook de revalidatiepatiënten hebben geen gewone ziekenhuiszorg nodig en ook geen ouderenzorg. In een verpleeghuis bevinden zich ook veel jongere patiënten, met Korsakov, met kanker en met HIV bijvoorbeeld.

 Alzheimer is maar een van de dementiediagnoses: er zijn zoveel soorten dementie dat alleen daarvoor goede neurologen/neuropsychologen en verpleegkundigen zouden moeten worden ingezet. In plaats daarvan is de beroepsbevolking van een verpleeghuis 'gestandaardiseerd'. 

Alle zorgprofessionals met meer opleiding dan een verzorgende IG zijn een 'te grote onkostenpost' voor een verpleeghuis waar de directeur of het lid van de Raad van Bestuur vaak het salaris van 10 zorgprofessionals verdient (exclusief leasebak en soms chauffeur en een leuke onkostenvergoeding).

Verpleegtehuizen sluiten? Nee. Waar moeten dan die patiënten naar toe?

De oplossing ligt volgens mij op een heel ander vlak.

Laat de vele oudere verpleegkundigen op kosten van en door de overheid, bijscholen op die punten waarvan zij vinden dat het fout gaat in de verpleeghuiszorg. En zorg dat ze zich niets hoeven aan te trekken van de weerstand van managers of directies. Ze rapporteren aan de overheid, wel aan het geïnteresseerde deel ervan. Een verpleeghuis dat in de fout gaat of is gegaan zal het moeten doen met een aantal van deze praktijkbegeleiders. 

Het sluiten van (38) verpleeghuizen omdat ze niet goed functioneren is belachelijk. Eis een nieuwe Raad van Bestuur die verplicht wordt bij elke vergadering de praktijkbegeleider te hebben en te horen. Zorgmanagers zijn onnodig. Liever een afdelingssecretaresse die roosters, dossiers en afspraken bijhoudt en een logistiek aanspreekpunt is.

Daarnaast roulerende afdelingshoofden met passie voor hun werk en getraind in het verdragen van kritiek en natuurlijk meewerkend. Medewerkers die niet wensen bij te scholen, van welke rangorde dan ook, hebben geen keuze, zij worden ontslagen, zij zijn een gevaar op de werkvloer en een gevaar voor hun patiënten. De bijscholing hoeft niet uit eigen zak betaald te worden, dit gebeurt onder werktijd, is patiënt gericht en ook op de medewerker; de praktijkbegeleiding zorgt voor deze bijscholing op maat en op een praktisch en direct bruikbaar niveau.

Waarom oudere verpleegkundigen?

Ze hebben meestal al meer dan 30 jaar ervaring. Je hoeft hier geen mensen voor te hebben met een HBO specialisatie. Die zijn vaak heel erg theoretisch en duur.

En omdat oudere verpleegkundigen meestal niet meer aan een baan komen vanwege het de salarisschaal en het zogenaamde ziekterisico (duidelijk een vernietiging van menselijk kapitaal. En het is ook kostbaar om goede en ervaren krachten thuis te laten zitten. Zelfs 

verpleegkundigen met een 'slijtage mankement' zouden deze baan prima aankunnen.

Zo'n van Rijn snapt niets van zorg en zeker niet van verpleeghuiszorg, nog steeds niet; na de debacles met zijn vader en moeder blijft het econoompje blunders slaan. Alle geldverslindende verzinsels van de zogenaamde zorgmanagers hebben minder te maken met zorg dan het oppompen van een fietsband.

Na alle jaren van door de twee Kamers toegestane bezuinigingen en de hopeloze opgeblazen ideetjes van ene van Rijn en ene Schippers wordt de zorg steeds slechter.

.

Ondertussen luister ik naar Standpunt.nl met Van Rijn als gast. De man zegt alleen maar dat alles zou moeten (en dus gebeurt het niet) en doet niet meer dan de schuld geven aan anderen. De inspectie moet het allemaal maar regelen.

Ik weet 100% zeker dat die van Rijn echt geen notie heeft van waar hij het over heeft, dat hij liegt en fantaseert en dat hij verder weinig zinnige antwoorden geeft. Wat doet die man daar?

Wat doet Schippers daar? Wat doet Klijnsma daar? Waar was Samsom goed voor? Welke zekerheid hebben we nog van de zekerheden waar we altijd voor betaald hebben? Geen zorg, geen dokter, geen medicijnen, geen financiële hulp, geen pensioen?

Ik hoor net een suggestie van iemand die vindt dat er specifiek HBO verpleegkundigen voor wil organiseren. Ik begrijp dat niet. Ik zie in mijn werk geen voordelen, wel zie ik dat ze houden van schrijven en onderzoeken; dat is nou precies wat men in het verpleeghuis niet nodig heeft.

Over het 'waardigheid en trots project' van van Rijn reageert mijn maag direct. Heeft iemand even een teiltje?

 Wordt vervolgd.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 4-7-2016

Pedofilie, pedoseksualiteit en pederastie.

Pedofilie is het zich seksueel aangetrokken voelen tot heel jonge mensen. Pedoseksualiteit is het seks hebben met hele jonge mensen.  Pederastie is mannelijke homofiele pedofilie.

Het lijkt me handig als we die termen los zien van het houden van onze kinderen en kleinkinderen! Er is te veel mee gemoeid.

Hieronderuitleg van de 'pedo-woorden', onder de dik gedrukte letters zit de link naar originele teksten!

[ Pedofilie is een term die wordt gebruikt voor het zich seksueel primair aangetrokken voelen van volwassenen tot kinderen die nog niet geslachtsrijp zijn.  De term wordt op twee 2 manieren vaak foutief gebruikt: Ten eerste slaat de term "pedofilie" alleen op het verlangen naar seksueel contact met kinderen, niet op het daadwerkelijk hebben van seks met kinderen. Het laatste heet pedoseksualiteit. Pedofilie is niet strafbaar [onze gedachten zijn vrij], pedoseksualiteit wel.

Ten tweede is er pas sprake van pedofilie als een volwassene zich seksueel aangetrokken voelt tot prepuberale kinderen. In het dagelijks spraakgebruik wordt een volwassene die zich seksueel aangetrokken voelt tot personen die wel al geslachtsrijp, maar nog minderjarig (minder dan 18) zijn, vaak ten onrechte als pedofiel aangemerkt. Pedoseksualiteit is dan ook niet helemaal hetzelfde als het strafbare feit van seksuele handelingen met minderjarigen, wel geslachtsrijp, maar nog geen 16 jaar is.

Pedoseksualiteit wordt gezien als psychoseksuele stoornis. Een bijzondere vorm van pedofilie is pederastie. Deze term betreft enkel de mannelijke homofiele pedofilie. Er valt ook onderscheid te maken tussen pedofilie en efebofilie, het zich aangetrokken voelen tot pubers en adolescenten. Het praktiseren van het laatste is onder zekere omstandigheden niet strafbaar. Deze seksuele voorkeur wordt in het dagelijks gebruik echter meestal wel als pedofilie aangemerkt.

Een voorwaarde voor eventuele behandeling is dat strafbare handelingen moeten worden stopgezet, gedurende de duur van de behandeling. Behandeling behelst: Het verhelderen van de onderliggende seksuele behoeften, de genese van het probleem,verzoening met de toestand die onveranderlijk is, en het zoeken naar alternatieven voor de seksuele behoeften. Beheersing van de sterke neiging wordt bereikt via door de methode van de terugvalpreventie. Dat wil zeggen het grondig kennen van de manieren en alibi's om de drempel naar strafbare handeling te overtreden.]

 Op mijn vraag op Social Media hoeveel pedofielen Nederland wel niet telde, een hypothetische vraag natuurlijk om aan te geven hoeveel zedenmisdrijven er de laatste jaren in het nieuws gekomen zijn, kreeg ik het volgende 'stupide' antwoord: 12 miljoen.

Dan is het ook te begrijpen dat er zoveel commentaar komt op elk stukje over het onderwerp. Mijn vraag zou dan weer moeten zijn of wie pedofilie niet een ernstig verschijnsel vindt (bijvoorbeeld vanwege het bezitten van kinderpornografie), zelf deze vorm van seksualiteit een warm hart toedraagt, wil tolereren, (klein)kinderloos is ?

Het is natuurlijk erg simpel om onwetenden wijs te maken dat Sigmund Freud pedofilie een normaal verschijnsel vond, ook in een ouder kind relatie. Ook dat zag ik verschijnen in een tweet. Het zijn mensen die ooit iets over Freud gelezen hebben maar het nooit echt begrepen.

Hieronder enkele quotes betreffende het onderwerp uit de Wiki: 

[ De mens wordt gezien als een wezen dat primair streeft naar lustbeleving. Het menselijk handelen wordt gedreven door driften, een aangeboren drang naar bevrediging van die lusten die resulteren in het voldoen aan bepaalde levensbehoeften, zoals eten en voortplanting.

Aanvankelijk ging Freud er vanuit dat neuroses veroorzaakt worden door verleiding in de kindertijd. Later liet Freud deze gedachte los, en ontwikkelde het idee van de kinderlijke seksualiteit, en het ontstaan van neuroses door stoornissen in de ontwikkeling van de kinderlijke seksualiteit.

Ontwikkeling van het libido

In zijn theorie over de ontwikkeling van de persoonlijkheid onderscheidt Freud twee innig verbonden en parallel verlopende ontwikkelingsprocessen: de psychoseksuele ontwikkeling, en de ontwikkeling van het Ich.

Psychoseksuele ontwikkeling

Volgens Freud slaat de term seksualiteit op gedrag dat lustervaringen meebrengt, en omvat dus ook lustgevende functies zoals voeding, ontlasting, aanraking, kijken. Freud werd in zijn ideeën beïnvloed door Ernst Haeckel, die stelde dat de ontwikkeling van het individu de ontwikkeling van de soort herhaalt. Deze ontwikkeling geldt ook voor de seksuele ontwikkeling van de soort, die via orale en anale fases richting genitale seksualiteit zou zijn geëvolueerd.^[1] Freud kwam tot de volgende fasen in de ontwikkeling van het lustleven:

·                    De orale fase

·                    De anale fase

·                    De fallische fase

·                    De latentiefase

·                    De genitale fase          ]

De reactie daarop was een strakke disciplinaire opvoeding en omgang met kinderen.

Dr. Spock, volgens wiens richtlijnen in boeken over baby- en kindzorg een groot deel van de naoorlogse kinderen werden grootgebracht, was eerder voorstander van het warm en met liefde opvoeden. Echter met gebruikmaking van Freud's principes zoals hierboven beschreven.

Het is dan ook niet voor niets dat de richtlijnen van Dr. Spock verwezen zijn naar de gelijknamige SF figuur.

Nog een opmerking over pedofiele contacten, dit maal van een arts.

[ Zolang therapeuten niet inzien dat pedofiele seksuele contacten onwenselijk zijn en zij hun patiënten zelfs ‘positieve’ voorbeelden van pedofilie voorhouden, zal een therapie er voorlopig niet komen.]

Lees verder op: http://medischcontact.artsennet.nl/archief-6/tijdschriftartikel/58245/pubers-en-pedofilie.htm

Het aantal pedofielen zal dus best relatief groot zijn (natuurlijk geen 12 miljoen in Nederland) en een huiveringwekkende ontwikkeling is dat veel pedofielen hun fantasie voeden met kinderporno, materiaal dat geproduceerd kon worden door fotograferen of filmen van misbruik van jonge kinderen, sommigen nog zuigelingen.

Indirect zorgen dus deze pedofiele afnemers voor het misbruik door pederasten. Kinderpornografie is dan ook overal een verboden item. En dat is maar goed ook.

Als je in het kader van dadercursussen de beelden van ernstig misbruik van baby's hebt gezien, weet je hoezeer er controle moet zijn op de veiligheid van (kleine) kinderen. Veel pedofielen zijn wat dat betreft gevoel- en gewetenloos.

Pederasten zijn gestoord, zonder dat dit een excuus is voor het levenslang traumatiseren van kinderen. Of zelfs het doden van kinderen na misbruik.

Ook in de media worden de termen pedofiel en pedoseksueel door elkaar gehaald.

De eerste kan overtredingen begaan door het bezit van kinderporno. De tweede is een dader die kinderen misbruikt. Hieronder vallen ook de reli-pedoseksuelen: religieuzen, mannen en vrouwen die kinderen hebben misbruikt die aan hun zorg waren toevertrouwd, die hele volksstammen een levenslang trauma hebben bezorgd en die er zelden strafrechtelijk voor vervolgd zijn.

Veel kinderen met een trauma van seksueel misbruik door vertrouwenspersonen, groeien op met een 'enorme hindernis' in de relationele sfeer. Hoe vertrouw je nog mensen die van je houden en je zo misbruikt hebben?

Mensen die pedofilie geen punt van discussie vinden kunnen mij beter uit de weg gaan.

Dat wil niet zeggen dat ik iemand met pedofiele gedachten uit wil bannen uit de maatschappij. Zoals eerder gezegd, gedachten zijn vrij. 

Maar als daarnaast voor fantasieën kinderporno wordt gebruikt en erger nog kinderporno wordt vervaardigd door kinderen te misbruiken hoeft  diegene niet op mijn steun te rekenen. En pedoseksuelen kunnen net zoveel straf uitzitten als u wilt, het verandert meestal niets aan hun noodzaak om seks te willen hebben met kinderen.

Voor de veiligheid van kinderen horen deze zwaar gestoorde mensen niet onbewaakt terug te keren in de maatschappij.

© Gavi Mensch

Maastricht, 10-10-2013.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Amsterdamse_zedenzaak

http://nos.nl/artikel/560392-zedenzaak-cuijk-feiten-op-een-rij.html

http://nos.nl/artikel/560334-verdachte-drie-keer-eerder-in-beeld.html

http://nos.nl/artikel/560651-advocaat-frank-r-doorsneeman.html

http://nos.nl/artikel/560951-man-met-kinderporno-in-val-gelokt.html

http://nos.nl/artikel/561144-andere-naam-zedenzaak-na-ophef.html

http://nos.nl/artikel/560852-scherp-wet-tegen-groomen-aan.html

etc etc???????

Therapiecentrum Martijn?

.

Vorige week trof ik in mijn geboortestad een oud-collega en tevens de dochter van een vriendin. Ik had haar niet meer gezien sinds de begrafenis van haar moeder. Ze zag er wat triestig uit. Na de geijkte uitwisselingen van 'hoe het is met jou en die anderen', zocht ik naar mijn telefoon. Dat doe ik tegenwoordig altijd; zo trots als ik ben op mijn kleinkinderen, gooi ik gelijk de foto's van mijn mooiste bezit in zo'n gesprek. Haar gezicht verstrakte en ze zei vaag iets van 'oh leuk'.

Ik stak mijn arm door die van haar en troonde haar mee naar onze stamkroeg alwaar een bak koffie en een broodje bal werd besteld. Net zoals destijds. Ze liet zich meeslepen en was zo braaf dat mijn maag samenkneep van medelijden. Dit was niet de speelse collega van vroeger, de rebel en de spring-in-het-veld. Goedlachse meid. Humor. Ik wist dat ze door een hel was gegaan meer dan 20 jaar geleden. Ik  wist eigenlijk ook wel dat je dan nooit meer echt vrolijk wordt. Maar dit….

kind in therapie ©eyvd

Na de eerste slok koffie zei ik een beetje moederlijk: "Zeg het maar, wat is er. Weer problemen met je ex, het monster?"

"Ja, en nee", zei ze en naar haar kopje kijkend mompelde ze iets over omagedoe.

Ik vroeg wat ze bedoelde. "Ik word nooit Oma en ik mis dat zo vreselijk! Mijn kinderen willen geen kinderen. En dus word ik geen Oma. En ik kan dus nooit meer goedmaken wat ik bij mijn kinderen fout heb gedaan, ik kon hen niet beschermen.

Ik was even met stomheid geslagen. M. kwam uit een kinderrijk nest, een grote familie waarin ook buitenbeentjes zoals ik snel opgenomen werden. De kinderen van mijn overleden vriendin werden ook mijn vrienden, liepen bij me binnen en belden voor mijn verjaardag.

Toen M.'s partner zich vergreep aan een van hun kinderen en aan die van kennissen, was er een netwerk van steun, ook van mij.

Aangifte, geen veroordeling, geen bewijs, een hele familie getraumatiseerd. Dader loopt nog steeds vrij rond, stevig aan de drank en niemand die hem in de gaten houdt.

Ik heb een keer met hem gesproken na de rechtszaak. Gevraagd wat hem mankeerde, hoe hij kon eisen dat hij zijn kinderen mocht blijven zien. Hij grinnikte een beetje dom en zei dat het allemaal erg opgeblazen was. Spelletjes en een boze moeder. Ik heb hem nog net niet geslagen, soms wilde ik dat ik het wel gedaan had.

Ik vroeg M of dat de reden was voor de bewuste kinderloosheid van haar kinderen, knikte ze. Maar toen zei ze met een scheve sarcastische grijns dat het wel zo rustig was om je geen zorgen te hoeven maken over je schoonzoons alleen met de kleinkinderen thuis. En toen was ze stil.

De koffie werd zout. Ik pakte haar hand en zo zaten we een tijdje. We namen afscheid, nieuwe telefoonnummers uitwisselend.

Als ze deze blog leest moet ze huilen en slaapt ze weer een tijdje slecht.

Pedofielen niet zo zeer maar wel de pedoseksuelen,  de  verkrachters en aanranders, veelal mensen met een machtsprobleem, zijn een gevaar voor onze maatschappij.

Het is jammer als je zo bent:je kunt, als je enig besef van verantwoordelijkheid hebt, je melden bij een psychotherapeut of een psychiater gespecialiseerd in dit soort afwijkingen. Leren om je vreselijk te beheersen en bij kinderen uit de buurt te blijven.

Dikkerds worden in deze maatschappij weggezet als asociale vreters zonder meer.

Maar pedo's mogen in een clubje lekker verder fantaseren over hoe ze baby's en kleine kindjes verkrachten. Over de pedofielenvereniging Martijn mag je niets zeggen?

Ik wel! Weg ermee! Of het moest een therapeutisch centrum worden met behandeling en toezicht.

Voor psychiatrische hulp aan misbruikte kinderen trekken we toch  in Nederland geen geld meer uit?

De discussie hierover ga ik aan met elke verdediger van het in de doofpot stoppen of goedpraten van pederasten en pedoseksualiteit. En de haatreacties stuur ik gelijk landelijk rond!

@Gavi Mensch

Nederland BV, 6-4-2013

All right reserved 2013

Update:8-4-2013 http://nos.nl/artikel/493547-om-in-cassatie-in-zaakmartijn.html

Update:16-4-2014 http://www.telegraaf.nl/binnenland/22516441/__Verbod_dreigt_voor_pedoclub_Martijn__.html

Update:17-4-2014 http://www.rechtspraak.nl/Organisatie/Hoge-Raad/Nieuws/Pages/Advocaat-generaal-adviseert-verbod-op-de-Vereniging-Martijn.aspx

Mystery nurse voor goedkopere zorg?

.

Ik ga zorg inkopen.

Voor de zorgverzekeraars met goede bedoelingen.

Of die er zijn? Vast wel. Een zorgverzekeraar wil dat patiënten beter worden, zo snel mogelijk of op een zo gelukzalig mogelijke manier doodgaan, toch?

De zorgpremie kan dan ook weer terug naar normale proporties.

Even terug komend op dat 'zo snel mogelijk beter' worden: Gaan we beter opleiden, vooral in verpleeghuizen en thuiszorg? Gaan we dan niet meer uit van een verzorgende met een paar jaartjes extra info, die wel vreselijk haar best doet, maar eigenlijk niet weet waar ze mee bezig is?

De zorginstelling kan wel wat meer geld vragen voor haar, maar of dat in overeenstemming is met de geleverde zorg durf ik te betwijfelen.

Gaan we dan minder administratie doen? Want in veel thuiszorgzorginstellingen wordt dat steeds meer, voornamelijk omdat het allemaal bij de patiënt thuis moet gebeuren en in de daarvoor uitgetrokken tijd, zodat die kosten niet meer voor rekening komen van de zorginstelling. Daar valt wel wat voor te zeggen, natuurlijk. Een herindicatie op tijd zorgt voor continuïteit in de zorg van de patiënt. Maar moet dat dan in de tijd van bijvoorbeeld de wondverzorging? Kan dat schrijf- en belwerk niet bij de patiënt gedaan worden door een verpleegkundige die daar speciaal voor is aangesteld?

Nee dus, want zo past ze niet in de rendabele zorgtijd. De productie van zorginstellingen gaat zo omhoog. Maar of dat ook sneller herstellende patiënten oplevert? Of het een betere classificering van de patiënt oplevert? Ik twijfel daar aan. Nu komen er bij 1 patiënt gemiddeld 5 verschillende verzorgenden, gemiddeld 5 verschillende verpleegkundigen, gemiddeld 2 verschillende verpleegkundigen met een specifiek aandachtsgebied, die grotendeels langs elkaar heen werken. Er zit hier en daar wel wat verbetering in, maar toch. Patiëntgericht werken levert betere resultaten op. Wijkgericht werken ook, dat scheelt reistijd en wisselingen van professionals.

Nu die professionals. Wat leveren de zorginstellingen aan zorgdeskundigen. Mijn ervaring is dat C-verzorgenden bijna allemaal uitermate geschikt zijn voor hun werk: lichamelijke verzorging. Moeilijker wordt het met B-verzorgenden ( voorheen helpenden) die moeizaam opklimmen naar C. Daar ontbreekt veel inzicht in en kennis over de te verzorgen mensen. Dat is niet hun schuld, zij worden ingezet waar het niet zou moeten. Dat is een centenkwestie.

De verzorgenden-IG zou het niveau van de (voormalige) ziekenverzorgende moeten hebben. Maar het zijn verzorgenden met een extraatje aan kennis over ziektes en meer niet. Helaas worden zij te vaak ingezet als verpleegkundigen, op verpleegkundige routes. Ik gun hen dat wel, maar de patiënten niet. Een tijdje stage lopen is niet genoeg. Ik zie en hoor te veel. Angst door onzekerheid, te weinig begeleiding. Foutjes en vertraging in het herstelproces. Er is praktisch geen degelijke bijscholing.

Ik ben verpleegkundige met een lange staat van dienst en dus duur. Maar ik wordt ingezet op verzorgingsroutes, kostbare grap en weinig stimulerend. En dat alleen maar omdat het reistijd scheelt vaak en omdat er niet genoeg C verzorgenden zijn, die zijn allemaal een stapje gestegen, zonder hinder van kennis en ervaring in complexe zorg. Ik dank het aan internet en mijn drijfveer, dat ik bij blijf. Niet aan de instelling waar ik voor werk. Alles in mijn eigen vrije tijd natuurlijk.

Kortom, als ik zorgverzekeraar zou zijn, zou ik toetsen wie bij mijn cliënt de zorg of verpleging levert, hoe ik de beste zorg krijg voor mijn verzekeringsgeld en hoe tevreden mijn zorgpremiebetalers daarmee zijn. Laat dat niet toetsen door de instelling zelf, voor zover ik kan zien is het HKZ certificaat een lachertje.

En hoe je daar geld aan over kunt houden om dat te gebruiken voor extra mogelijkheden binnen het zorgpakket:

Iemand die ooit een schouderprobleem had en 2 x per week gedoucht wordt door een verpleegkundige, bij gebrek aan verzorgenden, kan binnen een maand zelf weer douchen, als er meer zelfzorg gestimuleerd wordt. Een half jaar indicatie wordt er afgegeven, onzin! Zo kweek je verwende mensen. Het argument is dat de cliënt haar rug niet kan wassen. Ik kan mijn rug ook niet wassen, daar heb ik een borstel met een lange steel voor.

De zorgverzekeraar zou met het gratis verstrekken van een dergelijk borstel en wat meer contact met de verzekerde, veel geld hebben kunnen besparen, genoeg om de hospice weer in het basispakket te doen. Voor hen die dat echt nodig hebben.

Zorginstellingen moeten de dure behuizingen bekostigen, de overvloed aan PC's en de werking ervan, de salarissen van mensen die men niet kan ontslaan, de hoeveelheid aan managers die vaak, door gebrek aan afweging tussen Money en Medemenselijkheid de boel vrolijk in het honderd helpen; de Raad van Bestuur met een paar ton aan salaris per persoon en jaar. Dat kan echt anders.

Ook het inkopen van materiaal is een punt. Veel wordt besteld bij de apotheek, incontinentiemateriaal bijvoorbeeld, dat is twee keer zo duur als bij het Kruitvat.

Waarom eist de zorgverzekeraar niet dat het goedkoopste met de zelfde werking wordt aangeschaft? Iemand enig idee hoeveel inco-materiaal er gebruikt wordt per verzekerde? Veel heel veel, de vergrijzing is daar deels debet aan, maar ook andere oplossingen zouden denkbaar zijn. En sondevoeding? Oppepdrankjes, gazen en pleisters? Kan toch allemaal centraal worden ingekocht? De fabrikant met de beste prijs /kwaliteitverhouding krijgt de order, dat is pas marktwerking.

Ik heb een voorstel: in opdracht van Mw. Schippers ga ik de zorginkoop sturen en controleren. Dat laatste doe ik steekproefsgewijs, bij de cliënt/ patiënt thuis, als 'Mysterynurse', onverwacht en met toestemming van de verzekerde. Controle aan het bed. Niks HKZ certificaten, geen gedoe met meetinstrumenten ( banenschepperij zonder garantie), gewoon persoonlijk.

En verder ga ik er nog steeds van uit dat zorgwerkers in de thuiszorg die per dag betaald worden, hun dagen goed afvullen. Gewoon net zoals vroeger. Het op de minuut werken levert weinig extra op en veel gemor. 36 uur werken is vaak verspreid over te veel dagen of te weinig dagen met te veel uur. Dat levert ontevreden zorgwerkers op die vaak ziek zijn. Geef de verantwoording terug aan de 'wijkzuster', wedden dat alle patiënten naar tevredenheid geholpen worden?

Het zweepje van de man van 2 ton en zijn hulpjes werkt averechts. Het kost meer dan het oplevert. En ik heb een zere rug van die zweepslagen. Ik wil zorg gaan inkopen en controleren of het geleverde ook bijdraagt tot herstel en tevredenheid van allen. Een paar simpele suggesties ook voor Mw. Schippers. Niet de mensen meer laten betalen maar betere controle!

©Gavi Mensch (toekomstig Mystery Nurse)

Nederland BV, 9-11-2011

Met dank aan Zorgvisie vor het inspirerende arttikel.
.

Griezelige persconferenties.

.



Het gebeurde in Moerdijk. Een chemiebedrijf in brand, explosies en enorme rookontwikkeling. Ik bel mijn vriendin in Klundert. Zij weet van niets terwijl de media bol staan van de berichten. Klundert (gemeente Moerdijk) is nog niet gewaarschuwd als in de rest van het gebied de crisissituatie vertaald is in Grip 4.

Ze zet de televisie en de radio aan en ik, aanstelster die ik ben, adviseer haar om water in voorraad te hebben, schoon water. Ze moet om me lachen, al jaren heeft ze noodvoorraden, maar ze is pas verhuisd en die moeten dus opnieuw aangelegd worden. Ze is toch gealarmeerd, nu.

Dan bel ik mijn zoon in Rotterdam, hij is op de hoogte, summier en ik vul de hiaten.
Ik ben bezorgd, hij heeft gevoelige luchtwegen. Maar zelfs als hij die niet zou hebben, zou ik bezorgd zijn.

De informatie die vanuit de crisisradio schalt is absoluut onvoldoende.
Waarom? Men wil waarschijnlijk geen paniek veroorzaken. En 'men' heeft ook geen hoge pet op van ons IQ, dat is wél duidelijk.
Ik volg de berichtgeving en zie op de video's veel brandweermannen en politie zonder beschermende maskers en kleding. Mijn BHV certificaat (bedrijfs hulpverlening) heb ik gehaald door dit soort situaties te bestuderen en na te denken over gevolgen, ter voorkoming van erger. Een gulden regel is 'eigen veiligheid eerst', wat denken die hardwerkende mensen slecht aan zichzelf. Niet alle rook gaat niet recht omhoog, denk ik dan.

Nu heb ik de persconferenties gehoord en gezien. Ik heb er geen goed woord voor over. In elke zin zaten wel vier tegenstrijdigheden. Zo van: het kan geen kwaad, maar men moet wel oppassen, het drinkwater is niet in gevaar, maar de drinkwaterbekkens zijn gesloten, inname van water is gestopt. De drap uit de sloten is weggepompt voordat ze in het riool terecht komt. En de vervuilde regen, waar gaat die heen? Of deze, er is geen gevaar voor de volksgezondheid, buiten liever nergens aankomen, kinderen en huisdieren binnenhouden; verzamel roetdeeltjes maar kom er niet aan. Waar laat je dan je schoenen?

Bullshit dus.

Wanneer ik hoor dat de veiligheid in het geding is gekomen door het ongelimiteerd volbouwen van die gevaarlijke bedrijfsterreinen, dat het allemaal niet helemaal volgens de regels is gegaan, verbaast mij dat ook niets. Er wordt zo vreselijk veel gesjoemeld met onze veiligheid.

Dan vraagt een lieve vriend mij,  naar aanleiding van wat ik Twitter, of ik van plan ben mijn hele leven te blijven protesteren. Mijn antwoord is: Ja! Ik protesteerde tegen kerncentrales, veel te gevaarlijk (later toen ik zwanger was van mijn jongste ontplofte Chernobyl) Vanwege de niet bestaan fall-out was het advies om even geen bladgroente te eten, voor het geval dat….

Ik protesteer tegen valse berichtgeving en veel andere en bedreigende zaken, voor al die mensen die hun schouders ophalen en dadelijk in mijn zorgtraject zitten, met een zuurstoftank aan de rollator vastgemaakt.
Ik protesteer tegen het verhaaltje dat men ophangt: de bewoners van de zuidpunt van Dordrecht kunnen beter geen groenten uit eigen tuin eten, moeten de hond uitlaten onder het afdakje van de tuin en de kindertjes naar school dragen. De rookgrens is getrokken bij de spoorlijn? De volkstuinders aan de andere kant van de rails, kunnen met een gerust hart de laatste boerenkool nog oogsten?

Geen waarschuwing voor de volksgezondheid, er zijn geen schadelijke stoffen vrijgekomen!
Tot nu toe!

De kankergevallen zullen wel ietsje stijgen, dat komt van het roken, van het ongezonde fastfood en van de uitstoot van uitlaatgassen, het is uw eigen schuld wordt ons dan verteld op de volgende persconferentie, let maar op!
En tegen de tijd dat alle onderzoeken een negatief advies hebben opgeleverd is het gewoon te laat, maar ja dat wisten we toen nog niet……

En een kleine bijkomstigheid: Een van de mooiste natuurgebieden van Nederland: 'De Bieschbos' kunnen we wel afschrijven!


©Gavi Mensch
Nederland BV, 6-1-2011

.

Zorgpolitie? Een reactie op...

Mevrouw J is mijn volgende patiënt. Ze woont in een prachtig appartement aan de rivier. Ze is achter in de zeventig en mijn opdracht is om haar een injectie en medicatie te geven en na het uittrekken van haar steunkousen het wondverband op beide scheenbenen te controleren. Haar helpen met omkleden en naar bed gaan, haar nog een wasbeurtje geven. Ze loopt slecht en gaat met een rolstoel van de woonkamer naar de slaapkamer. Er staat 15 minuten voor volgens het planblad, maar met deze ben ik dame waarschijnlijk een uur bezig, schat ik zo. 45 minuten verlies voor de zorginstelling.

Mevrouw J is de vrouw van een directeur, zo stelt zij zich voor. Ik stel mij alleen met mijn voornaam voor, mijn achternaam leidt in het stadje altijd tot vragen als: Ben je er een van….? Aangezien ik niet bij elke patiënt zin heb om van alles te horen over mijn familienaamgenoten, houd ik het bij mijn voornaam. Mevrouw J vertelt wel hoe vreselijk belangrijk haar man wel niet was en ik laat haar, zo gaat de tijd wat sneller. Terwijl ze doorratelt over recepties en de juwelen die haar man haar cadeau gaf, trek ik haar kousen vast uit, de wondverzorging moet ik van haar in de kamer doen. Ik pak een krukje: "Nee, die niet, dat was het voetenbankje van mijn man" en een ander krukje, "Voorzichtig dat u er niet doorheen zakt, u bent zo dik" en trek de kousen uit. Het verband eronder zit los en op de benen zitten bloederige schrammen. "Jeetje, was is hier gebeurd", vraag ik, "heeft u jeuk gehad?" "Ja", snauwt ze, "Jullie komen veel te laat!" Ik kijk naar de breinaalden op tafel en zie dat ze van de ouderwetse soort zijn, een beetje verweerd. Ik zie geen wol. "U hebt toch niet met de breinaalden geprobeerd te krabben?" De vrouw kijkt mij woest aan en kijkt dan uit het raam. Ik trek handschoenen aan en maak de wonden schoon met betadine, het is gelukkig allemaal oppervlakkig. Daarna verbind ik haar opnieuw. Dan pak ik de rolstoel.
Mevrouw begint aanwijzingen te geven over waar ik allemaal niet tegenaan mag botsten en wat ik beslist niet opzij mag zetten. Ik verontschuldig me en beloof alles zo te zetten dat de dagzuster dezelfde route weer kan nemen. "Nee", zegt mevrouw J, "Alles moet terug op zijn plek." Ik probeer uit te leggen dat het veel tijd kost en dat ze het vannacht toch niet ziet, maar mevrouw is boos en sneert: "Het kwam zelfs niet in mijn personeel op om me tegen te spreken, jullie zijn domme ganzen en jaloerse krengen omdat jezelf niet zulke prachtige meubeltjes hebt." Ik breng haar naar het toilet met de rolstoel, een soort slalomwedstrijd om de 'sjieke' kastjes en stoeltjes niet te raken. Als ze klaar is, ze neemt haar tijd, gaat ze weer terug in de stoel en rijd ik haar naar de slaapkamer waar ik erg moet manoeuvreren om haar zo dichtmogelijk bij de bedrand te krijgen. Mevrouw ligt eindelijk op een veel te laag bed en nu moet ik haar onderkantje nog wassen. Ik vertel haar dat ik morgen zal doorgeven dat het bed op klossen moet, dat het te laag is om iemand te kunnen verzorgen. "Klossen" krijst ze," Ik heb mijn kleinkinderen die dingen er vandaag onderuit laten halen, het was geen gezicht en ik ergerde me er al maanden aan". "We mogen en willen niet meer zo veel bukken, onze ruggen zijn daar niet tegen bestand", leg ik rustig uit terwijl ik een glimlach op mijn gezicht probeer te houden. Dan komt er van alles: ik ben daar toch voor, ze betaalt daar toch voor en wat denken wij wel? Weet ik niet meer wie zij is?

Ondertussen heb ik haar gewassen en probeer de pyjama aan te doen. Maar mevrouw wil een andere en ik moet met haar sleutels de kast openmaken. Ja, alles is op slot, 'personeel blijft onbetrouwbaar'. Na tien minuten heb ik de juiste pyjama en de sleutels weer teruggelegd op het nachtkastje. Ik doe nieuwe handschoenen aan en zet ik het spuitje dat ze moet hebben in de buikplooi en mevrouw gilt alsof ze geslacht wordt. Zulke spuitjes zijn praktisch pijnloos en ik heb er al honderden zo niet duizenden gezet. Mevrouw beticht me van opzettelijk pijn doen en wrijft over haar buik. "Niet wrijven", zeg ik, "dan krijgt u blauwe plekken", maar dat is natuurlijk tevergeefs. De broek aandoen is een lijdensweg, voor mij; het jasje doe ik niet dicht. Ik zeg tegen mevrouw dat ze dat zelf even kan doen terwijl ik opruim. In de badkamer hoor ik haar schelden over luie zusters die arme oude vrouwen zelf de knoopjes dicht laten maken. Ik kom terug met een glas water en haar medicatie. "Zet maar neer", zegt ze. "Nee, ik blijf even tot u de medicatie genomen heeft, dat is afspraak, anders vergeet u het, dat is al vaker gebeurd". Na veel protest stel ik voor dat ik een briefje maak waarop staat dat zij haar medicatie niet volgens afspraak wil in nemen en dat ze dat dan even tekent, zodat ik verder kan. Dat ik anders te laat ben bij de volgende patiënt die al bijna een uur ligt te wachten. Mevrouw slikt de medicatie onder protest en laat me nog een vol glas water neerzetten. De postoel zet ik naast het bed en ook dat doe ik niet goed. Ik trek het dekbed over haar heen, mis! Het moet maar half en dan de plaid dubbelgevouwen schuin over haar schouder. En het klokje moet zus en de alarmbel en de telefoon niet naast maar onder haar kussen. En ze heeft jeuk aan haar benen, dat gaat ze niet lang uithouden. Ik sla de boel weer open en pak een tube speciale crème uit mijn tas, trek weer nieuwe handschoenen aan, smeer voorzichtig zalf op de benen en sla het dek weer dicht. Als ik terug kom uit de badkamer heeft zij zich omgedraaid en moet alles weer opnieuw, het dek, de plaid en de bel. Haar stok, de slippers en de postoel, die ik had weggehaald om haar benen in te kunnen smeren. Dan moet de rolstoel terug naar de overvolle woonkamer en alle meubels weer op hun plek. Ik doe dat niet want de dagzuster verliest dan weer tijd en dat zeg ik ook.

Ik ben al een uur bij mevrouw J, 45 minuten te lang. Dan krijg ik gesnauwde instructies voor het uitdoen van de lichten en het afsluiten. Ik schrijf nog vlug een rapport, vermeld de klossen en de geagiteerdheid van mijn patiënte, die alweer roept. Ik loop terug naar de slaapkamer en mevrouw zit rechtop in bed. Wat doe je daar allemaal, ben je aan het snuffelen?" Ik vertel van de rapportage en nu wil ze dat eerst nog lezen. "Vraagt u dat morgen maar aan de dagzuster", zeg ik gedecideerd, "Ik moet nu echt verder". Mevrouw sneert dat ze morgen een klacht tegen mij gaat indienen. Ik doe voor de derde maal het ritueel van de plaid en bijbehorende zaken, draai de lichten uit, en roep in de gang nog een keer welterusten. Op het moment dat de deur dichtvalt, hoor ik haar nog iets zeggen. Ik draai de sleutel twee keer om en controleer de deur.

Ik ren over de lange galerij en sprint de drie verdiepingen naar beneden om mijn geïrriteerdheid te laten zakken. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik meer dan een uur te laat ben. Ik bel naar de volgende klant, die al wist dat ik te laat zou zijn. Dat is elke avond zo. Ze wacht gewoon. Wat een verademing! Nog voor ik de auto kan starten krijg ik telefoon van de centrale. Of ik nog even naar mevrouw J kan, ze zegt dat ik de deur opengelaten heb. Ik zeg tegen de centraliste dat ze mevrouw J kan verzekeren dat de deur dicht en op slot is en dat, als zij wil, ik over anderhalf uur nog even terug ga. Dat zij me dan maar even moet bellen.

Mijn volgende patiënt is een nóg oudere dame die in een arbeidershuisje woont en waar alles op de begane grond in orde is gemaakt voor haar en voor ons. Ruimte, geen bukwerk en een lijdzame patiënte die niet zo lang meer te leven heeft. Haar enige zoon is overleden, ze heeft niemand meer behalve de buurvrouw. Ik verzorg haar open buikwond, verschoon haar pyjama met doorlekplekken, fris haar op en zet ondertussen nog een kop thee. Ze is dankbaar voor het praatje, ik krijg een complimentje over het telefoontje en alles bij elkaar ben ik hier 20 minuten geweest. Zij had wel een uurtje extra kunnen gebruiken. Ik neem nog even de tijd om haar lekker in te stoppen en geef een aai over haar grijze krulletjes. Ze glimlacht.

De volgende twee patiënten krijgen alleen medicatie en dan ben ik klaar. Half 12, het is al nacht. Dan gaat de telefoon. Of ik toch mevrouw J nog wil bezoeken. Ik zeg dat ik haar terug bel. Als mevrouw J de telefoon opneemt, zeg ik mijn achternaam heel nadrukkelijk. Het is even stil. "Bent u hier net geweest", hoor ik een dun stemmetje vragen. Ik antwoord bevestigend en dan vraagt ze: "Bent u er een van…..?" Ik grinnik en beaam het. "Oh", zegt ze, "neem me niet kwalijk, dat had u beter gelijk kunnen zeggen". Ik wijs haar op de dichte voordeur en op mijn afgelopen dienst, wens haar welterusten en breek zonder meer het gesprek af. Mevrouw J was voor haar trouwen typiste op het kantoor van mijn oom. En ik heb het even gehad met dit soort patiënten die alsmaar tijd roven van anderen, roven omdat ze dat gewend zijn. Die trappen, omdat ze ooit zelf in een ondergeschikte positie hebben gezeten. Die nooit de zo aanbeden 'klasse' hebben verworven. En mijn andere patiënten lijden daaronder.

Mag ik daar dan ook een zorgpolitie voor?
Of die mevrouw Agema als vaste verzorgster voor patiënten als mevrouw J? En van haar salaris als Kamerlid kunnen we dan bij andere patiënten wat extra zorg leveren.

Dit is slechts één van de vele anekdotes die ik bewaard heb uit mijn 'Thuiszorgtijd'.
Nu gepubliceerd op het blog naar aanleiding van het zorgverguizende artikel van Jeroen Trommelen in de Volkskrant van 23-10-2010 [ 'Scherper toezicht op de ouderenzorg… Een prima idee van de pvv vinden alle deskundigen…..Daar komt de zorg politie…. Het lijkt bijna tijd voor een nieuw telefoonnummer: 113-verpleegster over de knie!]







©Gavi Mensch
19-7 2006
Bewerkt: 23-10-2010

Paniek over privacy

Nu hoor ik net op de radio dat onze privacy op het Net niet gewaarborgd is.
Welnu, die illusie over privacy  heb ik al niet meer sinds het boek van George Orwell: 1984.
Dus zelfs met de wetenschap dat big brother watches me, ben ik op toch gewoon op veel plaatsen te vinden.
Mijn blog waar je dit op leest is openbaar, mijn Windows Life profiel is gelimiteerd, zoals ook mijn Skype entree, zegt men. Maar ik ben wel  vind- en zichtbaar! En mijn ge-Twitter is een open veld zonder bewaking en Facebook ook. De Facebook-baas zegt dat hij dat aan banden gaat leggen, nou ik ben benieuwd, waarschijnlijk wordt hij stinkend rijk als hij op die uitvinding patent aanvraagt, als het lukt!

De opinies die ik instuur naar diverse tijdschriften en kranten zijn ook voor iedereen in te zien…..en wat kan het me schelen? Mijn reacties op vacatures zijn voor velen te bekijken en daar stuur ik, noodgedwongen, mijn hele cv ook nog mee, alles boven tafel. 
Ook het uploaden van mijn CV op de banensites is publiek, vrees ik. Maar wat moet je anders? Ik heb niet zo veel meer te verbergen dan hooguit een kilo of twee, drie. Dus over die privacy maak ik me eigenlijk niet zoveel zorgen, ik wil alleen niet al die ‘bekenden’ op visite hebben.

Hadden we zonder het WWW wel privacy?  Ik denk van niet.
De belastingdienst weet wat ik doe en met wie en AH weet door mijn bonuskaart wat ik eet én drink. 
En verder ben ik een open boek voor de bank en de apotheek, de huisarts.
EPD’s ( Elektronische Patiënten Dossiers)zijn zó privé dat iedereen ze op het werk kan inzien, ik weet alles van mijn patiënten. Logisch anders kan ik mijn werk niet doen. Maakt het nog wat uit? Nee toch?

Kijk als je veel te verbergen hebt, zwarte zaken en duistere connecties dan is het wel noodzaak om je verdekt op te stellen, maar wie is er nog onzichtbaar? Sinds Internet is alles zichtbaar, het is niet voor niets het World Wide Web……We zijn gevangen en we komen er nooit meer van los. Alleen de vraag wie er voor spin speelt schiet nog wel eens door mijn hoofd, maar daar krijg ik toch geen antwoord op.
Communicatie en contact, weten en leren, lesgeven en krijgen, informeren en ontkennen, humor en commercie, het is onderdeel van ons dagelijks (virtuele) leven. En waar wij connecten doet die ander dat ook.

Ik merk dat degene die geen Internet heeft of het weinig gebruikt geïsoleerd raakt; die bel ik af en toe en een enkele keer stuur ik nog een brief of kaartje. Maar ik ben al net zo lui als de rest van de virtuele mensheid. Ga maar eens een gerecyclede envelop zoeken en dan een postzegel kopen, briefpapier, want met drie velletjes voor de printer kom je al boven het standaard gewicht van een brief uit…..
Ik doe het nog maar sporadisch. Eigenlijk vind ik dat het hebben van Internet geen luxe meer is, leeftijd is ook geen belemmering en moet ik dan alle niet-gebruikers mijn blog per post gaan sturen? Dat wil zeggen: uitprinten, inkt , papier, stroom, envelop, postzegel, 2x spuug (weinig hygiënisch eigenlijk, zeker met mijn verkoudheid van dit moment), vervoer…. 
Mijn e-mails zijn nog persoonlijk, dat is niet veranderd ten opzichte van de tijd dat ik per brief correspondeerde.

De discussie over privacy op internet of daarbuiten lijkt me volkomen overbodig, die discussie over vingerafdrukken voor het paspoort ook. Mijn muis zit boordevol vingerafdrukken, CSI Maastricht is er zo achter dat ik de dader niet ben.

Lieve menschen, je bent nooit meer alleen; je wordt getapt of gescammed of gespamd, elke klantenkaart is een invasie in je privéleven. Het beste is om maar gewoon te doen of je de camera’s overal niet opmerkt. Zelfs na je dood kunnen ze met je donorcodicil nog achter je life-style komen. Je privacy, geloof mij nou maar, die zit waarschijnlijk alleen nog tussen je oren!



©Gavi Mensch
Maastricht, 18-2-10