gastblog Menno Oosterhof 2. JEUGDGGZ in de praktijk:

Er volgt nu een keuzemenu

Vrijdagavond, tien uur. Ik heb dienst en word gebeld door de psychiater van het Martiniziekenhuis Groningen. Er is op de spoedpoli een 17-jarig meisje, die op een houseparty onwel geworden is. Ze is verward. Of ik haar kan beoordelen.

'Nee, hij heeft haar zelf niet gezien.

'Ja, dat deed hij altijd wel, maar sinds de overheveling naar de gemeente van de jeugdGGZ mag dat niet meer van zijn directie. De beroepsaansprakelijkheidsverzekering van het ziekenhuis geldt niet voor jeugdhulp.

'Waar ze vandaan komt? Even kijken. Uit Drenthe, Klazinaveen.'

Ok, even nadenken. Heeft de gemeente Klazinaveen wel zorg ingekocht bij mijn instelling? Ik bel het Steunpunt Transitiejeugd Groningen.

Er volgt nu een keuzemenu. Belt u over een jeugdige uit de gemeente Groningen toets 1, belt u voor een jeugdige uit een andere gemeente  toets 2, voor alle overige vragen toets 3.

Al onze medewerkers zijn in gesprek , u wordt zo spoedig mogelijk geholpen. U kunt uw vraag ook stellen via onze website...

'Goedenavond, ik ben kinderpsychiater en ik word bij een 17-jarig meisje geroepen in het Martiniziekenhuis. Maar dit meisje komt uit Drenthe.

'Waarom ze niet naar een Drents ziekenhuis is gebracht? Omdat ze in Groningen was.

'O, dus dan moet ik Steunpunt Jeugd Drenthe bellen.'

Welkom bij transitie steunpunt Drenthe. Op dit moment is er niemand aanwezig. U kunt ons bellen op werkdagen van...

Ik besluit naar het ziekenhuis te gaan. Ik zie later wel of er zorg ingekocht is en anders maar niet.

Het meisje, Marije, is verward en duidelijk angstig. Ze heeft XTC gehad en mogelijk ook iets anders. Haar meegekomen vriendinnetje is overstuur, maar weet me wel te vertellen, dat Marije sinds kort medicijnen gebruikt. Nee, welke medicijnen weet ze niet.

Ecstasy kan gevaarlijk zijn in combinatie met sommige medicijnen. 

Ik bel de doktersdienst Drenthe.

'Goedenavond, met Menno Oosterhoff, dienstdoende jeugdpsychiater, ik bel over Marije die en die, geboren dan en dan, wonende daar en daar. Ze is in verwarde toestand binnengebracht op de spoedpoli. Kunt u zien welke medicatie gebruikt?

'O, wat kunt u dan wel zien?

'Dat ze drie dagen geleden met spoed verwezen is naar Centrum jeugd en gezin Emmen. Ok. En wat waren de bevindingen?

'O, daar krijgt de huisarts dan geen bericht meer van? Wie dan wel? De gemeente? Weet u ook welke instantie?

'Dank u, dan bel ik de gemeente.'

U bent verbonden met de Gemeente Emmen. Op dit moment is er niemand aanwezig. Wij zijn bereikbaar op werkdagen...

De internist laat me weten dat Marije wat hem betreft weg kan. Inmiddels is ze minder verward. Ja, ze gebruikt sinds drie dagen medicijnen. Witte tabletjes. Nee, ze weet niet hoe ze heten. Nee, ze weet ook niet wie het haar voorgeschreven heeft. Ze is voortdurend in tranen en uit zich erg somber. Haar ouders zijn gescheiden. Haar vader woont sinds kort ergens anders. Of dat een andere gemeente is? Dat weet ze niet. Nee, ze weet ook niet bij wie ze ingeschreven. Wat heeft dat er mee te maken? 'Niks', zeg ik. 'Laat maar.'

Ik bel haar ouders. Die nemen allebei niet op. Ik spreek met haar af dat ik haar ter observatie op een crisiscentrum wil laten opnemen. Dat wil ze zelf ook wel graag.

Ik bel met de crisisafdeling jeugd van Groningen.

'Ja, ik ben hier bij een 17-jarig meisje wat onwel geworden is op een houseparty en ik wil haar graag opnemen. Ah, fijn , jullie hebben plaats. Nee, ze komt uit Drenthe.

'O, ook niet voor een nacht?

'O, nou, dan zal ik de crisisafdeling van Drenthe bellen.'

'Ja, ik bel over een 17-jarig meisje dat ik met spoed wil laten opnemen.

'Nee, dat klopt, ik ben van crisisdienst jeugd Groningen, maar dit meisje komt uit Drenthe.

'Welke gemeente? Emmen. Of ik dat zeker weet? Ja, lieg ik. Dat ze misschien bij haar vader is ingeschreven in een andere gemeente noem ik nu maar even niet.

'O, dus er had iemand van jullie crisisdienst naar Groningen moeten komen?  Dat wist ik niet. Kan ik haar dan toch insturen? Bij hoge uitzondering. Fijn.

'O, maar jullie hebben geen plaats. Ok. Wat dan?

'Leeuwarden bellen? Maar daar heeft de gemeente Emmen toch geen zorg ingekocht? Ok, jullie hebben een onderlinge afspraak dit te verrekenen.'

Ik bel Leeuwarden.

U spreekt met de crisisafdeling jeugd Leeuwarden. Buiten kantooruren zijn wij uitsluitend bereikbaar via onze eigen crisisdienst jeugd Friese gemeentes.

De verpleging komt bij me langs. Duurt het nog lang? Marije is steeds in tranen en ze kunnen ook niet aldoor bij haar blijven. Ik doe mijn best , zeg ik. Ik heb waarschijnlijk iets. Ok, zeggen ze, maar ze kunnen hun misprijzen nauwelijks verbergen.

Ik bel de crisisdienst Friesland.

U spreekt met de crisisdienst jeugd Friesland. Er volgt nu een keuzemenu. Voor kinderen uit de gemeente Leeuwarden toets 1, voor...

'Ja, goedenavond. Ik bel over een 17-jarig meisje dat binnengebracht is in een ziekenhuis in Groningen, maar ze komt uit Drenthe, maar de Drentse crisisafdeling heeft geen plaats en zij stuurden me naar u.

'Ze komt uit gemeente Emmen.

'Ja, dat weet ik, maar er is tussen de Drentse en Friese crisisafdeling een onderlinge afspraak.

'Dat is u niet bekend? Nou, het is echt zo.

'U wilt haar dan wel opnemen? Dat stel ik erg op prijs. Hoe laat kan ze komen en waar… Ok.

Dan zal ik vervoer regelen.'

'Ja, u spreekt met Menno Oosterhoff, dienstdoende jeugdpsychiater crisisdienst Groningen. Ik bel over een Drents meisje, wat in een Gronings ziekenhuis ligt, maar nu naar een Friese crisisafdeling jeugd moet worden vervoerd.

'Wat zegt u? Ja ze komt van een ziekenhuis en ze gaat naar een crisisafdeling jeugd. Ja, dat is een jeugdhulpinstelling. Vervoer in verband met jeugdhulp moet de gemeente regelen?  Dat valt niet meer onder de verzekering?

Ik bel Steunpunt Jeugd Groningen.

'Ja, ik belde u net ook al. Ik heb nog een vraag. Het gaat over dat Drentse meisje, dat in een Gronings ziekenhuis ligt. Zij moet vervoerd worden naar een Friese jeugdhulpafdeling, maar de Groningse ambulancedienst wil dat niet doen. Weet u hoe ik het kan regelen?

'Het Drents steunpunt jeugd? Nee, die nemen niet op. Gemeente Emmen? Nee, ook niet.

'U denkt dat er afspraken zijn met de Drentse ambulancedienst? Bel ik die.'

'Met Menno Oosterhoff, dienstdoende jeugdpsychiater. Ik wil graag vervoer voor een 17-jarig meisje uit Drenthe, wat vanuit een Gronings ziekenhuis naar een Friese jeugdhulp-crisisafdeling moet worden vervoerd.

'Wat zegt u?

'U komt eraan?!?!?'

Toelichting

Dit najaar behandelt de Tweede Kamer de nieuwe Jeugdwet. Als deze aangenomen wordt dan gaat de gezondheidszorg voor jeugdigen met een psychisch probleem uit de verzekering. In plaats ervan komt er een gemeentelijke voorziening, die per gemeente kan verschillen. Bovenstaande voorbeeld ligt dus nog in de toekomst.

Als u net als 37.000 anderen wilt dat dit nooit heden wordt, teken dan de petitie.

» Teken www.petitiejeugdgzz.nl

©Menno Oosterhof

20-september 2013-09-20

All rights reserved 2013

Menno Oosterhoff is (kinder)psychiater .

Blog verscheen eerder in Artsennet en werd overgenomen met toestemming van de auteur.

Gavi Mensch

Maastricht, 20-9-2013

Snel en zonder visie

Het gebrek aan diepgang en kennis in de huidige politiek.

Melanie Henriëtte Schultz van Haegen-Maas Geesteranus vergat wat zaken aangaande NS en ProRail en waarschijnlijk ook aangaande Fyra. Rapporten over de NS moeten zelfstandig naar de Tweede Kamer kunnen lopen. Rapporten zonder pootjes blijven lekker veilig bij ambtenaar X in de onderste bureaulade. Staatssecretaris Wilma Mansveld wist van niks (Visie) en krijgt de schuld. Het speet haar van niks te weten. De te snel ingevoerde experimenten zoals die van de 130 km p/u leveren weinig meer op dan slagschipbestuurders die nu menen 160 km per uur te mogen rijden, de boete per te hard geleden kilometer blijft hetzelfde!

Dat had men natuurlijk nooit kunnen voorzien (visie).

'Ronald Plasterk met provincies op Ramkoers, minister houdt vast aan fusie plan.

Utrecht is tegen het te snelle experiment zonder visie'. Ik ben benieuwd wat er van terechtkomt als ook Commissaris van de Koningin in Noord-Holland niet bij is met zo'n samenvoeging van provincies op korte termijn. Ik ben ook benieuwd wat er gaat gebeuren met zaken als AWBZ en aanbestedingen bijvoorbeeld. Meer rompslomp, meer papier, verder van de burger af. Welja, als burgers het opgeven wordt het vanzelf goedkoop.

Henk Kamp wil snel duidelijkheid in de discussie over de mogelijke opwarming van de aarde. Alle bewijzen die daarvoor geleverd zijn passen niet in zijn visie. Zoals hij ook nooit begrepen heeft dat je werknemers niet continu kunt laten verhuizen voor een baan. Zonder beschikbare woonruimte, zonder NS of reiskostenforfait, zonder ontwortelde gezinnen en zonder langdurige contracten en ontslagbescherming is dat niet mogelijk. Welles, zegt Kamp en toont daarmee zijn kortzichtigheid. Ook moet men de aardbevingen maar voor lief nemen in Groningen, de gasinkomsten zijn erg belangrijk.

 Ondanks alle schrijnende en neerbuigende opmerkingen over de handicaps van Jette Klijnsma heeft ze het gemaakt en is ze een voorbeeld van hoe het ook kan. Een doorzetster die nu ook al afgerekend wordt op haar manier van praten, ze schreeuwt namelijk niet. En schreeuwen en blèren is blijkbaar de enige verstaanbare taal vandaag de dag. Het snelle voornemen tot sluiten van sociale werkvoorziening voor mensen met een beperking is dus een dubbele streep door haar rolmodel functie. Het ministerie staat waarschijnlijk deels onder leiding van Wientjes, die de opname van mensen met een arbeidsbeperking niet wil neerleggen bij VVD werkgevers (zijn er nog andere?). Op goede alternatieven is dus nog geen zicht (visie).

Stef Blok De Tweede Kamer komt dinsdag door agendaproblemen niet meer toe aan het debat over de huurverhoging voor mensen in een corporatiewoning, hij moet de verhoging snel doorvoeren, wil hij die nog dit jaar invoeren. De oppositie in de Tweede Kamer heeft het niet op die haast, daar is de zaak te belangrijk voor. Evengoed wordt het plan er snel doorgedrukt met gebruikmaking van christenen die hun oppositie-visie verkwanselen voor concessies.

Jeroen Dijsselbloem geeft even snel €550.000, - 'salaris' aan een nieuwe staatsbankdirecteur. Heel bijzonder, hij doet dat vanuit de visie dat het een reuze klus is. Zo is het wassen en aankleden van een patiënt van 100 kilo ook maar die verzorgende verdient een slechts 22000 bruto per jaar, een mensenleven is dus weinig waard.

Edith Schippers geeft blijk van visieloosheid en curriculaire ambitie door op de schoot van zorgverzekeraars te zwijmelen over de snel onderzochte zogenaamde waterdichte veiligheid van haar EPD, (BSIWY*), over wat er allemaal niet moet in de zorg en dat ze van mening is dat ze de tabakslobbyprijs (update 11-3-2013) verdiend heeft door snel ook nog even het algeheel horeca rookverbod er door te drukken in plaats van overal. Over de invulling van de basispakketten van de zorgverzekering vraagt ze nu snel advies, wetend dat haar visie in zorgkringen op geen enkele manier gewaardeerd wordt.

*BSIWY=Big Sister Is  Watching You.

Frans Timmermans beschouwt de Bulgaarse conclusies als een bevestiging van de Nederlandse positie dat Hezbollah een terroristische organisatie is. Hij vindt dat er op korte termijn in de EU besproken moet worden welke consequenties hieraan verbinden worden (vaststelling was uit 2004). Ook wil hij snel een Nederlandse trainingsmissie voor militairen in Mali, hopelijk nog voordat Frankrijk zijn troepen uit Mali weghaalt (a.s. maart). Wil hij ook krantenkoppen zoals bij de Kunduz missie?

Ook zijn visie op Europa is erg duidelijk, niet tegen Europa, niet voor een federale staat maar ergens daar tussenin. Amen

Mark Rutte is alleen nog zichtbaar op persco's en met zijn mapje voorgekauwde uitspraken in de Tweede Kamer. Hij is voornamelijk herkenbaar aan zijn eeuwig slecht zittende pakken die in veel kringen al benoemd worden als de erfenis van andere premiers en tig keer vermaakt. Precies zoals de visie van deze premier. Geërfd en per maand aangepast aan de lopende kwesties. De secretaris verandert alleen de data en de namen in dat wat Rutte opleest. De valse Ruttesmile wordt trouwens snel zuurder.

Ik kan hier nog veel snelle zaken en ontoereikende visies aan toevoegen. Nederland wordt, mijns inziens, bestuurd door de spelers van een monopoliespel. In plaats van speelgeld wordt het onze gebruikt. We worden geacht de mond te houden. Wij spelen immers niet mee. Wij hebben gewoon fout gekozen, niet zo vreemd met de hoeveelheid leugenaars die hun billen op een zachte stoel geplant hebben.

Laten we snel aan de slag gaan mensen met visie, behoedzaam en transparant overleggend. Ministers met inzicht in hun post, kennis van zaken. Examens voor politici, werk op niveau mag van mij, maar dat niveau moet wel een bijdrage leveren.

Strafbladen en vergeten schandalen, het kan echt niet.

Voor visie, integriteit en weldoordacht werk hebben we duidelijk een ander soort regering nodig.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 13-2-2013

Nog meer visieloze snelle acties van andere politici? Laat het me weten.

Update  16-2-2013 met meer info en beter geschreven! Van  de hand van Marc Chavannes NRC http://www.nrc.nl/opklaringen/2013/02/16/prorail-flater-is-geen-incident/

Update 11-3-2013 Over de tabakslobby! http://www.tabaknee.nl/

.

Domme krachten

.

Het is allemaal anders, minder en lager, veelal dommer en brutaler.

Niet precies waar je het voor doet. Hard werken, goed opvoeden, kwaliteit proberen te leveren op alle vlakken. Het is een eenzame strijd. We zijn maar met zo weinigen.

Dit wordt een wat arrogant stukje; als je daar niet doorheen kunt kijken, kun je nu beter stoppen.

Iets wat ik nooit gedaan heb doe ik nu: 's nachts, piekeren. Nooit is niet helemaal waar. Ik piekerde wel eens hoe ik van mijn kleine salarisje twee kinderen moest grootbrengen. Hoe ik aan het eind van de maand toch dat tientje kon overhouden voor calamiteiten. Tot nu toe is dat gelukt maar niet zomaar.

                                           

Zuinig zijn was troef. Weinig voor mij, alles voor de drie musketiers. Mijn kinderen hebben eigen levens, zijn selfsupporting en hebben de juiste instelling  Ze kunnen, net als ik, lezen en schrijven, rekenen en zijn veelzijdig en creatief, intelligentsia met een open blik. Ze spreken minimaal drie talen vloeiend. En elke oprisping van een populaire narrow mind kan ik nog steeds weerleggen en hopelijk sturen.

Tegenwoordig lig ik wakker van de hoeveelheid idioten om me heen. Ongebreidelde egootjes, nitwitten met een blik van 'dat doe ik even', beneden gemiddeld intelligent, weinig ontwikkeld, onbereisd en niet belezen.

Zo'n MP als Mark Rutte, heeft hij wel eens ergens anders gekeken? Hoe het daar werkt? Iets van de grond af opgebouwd? Ik vrees van niet. Ik vind het een domme papegaai die zijn ambtenaren napraat, zelf geen mening heeft en zich heen en weer laat duwen. En slecht zijn talen spreekt, slecht rekent en veel jokt.

De meeste ministers zijn van hetzelfde laken een pak. Ondeskundig, egotrippend, star en narcistisch. Veel politici kunnen zich bij die groep voegen, dezelfde makelij. En zo ook zorgbestuurders, schoolleiders, directeuren van vastgoedcorporaties. Zakkenvullend en vriendendiensten verlenend.

'Gelukkig' vallen ze niet op noch in Europa noch in de rest van de wereld; het charisma, het normbesef, de eerlijkheid, de empathie en het IQ en EQ van de 'machtigste 'luitjes is middelmatig, als het dat niveau al haalt. Liegen en bedriegen, roven en valse beloftes, het is aan de orde van de dag. Een walgelijke maatschappij is het resultaat.

We zijn middelmatig geworden, las ik in de krant vanmorgen.

De besten moeten zich aanpassen aan de middelmaat. En de middelmaat is een maat die elke dag een tree lager komt te staan. Om op te vallen kun je nog hard gaan schreeuwen zoals de populistische ultra-rechtsen, de fascisten en racisten en de reli- en andere fanatici. 

Maar hoe harder ze gaan schreeuwen, des te meer laten ze zien hoe kort hun stof is.

Het laken voor dat pak is nog niet toereikend voor een korte broek.

Veel machthebbers spelen met ons leven en de inhoud ervan zoals kleine jongetjes met autootjes spelen. Hard tegen elkaar aan botsen, tegen de muur op rijden en dan gierend van de lach 'KNAL' zeggen; nooit hoor je 'KIJK UIT'.

Ze kijken niet vooruit. 
Ook de politici niet.

Dat we geen schulden mogen nalaten voor de volgende generaties is de grootste onzin die er is. 
We (de meesten van mijn leeftijd) hebben het land schuldenarm gewerkt, we zijn zuinig geweest, hebben gespaard van kleine salarissen. Huis afbetaald, schulden hebben was (en is ) niet handig.

'Knal', zegt de middelmaat, 'jullie zijn stom, als je schulden had gehad had je minder belasting hoeven betalen'. De wereld op zijn kop. Ik werk nu om de schulden van anderen ook nog weg te werken.

Ik protesteer dus op mijn manier.

Heel mijn leven het goede voorbeeld moeten geven. Aan lastige broertjes, aan medewerkers, aan mijn kinderen, aan de buren, aan collega's, aan patiënten, aan leerlingen, aan klanten.

Een taak die ik serieus genomen heb en waar ik trots op kon zijn. Niet altijd gelukt maar wel altijd nagestreefd. Nu bestraft!

Is het zinloos geworden om te proberen om de dingen zo goed mogelijk te doen?

De middelmaat om me heen maakt dat ik me steeds eenzamer ga voelen. Ik zal ook wel niet de enige zijn. Van mijn mensen hoor ik dezelfde klachten als hierboven. Populisme rekent op dat soort gevoelens maar aangezien populisten heel eenzijdig en vrij dom zijn, vervliegt hun boodschap voor deze in mijn buurt is.

Ik ben domme mensen spuugzat.

Ik heb weinig aansluiting, dat ligt geheel aan mij.

Ik hoef geen tv te kijken want over het algemeen erger ik me rot aan zoveel dommigheid.

De kranten lees ik nog, als er ten minste iets leesbaars in geschreven staat. Gebral lees ik ook niet. Ongecheckte feiten check ik meestal maar zelf.

Ik kan nog genieten van een spitse column, van aangrijpende muziek, van een goede film en van bijzondere kunst, van intelligente humor en van een goed geschreven boek. Ik geniet van mijn kinderen en kleinkinderen, van het geluk van anderen, van mijn vriendinnen en vrienden. Wat dat betreft prijs ik mij zeer gelukkig.

Helaas is het in mijn omgeving allemaal anders, minder en lager, veelal dommer en brutaler.

Ik ben er niet blij mee, dat is duidelijk!

©Gavi Mensch

Nederland BV,12-12-2012

. 

Zorgpolitie? Een reactie op...

Mevrouw J is mijn volgende patiënt. Ze woont in een prachtig appartement aan de rivier. Ze is achter in de zeventig en mijn opdracht is om haar een injectie en medicatie te geven en na het uittrekken van haar steunkousen het wondverband op beide scheenbenen te controleren. Haar helpen met omkleden en naar bed gaan, haar nog een wasbeurtje geven. Ze loopt slecht en gaat met een rolstoel van de woonkamer naar de slaapkamer. Er staat 15 minuten voor volgens het planblad, maar met deze ben ik dame waarschijnlijk een uur bezig, schat ik zo. 45 minuten verlies voor de zorginstelling.

Mevrouw J is de vrouw van een directeur, zo stelt zij zich voor. Ik stel mij alleen met mijn voornaam voor, mijn achternaam leidt in het stadje altijd tot vragen als: Ben je er een van….? Aangezien ik niet bij elke patiënt zin heb om van alles te horen over mijn familienaamgenoten, houd ik het bij mijn voornaam. Mevrouw J vertelt wel hoe vreselijk belangrijk haar man wel niet was en ik laat haar, zo gaat de tijd wat sneller. Terwijl ze doorratelt over recepties en de juwelen die haar man haar cadeau gaf, trek ik haar kousen vast uit, de wondverzorging moet ik van haar in de kamer doen. Ik pak een krukje: "Nee, die niet, dat was het voetenbankje van mijn man" en een ander krukje, "Voorzichtig dat u er niet doorheen zakt, u bent zo dik" en trek de kousen uit. Het verband eronder zit los en op de benen zitten bloederige schrammen. "Jeetje, was is hier gebeurd", vraag ik, "heeft u jeuk gehad?" "Ja", snauwt ze, "Jullie komen veel te laat!" Ik kijk naar de breinaalden op tafel en zie dat ze van de ouderwetse soort zijn, een beetje verweerd. Ik zie geen wol. "U hebt toch niet met de breinaalden geprobeerd te krabben?" De vrouw kijkt mij woest aan en kijkt dan uit het raam. Ik trek handschoenen aan en maak de wonden schoon met betadine, het is gelukkig allemaal oppervlakkig. Daarna verbind ik haar opnieuw. Dan pak ik de rolstoel.
Mevrouw begint aanwijzingen te geven over waar ik allemaal niet tegenaan mag botsten en wat ik beslist niet opzij mag zetten. Ik verontschuldig me en beloof alles zo te zetten dat de dagzuster dezelfde route weer kan nemen. "Nee", zegt mevrouw J, "Alles moet terug op zijn plek." Ik probeer uit te leggen dat het veel tijd kost en dat ze het vannacht toch niet ziet, maar mevrouw is boos en sneert: "Het kwam zelfs niet in mijn personeel op om me tegen te spreken, jullie zijn domme ganzen en jaloerse krengen omdat jezelf niet zulke prachtige meubeltjes hebt." Ik breng haar naar het toilet met de rolstoel, een soort slalomwedstrijd om de 'sjieke' kastjes en stoeltjes niet te raken. Als ze klaar is, ze neemt haar tijd, gaat ze weer terug in de stoel en rijd ik haar naar de slaapkamer waar ik erg moet manoeuvreren om haar zo dichtmogelijk bij de bedrand te krijgen. Mevrouw ligt eindelijk op een veel te laag bed en nu moet ik haar onderkantje nog wassen. Ik vertel haar dat ik morgen zal doorgeven dat het bed op klossen moet, dat het te laag is om iemand te kunnen verzorgen. "Klossen" krijst ze," Ik heb mijn kleinkinderen die dingen er vandaag onderuit laten halen, het was geen gezicht en ik ergerde me er al maanden aan". "We mogen en willen niet meer zo veel bukken, onze ruggen zijn daar niet tegen bestand", leg ik rustig uit terwijl ik een glimlach op mijn gezicht probeer te houden. Dan komt er van alles: ik ben daar toch voor, ze betaalt daar toch voor en wat denken wij wel? Weet ik niet meer wie zij is?

Ondertussen heb ik haar gewassen en probeer de pyjama aan te doen. Maar mevrouw wil een andere en ik moet met haar sleutels de kast openmaken. Ja, alles is op slot, 'personeel blijft onbetrouwbaar'. Na tien minuten heb ik de juiste pyjama en de sleutels weer teruggelegd op het nachtkastje. Ik doe nieuwe handschoenen aan en zet ik het spuitje dat ze moet hebben in de buikplooi en mevrouw gilt alsof ze geslacht wordt. Zulke spuitjes zijn praktisch pijnloos en ik heb er al honderden zo niet duizenden gezet. Mevrouw beticht me van opzettelijk pijn doen en wrijft over haar buik. "Niet wrijven", zeg ik, "dan krijgt u blauwe plekken", maar dat is natuurlijk tevergeefs. De broek aandoen is een lijdensweg, voor mij; het jasje doe ik niet dicht. Ik zeg tegen mevrouw dat ze dat zelf even kan doen terwijl ik opruim. In de badkamer hoor ik haar schelden over luie zusters die arme oude vrouwen zelf de knoopjes dicht laten maken. Ik kom terug met een glas water en haar medicatie. "Zet maar neer", zegt ze. "Nee, ik blijf even tot u de medicatie genomen heeft, dat is afspraak, anders vergeet u het, dat is al vaker gebeurd". Na veel protest stel ik voor dat ik een briefje maak waarop staat dat zij haar medicatie niet volgens afspraak wil in nemen en dat ze dat dan even tekent, zodat ik verder kan. Dat ik anders te laat ben bij de volgende patiënt die al bijna een uur ligt te wachten. Mevrouw slikt de medicatie onder protest en laat me nog een vol glas water neerzetten. De postoel zet ik naast het bed en ook dat doe ik niet goed. Ik trek het dekbed over haar heen, mis! Het moet maar half en dan de plaid dubbelgevouwen schuin over haar schouder. En het klokje moet zus en de alarmbel en de telefoon niet naast maar onder haar kussen. En ze heeft jeuk aan haar benen, dat gaat ze niet lang uithouden. Ik sla de boel weer open en pak een tube speciale crème uit mijn tas, trek weer nieuwe handschoenen aan, smeer voorzichtig zalf op de benen en sla het dek weer dicht. Als ik terug kom uit de badkamer heeft zij zich omgedraaid en moet alles weer opnieuw, het dek, de plaid en de bel. Haar stok, de slippers en de postoel, die ik had weggehaald om haar benen in te kunnen smeren. Dan moet de rolstoel terug naar de overvolle woonkamer en alle meubels weer op hun plek. Ik doe dat niet want de dagzuster verliest dan weer tijd en dat zeg ik ook.

Ik ben al een uur bij mevrouw J, 45 minuten te lang. Dan krijg ik gesnauwde instructies voor het uitdoen van de lichten en het afsluiten. Ik schrijf nog vlug een rapport, vermeld de klossen en de geagiteerdheid van mijn patiënte, die alweer roept. Ik loop terug naar de slaapkamer en mevrouw zit rechtop in bed. Wat doe je daar allemaal, ben je aan het snuffelen?" Ik vertel van de rapportage en nu wil ze dat eerst nog lezen. "Vraagt u dat morgen maar aan de dagzuster", zeg ik gedecideerd, "Ik moet nu echt verder". Mevrouw sneert dat ze morgen een klacht tegen mij gaat indienen. Ik doe voor de derde maal het ritueel van de plaid en bijbehorende zaken, draai de lichten uit, en roep in de gang nog een keer welterusten. Op het moment dat de deur dichtvalt, hoor ik haar nog iets zeggen. Ik draai de sleutel twee keer om en controleer de deur.

Ik ren over de lange galerij en sprint de drie verdiepingen naar beneden om mijn geïrriteerdheid te laten zakken. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik meer dan een uur te laat ben. Ik bel naar de volgende klant, die al wist dat ik te laat zou zijn. Dat is elke avond zo. Ze wacht gewoon. Wat een verademing! Nog voor ik de auto kan starten krijg ik telefoon van de centrale. Of ik nog even naar mevrouw J kan, ze zegt dat ik de deur opengelaten heb. Ik zeg tegen de centraliste dat ze mevrouw J kan verzekeren dat de deur dicht en op slot is en dat, als zij wil, ik over anderhalf uur nog even terug ga. Dat zij me dan maar even moet bellen.

Mijn volgende patiënt is een nóg oudere dame die in een arbeidershuisje woont en waar alles op de begane grond in orde is gemaakt voor haar en voor ons. Ruimte, geen bukwerk en een lijdzame patiënte die niet zo lang meer te leven heeft. Haar enige zoon is overleden, ze heeft niemand meer behalve de buurvrouw. Ik verzorg haar open buikwond, verschoon haar pyjama met doorlekplekken, fris haar op en zet ondertussen nog een kop thee. Ze is dankbaar voor het praatje, ik krijg een complimentje over het telefoontje en alles bij elkaar ben ik hier 20 minuten geweest. Zij had wel een uurtje extra kunnen gebruiken. Ik neem nog even de tijd om haar lekker in te stoppen en geef een aai over haar grijze krulletjes. Ze glimlacht.

De volgende twee patiënten krijgen alleen medicatie en dan ben ik klaar. Half 12, het is al nacht. Dan gaat de telefoon. Of ik toch mevrouw J nog wil bezoeken. Ik zeg dat ik haar terug bel. Als mevrouw J de telefoon opneemt, zeg ik mijn achternaam heel nadrukkelijk. Het is even stil. "Bent u hier net geweest", hoor ik een dun stemmetje vragen. Ik antwoord bevestigend en dan vraagt ze: "Bent u er een van…..?" Ik grinnik en beaam het. "Oh", zegt ze, "neem me niet kwalijk, dat had u beter gelijk kunnen zeggen". Ik wijs haar op de dichte voordeur en op mijn afgelopen dienst, wens haar welterusten en breek zonder meer het gesprek af. Mevrouw J was voor haar trouwen typiste op het kantoor van mijn oom. En ik heb het even gehad met dit soort patiënten die alsmaar tijd roven van anderen, roven omdat ze dat gewend zijn. Die trappen, omdat ze ooit zelf in een ondergeschikte positie hebben gezeten. Die nooit de zo aanbeden 'klasse' hebben verworven. En mijn andere patiënten lijden daaronder.

Mag ik daar dan ook een zorgpolitie voor?
Of die mevrouw Agema als vaste verzorgster voor patiënten als mevrouw J? En van haar salaris als Kamerlid kunnen we dan bij andere patiënten wat extra zorg leveren.

Dit is slechts één van de vele anekdotes die ik bewaard heb uit mijn 'Thuiszorgtijd'.
Nu gepubliceerd op het blog naar aanleiding van het zorgverguizende artikel van Jeroen Trommelen in de Volkskrant van 23-10-2010 [ 'Scherper toezicht op de ouderenzorg… Een prima idee van de pvv vinden alle deskundigen…..Daar komt de zorg politie…. Het lijkt bijna tijd voor een nieuw telefoonnummer: 113-verpleegster over de knie!]







©Gavi Mensch
19-7 2006
Bewerkt: 23-10-2010

Actie voeren kan je op 2 jaar gevangenis komen te staan...

...... hoor ik net op de radio, 't is wat en dat in een land vol protestanten!

Ouders hebben de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de kinderen niet op straat komen te staan. We hebben het hier over uitgeprocedeerde asielzoekers, ook over alleenstaande moeders die met jonge kinderen uit de detentiecentra worden gezet. Dan hadden ze hier maar niet moeten komen, hoor ik een draaikont van de VVD en woordvoerder asielzaken op de radio zeggen, zoiets als ‘ bezint eer ge begint’? Alsof die vrouwen een keuze hebben? Dan had er in het land van herkomst maar niets moeten gebeuren waardoor die moeder moest vluchten met haar kinderen, daar moet die VVD'er zich maar mee gaan bemoeien, vind ik.

En dan is er gelukkig de actievoerster die zich inzet voor uitgeprocedeerde vreemdelingen met kinderen, die in detentiecentra zitten te wachten op uitzetting, vaak terug moeten naar de hel. Ze ketent zich uit protest vast aan de hekken van zo'n centrum en heeft ooit een politieman een grote mond gegeven (en dus een ambtenaar in functie beledigd), waardoor ze voor moest komen.

Bij de behandeling van de zaak gaf justitie aan dat ze op de lijst van actieve veelplegers staat, hetgeen betekent dat haar een ISD maatregel kan worden opgelegd. ( ISD is instelling voor stelselmatige daders). Dat moet dan nog wel goedgekeurd worden door een rechter. Of dat gaat gebeuren is nog maar de vraag want het aantal onherroepelijke veroordelingen voldoet (nog) niet aan de officiële richtlijn voor de ISD maatregel. Ze kreeg ook een brief thuisgestuurd met daarin de dreiging met de ISD maatregel en een oproep om haar gedrag te verbeteren en contact te zoeken met verslavingshulp en de reclassering. Van een verslavingsproblematiek is overigens geen sprake.
Een adoptie-agent ( Jessus, toch niet zo’n Sander-V -type die eigenlijk niet door de psychologische tests voor politieman had mogen komen) moet de activiste helpen om haar leven te verbeteren!
Ik word erg boos van dit soort berichten. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid is groot, ik protesteer!

Het opsluiten van vreemdelingen in kampen is tegen mijn principes, ik betaal liever belasting voor een paar vreemdelingen meer dan de enorme zorgpremie voor het bizarre salaris van een zorginstellingdirecteur. En ik denk dat als je Nederlanders de keus geeft, de meeste daarmee akkoord gaan.

En dan die ISD maatregel: De penitentiaire inrichting moet er voor zorgen dat de veelplegers weer ( gebrainwashed) met sociale vaardigheden terug kunnen naar de maatschappij. Die gedetineerden gaan naar een PPC, Penitentiair Psychiatrisch Centrum,of een FPA, Forensisch Psychiatrische Afdeling en worden aldaar begeleid door sociotherapeuten, liefst nog kneedbare, jonge en slechtbetaalde mensen die je kunt leren doen zonder denken, protocollenwerkers, gemengd met wat sterke mannen en wat oude rotten uit het gevangeniswezen. Een psychiater is aanwezig, heeft wel veel te veel patiënten en ook te veel assistenten die het vak nog moeten leren. De patiënten/cliënten zijn van het soort dat je niet op straat tegen wilt komen, ondetineerbaar vanwege hun psychiatrisch problematiek en gevaarlijk vanwege hun delictgeschiedenis, verkrachting, moord en doodslag is meer dan eens een item in de dossiers.

Even tussendoor, het opzetten van voorgenoemde afdelingen is een hype en ze schieten als paddenstoelen uit de grond, veel instellingen hopen hiermee hun kas weer aan te kunnen vullen aangezien ze (goed) betaald worden door Justitie en niet door de failliete AWBZ.

Ik heb gesolliciteerd naar zo’n functie, eerst bij een PPC. Helaas mijn psychologische test gaf aan dat ik geen doorzettingsvermogen heb, geen inzicht, de kantjes er snel vanaf loop en ook niet in het bezit ben van sociale vaardigheden (te mondig?), beetje marginaal type, cést moi!  De brief met de testuitslagen kwam via de post in een open enveloppe van het Ministerie van Justitie en ik hoop nog steeds dat een onwelwillende TNT-bezorger de bizarre uitslag niet op Internet heeft geplaatst! 

Daarna heb ik ook gesolliciteerd bij een andere, dit keer een psychiatrische, instelling die in het bezit was van zo’n FPA, waar ik direct aangenomen werd en aardig wat complimenten kreeg van de psychiater en de “patiënten”. En waar ik aan het eind van mijn proeftijd weggebonjourd werd, nadat ik een grote mond van een wel heel jonge collega gepareerd had met het haar wijzen op de voorbeeld functie die wij hebben; volgens de zwaar overspannen en angstige unitmanager paste ik niet in het profiel van haar afdeling. Ook goed! 

Maar als ik nu dan zie wat me dadelijk kan gebeuren als ik schrijf over ongerechtigheden en mijn steun betuig aan degenen die dat protesteren in persoon doen, zoals: Nederland bekent Kleur, Women On Waves, Greenpeace of Bert Smeets, die buiten het door Deetman geleide onderzoek om, vecht tegen de Katholieke Kerk en het gepleegde misbruik door paters, om maar een paar acties te noemen, moet ik me dan gaan bezinnen? 

Niet meer protesteren? Als ze mij opsluiten in een isoleercel en dat gebeurt ook in een FPA, (zie ook mijn schrijfsel “separeren”, jan. 2010) dan is de beer los. Heeft op mij, zeker weten, een omgekeerd effect.

En Wilders dan? Die mag alles zeggen, overal naar toe om mijn niet-mening uit te dragen, Nederland voor gek te zetten, doorlopend mensen mag beledigen, ook ambtenaren in functie (o.a. moslimpolitieagenten) en ga zo maar door. Ik vind hem echt rijp voor zo’n IBS maatregel en zie hem graag van zijn vrijheden beroofd in een PPC, met een overspannen manager als sociotherapeut die gaat proberen om hem als een sociaaldenkend mens weer in de maatschappij te krijgen. En ik vraag me natuurlijk af of hij ook zo’n brief heeft gekregen.

Vandaag, 21 maart, is de Internationale dag tegen racisme en wilde ik nog even kwijt hoe ik met racisten als Wilders en consorten zou omgaan. Maar vooral wat de gevolgen kunnen zijn voor degenen die herhaaldelijk tegen onrecht protesteren!

Het is maar dat je het weet!



©Gavi Mensch
Maastricht, 21-3-2010