Ergens op een vreemd fröbelblog

 Jaren geleden had ik een 'beste vriend', anesthesioloog in het ziekenhuis waar ik ooit werkte. Een man met een roeping, een brombeer die ook 'buiten dienst' zijn bed uitkwam voor zijn patiënten, die goud was voor zieke kinderen en zeer bedreven in het bestrijden van pijn.

De laatste jaren van zijn leven schreven we frequent, ik woonde in het buitenland en hij was ongeneeslijk ziek, hij had een inoperabele tumor. Vaak gingen onze brieven over oude ziekenhuisroddels, in de vorm van 'weet je nog.....'. Maar soms was de toon serieus en eenmaal schreef hij dat hij boos was over het gedrag van een collega. Hij zei dat sommige oudere anesthesisten iets opgelopen hadden, voornamelijk van de hoeveelheid gassen die ze als jonge anesthesiologen hadden ingeademd. Smalhout was zo iemand, zei hij. 

Waar we in het verleden plezier hadden gehad met de boekjes van Smalhout, bleek de toon te veranderen toen hij columns ging schrijven voor de Telegraaf. De combinatie Joods en Telegraaf vonden we bijzonder, Smalhout bleek het syndroom van het geplaagde jongetje te hebben. Ook bij mijn Joodse vrienden en kennissen bleek Smalhout niet geliefd, hij werd neergezet als haatdragend en racistisch. Persoonlijk vond ik het extra erg toen hij ook nog een lading verboden wapens in huis bleek te hebben. Waarom hij daar nooit voor veroordeeld is, is mij een raadsel. Het is niet te rijmen, de combinatie van wapens en arts.

Mijn  beste vriend overleed, veel te jong, nu zo'n 5 jaar geleden. Ik zou in deze tijden een spannende briefwisseling met hem hebben gehad.

Hoe ik daar nu zo opeens op kom?

Wel, een of andere ultranitwit noemt mijn naam in een vreemd fröbelblog samen met die van Smalhout en de Telegraaf. Niet iets waar ik vrolijk van word, noch Smalhout noch de blogfröbelaar behoren tot mijn menschenkring en de Telegraaf mag bij mij niet eens in de kattenbak.

De in mijn archief bewaarde column van Theo van Gogh, als reactie op de eveneens bewaarde column van Frits Abrahams moet een afdoend antwoord zijn verder.

@GaviMensch
Nederland BV, 8-7-2012

.

Schrijfsel over en van Uitslag met verpleeg-kundig commentaar van Ineke Wolf

.

Het is zomer, het is warm ondanks de regenachtige dagen en veel van mijn patiënten lijden onder Uitslag. Ze hebben ook wel smetplekken, onder borsten, tussen billen, onder de buik en in de liezen. En als dat niet goed behandeld word zie je daar Uitslag ontstaan. Het jeukt vreselijk en mijn patiënten worden er nog zieker van dan ze al waren. Uitslag moet dus met de grootste spoed behandeld worden.

Even over het superdomme hersenspinsel van Uitslag, Sabine, iets gristelijks met een nominatie voor topmodel van het CDA (lees dom met de goede maten). Ik laat iedereen maar even meegenieten van haar blogje dat ik via de nieuwsbrief van Zorg en Welzijn toegestuurd kreeg.

Zit u stevig? Daar komt ie……

De waardevolle samenleving door Sabine Uitslag


Iets doen voor een ander: is dat waardevol of kost het vooral tijd? Laatst was ik in het weekend een ontbijtje aan het klaar maken voor mezelf en m’n lief en ik vroeg me af: ben ik nu aan het mantelzorgen? Wat is eigenlijk de definitie van mantelzorg? Want wat is ‘normale zorg’ voor een ander en wat is extra? Is dat dan niet voor iedereen anders? Dat zijn zo van die vragen die me de hele week kunnen bezighouden.

Wat ik overal lees en hoor is dat de groep mantelzorgers heel groot is en dat ze het enorm zwaar hebben. Maar hoe ging dat ‘vroeger’ dan? Was het, toen er nog geen computer, skype, robot-stofzuiger en wasmachine was, dan niet nog veel zwaarder?

En wie is dan die mantelzorger? Als jij je oude vader helpt met de steunkousen en je kookt zijn potje (gewoon wat extra’s van wat jezelf kookt voor je gezin of jezelf), is dat dan mantelzorg? Valt daar dan ook het bezoekje op zaterdag of zondag onder? Of valt dat gewoon onder de noemer ‘gezelligheid’? Is een moeder die een baby voor de derde keer in een nacht uit bed haalt om te verzorgen een mantelzorger? De baby is immers zeer kwetsbaar en afhankelijk. Als moeder kan je moeilijk na drie keer uit bed te zijn gegaan zeggen: nee, nu is de maat vol, ik raak totaal overbelast, ik bel de thuiszorg! Als ik die vraag wel eens stel, vragen moeders me of het wel goed met me gaat.

Inmiddels ben ik in mijn speurtocht wel wat wijzer geworden. Mijn conclusie is dat we mantelzorg tegenwoordig kwantificeren en daarmee wordt datgene wat altijd vanzelfsprekend was opeens iets waar eisen en verwachtingen aan worden gesteld. Maar mijn boodschap is dat het juist hartstikke waardevol is als je de yogales moet afzeggen omdat je gaat koken voor een doodzieke vriendin. Veel mensen hebben het zo nog niet bekeken. Je bent waardevol als mens als je voor niets iets doet voor een ander. Dan is je zoon, je buurman of moeder van onschatbare waarde, die absoluut niet te kwantificeren is!

Sabine Uitslag (1973) is sinds 2008 lid van de Tweede Kamerfractie voor het CDA. Zij houdt zich bezig met zorgbeleid (verpleeghuizen, Wmo, Awbz), alcohol- en drugsbeleid en jeugdbeleid. Zij werkte onder meer als verpleegkundige, docent en kwaliteitscoördinator in de zorg.


18-7-2011 Gepubliceerd in o.a. de nieuwsbrief van "Zorg en Zekerheid"

Ik heb nu ook Uitslag! En ik ben niet de enige, de ca. 170 reacties op het blogje zijn daarvan het vrolijke bewijs.

Mijn vriendin, collega verpleegkundige en ex-mantelzorgster Ineke Wolf doet hieronder via tweets nog even een korte samenvatting, genummerd van 20 tot en met 1 ( onderaan beginnen dus, Sabine, ik zeg het er maar even bij voor alle Zorg en Zekerheid)

20 Geen wonder dat @SabineUitslag afzeggen van yogales verwart met #mantelzorg Ze heeft zich niet verdiept in de materie #PolitiekVanVandaag

19 #mantelzorg gaat verder daar waar “iets voor een ander doen” ophoudt. @SabineUitslag lijkt daar nog geen ervaring mee te hebben opgedaan

18 En met bit.ly/oqX8DG liet @SabineUitslag dan ook zien totaal niet te weten wat #mantelzorg dan wel is.

17 Het gaat ook al niet om ‘t bezoeken van je bejaarde familieleden. Kortom ‘t gaat helemaal niet om de voorbeelden die @SabineUitslag noemde.

16 Het gaat dus niet om ‘t maken van een ontbijt voor je lief en het gaat niet om de gebruikelijke zorg voor kids @SabineUitslag #mantelzorg

15 Die ong. 2,6 miljoen mensen houden dat 3 maanden tot vele jaren vol @SabineUitslag #mantelzorg #PolitiekVanVandaag

14 +/- 2,6 miljoen mensen zorgen langere tijd intensief voor zieke/gehandicapte familieleden of vrienden. @SabineUitslag #mantelzorg

13 Heeft iemand minder zorg nodig @SabineUitslag ? Dan heet dat gebruikelijke zorg. Aldus de @Rijksoverheid bit.ly/ps8tFV #mantelzorg

12 Bij #mantelzorg duurt de verzorging meer dan 8 uur per week of langer dan 3 maanden achtereen. @SabineUitslag

11 >> een persoonlijke band heeft met degene voor wie hij of zij zorgt. @SabineUitslag #mantelzorg #PolitiekVanVandaag

10 >> @SabineUitslag Een #mantelzorger is geen beroepsmatige zorgverlener, maar geeft zorg omdat hij of zij >>

9 @SabineUitslag #mantelzorg is onbetaalde zorg voor zieke familieleden of vrienden. Het gaat om intensieve zorg voor langere tijd >>

8 Wanneer @SabineUitslag haar huiswerk had gedaan dan wist ze hoe het zat. #mantelzorg #PolitiekVanVandaag bit.ly/oqX8DG

7 >> dat je toch ook geen #thuiszorg gaat bellen wanneer de baby 3 x per nacht huilend wakker wordt #mantelzorg @SabineUitslag

6 @SabineUitslag vraagt zich vreemd genoeg, verbaasd af hoe het komt dat moeders vragen of het wel goed met haar gaat wanneer ze zegt >>

5 Volgens oude rolpatronen vraagt @SabineUitslag zich ook af of een moeder die uit bed gaat voor de huilende baby ook #mantelzorger is

4 In het weekeinde bij je oude vader op bezoek gaan, is dat #mantelzorg vraagt @SabineUitslag zich ook af #PolitiekVanVandaag

3 Wat is normale zorg en wat is extra? Is dat niet voor iedereen anders? Dat zijn vragen die @SabineUitslag bezighouden #mantelzorg

2 Ontbijt maken voor mezelf en m’n lief, ben ik nu aan het mantelzorgen? vraagt @SabineUitslag zich af #PolitiekVanVandaag #mantelzorg

1 Onvoorstelbaar dat @SabineUitslag niet weet waar ze over schrijft bit.ly/oqX8DG #mantelzorg #PolitiekVanVandaag

Aldus Ineke Wolf.
Met dank!

De andere foto moet men zelf maar opzoeken, ik wil hem niet op mijn blog. Vanwege de Uitslag!

Godzijdank werkt ze niet meer in de zorg; in de Tweede Kamer kan ze alleen kwaad als ze tegen de zorg werkt maar na dit blogje heb ik het idee dat ze daar alleen mag zitten. Zo dom kunnen echte Volksvertegenwoordigers toch niet zijn?
Of wel?
 
 
©Gavi Mensch
Nederland BV, 19-7-2011.
 
.

Wicked woman

Het is voor mij, als mensch, noodzaak om vriendelijk te zijn: mensvriendelijk, man-, vrouw- en kindvriendelijk, dier- en natuurvriendelijk. Maar zoals alles in dit leven heeft mijn ook vriendelijkheid een limiet. Zodra ik zie dat mens, dier of natuur aangevallen wordt en daardoor in het nauw komt, verdwijnt mijn sympathieke ik en komt mijn rode alter ego boven. Rood als van socialistische rozen en woede.
Het is te makkelijk om openbare columns te schrijven over iemand die het waarschijnlijk niet leest en zich ook nooit echt publiekelijk kan verdedigen.
Het is intens gemeen om via een krant met iemand af te rekenen en te chanteren met zijn of haar ellende.
Zoals de open brief van een of andere redactrice van een paaps sektekrantje over een andere vrouw, waarin ze diens verdriet gebruikt om de minderwaardige acties van een ding dat zich bisschop noemt publiciteit te geven.
De Engelsen hebben een woord voor zulke onmensen dat je met gepaste minachting kunt sissen: 'despicable'. Een woord dat je kunt uitspugen. Het Nederlands ontbeert zo'n woord, minachting is niet sterk genoeg, alleen 'sssssmerig' komt in de buurt.
De onvrouw in kwestie, laten we haar voor het gemak even Mariska de H. noemen, is een kruising tussen een domblondje (niets met haarkleur van doen) en een gefrustreerde, gehersenspoelde zure trut (niets met geslachtsdelen van doen). Iemand die zich probeert op te werken over het lijk van een ander. Mijn conclusie in deze is dat dit soort onvrouwen die de kont van een bisschop kussen (bijvoorbeeld), de emancipatie om zeep helpen. Alles wat bereikt is voor de rechten van de vrouw in de loop van de laatste eeuw, branden zij tot op de grond toe af, uit ambitie.

Schadelijke nietmensen!
En dan, vraag ik me af, zo'n paap, is die nu blij met de propagandabijdrage betreffende zijn strijd tegen abortus? Zo'n onman die zijn sekte jaren het misbruiken van tot foetus en later tot kind uitgegroeide eicel heeft toegestaan?
Die sekte, van o.a. kindermisbruikers, creëert kanonnenvlees via hun anti abortus propaganda…. voor eigen gebruik? Kom, die celibataire meute moet toch ook weer het zaad kwijt? 'Seeds of evil'? En doet zo'n krabbelende onvrouw daar dan aan mee? Het antwoord op beide vragen is: 'Ja'.

De open brief was een van de grofste die ik de laatste 30 jaar gelezen heb en treft mij als vrouw in het diepste van mijn wezen. Ik word daar dan niet alleen verdrietig van, maar krijg zelfs 'wicked ideas', helaas! Baas-in-andervrouws-buik verhalen zijn er te veel, zoals dat van een 9 jarig meisje, verkracht door haar stiefvader; zij mocht van de Kerk niet aborteren, een nuchtere arts ontfermde zich over het kind en brak de bijna 4 maanden oude zwangerschap uiteindelijk af.

Over dit soort religieuze anti-abortus groepen en de ellende die veroorzaken met hun tunnelvisie, kan ik nog jaren schrijven, maar ik kan die brainwash nooit terugdraaien.
Bisschoppen en kerkvorsten zijn de pest gebleken voor deze maatschappij.
Maar over types als Mariska, die hen de ruimte geven ga ik nog een boekje opendoen, met als titel: Wicked Women!





Gavi Mensch
Nederland BV, 27-10-2010



De link naar de brief van de enge Mariska voeg ik niet toe, lijkt me niet nodig
Enkele links over de despicable bisschoppen vind je hieronder, wel of niet voor publicatie….

http://www.trouw.nl/religie-filosofie/nieuws/article3075130.ece/Wiertz_begroet_actievoerders_MeaCulpa.html

http://nl.globalvoicesonline.org/2009/03/brazilie-vaticaan-veroordeelt-abortus-verkracht-meisje/

Zorgpolitie? Een reactie op...

Mevrouw J is mijn volgende patiënt. Ze woont in een prachtig appartement aan de rivier. Ze is achter in de zeventig en mijn opdracht is om haar een injectie en medicatie te geven en na het uittrekken van haar steunkousen het wondverband op beide scheenbenen te controleren. Haar helpen met omkleden en naar bed gaan, haar nog een wasbeurtje geven. Ze loopt slecht en gaat met een rolstoel van de woonkamer naar de slaapkamer. Er staat 15 minuten voor volgens het planblad, maar met deze ben ik dame waarschijnlijk een uur bezig, schat ik zo. 45 minuten verlies voor de zorginstelling.

Mevrouw J is de vrouw van een directeur, zo stelt zij zich voor. Ik stel mij alleen met mijn voornaam voor, mijn achternaam leidt in het stadje altijd tot vragen als: Ben je er een van….? Aangezien ik niet bij elke patiënt zin heb om van alles te horen over mijn familienaamgenoten, houd ik het bij mijn voornaam. Mevrouw J vertelt wel hoe vreselijk belangrijk haar man wel niet was en ik laat haar, zo gaat de tijd wat sneller. Terwijl ze doorratelt over recepties en de juwelen die haar man haar cadeau gaf, trek ik haar kousen vast uit, de wondverzorging moet ik van haar in de kamer doen. Ik pak een krukje: "Nee, die niet, dat was het voetenbankje van mijn man" en een ander krukje, "Voorzichtig dat u er niet doorheen zakt, u bent zo dik" en trek de kousen uit. Het verband eronder zit los en op de benen zitten bloederige schrammen. "Jeetje, was is hier gebeurd", vraag ik, "heeft u jeuk gehad?" "Ja", snauwt ze, "Jullie komen veel te laat!" Ik kijk naar de breinaalden op tafel en zie dat ze van de ouderwetse soort zijn, een beetje verweerd. Ik zie geen wol. "U hebt toch niet met de breinaalden geprobeerd te krabben?" De vrouw kijkt mij woest aan en kijkt dan uit het raam. Ik trek handschoenen aan en maak de wonden schoon met betadine, het is gelukkig allemaal oppervlakkig. Daarna verbind ik haar opnieuw. Dan pak ik de rolstoel.
Mevrouw begint aanwijzingen te geven over waar ik allemaal niet tegenaan mag botsten en wat ik beslist niet opzij mag zetten. Ik verontschuldig me en beloof alles zo te zetten dat de dagzuster dezelfde route weer kan nemen. "Nee", zegt mevrouw J, "Alles moet terug op zijn plek." Ik probeer uit te leggen dat het veel tijd kost en dat ze het vannacht toch niet ziet, maar mevrouw is boos en sneert: "Het kwam zelfs niet in mijn personeel op om me tegen te spreken, jullie zijn domme ganzen en jaloerse krengen omdat jezelf niet zulke prachtige meubeltjes hebt." Ik breng haar naar het toilet met de rolstoel, een soort slalomwedstrijd om de 'sjieke' kastjes en stoeltjes niet te raken. Als ze klaar is, ze neemt haar tijd, gaat ze weer terug in de stoel en rijd ik haar naar de slaapkamer waar ik erg moet manoeuvreren om haar zo dichtmogelijk bij de bedrand te krijgen. Mevrouw ligt eindelijk op een veel te laag bed en nu moet ik haar onderkantje nog wassen. Ik vertel haar dat ik morgen zal doorgeven dat het bed op klossen moet, dat het te laag is om iemand te kunnen verzorgen. "Klossen" krijst ze," Ik heb mijn kleinkinderen die dingen er vandaag onderuit laten halen, het was geen gezicht en ik ergerde me er al maanden aan". "We mogen en willen niet meer zo veel bukken, onze ruggen zijn daar niet tegen bestand", leg ik rustig uit terwijl ik een glimlach op mijn gezicht probeer te houden. Dan komt er van alles: ik ben daar toch voor, ze betaalt daar toch voor en wat denken wij wel? Weet ik niet meer wie zij is?

Ondertussen heb ik haar gewassen en probeer de pyjama aan te doen. Maar mevrouw wil een andere en ik moet met haar sleutels de kast openmaken. Ja, alles is op slot, 'personeel blijft onbetrouwbaar'. Na tien minuten heb ik de juiste pyjama en de sleutels weer teruggelegd op het nachtkastje. Ik doe nieuwe handschoenen aan en zet ik het spuitje dat ze moet hebben in de buikplooi en mevrouw gilt alsof ze geslacht wordt. Zulke spuitjes zijn praktisch pijnloos en ik heb er al honderden zo niet duizenden gezet. Mevrouw beticht me van opzettelijk pijn doen en wrijft over haar buik. "Niet wrijven", zeg ik, "dan krijgt u blauwe plekken", maar dat is natuurlijk tevergeefs. De broek aandoen is een lijdensweg, voor mij; het jasje doe ik niet dicht. Ik zeg tegen mevrouw dat ze dat zelf even kan doen terwijl ik opruim. In de badkamer hoor ik haar schelden over luie zusters die arme oude vrouwen zelf de knoopjes dicht laten maken. Ik kom terug met een glas water en haar medicatie. "Zet maar neer", zegt ze. "Nee, ik blijf even tot u de medicatie genomen heeft, dat is afspraak, anders vergeet u het, dat is al vaker gebeurd". Na veel protest stel ik voor dat ik een briefje maak waarop staat dat zij haar medicatie niet volgens afspraak wil in nemen en dat ze dat dan even tekent, zodat ik verder kan. Dat ik anders te laat ben bij de volgende patiënt die al bijna een uur ligt te wachten. Mevrouw slikt de medicatie onder protest en laat me nog een vol glas water neerzetten. De postoel zet ik naast het bed en ook dat doe ik niet goed. Ik trek het dekbed over haar heen, mis! Het moet maar half en dan de plaid dubbelgevouwen schuin over haar schouder. En het klokje moet zus en de alarmbel en de telefoon niet naast maar onder haar kussen. En ze heeft jeuk aan haar benen, dat gaat ze niet lang uithouden. Ik sla de boel weer open en pak een tube speciale crème uit mijn tas, trek weer nieuwe handschoenen aan, smeer voorzichtig zalf op de benen en sla het dek weer dicht. Als ik terug kom uit de badkamer heeft zij zich omgedraaid en moet alles weer opnieuw, het dek, de plaid en de bel. Haar stok, de slippers en de postoel, die ik had weggehaald om haar benen in te kunnen smeren. Dan moet de rolstoel terug naar de overvolle woonkamer en alle meubels weer op hun plek. Ik doe dat niet want de dagzuster verliest dan weer tijd en dat zeg ik ook.

Ik ben al een uur bij mevrouw J, 45 minuten te lang. Dan krijg ik gesnauwde instructies voor het uitdoen van de lichten en het afsluiten. Ik schrijf nog vlug een rapport, vermeld de klossen en de geagiteerdheid van mijn patiënte, die alweer roept. Ik loop terug naar de slaapkamer en mevrouw zit rechtop in bed. Wat doe je daar allemaal, ben je aan het snuffelen?" Ik vertel van de rapportage en nu wil ze dat eerst nog lezen. "Vraagt u dat morgen maar aan de dagzuster", zeg ik gedecideerd, "Ik moet nu echt verder". Mevrouw sneert dat ze morgen een klacht tegen mij gaat indienen. Ik doe voor de derde maal het ritueel van de plaid en bijbehorende zaken, draai de lichten uit, en roep in de gang nog een keer welterusten. Op het moment dat de deur dichtvalt, hoor ik haar nog iets zeggen. Ik draai de sleutel twee keer om en controleer de deur.

Ik ren over de lange galerij en sprint de drie verdiepingen naar beneden om mijn geïrriteerdheid te laten zakken. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik meer dan een uur te laat ben. Ik bel naar de volgende klant, die al wist dat ik te laat zou zijn. Dat is elke avond zo. Ze wacht gewoon. Wat een verademing! Nog voor ik de auto kan starten krijg ik telefoon van de centrale. Of ik nog even naar mevrouw J kan, ze zegt dat ik de deur opengelaten heb. Ik zeg tegen de centraliste dat ze mevrouw J kan verzekeren dat de deur dicht en op slot is en dat, als zij wil, ik over anderhalf uur nog even terug ga. Dat zij me dan maar even moet bellen.

Mijn volgende patiënt is een nóg oudere dame die in een arbeidershuisje woont en waar alles op de begane grond in orde is gemaakt voor haar en voor ons. Ruimte, geen bukwerk en een lijdzame patiënte die niet zo lang meer te leven heeft. Haar enige zoon is overleden, ze heeft niemand meer behalve de buurvrouw. Ik verzorg haar open buikwond, verschoon haar pyjama met doorlekplekken, fris haar op en zet ondertussen nog een kop thee. Ze is dankbaar voor het praatje, ik krijg een complimentje over het telefoontje en alles bij elkaar ben ik hier 20 minuten geweest. Zij had wel een uurtje extra kunnen gebruiken. Ik neem nog even de tijd om haar lekker in te stoppen en geef een aai over haar grijze krulletjes. Ze glimlacht.

De volgende twee patiënten krijgen alleen medicatie en dan ben ik klaar. Half 12, het is al nacht. Dan gaat de telefoon. Of ik toch mevrouw J nog wil bezoeken. Ik zeg dat ik haar terug bel. Als mevrouw J de telefoon opneemt, zeg ik mijn achternaam heel nadrukkelijk. Het is even stil. "Bent u hier net geweest", hoor ik een dun stemmetje vragen. Ik antwoord bevestigend en dan vraagt ze: "Bent u er een van…..?" Ik grinnik en beaam het. "Oh", zegt ze, "neem me niet kwalijk, dat had u beter gelijk kunnen zeggen". Ik wijs haar op de dichte voordeur en op mijn afgelopen dienst, wens haar welterusten en breek zonder meer het gesprek af. Mevrouw J was voor haar trouwen typiste op het kantoor van mijn oom. En ik heb het even gehad met dit soort patiënten die alsmaar tijd roven van anderen, roven omdat ze dat gewend zijn. Die trappen, omdat ze ooit zelf in een ondergeschikte positie hebben gezeten. Die nooit de zo aanbeden 'klasse' hebben verworven. En mijn andere patiënten lijden daaronder.

Mag ik daar dan ook een zorgpolitie voor?
Of die mevrouw Agema als vaste verzorgster voor patiënten als mevrouw J? En van haar salaris als Kamerlid kunnen we dan bij andere patiënten wat extra zorg leveren.

Dit is slechts één van de vele anekdotes die ik bewaard heb uit mijn 'Thuiszorgtijd'.
Nu gepubliceerd op het blog naar aanleiding van het zorgverguizende artikel van Jeroen Trommelen in de Volkskrant van 23-10-2010 [ 'Scherper toezicht op de ouderenzorg… Een prima idee van de pvv vinden alle deskundigen…..Daar komt de zorg politie…. Het lijkt bijna tijd voor een nieuw telefoonnummer: 113-verpleegster over de knie!]







©Gavi Mensch
19-7 2006
Bewerkt: 23-10-2010