Maak plaats voor de naam van mijnheer.

Wat maakt dat vrouwen de naam van een voorheen 'volledig onbekende' man ineens voor hun eigen familienaam zetten? En waarom gebeurt dat nog steeds?
Zijn ze zich er niet van bewust dat ze zich daarmee halveren en de helft van zichzelf hebben weggegeven aan een meneer die niet eens familie is?

Zoals toen vrouwen nog monddood waren en eigendom van een man?
Je ziet dat nooit bij vrouwen die met vrouwen of bij mannen die met mannen getrouwd zijn.

Als ik op bijvoorbeeld Facebook pagina's zie dat vrouwen met de naam van hun man én die van zichzelf 'tekenen' ga ik soms op onderzoek uit. En wat blijkt? Dat zij protesteren op de FB pagina's van anderen en op hun eigen pagina's niets origineels te melden hebben. Zou dat komen door het zichzelf wegcijferen? Er zijn er ook die hun 'meisjesnaam'( achterlijk woord) helemaal niet meer gebruiken. Doen ze dat om een bepaalde reden?

Voor het aannemen van een familienaam voor een gezin met kinderen kan ik nog wel een excuus vinden, ook al is het logischer dat de kinderen de achternaam van hun moeder krijgen; de extra betrokkenheid van de vader door het gebruik van diens achternaam is verre van bewezen.
Voor het vastleggen van het vaderschap hebben we tegenwoordig DNA tests.

Verder blijven maar heel weinig gehuwden bij elkaar. Neem je dan bij een tweede huwelijk weer iemands achternaam erbij, vóór die van jezelf? 

Wat een gesol. Bij je geboorte krijg je de achternaam van degene die je gebaard heeft en desnoods aangevuld met de naam van de vader die de kinderen verwekt heeft. Dat lijkt me het meest logische. 

Het is geen heet hangijzer natuurlijk ook al zou de wetgeving in deze best een beetje meer met de tijd mee mogen gaan.

Zo zijn in de Tweede Kamer de vrouwelijke politici die de naam van hun man sjouwen naast die van henzelf allemaal van VVD en CDA afkomst. Conservatisme ten top. Ook CU dames gebruiken de naam van de man die hen door god is geschonken, (uitleg van een CU kennis van mij). Het is toch bar en boos.

Binnenkort kun je aan de dubbele achternaam aflezen wie er wel en niet getrouwd zijn. Of waren. Want er zijn zelfs vrouwen die zich zelfs na hun scheiding nog vastklampen aan mijn-heer zijn achternaam.

Zelfs echtgenotes van heren die publiekelijk vreemd zijn gegaan, klampen zich vast aan zijn achternaam. Soms voor de naam, soms voor het geld, soms voor het aanzien. Duidelijk allemaal zaken die ze zonder die andere achternaam niet hebben?

In plaats van Hillary Clinton (vrouw van die man met die sigaar) had ze zich Hillary Diane Rodham hebben moeten noemen; persoonlijk zou zeker eerder op haar hebben gestemd.

Ik vrees dat het dragen van de achternaam van de meneer die op dat moment het beste bij je past toch wel zeulen wordt als het uit is met de liefde en de trouw.

Mijn advies dus: Niet doen! Je bent mooi zoals je bent, je bent zo geboren en daar moet je niets aan veranderen.

Gavi Mensch

22-5-2017

Uit mijn dagboek Erger nisjes 

https://www.theperfectwedding.nl/artikelen/101/naam-veranderen-gaat-trouwen

.

Notitie over de Joke Smitprijs.

Berichtgeving van de overheid: 

Oeuvreprijs en Aanmoedigingsprijs

De Joke Smit-prijs is zowel een Nederlandse regeringsprijs als een oeuvreprijs. Dit jaar wordt de Joke Smit-prijs maar liefst voor de 14e keer uitgereikt. De prijswinnaar ontvangt een kunstobject én een bedrag van € 10.000. De prijs is vernoemd naar de overleden feministe Joke Smit (1933 – 1981) die een vooraanstaande rol heeft vervuld in de vrouwenemancipatie. De regering onderstreept hiermee het belang dat zij hecht aan de bevordering van emancipatie in de Nederlandse samenleving.

Tevens is er een Aanmoedigingsprijs op het gebied van vrouwenemancipatie. Ook deze prijs wordt tweejaarlijks uitgereikt. Hieraan is een bedrag van € 1.000 verbonden.

Waarom?

Een belangrijk speerpunt van dit kabinet is dat meer vrouwen economisch onafhankelijk zijn. Anno 2013 geldt dat slechts voor iets meer dan de helft van de Nederlandse vrouwen. Dat betekent dat er nog geen evenwichtige verdeling van werk en zorg tussen mannen en vrouwen is. Voor veel vrouwen heeft dat nadelige gevolgen op het gebied van inkomen, inkomensperspectief en pensioen.

Nederland kent tal van initiatieven van mensen en organisaties die zich ten volle toeleggen op de verbetering van de positie van vrouwen. Bussemaker zegt daarover: “De Joke Smit-prijs zet deze initiatieven in de etalage. Daarmee benadrukken we als overheid het belang van economische zelfstandigheid van vrouwen, van onderlinge samenwerking en het delen van inspirerende voorbeelden.”

Wie komt er in aanmerking voor de Joke Smit-prijs 2013?

Personen, groepen of instanties die het thema  economische zelfstandigheid van vrouwen op bijzondere wijze op de agenda hebben gezet. Dat geldt ook voor personen die door hun actieve inzet hun directe omgeving in beweging hebben gezet. Daarmee  hebben zij - ondanks tijden van economische crisis – kansen gegrepen en vrouwen geïnspireerd om hun positie te verbeteren op de arbeidsmarkt. De prijs biedt een podium voor innovatieve concepten of projecten die specifiek gericht zijn op het thema economische zelfstandigheid. Een vakkundige jury bekroont uiteindelijk het beste initiatief. De winnaar ontvangt de prijs uit handen van minister Bussemaker.

De Joke Smit-prijs werd twee jaar geleden toegekend aan alle instellingen voor de vrouwenopvang in Nederland.

Jury

De jury van Joke Smit Prijs 2013 bestaat uit Prof.Dr. Esther-Mirjam Sent, Nederlands hoogleraar Economische Theorie en Economisch Beleid aan de Radboud Universiteit in Nijmegen (voorzitter van de jury); Wiebe Draijer, voorzitter Sociaal Economische Raad en Franska Stuy, Hoofdredacteur Libelle

Vandaag een  berichtje

Nominaties Joke Smit prijs 2013 bekend
Annemarie van Gaal, Kirsten van den Hul en Gerda de Vries, dat zijn de drie kandidaten die in aanmerking komen voor  de Joke Smit Prijs 2013, zo maakte de jury van de tweejaarlijkse regeringsprijs voor emancipatie vandaag bekend. De prijs staat dit jaar in het teken van economische zelfstandigheid. De winnaar wordt aanstaande vrijdag 22 november in Den Haag bekendgemaakt door minister Jet Bussemaker tijdens het emancipatiecongres KRACHT.  Naast deze zogenaamde ‘oeuvreprijs’ reikt de minister ook een aanmoedigingsprijs uit.

Genomineerden
Gelauwerd zakenvrouw en bekende Nederlander Annemarie van Gaal is genomineerd als ervaringsdeskundige op het gebied van economische zelfstandigheid en als krachtig rolmodel voor andere vrouwen…. etc.

De getalenteerde en inspirerende organisatieadviseur Kirsten van den Hul is genomineerd vanwege haar vernieuwende manier om de positie van vrouwen in de samenleving te verbeteren. Ze laat daarin geen moment onbenut.…..etc.

De ervaren idealist en pragmaticus??? Gerda de Vries is genomineerd vanwege haar onvermoeibare dadendrang om de positie van kwetsbare vrouwen te verbeteren….. etc.

Zien we in bovenstaande iets terug van het onderstaande beeld waar Joke Smit mee aan de slag ging, de ongelijke kansen ondanks een gelijkwaardige start?

Over Joke Smit, even in het kort…. een stukje uit Wikipedia….

Joke Smit sprak al in 1966 over het recht van de vrouw zelf te mogen beslissen over wel of geen abortus. In 1967 brak ze definitief door met het artikel Het onbehagen bij de vrouw. Algemeen wordt dit artikel uit het literaire tijdschrift De Gids gezien als het begin van de tweede feministische golf in Nederland. Zij beschreef hierin de frustratie van getrouwde vrouwen die meer wilden dan een bestaan als moeder en huisvrouw. 

Smit was actief in de organisatie Man-Vrouw-Maatschappij (MVM), die zij in 1968 samen met Hedy d'Ancona oprichtte, en schreef in de jaren zeventig allerlei artikelen en publicaties op het gebied van vrouwenzaken in de politiek, vrouwenrechten, de emancipatie van lesbische vrouwen, feminisme en socialisme, en onderwijs voor meisjes en vrouwen.

Smit verwierf ook bekendheid met haar vooruitstrevende voorstellen voor een herverdeling van betaalde en onbetaalde arbeid in de maatschappij. Zo pleitte ze ervoor dat zowel mannen als vrouwen dertig uur per week werken om een salaris te verdienen. Dit zou het mogelijk maken allerlei onbetaalde zorgtaken en huishoudelijk werk te verdelen.

  ------------------

 Ik huiver van deze nominaties, een voorgekauwd en oubollig, passieloos trio met weinig bloed, zweet en tranen.

 Over  ene Annemarie van Gaal, bijvoorbeeld,  kan ik kort zijn….er is absoluut niets waarvan ik denk: "Kijk dat is nu een goed voorbeeld voor dé vrouw". Ik ken heel veel vrouwen die begonnen zijn als directie secretaresse en daarna met een collega/partner iets leuks hebben opgebouwd, let wel iets leuks economisch. Bedenkelijk is een feministe die zo'n blad uit durft te geven: "Cosmopolitan, Marie Claire en Good Housekeeping."….of eigenlijk is ze geen feministe natuurlijk, good housekeeping heeft niets met vrouwen van doen, daar had Joke Smit het ooit al eens over gehad.

Persoonlijk had ik die prijs symbolisch willen toebedelen aan een ook alleenstaande moeder in een financieel precaire situatie en zonder die goede Schoevers Opleiding voor Jongedames.

Aan een jonge vrouw die dagen maakt van 8 uit en 8 thuis en dan nog een tijdje studeert. Die om 6 uur opstaat en om de dag te beginnen met een ontbijt met kinderen aan tafel. Hen leert om vrolijk zelfstandig te worden. Op zaterdag gaat sporten met hen, op zondagmorgen  broodjes bakt met haar kinderen, of gaat stampen in plassen en schaterlachen. 

Die haar vriendinnen en collega's stuurt en ondersteunt om dezelfde weg te gaan, om niet te blijven steken, om niet te gaan zitten tobben omdat een ander dat een goede bezigheid vindt voor haar. Die niet gaat voor de flitsende carrière en het grote geld maar de meest integere collega, de beste moeder en  fijnste buurvrouw is.

Die zelfstandig opklimt, de talenten van haar kinderen stimuleert en uiteindelijk wordt waar wij allemaal trots op zijn, een echte vrouw die een schitterend voorbeeld is voor alle vrouwen die na haar komen, zo een als Joke Smit.

@Gavi Mensch

Nederland BV, 20-11-2013

All rights reserved 2013

Gastblog Ina Dijstelberge #Feminisme 3.0

Feministen 3.0

Onderstaande teksten zijn van Ina Dijstelberge en helaas blijven ze actueel.

TIJD VOOR EEN DERDE FEMINISTISCHE GOLF

Ik heb het helemaal gehad met die op macht beluste mannen. Oké, wij westerse vrouwen mogen nu aan het openbare leven deelnemen, maar gecontroleerd en gequoteerd door mannen.

De mannen hebben nog steeds de macht en eerlijk gezegd ze maken er een potje van. 

Mannen beginnen een ernstige bedreiging te vormen voor onze grondwettelijke vrijheden en onze vrouwelijke cultuur.

De vrouw als lustobject, breek me de bek niet open. De man heeft ons vrouwen doen geloven dat de perfecte vrouw, maximaal maat 34, grote borsten, dikke lippen en geen rimpels heeft.En wat doen de domme ganzen, onder het mom van eigen keuze?Ze hongeren zichzelf uit en pompen zich vol met siliconen en botox.

Wat te denken van prostituees? We legaliseren prostitutie door vergunning te verlenen aan de uitbaters. De vrouwen kunnen legaal werken, in door mannen gerunde prostitutie bedrijven. Kortom, de vrouw mag haar lichaam verkopen, maar is daarin wel afhankelijk van mannen die de etablissementen in bezit hebben? Gelegaliseerd pooierschap noem ik dat. Bedacht door mannen.

De seksuele onbeheerstheid en machtslust van mannen. Mannen zijn verantwoordelijk voor 99% van het seksueel misbruik van vrouwen en 60% van mannen. En worden ze daar serieus voor gestraft?

Om nog maar niet te spreken over oorlogen, die alleen in belang van de economie worden gevoerd. Mensenlevens zijn daaraan ondergeschikt.Staken we een poot uit toen Afghaanse vrouwen in een burka gedwongen werd?

En dan de religie, het mannelijke heteroseksuele bolwerk, hier is de gelijkwaardigheid van vrouwen nog steeds ver te zoeken.Kerkleiders die seks voor het huwelijk afkeuren en die gebruik van condooms verbieden, enkel en alleen om de vrouw ‘barefooted and pregnant’ te houden.

Kijk waar onze niet-westerse zusters onder lijden: geweld, onderdrukking, intimidatie en manipulatie etc. Wat doen we, we kijken toe, we geven commentaar, we keuren het af en steken vervolgens geen poot uit om onze zusters uit de drek te sleuren.

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Hoe lang pikken we dit nog?

Hoelang blijven we meelopen, meeschreeuwen, meestribbelen met die onnozele uilskuikens van mannen. We moeten de leiding uit handen van de mannen nemen, voor het te laat is.

Hoogste tijd voor AKTIE!

© juli 2007 Ina Dijstelberge

-------------

-----------

De vrouw is de bron van nieuw leven. De vrouw is in heel haar wezen gericht op dit nieuwe leven. In het nieuwe leven leeft zij voort. In haar maandelijkse cyclus ervaart zij de kringloop van het bestaan. Een aaneenschakeling van sterven en opnieuw beginnen. De vrouw is volmaakt, haar volmaaktheid ligt in haar schoot.

De man mist dit inzicht, voor hem bestaat er alleen begin en eind. Het sterven is voor hem definitief. De rol van de man in de creatie van het nieuwe leven is miniem en bovendien afhankelijke van de gewilligheid van de vrouw. In het besef van zijn onvolmaakte lichaam, zijn eindigheid en zijn angst voor de superioriteit van de vrouw, wil hij de vrouw bezitten.
Hij ontneemt haar de Rede om haar ongeschikt te maken voor de actieve buitenwereld. Het domein waar hij verovert, heerst, produceert en verhandelt.
Hij sluit haar, met de door hem geminachte kwaliteiten, op als dochter, echtgenote en moeder, in een passieve binnenwereld.
Hij betitelt de vrouw die zich hieraan niet wil conformeren als heks of hoer. Rijp om in de buitenwereld verketterd of verhandeld te worden.

De door een overdosis testosteron in het embryonale stadium ontstane man laat zich in zijn geldingsdrang leiden door zijn onbeheersbare libido. Zijn libido legitimeert zijn drang tot overmeesteren en beheersen. Voor de man is dit de enige manier om tot zelfrealisatie te komen, om de minachting voor zijn onvolmaaktheid te verdrijven.


Dat de libido zijn drijfveer is, is te zien aan de fallussymbolen die de man, om zijn grootsheid in de buitenwereld te adverteren, creëert.
Maar het toont zich ook in zijn krachtmetingen in de op de ronde vorm van het vrouwelijke geslachtsdeel gelijkende arena’s, waar hij moet bewijzen de sterkste te zijn. De strijd der gladiatoren is niets meer dan een verbeelding van de strijd van een zaadcel in de vagina.

De man wordt het meest getroffen door de afwijzing. De weigering dwarsboomt zijn drang tot vervolmaking. De man wordt weerhouden van zijn repeterende poging om te overmeesteren van wat hij nooit zal bezitten. Deze is een dubbele frustratie, maakt hem machteloos en bang. De angst voor ontmaskering drijft hem tot woede en waanzin, zet hem aan tot moord en verkrachting, maakt hem redeloos.

De opéénvolgende feministische golven hebben ertoe geleid, dat mannen mondjesmaat vrouwen toegang hebben gegeven tot de buitenwereld. Zij mag binnen de door de man gestelde kaders een bijdrage leveren aan zijn creaties. De hiaten die hierdoor in de binnenwereld ontstaan, worden niet opgevuld door een zich uit de buitenwereld terugtrekkende man. De man houdt zich nog steeds verre van deze minderwaardige en hem onwaardige taken. Hij trekt de behoefte aan zorg naar de buitenwereld en laat de markt de hiaten opvullen.
Alleen voor vrouwen die een zelfde minachting ontwikkelen voor de binnenwereld gaan de deuren naar het Walhalla van de man op een kier. Slechts op een kier, want zij blijven een inbreuk op en dreiging voor het ‘Old Boys’ netwerk.

Wanneer de vrouw echter kiest voor een evenwicht tussen haar aanwezigheid in de binnen- en buitenwereld wordt haar participatie als onvolwaardig beschouwd en haar, onder het mom van ‘vrouwen willen niet’, de volledige toegang ontzegt. Deze diep gewortelde cultuur komt steeds meer onder druk te staan. Vrouwen willen op hun manier aan de buitenwereld deelnemen en weigeren steeds vaker het mannelijke keurslijf aan te trekken.
De strijd voor vrouwen om erkenning van hun eigenheid wordt door velen afgedaan als een luxe probleem. Voor de wet zijn vrouwen gelijk en dienen zij zich op deze gelijke voet in de buitenwereld te bewegen. Daarmee lijkt de kous af.

Maar hierin vergist men zich. Vrouwen laten zich niet meer aan de kant schuiven en drukken in toenemende mate hun stempel op de buitenwereld. Zij presteren beter dan mannen, zijn minder crimineel, vertonen amper hanengedrag en hebben als baas ook veel minder de neiging tot ongewenste intimiteiten. Veranderingen zijn onontkoombaar en de gegronde angst van de man, de ontmaskering van zijn onvolmaaktheid, wordt langzamerhand werkelijkheid.

geïnspireerd door:
Valerie Solanas SCUM manifesto.

©10 april 2008 Ina Dijstelberge

Overgenomen met toestemming van de auteur

Meer op de site van Ina http://www.anderbenik.nl/

In het kader van de nog steeds heersende genderongelijkheid waaronder de onderdrukking van vrouwen én de vele meningen over daarover, publiceer ik die meningen onder het label. Feministen 3.0 

feminisme

Gavi Mensch

Nederland BV, 7-11-2013

http://vrouwenpartij.nl/

All rights reserved 2013

Gastblog Nederland BV Art 261 Wetboek van Strafrecht

FYI

Wetboek van Strafrecht

Artikel 261

1

Hij die opzettelijk iemands eer of goede naam aanrandt, door telastlegging van een bepaald feit, met het kennelijke doel om daaraan ruchtbaarheid te geven, wordt, als schuldig aan smaad, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste zes maanden of geldboete van de derde categorie.

2

Indien dit geschiedt door middel van geschriften of afbeeldingen, verspreid, openlijk tentoongesteld of aangeslagen, of door geschriften waarvan de inhoud openlijk ten gehore wordt gebracht, wordt de dader, als schuldig aan smaadschrift, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.

3

Noch smaad, noch smaadschrift bestaat voor zover de dader heeft gehandeld tot noodzakelijke verdediging, of te goeder trouw heeft kunnen aannemen dat het te last gelegde waar was en dat het algemeen belang de telastlegging eiste.

Jurisprudentie bij dit artikel

• Hieronder wordt een selectie van de bijbehorende jurisprudentie getoond.
• 
  

Rechtsoort Straf Datum uitspraak 22-11-2007 Status gepubliceerd

Soort procedure Eerste aanleg - meervoudig Instantie gepubliceerd Rechtsoort Rechtbank Amsterdam

Verdachte is veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf ter zake van smaad en smaadschrift. Overwegingen ten aanzien van klachtvereiste, afwijzing bewijsverweren en beroep op rechtvaardigingsgronden genoemd in 261 lid 3 Sr.

Rechtsoort Straf Datum uitspraak 22-12-2006 Status gepubliceerd

Soort procedure Eerste aanleg - meervoudig Instantie gepubliceerd Rechtsoort Rechtbank Breda

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan belaging. Hij heeft gedurende een lange periode in de directe omgeving van het slachtoffer ruchtbaarheid gegeven aan volgens verdachte bestaande misstanden. De rechtbank veroordeelt verdachte tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden...

Rechtsoort Straf Datum uitspraak 03-02-2009 Status gepubliceerd

Soort procedure Eerste aanleg - meervoudig Instantie gepubliceerd Rechtsoort Rechtbank Assen

Zoals onder meer blijkt uit de multidisciplinaire rapportage ten aanzien van verdachte, is het strafbare gedrag van verdachte mede veroorzaakt door zijn persoonlijkheidsstoornis. Verdachte is hiervoor in therapie en gebruikt medicijnen. Los van het onder 1 en 3 tenlastegelegde zijn de feiten waaraan...

Rechtsoort Straf Datum uitspraak 03-05-2007 Status gepubliceerd

Soort procedure Eerste aanleg - enkelvoudig Instantie gepubliceerd Rechtsoort Rechtbank Rotterdam

Verdachte heeft tegenover journalisten uitlatingen gedaan over aangever, die beledigend van aard waren en waarvan hij, gegeven de 'smeuige aard' ervan, heeft moeten beseffen dat die journalisten deze zouden publiceren. Verdachte heeft hiermee aangever moedwillig beschadigd en hem in zijn eer en goede naam aangetast...

Rechtsoort Straf Datum uitspraak 22-07-2008 Status gepubliceerd

Soort procedure Eerste aanleg - meervoudig Instantie gepubliceerd Rechtsoort Rechtbank Assen

Verdachte heeft zich beledigend uitgelaten ten opzichte van een advocaat via eigen website. Veroordeeld tot voorwaardelijke straf.

NB, met dank aan Hank en Jacob....  

Nederland BV, 7-11-2013

.

Jong kinderen krijgen?

Hoe moeilijk het is om groot te worden als dochter van oudere ouders?

Ik kan slechts gokken. Op de leeftijd dat de meeste puberdames tegenwoordig echt de billetjes tegen de krib gooien, was ik al economisch zelfstandig, werkend en studerend. Mijn ouders waren niet ouder maar geheel afwezig, bezig met zichzelf, elkaar en hun drie zoons. Zoons zo lastig dat ik maakte dat ik wegkwam.

Ikzelf kreeg mijn dochter relatief jong en mijn zoon 8 jaar daarna. Er was een wezenlijk verschil in uithoudingsvermogen. Ik ben gek met en op mijn kinderen, het zijn echte menschen

geworden. Alleen heb ik als alleenstaande ouder hen geen vader-spiegel kunnen voorhouden.

De aanloop van pubermeiden en jongens in mijn kleine gezin zonder vader is altijd groot geweest. Mee-eten kon, er was altijd een bed na een telefoontje en er waren lange praatnachten.

Nu zie ik het ploeteren van de puber, de bijna adolescente dochter van een vriend die haar op latere leeftijd verwekte en liefdevol opvoedde. Haar (ook al wat oudere) moeder koopt de meeste aandacht af, vader is gepensioneerd. Zij zijn gescheiden. Ze hebben allebei hun dochter zeer lief.

De dochter probeert angstvallig een heel en ongebarsten beeld van zichzelf te krijgen. Maar dat is moeilijk, de ene maand hier, de andere maand daar; vader zorgt voor de intellectuele opvoeding, moeder voor het uiterlijke en de geldstroom.

Een ongebarsten beeld krijg je in spiegels die best wat verweerd mogen zijn, maar de ragfijne barstjes vertekenen het beeld.

Men moet jonger kinderen krijgen, hoorde ik laatst. Ik ben het daar mee eens. Bij jonge kinderen horen jonge ouders, met energie en hun eigen jeugd nog dichtbij in de herinnering. Met een grote 'maar'…

Aangezien wij vrouwen de enigen zijn met het juiste equipement om kinderen te maken en te baren is het wel zo eerlijk om ons daarna de ruimte te geven om economisch onafhankelijk te worden en te blijven.

Dat wil zeggen dat er meer mannen thuis zullen moeten blijven om de extra taken van de vrouw over te nemen.

Er moeten betaalbare opvangplaatsen komen, waarom geen voor-school zoals in Spanje en in delen van België, waar kinderen vanaf hun derde (zindelijkheidsleeftijd) gewoon naar school kunnen en buitenschoolse opvang en extra begeleiding gewoon in het basispakket van Onderwijs zitten?

Er moeten moederbanen gecreëerd worden, met tijd en ruimte om te voeden, met een x aantal dagen en afspraken voor als een kind ziek is ( en niet klakkeloos meer vaccineren)

Op de universiteiten en HBO, maar ook bij de bedrijven en instellingen kunnen toch gewoon weer crèches worden opgezet, wat was daar toch mis mee? Toch niet weer die marktwerking?

Iedereen draait dan weer gewoon mee in de samenleving, niemand hoeft thuis te blijven (uitzonderingen daargelaten). Vrouwen dragen een extra steentje bij door naast hun werk en de kinderen baren ook nog te multitasken. Jonge mensen moeten het goede voorbeeld krijgen.

Ik gun iedereen een kind, van harte. Er is niets dat het leven zo verrijkt als het groot zien worden van je kinderen en je kleinkinderen.

Ik vrees dat de ploeterende puberdame van de oudere ouders geen heerlijk onbezorgd voorbeeld heeft van dollende ouders, die nog niet zo lang geleden jong waren.

Het krijgen van kinderen op oudere leeftijd past niet in het geestelijke en ook niet in het lichamelijke systeem van de mens.  Het aantal IVF en hormoonbehandelingen is toegenomen. Mooi dat het kan.

Maar is het niet gewoon eerlijker om meer te bieden aan ouders die jong kinderen willen krijgen, vooral aan moeders die daarna toch nog de weg af moeten leggen om een plek te veroveren in de op economie gebaseerde maatschappij.

Ik denk dat het rijkdom schept, dat mensen (lees vrouwen) gezonder zijn en blijven als ze de zwaarste klus van hun leven kunnen klaren als ze jong en sterk zijn. Dat er minder verzuim zal zijn, minder verdriet, minder onbegrip. Dat pubermeisjes met oudere ouders, pubermeisjes met jongere ouders worden, met begrip en herinneringen van de ouders als steunpilaar.

En dat ze zelf ook zin hebben om jong kinderen te krijgen, pret te maken en het opvoeden en grootbrengen als een vervolg zien van hun eigen leven.

Voor puberdochters is het leven vol uitdaging maar ook vol verantwoording. Voor het aangaan van beiden is ondersteuning nodig en invulling van vragen.

Ik had een fantastische grootmoeder voor veel levenszaken, maar echt dollen met mijn moeder heb ik nooit gedaan. Mijn moeder was door de oorlog te jong oud geworden.

Als grootmoeder probeer ik soms nog te dollen met mijn kleinkinderen, dat gaat nog net een uurtje of wat. Mijn lijf is versleten van het werken, van het baren en dragen, van het multitasken. Ik moet er niet aan denken dat ik nu nog een dochter van 17 zou moeten coachen. Wat ik leer van mijn kleinkinderen is iets heel anders dan wat ik aan mijn kinderen geleerd heb.

Kinderen moet je krijgen als je jong bent. Met de juiste instelling. Met de hulp die nodig is om je daarna weer verder te laten gaan.

Gewoon omdat je het waard bent.

©Gavi Mensch

Nederland B.V., 8-8-2013

© All rights reserved 2013 Niets van deze blog mag worden overgenomen zonder toestemming van de auteur.

Update: 16-1-2016 Blendle/Volkskrant   Uitgerekend nooit!  van Sacha Kester / Heleen van Lier
https://blendle.com/i/volkskrant-magazine/uitgerekend-nooit/bnl-vkm-20160116-5692356?campaign=NL-digest-20160116&content=st-2-a&medium=newsletter-digest&source=blendle-editorial

en  
http://www.volkskrant.nl/wetenschap/gynaecologen-heroverwegen-leeftijdsgrens-kinderen-tot-50-moet-kunnen~a4225356/?utm_source=dailynewsletter&utm_medium=email&utm_campaign=20160117&utm_userid=8e2978c-c75a-0461-be04-40021281a60b

.

Wetenschap voor vrouwen, lees en huiver

.

Lees en huiver:

 Ze is pas 33 en al meer dan 13 jaar wijdt ze al haar kracht aan de universiteit, aan de wetenschap; eerst als student, later als neuropsychologe bezig met wetenschappelijk onderzoek. Ze haalt glorieuze binnen, doet onderzoeksstage in Spanje,haalt glorieuze grants en schollarships binnen, bereid haar promotie voor in Edinburgh, leert daar onderzoeksmethoden die verder niemand kent.

Ze wordt in Nederland ondertussen gestadig tegengewerkt, haar onderzoekscijfers verdwijnen, 'raken kwijt', goed onderbouwde bestellingen worden niet begrepen, er is een hevige strijd van luie wetenschappers gaande om de publicaties van deze wetenschapster tegen te houden.

Ze heeft tot twee maal toe voor langere tijd in Edinburgh onderzoek gedaan bij de 'nicest neuroscientist ever', die na de fikse tegenweking op de thuisbasis ook haar eigenlijke pro-motor werd.

Ze promoveert dus toch en wel glorieus, met een 'Corona' (promotiecommissie) waar je U tegen zegt.

Bekende hoogleraren professoren en gerenommeerde wetenschappers uit binnen- en buitenland stellen hun vragen en ze heeft op alles een duidelijk antwoord, alles in het Engels, bij wijze van uitzondering!

Net geen cum laude (9,8) misschien omdat ze een vrouw is in een mannenwereld? En omdat op haar eigen afdeling de tegenwerking zo groot is? We zullen het waarschijnlijk nooit weten.

Daarna publiceert ze op het hoogste niveau, krijgt aanbiedingen uit New York en de UK, haar publicaties hebben een hoge impactfactor, ze heeft bewijs geleverd voor iets waar o.a. andere wetenschappers en de farmaceutische industrie niet blij mee zijn. En zo hoort het ook.

Ze reist naar de VS en recentelijk naar China waar ze een 'praatje' houdt voor 400 neurologen en waar ze door de gastheer als een waardige collega wordt behandeld.

Ze mailt met 'grote wetenschappers', ze blijft publiceren en reacties schrijven. Ze blijft onderzoeken. De link tussen Alzheimer en diabetes, bijvoorbeeld.

Naast haar fulltime baan als wetenschapper is ze moeder van een prachtige en even slimme dochter; ze sport en onderhoudt een enorme hoeveelheid sociale contacten, ze netwerkt en last but not least, ze is de vrouw, de zus en de dochter van mensen die trots op haar zijn, haar volle aandacht genieten en van haar zorg profiteren.

Niets negatiefs dus.

Toch verteld haar baas haar vandaag dat hij eens heeft zitten rekenen, maar dat een driejarig contract er niet in zit en dat een een-jarig contract eigenlijk weinig zin heeft.
Weinig zin? Het zit er niet in? Het is dus allemaal niets waard? Er zijn er die het beter kunnen? Alle onderzoek voorafgaande aan waar ze nu mee bezig is de prullebak in? 

Haar baas is een duurbetaalde ambtenaar, het hoofd van haar afdeling, die eigenlijk niets anders meer doet dan ludieke reisjes accepteren, de kamerindelingen van zijn afdeling reorganiseren en politiek getinte hoogleraarschappen aanvaarden, Zo'n man die daar verder zit omdat hij nog maar een paar jaar moet? Speler van het politieke wetenschapsspel?

Dat ze vandaag te horen zou krijgen dat haar contract niet verlengd wordt, weet ze van de collega die aast op een 'hogere' baan, met een salaris dat hoger is dan van zijn vrouw. Een uitermate gefrustreerde en weinig briljante wetenschapper. Maar met genoeg, ijverzucht, ambitie en angst om mogelijke kandidaten voor een betere positie uit de weg te houden; hij gniffelt nu.

Ik ben uitermate verontwaardigd hierover, als vrouw in de eerste plaats en op de tweede en derde plaats als moeder en bewonderaarster. Kunt u zich dat voorstellen?

Toppen vol met kerels die thuis nog te beroerd zijn om een dagje op de kinderen te passen. Toppen vol met ouwe-jongens-krentenbrood types die elkaar gaande houden en er van overtuigd zijn dat ze, als ze in hun topposities die betere vrouwelijke kandidaten, voor whatever, nu maar uitsluiten, ze kunnen blijven zitten waar ze zitten.

Te veel fraudeurs om op te noemen, de kranten en tijdschriften staan er bol van. Ze stelen de kansen van jonge wetenschappers; het geld hoeven ze niet terug te betalen.

Vrouwen moeten maar zien te bewijzen dat ze beter zijn en áls ze beter zijn, dan weg ermee, dat is erg bedreigend.

Ik ben boos, nee, ik ben donders! Durven de heren wetenschappers die vrouwen in de wetenschap maar niets vinden het aan om met mij de discussie aan te gaan?

De mannen die daar in die ergonomisch verantwoorde draaistoelen zitten, durven jullie je te laten ondervragen door mij, met betrekking tot het bovenstaande?

Ik zie de reactie met plezier tegemoet.

Onder dit schrijfsel of via @gavimensch@hotmail.com.

En natuurlijk worden ook vrouwen met dezelfde nare ervaringen van harte uitgenodigd om hun verhaal te vertellen.

Want er wordt veel over geschreven, maar er gebeurt niets.

© Gavi Mensch

Nederland BV, 17-11-2011

Ps Onder de dikgedrukte woorden zit en link die u opent door erop te clicken.

Hermosa

.

Er wordt dagelijks een verkeerde inschatting gemaakt met betrekking tot mensen die rond en niet hoekig zijn. In het Spaans (vooral in het zuiden van Spanje en ook in Zuid Amerika)  hebben ze voor ronde vrouwen een prachtig woord: "Hermosa".  
Er is geen mooie vertaling voor. Het woord op zich betekent 'prachtige', Spaanse mannen zijn wat dat betreft eerlijker over wat ze graag in de armen sluiten. De ronde vrouw is zacht en aaibaar, zeggen ze.
In het koele noorden is rond (de vertaling zou hier dikkerd zijn, al veel minder elegant dus) not done! Wie niet de ideale maten heeft is een bedreiging voor de ziektekostenpremie, voor de zitplaats in de bus en voor het imago van the perfect woman, die vol siliconen en botox is geperst.

Wij ronde vrouwen hebben dat allemaal van nature.
Ik lach, dik is niet dom, dat is een absolute misvatting.
Rond betekent dat de scherpe kantjes eraf zijn.

©E.Y.van Donkelaar

vertaling:

Het is maar dat je het weet, snelheid weegt niets, net zo min als schoonheid. De ronde vrouw vlucht niet, maar gaat voort. Het grotere brein verplaatst hoeveelheden met flinke snelheid.

Het is maar dat u het weet!



©Gavi Mensch
22-6-2011
tekening  2006, all rights  reserved 2011/2013
Niets van deze blog mag gekopieerd worden zonder schriftelijke toestemming van de auteur .
gavimensch@hotmail.com



.

Carme Chacón, oportunidad perdida.

.

La ministra de Defensa de España, Carme Chacón, ha anunciado que da "un paso atrás" en la decisión que tenía tomada de presentarse a elecciones primarias para encabezar la lista del PSOE.

Personalmente lloro, con lagrimas grandes, muy saladas y de verdád, que lOs politicOs de mi país adoptivo temen la candidatura de unA políticA como Carme Chacón.

Una mujer, señores, con todo lo que se necesita, la ministra de Defensa, quien llevó su embarrazo por delante de las tropas; hace falta valor y empuje para poder hacer eso

¿Una mujer no dispuesta? ¡Niego a creérmelo!

Tenía un proyecto muy sensato, unas ideas de reforma brillantes. Pero el Sr. Rubalcaba (y desdeluego los hombrecitos del PP)  tienen otros planes, muchísimo más masculinos.
El pueblo se gobierna con más facilidad si la mayoría de la gente es pobre, con las mujeres escondidas detrás de la última fila y echando la culpa de todo a todos los demás.
Estoy convencida que dentro de la sociedad Española falta confianza, que aun no se entiende como una mujer joven y intelligente pueda hacer bien para un país de muchos machos y más miseria.

No la van a dar ninguna oportunidad para enseñar que es posible sacar al país de la crisis; esa crisis de identidad y de flexibilidad de pensamiento, de machismo y de odio. La crisis financiera, por parte culpa de la corupción, fue causado por, en su majoría hombres, bancarios del género masculino.

Carme ha dado prueba de la posibilidad de cambio de esos pensamientos. Ha sido desde el principio ( y eso ha sido desde muy joven) una social-democrata luchadora para la igualdad de todas y todos en todos los sentidos.

Ni en el PSOE ni en los demas partidos tienen una candidata tan firme, tan inteligente y tan consoladora. Esa unidad no llegará nunca si dentro de las cupulas los hombres se sienten incomodos con unA líder.

El partido, el PSOE, eligirá al Sr. Rubalcaba como lider, más de lo mismo, una antiguada y cómoda elección.

Dice mucho del pánico de los hombres.

Oportunidad perdida..... ¡que no se queje nadie después!

 
 
 
 
 
 
@Gavi Mensch
Maastricht ( y Jerez), 26-5-2011
 
.

Fatsoen

'Mensen zullen gaan snakken naar intelligentie en fatsoen' volgens Lodewijk Asscher, wethouder voor de PvdA in Amsterdam (bijlage VK 22-11-2010) en ik ben het helemaal met hem eens. Dit gaat niet echt goed. De maatschappelijke verloedering is bijna compleet.
De verloedering is niet van deze tijd natuurlijk, alle moderniseringen zijn verloederingen ten opzichte van het conservatisme. Mijn vader hield vast aan zijn kostuum en stropdas, deed die alleen 's avonds af en verwisselde na het werk alleen zijn colbert voor een keurig gebreid vest.

Zijn kritiek op de verloedering werd geuit met de woorden van Toon Hermans: 'We vertruien zo!' en daar bij ging het hem niet (alleen) om de kleding maar om allerhande slordige zaken. Slordig woordgebruik, slordige omgangsvormen, slordige politici en slordig zakendoen. 

Binnenshuis mocht je op zondag de hele dag in je pyjama rondhangen, alleen op zondag. De rest van de week absoluut niet. Een werkweek bestond uit 6 dagen. Wie minder werkte, verdiende zijn geld te makkelijk. De vrije zaterdag was een ommezwaai. Mensen liepen op zaterdag in vrijetijdskleding. De intocht van de campingsmoking. We vertruien zo, ik denk het nog steeds. Bij mij roept het geen associaties meer op van kledingstijl, maar van ethiek en normen. Ik vind het allemaal niet zo fatsoenlijk wat ik om me heen zie.

Het begon toen mijn kinderen klein waren en er meer dan eens een zelfsluitende winkeldeur tegen de kinderwagen dreunde, simpelweg omdat ik verwachtte dat de persoon voor mij op zou letten en de deur open zou houden voor ons. Ik bedankte daarvoor luid en duidelijk. Mijn dochter trok me dan aan mijn jas, zij vond mijn opvoedkundige opmerkingen naar dit soort vertruide personen een beetje gênant. Vreemd want ze had nooit anders geleerd dan dat je altijd achterom kijkt als je een deur doorgaat, om te zien of er iemand achter je aan komt.

Hoe kwam het dat het voor haar gênant was (nu niet meer, ze duwt nu haar eigen kinderwagen) als ik iemand wees (en wijs) op het niet naleven van een fatsoensnorm?
Ik kan wel een boek vol schrijven met redenen waarom ik denk dat die normen verdwenen zijn. En ik vraag me dan af of de mensen die geen normen hebben meegekregen dan minder weten. Of ze minder geleerd hebben of minder bewust bezig zijn met de wereld om het heen. Of ze al vanaf vrijdagmiddag 'banquehangen' in trainingssuit met een pilsje, sport kijkend. Of ze alleen werken voor die boterham en flatscreen. En ik vraag me af of het einde van het vertruien al in zicht is.

Het komt mijns inziens eigenlijk allemaal door dat men vond, dat kinderen 'het' zichzelf maar moesten aanleren. Antiautoritaire opvoeding helpt daar niet echt bij. Het minder lezen is funest gebleken. Het eigen wereldbeeld gaat het 'enige' worden. Het matige onderwijs uit standaard lesboeken, zonder de verhalende en geïnspireerde eigen interpretatie van de leerkracht, heeft van leren een eindopdracht gemaakt en niet een beginpunt. Destijds moest men uit al die verschillende meningen een eigen mening destilleren, daar hielp de overdracht van 'normen en waarden' bij. Je las de familiekrant en daarnaast ook nog andere kranten. Het nieuws was min of meer neutraal, ook op de radio en de televisie. Je eigen opinie moest je vormen, kunnen beargumenteren, die kwam niet kant-en-klaar......

En er was sociale controle. Maar die hield op. Er mocht veel en hoefde weinig. Wat de een mocht, mocht de ander ook. Daarna kwam het 'bemoei je met je eigen zaken' en daarna de vogelvrijheid van de maatschappij; als je een goede advocaat had kon je alles maken. Tot op heden is dat helaas het uitgangspunt.

Ik ben niet aardig wat dat betreft. Ik vind dat regels er wel zijn om te toetsen, maar niet om te overtreden. Ik controleer nog steeds sociaal. Ik ben niet bang voor een grote bek, het is maar op welke manier je het zegt. Als ik ga schelden over een in mijn gezicht dichtgevallen deur, heb ik boze tegen- en omstanders. Als ik vraag aan de onverlaat die de deur niet openhield of hij daar zelf geen last van heeft en of het hem wel handig lijkt op deze manier, krijg ik vaak een 'Sorry mevrouw'. Niet altijd natuurlijk. Met al mijn 'vooroordelen' van dien. 
Degene die sorry zegt, wist wel dat hij de deur open hoort te houden voor de volgende, zeker als die met een kinderwagen loopt. Die is nog intelligent. Maar degene die mij toesnauwt: 'Kutwijf, bemoei je met je eigen zaken, had je maar geen kinderen motte nemen, je ken toch wel voor je zelf zorgen zeker' die dicht ik een laag IQ toe en een intelligentie op het niveau van zijn fatsoensnormen.

Het 'schorriemorrie' zou mijn vader hen genoemd hebben. Helaas zitten dat soort nu overal, in alle lagen van de bevolking. In het landsbestuur, in de top van de zakenwereld, van de banken en van de zorginstellingen. Bij personeelszaken en achter het gemeenteloket. Tussen de politieagenten en de geestelijkheid. Van top tot bodem is de vruchtbare samenleving vermengd met het antisociale gif. Als er niet snel iets gebeurt aan het gebrek aan fatsoensnormen en het zakken van de intelligentieniveaus komt het niet goed met ons.

Ik hoop dus maar, samen met Lodewijk, dat het snakken naar intelligentie en fatsoen snel begint.




©Gavi Mensch
Maastricht, 20-11-2010


Naschrift: 31-10-2013

Helaas loopt het allemaal anders, onbeschoftheid is troef, morele grenzen zijn weggevallen, alles mag gezegd en gedaan.  Leugens verspreiden, bedreigen en het vernielen van zorgvuldig opgebouwde cv's, alles mag. Asscher heeft het m.i. opgegeven. Er is geen sprake meer van vertruien. Er is  veel vies ondergoed zichtbaar. Zogenaamd nette mensen spuwen hun gal op het net; het dient geen enkel sociaal doel, geen enkel doel whatsoever. We zijn drie jaar verder en 30 jaar teruggezet door een kleine groep oppervlakkige types, helaas voorkomend in alle lagen van de maatschappij.  Het wordt nu zaak om die narigheden bloot te leggen, het vieze ondergoed van deze en gene verplicht te laten wassen en de producenten van de stoom vuilspuiterij een tijdlang te isoleren. 

Zie ook:
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3536464/2013/10/31/We-ondervinden-nu-dat-het-op-Twitter-en-Facebook-aan-beheersing-ontbreekt.dhtml


.

Wicked woman

Het is voor mij, als mensch, noodzaak om vriendelijk te zijn: mensvriendelijk, man-, vrouw- en kindvriendelijk, dier- en natuurvriendelijk. Maar zoals alles in dit leven heeft mijn ook vriendelijkheid een limiet. Zodra ik zie dat mens, dier of natuur aangevallen wordt en daardoor in het nauw komt, verdwijnt mijn sympathieke ik en komt mijn rode alter ego boven. Rood als van socialistische rozen en woede.
Het is te makkelijk om openbare columns te schrijven over iemand die het waarschijnlijk niet leest en zich ook nooit echt publiekelijk kan verdedigen.
Het is intens gemeen om via een krant met iemand af te rekenen en te chanteren met zijn of haar ellende.
Zoals de open brief van een of andere redactrice van een paaps sektekrantje over een andere vrouw, waarin ze diens verdriet gebruikt om de minderwaardige acties van een ding dat zich bisschop noemt publiciteit te geven.
De Engelsen hebben een woord voor zulke onmensen dat je met gepaste minachting kunt sissen: 'despicable'. Een woord dat je kunt uitspugen. Het Nederlands ontbeert zo'n woord, minachting is niet sterk genoeg, alleen 'sssssmerig' komt in de buurt.
De onvrouw in kwestie, laten we haar voor het gemak even Mariska de H. noemen, is een kruising tussen een domblondje (niets met haarkleur van doen) en een gefrustreerde, gehersenspoelde zure trut (niets met geslachtsdelen van doen). Iemand die zich probeert op te werken over het lijk van een ander. Mijn conclusie in deze is dat dit soort onvrouwen die de kont van een bisschop kussen (bijvoorbeeld), de emancipatie om zeep helpen. Alles wat bereikt is voor de rechten van de vrouw in de loop van de laatste eeuw, branden zij tot op de grond toe af, uit ambitie.

Schadelijke nietmensen!
En dan, vraag ik me af, zo'n paap, is die nu blij met de propagandabijdrage betreffende zijn strijd tegen abortus? Zo'n onman die zijn sekte jaren het misbruiken van tot foetus en later tot kind uitgegroeide eicel heeft toegestaan?
Die sekte, van o.a. kindermisbruikers, creëert kanonnenvlees via hun anti abortus propaganda…. voor eigen gebruik? Kom, die celibataire meute moet toch ook weer het zaad kwijt? 'Seeds of evil'? En doet zo'n krabbelende onvrouw daar dan aan mee? Het antwoord op beide vragen is: 'Ja'.

De open brief was een van de grofste die ik de laatste 30 jaar gelezen heb en treft mij als vrouw in het diepste van mijn wezen. Ik word daar dan niet alleen verdrietig van, maar krijg zelfs 'wicked ideas', helaas! Baas-in-andervrouws-buik verhalen zijn er te veel, zoals dat van een 9 jarig meisje, verkracht door haar stiefvader; zij mocht van de Kerk niet aborteren, een nuchtere arts ontfermde zich over het kind en brak de bijna 4 maanden oude zwangerschap uiteindelijk af.

Over dit soort religieuze anti-abortus groepen en de ellende die veroorzaken met hun tunnelvisie, kan ik nog jaren schrijven, maar ik kan die brainwash nooit terugdraaien.
Bisschoppen en kerkvorsten zijn de pest gebleken voor deze maatschappij.
Maar over types als Mariska, die hen de ruimte geven ga ik nog een boekje opendoen, met als titel: Wicked Women!





Gavi Mensch
Nederland BV, 27-10-2010



De link naar de brief van de enge Mariska voeg ik niet toe, lijkt me niet nodig
Enkele links over de despicable bisschoppen vind je hieronder, wel of niet voor publicatie….

http://www.trouw.nl/religie-filosofie/nieuws/article3075130.ece/Wiertz_begroet_actievoerders_MeaCulpa.html

http://nl.globalvoicesonline.org/2009/03/brazilie-vaticaan-veroordeelt-abortus-verkracht-meisje/

In blijde afwachting.

Steeds vaker hoor ik sommige alleenstaande vrienden (oud en jong) zeuren over "vrouwenzaken". Natuurlijk hebben ze het dan niet over menstruatie, tampons en inlegmatjes en ook niet over PMS. Of het moest zijn dat zíj er zo'n last van hebben (gehad). Steeds vaker kom ik bij hen aanrechten vol vieze vaat tegen, uitpuilende wasmanden en verpakkingen van nieuwe overhemden en ondergoed. Steeds meer voorverpakte maaltijden in de koelkast, naast de enorme hoeveelheden drank. Fruit hebben ze niet in huis; 'vergeten te halen' noemen ze die op den duur dodelijke geheugenstoornis. Dodelijk aangezien de rest van het voedsel ook al niet vers is.

Schoonmaken of strijken doen ze niet en velen geven een volgens hen 'slordig' bedrag uit voor een tweewekelijkse hulp die in twee uur tijd de vaat van veertien dagen en de even zo lang opgespaarde was moet doen.En dan gewoon klagen dat ze weer niet gestreken heeft, terwijl het huis er toch weer uitziet als een woonruimte en niet meer als een prehistorisch hol.

Ooit moest ik iets afgeven bij een werkgever thuis, een man van mijn eigen leeftijd. Schaamteloos nodigde hij me uit om naar binnen te komen…. in de grootste zwijnenstal die ik ooit gezien heb. Ik had al niet zo'n hoge pet op van hem, daarna heb ik helemaal geen hoofddeksel meer opgezet. Wat een neanderthaler! Toen hij mij met erg hoog opgetrokken wenkbrauwen in het rond zag kijken, ik heb een expressief gezicht, zei hij dat hij het erg druk had en dat zijn vrouw hem verlaten had voor een ander, nog geen 4 jaar geleden. Ik keek hem aan met dezelfde expressie. Ik zei niets. Ik stond daar maar, vol ongeloof.

De enorme deuk die veel mannen oplopen als ze 'verlaten' worden is voor mij zo langzamerhand niet vreemd meer. Hun oerinstincten worden daardoor op een laag pitje gezet, ze vinden het onbegrijpelijk, gaan er voor in therapie en raken er vaak alleen overheen als ze een nieuw, liefst jonger, 'vrouwtje' aan de haak slaan. En zo niet dan staren ze nog jaren navel.
Toen ik mijn spraakvermogen weer hervonden had, heb ik hem bedankt voor de desillusie. Voor het treurige van het 'niet-zo-sterke geslacht'. Voor mijn het versterken van mijn angst voor regerende jongens als Balkenende (nu Rutte) en de heren van zo'n mannetjeskabinet.
Voor de veelal aangepaste vrouwen die in vrouwenbladen, ook in Opzij, hun zegje doen.

En daarna ben ik in de lach geschoten, een nare cynische lach.

Ik heb de maand erop ontslag genomen. Het werken voor en met zo'n man bleek ook een regelrechte ramp, te hulpbehoevend,  te zielig! Niet de multiculturele samenleving maar de gewone emancipatie is mislukt.
Werkende mannen met een gezin hebben het moeilijk. De taakverdeling valt hen zwaar. Werkende alleenstaande mannen hebben het nog moeilijker. Het dagelijkse leven valt hen tegen.

Moeders en ook vaders hebben hun zoons een vrouw voorgespiegeld die nooit bestaan heeft.
Nu leven ze in 'blijde' afwachting.



P.S. Ik ken natuurlijk ook wel mannen die 'het goed doen', maar die zijn toch nog steeds in de minderheid.

©Gavi Mensch
Nederland BV: 25-10-2010

.