Posts tonen met het label verloren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verloren. Alle posts tonen

zaterdag 30 november 2013

de Oma van Desiree in (verkeerde) handen van Leijkenburg.


Als verpleegkundige heb ik aardig wat domheden van collega's en ziekenhuizen meegemaakt. Een patient van Geriatrie insturen,die 's maandags  uitgedroogd in bed lag. En die zelfde mevrouw 's avonds in onveranderde toestand terug krijgen in het verpleeghuis omdat ze haar niet zo begrepen en mevrouw zo "onrustig" was. Met de ambulance mee terug gereden naar het ziekenhuis en uitgelegd dat mijn patriënt kwam voor opname, nu spoed, dat ze dementerend is en dat dat samen met de uitdroging onrust veroorzaakt. Mijn collega op de spoedeisende hulp hield vol dat demente bejaarden niet zonder familie worden opgenomen. Na mijn rondje ziekenhuis kwam het goed, velen hebben nu nog tutende oren. Mijn patiënte werd daarna prima verzorgd en begeleid.   

En zo zijn er veel te veel verhalen 

Lees hieronder het verslag  van Desirée Vermeulen van de ramp met haar grootmoeder in het Leijenburg Ziekenhuis enkele dagen geleden:



De kleindochter vertelt:

Onze oma (86jr) is in verwarde toestand gisteravond op straat gezet door HAGA ziekenhuis Leyenburg op haar sloffen en pyjama....

Ze lag daar  op de hartbewaking!


Onze verwarde oma en moeder is gisteravond in verwarde toestand (vr 29 nov 2013) op haar slofjes en in haar pyjama op straat gezet door HAGA ziekenhuis Leyenburg Den Haag (ze lag daar op de hartbewaking notabene).
Niemand van de familie (zij heeft 9 kinderen en 37 klein en achterkleinkinderen) is daarvan op de hoogte gesteld.

Oma stond ineens voor de deur bij haar oude buren in Monster (oma woont daar niet meer). Deze mensen zijn ook hoogbejaard en de oude buurman heeft een oom van mij in tranen opgebeld omdat onze oma in haar pyjama met 2 tasjes voor de deur stond.Oma moest nog zeker tot zondag in het ziekenhuis blijven ivm monitoren nieuwe medicijn; dit was de familie medegedeeld op vrijdagochtend.
Wij zijn echt verslagen hoe dit heeft kunnen gebeuren???

Na navraag gedaan te hebben 's avonds bij CCU Leyenburg, bleek dat ze haar in de lift gezet hebben en op de knop gedrukt want oma wist niet hoe de lift werkte!!
Gaat er dan niet een belletje rinkelen als verpleger van de hartbewaking?????
Er is niemand met haar meegaan. Ze hebben alleen een taxi gebeld omdat oma had gezegd dat haar kleindochter uit Amsterdam haar niet kon komen halen (die zou ze hebben gebeld maar oma heeft helemaal geen mobiele telefoon) en ik (kleindochter uit Amsterdam) ben ook niet eens de contactpersoon maar diegene die ze 's middag voor het laatst gezien had!

Oma blijkt niet in de gebelde taxi gestapt te zijn (kregen ze door van de receptie beneden) Oma is zelf naar buiten gelopen en heeft rondgezworven, is daarna in een taxi gestapt en heeft gezegd dat ze naar Monster moest.
 De chauffeur wist niet waar dat was en oma moest vooraf 70 euro betalen (pin).
Oma woont niet meer in Monster maar zolang bij een tante in Naaldwijk.

Oma was al eerder in dit ziekenhuis opgenomen (4 weken geleden) en ook toen waren ze oma vergeten en  hebben ze haar een dag zonder eten en drinken op een kamer laten liggen (ze moest nuchter blijven ivm operatie hart). Niemand van de afdeling wist wat er met mijn oma moest gebeuren.Na 3 dagen ziekenhuis was ze totaal uitgedroogd. Na 2 weken ontslagen. Oma moest aansterken (weegt nog maar 39 kilo)... Afgelopen woensdagnacht weer met spoed opgenomen op de hartbewaking en nu dit!?!?!??!
Dit kan en mag niet gebeuren in NL!!!!!


De vraag van Desiree : Dit bericht delen graag!!!!! 
Bij deze!


©Gavi Mensch 
Maastricht 30-11-2013

Update, response via Twitter 30-11-2013, 23.55u

. mentioned you
@GaviMensch @MarDeJong64 Raad van Bestuur heeft zaterdag gesproken met familie van betrokken patiënt. Dat gesprek wordt zondag voortgezet.



Formidable






Enige tijd geleden kreeg ik dit nummer  van Stromae toegestuurd. 
Het kwam van een ex-vriend die gelijk kreeg. 
Geleerde les:
Geef ook vrienden geen gelijk als ze het niet hebben!









Formidable


Formidable, formidable

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables,
Formidable,
Tu étais formidable,
J'étais fort minable,
Nous étions formidables.

Eh, l'bébé, oups : mademoiselle,

Je vais pas vous draguer, promis, juré,

J'suis célibataire et depuis hier - putain,
J'peux pas faire d'enfants, mais bon, c'est pas... eh, reviens !
5 minutes quoi, j't'ai pas insulté, j'suis poli, courtois,
Et un peu fort bourré et pour les mecs comme moi
Vous avez autre chose à faire, vous m'pourriez vu hier
Où j'étais

Formidable, formidable

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables,
Formidable,
Tu étais formidable, j'étais fort minable,
Nous étions formidables.

Eh tu t'es regardé, tu t'crois beau

Parce que tu t'es marié ?!

Mais c'est qu'un anneau, mec, t'emballes pas,
Elle va t'larguer comme elles font chaque fois,
Et puis l'autre fille, tu lui en a parlé ?
Si tu veux je lui dis, comme ça c'est réglé,
Et au p'tit aussi, enfin si vous en avez,
Attends 3 ans, 7 ans et là vous verrez
Si c'est

Formidable, formidable,

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables,
Formidable,
Tu étais formidable, et j'étais fort minable,
Nous étions formidables.

Et, petite, oh, pardon : petit,

Tu sais dans la vie y'a ni méchant ni gentil,

Si maman est chiante, c'est qu'elle a peur d'être mamie,
Si papa trompe maman, c'est parce que maman vieillit, tiens !
Pourquoi t'es tout rouge? Beh, reviens, gamin,
Et qu'est-ce que vous avez tous
A me regarder comme un singe, vous ?
Ah, oui, vous êtes saints, vous,
Bande de macaques !
Donnez moi un bébé singe, il sera
Formidable, formidable

mais

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables,
Formidable,
Tu étais formidable, j'étais fort minable,
Nous étions formidables


Je vais t'larguer ?
Mais non!

*_*


©Gavi Mensch
30-11-2013


zondag 11 augustus 2013

Leven in een notendop 18




Ze is nog geen veertig, ze heeft een vriend en een baan.
Ze vertelt dat ze bij een psychologe loopt: ze wil namelijk geen kinderen.
Haar moeder knikt begrijpend als ze dat naar voren brengt. 
Maar de vader ontsteekt in woede, slaat met zijn vuist op tafel en zegt dat hij kleinkinderen wil. 
Er springen tranen in haar ogen, het leed van heel haar leven is vloeibaar.
De oude man zegt nors dat ze beter weg kan gaan in plaats van alsmaar om begrip te vragen.
Haar moeder loopt mee naar de auto, ze zwijgen en omarmen elkaar even.
Onderweg vertroebelen de tranen het zicht. 

De ambulance stuurt een laatste sirenebericht aan haar vader: "Geen kinderen meer om te slaan."



Gavi Mensch
Maastricht, 11-8-2013


Ook geplaatst op www.120w.nl


dinsdag 15 mei 2012

Bent u een mens?

 
"Bent u mens?" vraag de ambtenaar van het detentiecentrum met een grimmige blik gericht op de doeken van wie tegenover hem staat. Hij staart naar de kleuren omdat hij niet naar de grote droevige ogen wil kijken. Bevel is bevel. Al deze… (hoe moet je ze noemen) moeten ondervraagd worden, voor de zoveelste keer. Ze moeten in kratten en er moet een etiket op het deksel met de bestemming.

Hij krijgt geen antwoord.

"Ik vraag u voor de laatste keer, bent u mens?" hij schreeuwt het uit nu en zijn stem slaat over. Hij heeft vanmorgen zijn pil niet ingenomen, hij trilt op zijn benen. Wat moet hij hier nu mee? Dit geeft geen antwoord, hij is over een half uur klaar en dan moet de krat ingeladen zijn.

Hij kijkt zuchtend in het dossier, er zitten al diverse copietjes in van vorige etiketten. En elke keer komt de krat weer terug met ' geadresseerde onbekend'. Er huilt iets. Hij kijkt maar dat wat voor hem staat, kijkt hem met droge ogen aan. Dan ziet hij iets bewegen in de plooien van de verpakking. Hij schrikt. Een aanslag? Hij drukt op de alarmknop.

Er komen zoveel mannen met wapens in de aanslag het kantoor instormen dat de doeken omvergelopen worden en er iets kleins op de grond zichtbaar wordt.
De mannen doen verschrikt een stap achteruit en kijken de ambtenaar boos aan.
"Een aanslag? Dit is zo'n ding in het klein".
Hij krijgt een kleine krat in zijn handen gepropt en de mannen verlaten de ruimte.

Foto Sven Torfinn



De ambtenaar kijkt naar het ding en vraagt: "Ben jij een mens dan, alsjeblieft?
Als ik weet dat jullie geen mensen zijn, kan ik jullie namens het ministerie een onmenselijke behandeling geven, dus zeg alsjeblieft nee. Ik doe jullie dan in kratten en dan stuur ik jullie apart ergens naar toe waar ze jullie ook niet willen hebben. Kijk dit is een menselijke samenleving en voor onmensen is hier geen plaats.

Toe geef nou eens antwoord!"





@Gavi Mensch
Nederland BV Afdeling TerApel, 15-5-2012




Protesteer tegen de onmenselijke behandeling van (uitgeprocedeerde? asielzoekers) menschen!

Doe het NU!


Update: 17-6-2016 Wat zou er gebeurd zijn met deze baby en haar moeder?

http://nos.nl/artikel/2111655-vluchtelingenbaby-geboren-aan-boord-nederlands-marinefregat.html





maandag 25 oktober 2010

In blijde afwachting.

Steeds vaker hoor ik sommige alleenstaande vrienden (oud en jong) zeuren over "vrouwenzaken". Natuurlijk hebben ze het dan niet over menstruatie, tampons en inlegmatjes en ook niet over PMS. Of het moest zijn dat zíj er zo'n last van hebben (gehad). Steeds vaker kom ik bij hen aanrechten vol vieze vaat tegen, uitpuilende wasmanden en verpakkingen van nieuwe overhemden en ondergoed. Steeds meer voorverpakte maaltijden in de koelkast, naast de enorme hoeveelheden drank. Fruit hebben ze niet in huis; 'vergeten te halen' noemen ze die op den duur dodelijke geheugenstoornis. Dodelijk aangezien de rest van het voedsel ook al niet vers is.
Schoonmaken of strijken doen ze niet en velen geven een volgens hen 'slordig' bedrag uit voor een tweewekelijkse hulp die in twee uur tijd de vaat van veertien dagen en de even zo lang opgespaarde was moet doen.En dan gewoon klagen dat ze weer niet gestreken heeft, terwijl het huis er toch weer uitziet als een woonruimte en niet meer als een prehistorisch hol.

Ooit moest ik iets afgeven bij een werkgever thuis, een man van mijn eigen leeftijd. Schaamteloos nodigde hij me uit om naar binnen te komen…. in de grootste zwijnenstal die ik ooit gezien heb. Ik had al niet zo'n hoge pet op van hem, daarna heb ik helemaal geen hoofddeksel meer opgezet. Wat een neanderthaler! Toen hij mij met erg hoog opgetrokken wenkbrauwen in het rond zag kijken, ik heb een expressief gezicht, zei hij dat hij het erg druk had en dat zijn vrouw hem verlaten had voor een ander, nog geen 4 jaar geleden. Ik keek hem aan met dezelfde expressie. Ik zei niets. Ik stond daar maar, vol ongeloof.

De enorme deuk die veel mannen oplopen als ze 'verlaten' worden is voor mij zo langzamerhand niet vreemd meer. Hun oerinstincten worden daardoor op een laag pitje gezet, ze vinden het onbegrijpelijk, gaan er voor in therapie en raken er vaak alleen overheen als ze een nieuw, liefst jonger, 'vrouwtje' aan de haak slaan. En zo niet dan staren ze nog jaren navel.
Toen ik mijn spraakvermogen weer hervonden had, heb ik hem bedankt voor de desillusie. Voor het treurige van het 'niet-zo-sterke geslacht'. Voor mijn het versterken van mijn angst voor regerende jongens als Balkenende (nu Rutte) en de heren van zo'n mannetjeskabinet.
Voor de veelal aangepaste vrouwen die in vrouwenbladen, ook in Opzij, hun zegje doen.

En daarna ben ik in de lach geschoten, een nare cynische lach.

Ik heb de maand erop ontslag genomen. Het werken voor en met zo'n man bleek ook een regelrechte ramp, te hulpbehoevend,  te zielig! Niet de multiculturele samenleving maar de gewone emancipatie is mislukt.
Werkende mannen met een gezin hebben het moeilijk. De taakverdeling valt hen zwaar. Werkende alleenstaande mannen hebben het nog moeilijker. Het dagelijkse leven valt hen tegen.

Moeders en ook vaders hebben hun zoons een vrouw voorgespiegeld die nooit bestaan heeft.
Nu leven ze in 'blijde' afwachting.



P.S. Ik ken natuurlijk ook wel mannen die 'het goed doen', maar die zijn toch nog steeds in de minderheid.

©Gavi Mensch
Nederland BV: 25-10-2010

.