Helpende hand bieden in Turkije

Ik zie het al voor me. 

Ik organiseer in Spanje een demonstratie voor meer invloed van W.A. en Rutte op de Spaanse politiek.

Nee dus. 

Kijk, (enkele dames en heel veel heren) Erdoganaanhangers. 

Het wordt tijd om de boel in Nederland en Duitsland te verkopen en uw geld mee te nemen naar Turkije om de welvaart en de dictatuur aldaar een boost te geven. 

Bedenk wel dat uw homosexuele kinderen daar gevaar lopen. 

Dat u als vrouw niet mag lachen en dat de krant maar over één ding schrijft. 

Scholing is natuurlijk ook niet overal op niveau; communicatieve bezigheden op internet worden daar niet op prijs gesteld. 

Maar teruggaan naar het vaderland lijkt me logisch en heel fijn voor Erdogan.

©Gavi Mensch (en een beetje van Jan Dijkgraaf in Metro)
Nederland BV, 1-8-2016
in 120woorden

Vrouwtje?

In de afgelopen jaren heb ik het scheldwoord 'feministe' als een dooddoener van mijn rug af laten glijden. 

Bij navraag heeft men een raar idee over feministes: het zouden manwijven zijn met een tuinbroek, op platte schoenen, zonder BH en mannenhaters.

Ik moet grinniken over zoveel onwetendheid. 

Ik heb op hoge hakken gelopen totdat mijn voeten moesten geloven aan gezondheidssandalen, een BH (met kantjes) draag ik nog steeds.

Ik houd van mannen.

Maar als echte feministe ga ik altijd de strijd aan met mensen die vrouwen vrouwtjes noemen.

Hoe denigrerend is dat wel niet, hoe groot is een vrouwtje? 

Het vrouwtje van Piggelmee was ongeveer 7 cm lang, een sprookjesvrouwtje.

De vrouwen in het dagelijks leven zijn allemaal vrouwen, zonder uitzondering!

@Gavi Mensch

Uit archief 120 woorden 14-7-2011

Nederland BV, 19-8-2014

All rights reserved 2011-2014




PS Als aanvulling wil ik gelijk ook even mijn afschuw uitspreken over het woord MEIS, meisjes zijn meisjes en als ze groot zijn zijn het vrouwen! 

.

Van kaars naar kaars

Het mooiste stukje religieuze symboliek, misschien wel het enige voor mij, is het doorgeven van het licht.

Na de lange donkere periode, de somberheden en de overpeinzingen, komt het zonlicht als een lang verwachte liefde, ziel en lijf verwarmend.

De schemerlampjes kunnen uit; als ik opsta is het licht net aan en als ik op de bank, moe gewerkt, indut na een lange dag, gaat het licht met mij mee.

Verwondering over het goede dat opeens weer zichtbaar wordt na alle duisterheden te hebben opgeruimd; zaken die ik in het donker niet goed zag.

Dan ga ik, als echte heiden, eenmalig naar de kerk.

Voor het doorgeven van het licht.

Van kaars naar kaars.

Van mensch naar mensch.

Zo mooi!

©Gavi Mensch, 

26-3-2011 --- 19-4-2014

All rights reserved

Eerder gepubliceerd op  www.120w.nl

Bert in 120 woorden

Bert

Even over de Berts in mijn leven.

In naam en persoon latent aanwezig.

Bert, mijn neef, zie ik weinig, maar een telefoontje

leert dat hij nog altijd de integere rust zelve is,

een mensch met diepgang.

Bert van Ernie, daarentegen, is een zemelaar

met onverwacht gevoel voor humor in de vorm van

plagerijtjes, soms een beetje belerend.

Bert van Bertje Visscher is het tegenovergestelde,

druk, druk, druk, inhoud en nonsens,

snelle humor en vaardig, een van mijn favorieten.

Bert de luitbouwer, die ik Spaanse les gaf,

ex-collega, leuke vriendschap die ineens over

was, het verbaast me nog steeds.

Bert Haanstra, wonderlijke filmmaker,

spionagefotograaf die uiteindelijk Alzheimer kreeg;

een bizarre combinatie.

En Bert B, irritante columnist van bijna niks.

Berts dus. 

Een 120 woorden schrijfsel uit het archief

24-1-2011

©Gavi Mensch

.

Leven in een notendop 18

Ze is nog geen veertig, ze heeft een vriend en een baan.

Ze vertelt dat ze bij een psychologe loopt: ze wil namelijk geen kinderen.

Haar moeder knikt begrijpend als ze dat naar voren brengt. 

Maar de vader ontsteekt in woede, slaat met zijn vuist op tafel en zegt dat hij kleinkinderen wil. 

Er springen tranen in haar ogen, het leed van heel haar leven is vloeibaar.

De oude man zegt nors dat ze beter weg kan gaan in plaats van alsmaar om begrip te vragen.

Haar moeder loopt mee naar de auto, ze zwijgen en omarmen elkaar even.

Onderweg vertroebelen de tranen het zicht. 

De ambulance stuurt een laatste sirenebericht aan haar vader: "Geen kinderen meer om te slaan."

Gavi Mensch

Maastricht, 11-8-2013

Ook geplaatst op www.120w.nl

Overleven in een notendop (Spanjaarden)

Sterk zijn ze geworden, de jongere generaties durven weer te schreeuwen, de ouderen zijn gehaaid in het overleven van dictaturen en conservatieve religieuze wetten. En van een crisis.

La Barca de la Florida, Andalucía. Anno 2013
© foto Gavi Mensch

Denk maar niet dat ze snel ten onder zullen gaan. Ze hebben net zoveel schulden gemaakt als wij, maar hun schulden zijn relatief kleiner, ze verdienden immers altijd al veel minder.

De ellende is groot maar armoede was er kind aan huis en met een kilo garbanzos en een oude kip kun je veel monden vullen.

Ons volkje is verwend.
Onze baasjes frauderen, zonder de naam fraudeur te krijgen, in het christelijke geniep.

Wij gaan ten onder aan ons starre, misplaatste vertrouwen, vertrouwen dat mijn generatie Spanjaarden al lang niet meer had.

©Gavi Mensch
Maastricht,1 juni 2013 

In 120 woorden.....

Een bijzonder Mensch

De steen van het nisje waarachter de urn van mijn vader stond, lag na het ruimen van de nis in het tuintje van mijn moeder, ondersteboven.

Nu mijn moeder er ook niet meer is, en alles leeg moet, nemen mijn kinderen en ik de steen mee, die kun je niet laten liggen. Het is geen optie om die steen weg te gooien, ik wil hem ook niet meenemen naar huis. Daar hoort ie niet.

We rijden het eiland rond en aan de rand van de Biesbosch, de favoriete plek van mijn vader neemt de sterke kleinzoon de steen en gooit hem in het water, onder een knotwilg.

Even lees ik nog: ‘Hij was een bijzonder mensch’, dan is het stil.

 

©Gavi Mensch

5-7-2011

Geschreven op  www.120w.nl met daags daarna een prachtig vervolg,

 De steen van Mensch:

De Bever zag de kringen die zachtjes haar nest naderden. 

De minimaal golvende beweging in het water vertelde een verhaal.

Het was een Mensch.
De Kleinzoon eert hem in Gedachten.
De Steen is warm.

De Bever dook de Steen van Mensch op en bracht die naar haar nest.
Zij keek naar 2 zacht piepende jonkies.
Voorzichtig legde zij de Steen van Mensch naast haar kindjes.
De Bever voelde een gedachte van de Steen.

Ga maar jagen Bever, ik bescherm uw kindjes en laat ze niet alleen.
Langzaam verliet de Bever haar nest onder de knotwilg om te jagen naar Visch.
Rimpels in het Beversche Biesch Bosch Water.

Curacao Butterfly

10-7-2011

Voor commentaar zie: http://120w.nl/2011/een-bijzonder-mensch/comment-page-1/#comment-16958

  Maastricht, 24-4-2013

.

Rondreis

 .        

De groep van 100 mensen verzamelde zich uiteindelijk op het strand van Ahmet Beyli.

Ze waren klaar voor de tocht. In Izmir hadden ze de reissom betaald, hun laatste geld.

Met hun kinderen en alleen de hoognodige bagage scheepten ze zich in voor de reis naar Samos. Vanuit Griekenland zouden ze naar Groot-Brittannië gaan.

Naar een leven zonder oorlog en armoede.

De kleine kinderen jammerden toen ze dicht opeengepakt in het ruim van het schip zaten. De volwassenen prevelden gebeden. De luiken gingen dicht. De mensen in het scheepsruim zaten als ratten in de val.

Na enige tijd steeg het water hen tot aan de lippen en hoger. Het werd doodstil.

De mensensmokkelaars waren al naar huis voor het avondeten

Foto uit eigen archief gemaakt in 2003 tijdens herdenkingsdienst

 voor de verdronken bootvluchtelingen voor de kust van Cádiz,

georganiseerd door het PSOE van Jerez de la Frontera



Bovenstaand 120woorden stukje schreef ik vanmorgen na het lezen van het bericht van het bericht over de vluchtelingen die enkele tientallen meters uit de kust van Izmir verdronken, meer dan 60, waarvan de helft kinderen. 

Bijna 10 jaar geleden gebeurde dit ook voor de kust van Cádiz, toen de kustwacht aldaar twijfelde aan het protocol en er niet genoeg personeel was om de reddingsboten te bemannen. Tussen toen en nu is het vast al duizenden keren gebeurd, mensen die vluchtend het leven verliezen. Ondertussen gaan de mensenhandelaars door. Een taak voor de VN denk ik, zeker nu zij ook in Syrië weer niet in staat blijken om te voorkomen dat zoveel mensen vluchten moeten.

Veel dure helmen, blauwe?

Veel waarnemers, blinden?

©GaviMensch
Nederland BV, 7-9-2012
All rights reserved 2012

Een meisje met tegoed

.

Eigenlijk ben ik een verouderd goed bewaard doch slecht geconserveerd meisje, ik heb nog zaken tegoed van het leven.
Mijn touwtje kan ik nog springen, mijn pop is nu een levend model.
Meisjes mogen kroelen met hun vadertje, ik ben van die herinnering nog niet losgekoppeld.
Ik was en ben het meisje van Anna, mijn oma, nog steeds! Zij waakt over mij, met haar zondagse hoed een tikkeltje scheef.
Meisjes leven in een wereld die veel mooier is dan deze, zijn verdrietig om plagerijen, die nog steeds hard aankomen.
Wat ik tegoed heb?
Een lief voor de rest van mijn leven, verder heb ik bijna alles.
Maar ook dat is een meisjesdroom.
Evenals de rode schoentjes, een belofte aan mijzelf.


©Gavi Mensch
Maastricht,3-5-2011


Reeds gepubliceerd op: http://120w.nl/
Cartoon: Peter van de Wiel: www.peterscartoons.nl
© All rights reserved 2011

.

120 woorden.

.

De stelling is dat we te veel woorden gebruiken om elkaar iets te vertellen. Ook ik maak me daar schuldig aan. Toen ik de site van  http://120w.nl/ ontdekte, bleek het ook voor mij een ware toer om kort en bondig te zijn. Het lukt niet altijd. Maar het is een goede training gebleken voor het schrijven van mails van het type zakelijk en ook het inkorten van levensverhalen is nu eenvoudiger. Ik kan iedereen aanraden om het eens te proberen. Je hoeft geen schrijver te zijn. We communiceren veel en vaak is de omgeving al verveeld bij de tweede alinea. Inbinden en essenties neerleggen is een oefening die kunst baart, hoop ik.

Ik schrijf ze vaak voor het ontbijt, als de dromen nog vers zijn of de tobberijen van de vorige dag gemengd zijn met wat frisse ochtendlucht. De grap is om precies 120 woorden te gebruiken, maar een heel verhaal in minder mag ook.

Slechts enkele van mijn stukjes voldoen, wat mij betreft, aan de eis: alleen de essenties.
Anderen zijn te bondig, te kort, te nietszeggend voor een groter lezerspubliek. Of gewoon slecht geschreven.
Soms lokken ze veel commentaren uit, zoals deze: http://120w.nl/2011/gemis-van-uteri/ Dat geeft het schrijven van een 120woorden stukje een extra dimensie.
Probeer het ook eens!


Van kaars naar kaars

Het mooiste stukje religieuze symboliek, misschien wel het enige voor mij, is het doorgeven van het licht.
Na de lange donkere periode, de somberheden en de overpeinzingen, komt het zonlicht als een lang verwachte liefde, ziel en lijf verwarmend.
De schemerlampjes kunnen uit; als ik opsta is het licht net aan en als ik op de bank, moe gewerkt, indut na een lange dag, gaat het licht met mij mee.
Verwondering over het goede dat opeens weer zichtbaar wordt na alle duisterheden te hebben opgeruimd; zaken die ik in het donker niet goed zag.
Dan ga ik, als echte heiden, eenmalig naar de kerk.
Voor het doorgeven van het licht.
Van kaars naar kaars.
Van mensch naar mensch.
Zo mooi!

Bitter gemis

Ik mis de 50 graden in de schaduw en de stieren die zich daar niets van aantrekken.
De jasmijn die zich slingert tot om de tafelpoten, gewoon omdat ik daar niet zit te schrijven.
Mijn honden die oud en zielig worden, simpelweg omdat ik daar niet ben.
De zoute lucht en de nog zoutere oceaan, beeldhouwer van oude lava, mijn openluchtmuseum zonder subsidie.
Ik mis de idioten die klagen over de crisis, terwijl ook de belastinginspecteurs van links en rechts hun huizen kopen en verkopen met een zwartgeld marge.
Ik mis de plezierige oppervlakkigheden van het dorp en de lange historie van de stad.
Ik mis verse vis.
Mijn huis, mijn patio en mijn zomerondergoed.
En ook de doodgewone liefde.



De rest van de schrijfseltjes kun je vinden met de volgende link:
http://120w.nl/schrijvers/Gavi+Mensch/


©Gavi Mensch
Nederland BV, 2011

.