Nanu, nanu, Robin Williams

This is a man who, as far as I'm concerned, could have gone on living for ever and ever; his brilliant gags and the enormous capacity of putting himself in someone else's place, in roles as well as in daily life, as far as I've understood.

I have a splendid collection shows and of his standup comedian videos.*

Being fed up with life doesn't mean someone is unhappy.

I am fed up with life often enough. I am not unhappy but often I don't see why I should live for a long time to come.

[I used to think that the worst thing in life would be ending up alone.
That's not so, it's worse to end up with someone that makes you feel lonesome

Sometimes I think that 62 years of intensive living is quite long. Robin was 63.

That's why I think that a man like Robin Williams with his even more intensive way of living has every right to say: "This far, no further", for whatever reason.

Suicide fits somehow in the lives of hyperactive, high IQ-ed, people with a fantastic sense of special sense of humor (so does an addiction by the way). 

I just can't imagine such a lively person waiting another 20 years or so for the end to come** 

I just wanted to say that he was an allround mensch:

More than that...he was still amazingly allround 20 years later

Truely allround:  Clip for Amnesty

10 questions..... See if you can do something with the answers.

10 Questions for Robin Williams:

And my favorite: 1.5 hrs of the splendid and late Mr. Robin Williams. Enjoy!!! 

 'You kill or you tie': Robin on addiction and discipline: 

Amazing Robin: 

Robin Williams was a person of whom I think that he's been here before and will be back one day.***

Best scenes: The actor with multiple possibilities  

Robin Williams overleden

*{Dit is nou zo'n man die wat mij betreft eeuwig had mogen leven, met zijn briljante kwinkslagen en enorme mogelijkheid om zich in anderen te verplaatsen, zowel in de rollen als ook in het dagelijks leven, heb ik begrepen. Ik heb een prachtige collectie stand-up comedian filmpjes.}

** {Genoeg hebben van het leven zegt mij niet dat iemand ongelukkig was. Ik heb zo vaak genoeg van dit alles, ik ben niet ongelukkig maar ik heb vaak niet de noodzaak om nog erg lang te leven. Soms denk ik dat 62 jaar intensief al veel is. Daarom denk ik dat een man als Robin Williams met een nog intenser leven het goed recht heeft om te zeggen: "Tot hier en niet verder" om welke reden dan ook.}

 ***{Robin Williams was zo iemand waarvan ik denk dat hij hier al eerder was en ook wel weer terugkomt.}

Nanu Nanu Robin Williams!

@Gavi Mensch

Maastricht,13-8-2014

Levensverhaal in beelden 1

Met mijn dochter even neergestreken voor enkele kopjes gratis troost in het restaurant van Ikea waar mijn dochter wat stellingkasten moet scoren voor haar kelderruimte. 

Terwijl mijn dochter zaken opzoekt op haar mobiel, (gezellig 2014) valt mijn oog op een ouder stel dat aan de andere kant van het restaurant zit.

Wat heeft die dame een apart T-shirt aan! Als ik focus zie ik dat het geen kleding is maar iets van een tattoo en als ik nog meer focus zie ik dat er meerdere tattoo's zijn.

Er schiet me zo'n grapje door het hoofd over tattoo's en oudere mensen maar ik ben toch nieuwsgierig.

Ik maak een foto met mijn mobieltje en vergroot. Allemachtig. Waarom laat iemand zoveel tattoo's zetten? Is ze getrouwd met een zeer getatoeëerde zeeman? Of heeft ze bij de Hell's Angels gezeten in betere tijden? Of vind ze het gewoon mooi? Dat kan altijd natuurlijk.

Als we klaar zijn met de koffie laat ik mijn dochter vast vooruit lopen ( "hè Mam, doe niet zo raar") en ik ("2 seconden") loop naar het tafeltje van de tattoo-mevrouw.

Ik stel me voor en zeg dat ik geïntrigeerd ben door haar aparte tatoeages.

De vrouw kijkt me lachend aan en geeft haar metgezel een porretje in zijn zij met haar elleboog. Dan zegt ze in het Duits : "Schön,  nah?

Ik maak een opmerking over de mooie tekeningen op haar arm ( en dat meen ik) waarop ze haar mouwen iets optrekt en met een mooie en melodieuze stem, in het Duits, vertelt over het waarom.

Ik vrees dat dit geen 2 seconden gaat duren en wuif naar mijn dochter die begrijpt dat ze vast door kan lopen.

De vrouw vertelt dat ze altijd al hield van tatoeages. Ze stroopt nu ook haar broekspijp op en zegt…."aus meinem Jugend und für meinen verstorbene Sohn habe ich mir dieses Tattoo 

stechen lassen, mit seine Asche….", waarbij de mouw van haar T-shirt omhoog gaat. 

Op de andere bovenarm is een tattoo te zien voor haar 'verstorbene Mann' ook gemaakt met de as van zijn stoffelijk en gecremeerde overschot.

Ik hoop maar dat de rest van de kledingstukken op hun plaats blijven want ook vanuit de V-hals bloeiden enkele sierlijk gekleurde tattoo's op. Ik vraag aan de dame of ik er foto's van mag maken en of ik die mag laten zien op mijn blog met het verhaal van de as-tattoo's.

Ze is daar blijkbaar helemaal gelukkig mee want ze knikte heftig  van ja en een traan van emotie rolt over haar gezicht.

Ik maak snel wat foto's, wens haar sterkte, schud haar getatoeëerde hand en ga op zoek naar mijn dochter.

Soms zit er iemand met een zichtbaar levensverhaal aan de overkant van een restaurant van Ikea.

©Gavi Mensch

Heerlen, 16-6-2014

All rights reserved 2014

Overnemen van de foto's is NIET toegestaan.

psssst: Tattoe doet me denken aan taptoe en tattoo lijkt veel hipper; tatoeage daarentegen is weer zo'n mooi woord dat ik het voluit en in het Nederlands heb geschreven. Dit alvast voor de taalpuristen

Alleenstaande moeders vieren óók Vaderdag

Door nare omstandigheden buiten mijn schuld ben ik een alleenstaande moeder van twee kinderen van twee vaders. Zwangerschap en verantwoording waren duidelijk ineens te zwaar voor de heren na een jarenlange relatie. En al snel was alle contact verbroken.

De rest van de sores zal ik voor me houden. Zo heeft elke alleenstaande moeder haar verhaal en alleenstaande vaders zullen ook hun portie hebben gehad.

Ik vier mijn (ook)Vader(zijn)dag.

De verantwoording voor mijn twee kinderen was helemaal van mij. En ik kon niet anders dan het goed doen, zo goed mogelijk was geen optie.

Als alleenstaande moeder word je geacht twee keer zoveel te kunnen, je op twee manieren te kunnen inleven: inleven in je dochter en in je zoon.

Dat gaat vanzelf dacht ik maar nu ik jonge mensen om me heen zie met kleine kinderen zie ik dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend was en dat ik mezelf best een schouderklopje mag geven.

Volgens mijn kinderen was ik streng, helaas kon dat niet anders want er was niemand die ik de bal kun toespelen. Ik was een volhouder in wat mocht en wat niet mocht en moest ruimte zoeken voor een 'vooruit dan maar'. Ik vond de stoutkabouter uit, als hulpje in de leer van het goed en het kwaad. Er van uitgaande dat kinderen precies weten wat goed is en wanneer ze iets doen wat echt niet mag, had ik alleen de stoutkabouter nodig om te vragen of ze die niet gehoord hadden.

"Zei de stoutkabouter dat je een snoepje mocht pikken?" leverde vaak een ja op. En dan kon ik makkelijker uitleggen dat ze daar nooit naar moesten luisteren. Dat de goedkabouter nog zo had gezegd: "Joh, dat mag niet". Voor mij waren deze twee wezens een handige hulp in de opvoeding, ook al waren ze dat alleen maar de eerste 6 jaar.

Het vervangen van de vaderfiguur is lastig, maar het kan wel. Behalve tegen een boom plassen kan ik alles wat de gemiddelde vader ook kan. Ik wilde me nooit laten kisten en was gelukkig redelijk technisch aangelegd. Bovendien had ik zelf een vader gehad die me hielp bij repareren van mijn spullen maar het nooit helemaal overnam. Mijn mazzel.

Met Vaderdag kregen de kinderen in het begin niets mee naar huis, ik moest dan de juf of de meester tot de orde roepen en vertellen dat alle kinderen een vader hebben. Uiteindelijk besloot mijn dochter dat ik ook de Vaderdag schilderijen en tekeningen moest krijgen en die heb ik trots aan de wand gehangen en bewaard.

Ik denk dat mijn kinderen het gemis van een vader nog steeds voelen maar meer in de vorm van de vraag waarom ze niet goed genoeg waren voor hen om van te houden. Behalve een stukje extra veiligheid, zich extra geliefd voelen en gewoon ook kunnen zeggen: "Mijn vader zegt…", zijn ze weinig tekort gekomen.

Financieel was het geen vetpot met alleen mijn verpleegkundige salaris en tussen de bedrijven door gaf ik Engelse en Spaanse les, uit en thuis en werkte voor de Rutgersstichting. We hadden een goede fiets en later een klein autootje, de kinderen mochten sporten en op muziekles. Er was quality-time, ik ging nooit uit en ik maakte 's avonds huiswerk met hen en sprak schoolboekteksten in voor mijn dyslectische kind. 

 Er is veel geknokt en gestreden toen mijn kinderen jong waren. Kantonrechters wilden het spaargeld van mijn kinderen in de gaten houden, geld dat ik er zelf had opgezet, mocht er niet zonder toestemming af? Ik mocht geen rekening openen voor hen, alleen met een handtekening van een vader? En zo nog een miljoen malle fratsen meer. ik heb ze allemaal overwonnen.

 Ik zat ik de ouderraad van school en hield vingers aan de pols op t kinderdagverblijf. Ik hield dagboekjes bij en werkte dus ook nog gemiddeld 50 uur per week. Oppas zoeken als ik moest werken was het moeilijkst, vooral toen ze groter werden. Zelfstandig maken was een must. Scholing was belangrijk, sociaal contact ook. Mijn huis stond altijd open en gelukkig brachten mijn kinderen aardig wat leuke vriendjes en vriendinnetjes mee.

Na een ernstig ziekte waarbij ik op een minimaal inkomen kwam, bleek hoe goed mijn kinderen waren in het overleven.

Het eerste jaar na de ziekte had ik het geluk dat mijn beide kinderen zich het vuur uit de sloffen liepen om me te helpen.  Ik heb fantastische kinderen en eigenlijk verdienen zij een kaartje voor deze vaderloosdag. 

Ik heb gereisd met mijn kinderen, gefeest, verjaardagen uitbundig gevierd, musea bezocht en concerten. We hebben gelezen, geverfd en geknutseld.

Ik kijk terug op een nooit saai leven met hen waarin het streven naar rust en regelmaat voor de kinderen van groot belang was en ook het maken van vrolijke uitzonderingen daarop.

In het leven van een alleenstaande moeder zit dat eeuwige schuldgevoel dat je nooit genoeg kunt doen om iets te compenseren wat niet te compenseren valt. Als moeder kun je niet vader zijn. Kinderen van alleenstaande ouders missen een stuk klankbord. De vaderlijke voorbeeldfunctie was in ons geval niet wenselijk geweest. Maar ik moest wel uitleggen hoe vaders dat zouden doen en me verplaatsen in de vaderrol.

Ik denk dat ik mijn kinderen in ere heb gehouden en dat het voor een buitenstaander niet aan hen te merken is dat ze geen 'echte vader' hebben. 

Vandaag 'herdenk' ik Vaderdag, alleen, denkend aan mijn vader en grootvader, aan mijn goede vrienden die soms lieve hulpvaders waren voor mijn kinderen en die geen van allen meer leven.

Het is een beetje 'a dead fathers society' viering en eigenlijk niet veel anders dan het de afgelopen 40 jaar geweest is.

Gelukkig heb ik vandaag geen scheer apparaat in ontvangst hoeven nemen en de klopboor heb ik lang geleden zelf al gekocht! ;-)

@Gavi Mensch

15-6-2014

All rights reserved 2014

Gast blog FONS SCAF 2 wereldoorlogen.

Een herinneringsblogje grotendeels overgenomen van materiaal van het proces verbaal, zodat de politie ook even hartelijk kan lachen na alle kromme zaken die ze moeten lezen

Het volgende was een RT, een retweet, een speciale vermelding op Twitter over een actie om te voorkomen dat dit kasteeltje zou verdwijnen: 

Rijkswaterstaat ziet kasteel als te verwijderen obstakel

Erfgoedvereniging Heemschut kan zich niet meer herinneren wanneer het voor het laatst was dat de rijksoverheid een rijksmonumentaal middeleeuws kasteel wilde slopen. Dit gaat als het aan Minister Schultz van Haegen ligt, gebeuren met Huis Rijswijk te Groessen bij de aanleg van de A15 van knooppunt Ressen naar Zevenaar in Gelderland.

"Dit voorjaar is de ministerraad akkoord gegaan met het gewijzigde standpuntentracé ten aanzien van de doortrekking van de A15 naar Zevenaar. Rijkswaterstaat heeft de opdracht gekregen om met een ontwerp-tracé te komen. Dat daarvoor een middeleeuws kasteel moet wijken wordt stil gehouden. Rijkswaterstaat probeert nu het kasteel minnelijk te verwerven en zet de eigenaar onder druk om te verkopen. In handen van Rijkswaterstaat kan het kasteel snel gesloopt worden.
Heemschut vindt echter dat het hier een rijksmonument met een eerbiedwaardige geschiedenis betreft. Dit mag niet gesloopt worden. Rijswijk is volgens het zojuist uitgegeven boek: Kastelen in Gelderland, een van de oudste havezaten in de Liemers. Het oudste deel is een 14e eeuwse toren. Deze is verlaagd en in de 15e eeuw is hier een woonvleugel tegen aangebouwd. Ondanks latere verbouwingen is het complex zeer gaaf bewaard gebleven. Alleen de grachten zijn gedempt. Bij het huis staat een schuur die dateert uit het begin van de twintigste eeuw in een bouwstijl die is beïnvloed door de Duits-Romaanse architectuur."


En dan....stormt mijn lasteraar uit zijn hol en blaast en ik  quote: 


"[ Een kasteel? Omdat het hoger is dan een verdieping? Hier bij mij om de hoek ligt het enige terrassenkasteel van Nederland, Château Neercanne.]"

Hier stond een plaatje van een oud huisje, heb ik weggelaten, niet belangrijk.

"[Niet toevallig laat ik dit kasteel zien. Het grenst aan het Jekerdal, een gebied bedreigd door de expansie van de universiteit.

Bouwwerken maken deel uit van hun omgeving, ze zijn beeldbepalend los van hun eigen kwaliteiten. Over juist die kwaliteit valt bij het bovenstaande voorbeeld aan de hand van de afbeelding niet te oordelen. De eigenlijke kwaliteiten zijn zo te zien uiterst pover. Drie bouwdelen aan elkaar geplakt, een strakke rooilijn. De dakbedekking doet ook niet veel goeds verwachten. Het hoofdgebouw bezit raampartijen die er willekeurig ingeplakt lijken te zijn. De bouwmassa lijkt me wel aantrekkelijk om er iets fraais van te maken. Maar, nogmaals, dan moet dit "kasteel" in zijn omgeving bekeken worden. Conserveren om te conserveren omdat het oud is lijkt me geen goed uitgangspunt. 

Merkwaardig, de auteur van de tweet spreekt over conservatieven als slopers van ons erfgoed. Dat kan niet rijmen. Zou ze weten dat als de "progressieven" het in Nederland voor het zeggen hadden gehad, grote delen van onze binnensteden nu volledig vernietigd waren? Gelukkig waren er conservatieven die op de rem trapten. Conservatieven die hun moeder nog als obstakel beschouwen? Welke gedachte gaat hier achter schuil?

De auteur is op Twitter bekend onder @gavimensch, in het gewone leven eigen naam met de achternaam van mijn kinderen en ik in de omgeving van Kasteel Neercanne op een terrasje gezeten. Niets gemerkt van het feit dat ze begaan was met de ruimte waarin ze verkeerde. Ze wilde er ook geen kennis van nemen. Ook een manier van wegkijkenet niet willen zien welke processen er plaats vinden die kunnen verklaren waarom het is zoals het is.. De omgeving zien als object voor eigen plezier en nut. 

Conservatief zegt ze, ze begrijpt niet wat conservatisme is, evenals fascisme niet trouwens. Zou ze weten dat die fascisten onder Mussolini zeer vooruitstrevend waren als het om architectuur ging? Visionair zelfs... Zou ze weten dat Walter Gropius het ambt van Reichsbaumeister ambieerde? Gropius, de directeur van het Bauhaus? Het werd Speer, lieveling van Adolf.  ***De relatie van architecten met machthebbers is een zeer bijzondere. Bouwen, ruïnes scheppen, het militair laten rollen. Speer is bij uitstek het specimen van deze beroepssoort. Weet eigennaam  veel... 

Mijn eigen voornaam , tuf maar lekker met je autootje rond, om dat mobieltje rijdende te houden zijn al twee wereldoorlogen gevoerd en talloze andere. Hoeveel slachtoffers heeft het ons gekost buiten die oorlogen om? Doodgereden, voor het leven verminkt, trauma's? Begrijpen zul je dat nooit, tenzij je eens leert luisteren en je echt voor andere mensen leert open te stellen. Je bent de enige niet die zo handelt, je behoort zelfs tot de meerderheid in ons land. Je staat aan de "goede" kant, aangepast en wel.En maar kankeren... Obstakels? ]"

Aldus Fons Scaf, die weken heeft gebedeld om het terugzetten van dit blog. Waarom? Geen idee!
Dit is een heel eng stukje, ik heb het toch maar weer gereproduceerd, het geeft aan waar Dhr Scaf zich mee bezig houdt.

NB. Ik rijd al heel mijn leven alleen als het niet anders kan en dan ook nog eens schadevrij;-)

Hierbij speelt dus ook nog iets anders een rol, Scaf kan niet autorijden en heeft ook geen auto. Hij is gewoon jaloers. 
En zo blijft ie maar zitten waar hij zit. Iets om rekening mee te houden bij het uitwerken van de casus. 



©Gavi Mensch
Maastricht, 29-11-2013
All rights reserved 2013-2014
Updated: mei 2014

'What defines me' by Gavi Mensch

What defines me? 

Let me introduce myself to those that don't know me or don't understand me...

Esto me define:

Zonder humor is er geen leven mogelijk.

Sin humor no hay vida.

no me gustan las mayúsculas.

Het zal me een zorg zijn of je iets leest zoals je het wilt lezen. Ik kan daar niets mee.

Ik heb weinig geduld met drammers, stampvoeters, dwingelanden, zeurpieten, verongelijkten en egotrippers. Vandaar de deurmat. Als je je niet aangesproken voelt kom je toch gewoon binnen? 

No soy ajustable al gusto de otros.

 Voor wie tekort komt heb ik nog een muts.

Politicians with only words and no actions are dispicable!

Muren bouwen om je leed is je blootstellen aan het gevaar om van binnen uit verslonden te worden.

I admire my capacity to put op with people that should  get a beautiful kick in the ass.

Ik ben me daar terdege van bewust.

Reason why I am single?  I can fix it myself.

If we don't fight together they will hang us one by one.

That will never change, never!

Just so you remember!

I have no time to spare!

Si no quieren entenderme, peor para ell@s.

¿Muchos hombres debiles? 

¿NO?

Nada de plastico.

Geen roddels y nada de chismorreo.

   

Ik blijf dus lezen, nu al 55 jaar!

And not only bodywise, but brains and heart as well.

Don't .....

Aun tengo el mio, ik heb het mijne ook nog.

¿El sexo debil, yo?

Het zwakke geslacht, ik?

I simply can't please all....

I made it. 

Jong sterven kan ik niet meer. 

Ya no puedo morirme joven 

Wordt vervolgd;-))


©Gavi Mensch
24-11-2913

Speculaas Piet maakt ook kruidnootjes

.

Nederlandse Speculaas en Kruidnootjes

Bereidingstijd: 60 minuten

Ingrediënten

Voor 30 speculaasjes of 8 speculaaspoppen of 100 kruidnootjes

- 250 gram bloem

- 150 gram roomboter of sojaboter, op kamertemperatuur

- 125 gram donkere basterdsuiker

- 4 theelepels koek- en speculaaskruiden

- 2 eetlepels melk of amandelmelk

- snufje zout

   

 Materialen

- vershoudfolie

- speculaasplankjes of –roller

- bakplaat bekleed met bakpapier

Instructies:

1 Kneed met een mixer met kneedhaken of in een keukenmachine van de bloem, de boter, de basterdsuiker, de koekkruiden, de melk en een snuf zout een samenhangende deegbal. Verpak het deeg in vershoudfolie en laat minimaal 30 minuten in de koelkast rusten.

2 Verwarm de oven voor op 180°C. Rol voor speculaaspoppen het deeg uit met een speculaasroller of voor speculaasjes in met olie ingesmeerde speculaasplankjes. Leg de speculaas op de bakplaat.

3 Bak de speculaas in de voorverwarmde oven in 15 minuten (voor de speculaasjes) tot 20 minuten (voor de speculaaspoppen) gaar. Laat de speculaas op een taartrooster afkoelen en bewaar in een koektrommel.

Tip:

Rol voor speculaasbrokken het deeg op een bakplaat uit tot een dikke lap van 1 cm. Druk eventueel garneeramandelen in het deeg en bestrijk het met losgeklopt ei. Bak de speculaaskoek in een voorverwarmde oven van 200ºC in ongeveer 25 minuten gaar. Breek de afgekoelde speculaas in nonchalante brokken.

Vervang voor kruidnootjes de bloem door zelfrijzend bakmeel en rol van het speculaasdeeg balletjes ter grootte van een knikker. Bak de pepernoten in een voorverwarmde oven van 180ºC  in ongeveer 15 minuten knapperig en gaar.

Met dank aan de Speculaas Piet  van  Xenos

©Gavi Mensch en Xenos
Maastricht, 16-11-2013

.

Positieve psychonurse versus echte dokters, 1001+emails

Bloemlezing uit dagboek: "1001 mailtjes of meer"  
Mailwisselingen met vrienden en vriendinnen.


Ha J, 

Nou ja, leuke dingen verplicht doen is ook wel eens lekker, of niet? 
Maar goed, het is evenzeer vervelend om niet te kunnen doen wat je wilt, om geen puf te hebben.
Weet je, ik heb al drie mailtjes geschreven en weer gedelete, ik had niet zoveel positieve inspiratie, beetje uitgeput van het somberen en van het somberen van anderen. 
Ik laat me toch nog wel eens meetrekken naar benee. 
E. is gelukkig aan de "beterende" buik, (mijn kleinkind zit in de bijlage, wonderlijk!) dat scheelt een slok op een borrel. 
Mijn pal uit Zeeland zit in een maximale depressie en ik kan er niets mee, hij mag me weer gaan schrijven als hij me aan het lachen kan maken. Anders zit ik dadelijk met een moeder Theresa-complex.
Bemoeizorg is te veel voor een bemoeial.
Twee zieke vriendinnen met achterstallig onderhoud, heb ik dit weekend geregeld.

En nu is het klaar.

De sneeuw is weg en mijn knoflook doet het werk van jouw sneeuwklokjes, de hele bol loopt uit, wel acht groene sprieten.... die heb ik dus maar in de vensterbank van de keuken gezet, net voorjaar!

Om even terug te komen op je dagindeling: 

Had je bij je lijstjes van  do’s en don’ts ook een lijstje met positieve punten over je huismuseumconservator zijn gemaakt?

Ha, je hoeft niet door de regen om een trein te halen die niet rijdt.

Je hoeft geen regenbroekje aan.

Je hoeft niet eens op tijd op te staan.

Plassen en weer terug in je warme bed is luxe.

Huishoudelijk werk een half uurtje?

Precies tijd voor de krant  en  langzaam (en met liefde voor jezelf, heel belangrijk!!!) koffie zetten. 

Twee keer per week een gekookt eitje en Niet Eens op Zondag!

Conservatoren aan je eigen collectie, eindelijk gerechtigheid!

Een gezonde lunch met een plakje gerookte zalm ( euroshopper aanbieding) en een tomaatje

Glaasje verse melk en een mandarijntje. Ja ja, fruit is goed voor u!

Niks halve sudoku, sudoku afmaken!

Eetlezen, het lekkerste wat er is.

En boeren na de maaltijd, voordeel van vrij-gezellig alleen eten.

Tijd voor een tukje, met animalchannel, van de rest krijg je dagmerries.

Niet vergeten, lekker dekentje over je benen!

Eén werktelefoontje per dag mag, maar het hoeft niet, bofkont!

Gotogot en dan begint je dag pas.... tv tot twee en de mail in de Stertijd. 

En dan net zo laat gaan slapen als je zelf wilt, eigenlijk niet natuurlijk, maar je hoeft je in ieder geval niet schuldig te voelen als je daardoor ’s morgens nog moe bent!

J., ik heb een briljant ideetje, kom dinsdag gewoon hier eten, dan maak ik iets lekkers voor je, als vanouds.

Het breekt je week een beetje en de NS heeft de jaarkaart al geïnd waarschijnlijk, kun je er beter gebruik van maken.

Weer geen bruisend schrijfwerk, maar ik beloof beterschap. 

Cheer up!

En voorzichtige kus

je pennie E.

©Gavi Mensch,

Uit mijn dagboek: 1001 mailtjes of meer. (2008-2013)

All right reserved 2013

Koude kippensoep met kokos en appeltjes

Biologische soep- en andere kippen opgepast! Het is weer tijd voor een kippensoep!

Veel verdriet, verkoudheden, allergieën en ander ongemak heb ik in mijn gezin opgelost met joodse kibbesoeb. Maar 's zomers als het echt warm is doet mijn gezin vaak een vitaminerijke switch naar  de koude cazpacho andaluz..

Helaas is vandaag pas de eerste warme dag en de rijke koude tomaten'soep' trekt me nog niet. Toch maar kip dus, koude kippensoep is een prima vervanger van de warme.

Hier een van mijn recepten voor koude kippensoep met kokos kerrie en appel en een van de favorieten van mijn vader. Hij verving de appel soms door blokjes stemgember, een pittig alternatief.

Nodig:

500 gram biologisch groot geworden kip (een met verstand dus) in losse onderdelen.

Beetje citroensap.

1liter kippenbouillon gemaakt van verse groenten (uit buurman's onbespoten moestuin) een deel van de schoongespoelde kip en/of een biologisch bouillonblokje.

Kerriepoeder naar smaak

2 dooiers van echt biologische eitjes.

2 dl kokosmelk

1 in kleine blokjes gesneden appel zonder schil

2 sjalotjes in snippers gesneden

Maak de bouillon van (eventueel stukje kip) verse soepgroenten en een kipbouillon(blokje).

Bak ondertussen de sjalotjes glazig in wat olijfolie en voeg de met citroensap besprenkelde kipfilet toe. Bak deze kort en goudgeel.

Bak op het laatst kort 1 eetlepel kerrie mee. Kerrie krijgt pas echt smaak als het gebakken is.

Voeg er het kippenvlees toe aan de gezeefde bouillon laat het langzaam en op een zacht 'vuurtje' gaar worden.

Schep het vlees uit de bouillon en voeg de helft van de kokosmelk bij. Breng op smaak.

Laat alles zachtjes nog ca 5 minuten koken.

Klop in een ruime kom de eierdooiers los, roer er de rest van de kokosmelk door en voeg er beetje bij beetje de hete bouillon bij (dus niet alles bij de bouillon gieten maar andersom).

Zet de soep in de kom minstens 2 uur in de koelkast.

Snijd de kipfilets in reepjes en voeg die samen met de appelblokjes aan de koude soep toe.

Met warm naanbrood en komkommersalade een heerlijke maaltijd

Biologisch, lactose, suiker- en glutenvrij. 
Behalve het naanbrood natuurlijk.
Ik heb geen idee of het halal of koosjer is en who cares?

Eet smakelijk!

©Gavi Mensch

Maastricht, 25-4-2013

.

Gastpoëet Ton Broekhuisen

.

Vergeet je pijn / ik ben al onderweg / jouw zondag kan niet meer stuk / of ben ik verwaand als ik dat zeg?

Speciaal voor mij van Ton op zondagmorgen, ik leg het vast voor het nageslacht en een toekomst zonder zorgen.



Meer van dit moois op Typisch Ton 



GaviMensch:
3-3-2013


.

Over sprookjes enzo..... Enschede

Over sprookjes enzo….

Enkele keren per jaar trok mijn vader vanuit de Randstad met zijn autootje en stapels stencils, getypte vellen en foto's naar Enschede. Hij maakte de folders voor de Gastrovino-leden: met prachtige kleurenfoto's geïllustreerde reclame voor wijnen en delicatessen.

De weken die daaraan vooraf gingen werden we vaak geconfronteerd met een gespannen vader. Naast het vakkundig leiden van zijn delicatessen- en wijnhandel was hij een begiftigd fotograaf en tekstschrijver en een perfectionist in alles. Hij was al heel jong begonnen met het reclamewerk voor diverse inkooporganisaties en eigenlijk ging daar ook zijn voorliefde naar uit.

Het zet- en drukwerk werd gedaan door een drukkerij in Enschede (de naam ben ik helaas kwijt) die ook boeken drukte. De gestreste vader werd om deze reden door mij voor lief genomen want als hij terug kwam uit Enschede had hij altijd boeken bij zich.

Mijn vader (een kruidenierszoon die nooit geld over de balk gooide) kocht altijd een stapeltje boeken voor mij, met enorme korting. Vaak zat de kaft er ondersteboven omheen of ontbraken de cijfertjes van de pagina's. Soms was het boek niet goed opengesneden. Ik maalde daar niet om. Samen sneden we de boekjes open. De omgekeerde kaften nam ik voor lief en ik had de pagina nummers nergens voor nodig.

Er zat van alles tussen die boeken. En zo had ik, voordat ik naar de middelbare school ging de Griekse mythen en sagen al gelezen. En veel sprookjes boeken: de sprookjes van de gebroeders Grimm maar ook een kinderbijbel. En een volksverhaaltje uit Enschede: het Aamsveen, ondersteboven ingebonden.

Die drukker en waarschijnlijk uitgeverij uit Enschede heeft dus zonder het te weten een behoorlijke bijdrage geleverd aan mijn intellectuele niveau.

Zo heb ik geleerd dat als je een boek op de eerste bladzijde openslaat je niet noodzakelijkerwijs het begin van het verhaal te lezen krijgt!

©Gavi Mensch
Nederland BV,  5-8-2012
All right reserved 2012

Ook te lezen v.a. 8-82012 op  http://absolutelyenschede.nl/




Over sprookjes enzo ...... zijn plaatsgebonden  jeugdherinneringen van mijn familieleden en mijzelf.

.