Gorgeous menschenkind Stromae in Concert

Prachtig mooi en kompleet menschenkind, wonderful singer, actor sensational, danceur merveilleux, super entertainer.

Modern and nostalgic with a bit of Salvatore Adamo, Jacques Brell, Charles Aznavour but just a tiny little bit. Most of all he is just  Stromae.

Een kerstcadeautje voor mijn bloglezers.

Enjoy these two hours of concert, a gift of Sony Music Entertainment.

Gavi Mensch,

13-12-2015

.

Sometimes I wonder

Those days, when she would sing and crie and sing; 

these days she will sing when she's stopped crying.

sometimes I wonder

if the wind just blows

to throw sand in my eyes

and if the sun only lightens

what I don't want to see

and if the rain wets my face

just to wash away my tears

sometimes I wonder

if the darkness is what I fear

'cause it hides you  from me.

and so I dream of the wind

and the sun and the rain  

the brightness of your smile

that is drying my tears,

the love in you eyes

that is lighting my view

and that I'll wake of my dream

and then I'll really see you.

©Gavi Mensch

Maastricht 2013 / 2014

All rights reserved 2014

Eveline van Donkelaar:

song  for eve

dordrecht september 1996.

Snel momentje troost

En dan opeens verschijnt er een intrigerende tweet en nog een en nog een...

Een snel momentje troost .

Tekst ©Marnixamsterdam
Tekening onderdeel van  'beestjes' ©EYVD

tekst ©MarnixAmsterdam
Twitter 21-1-2014 (@marnixamsterdam

©Gavi Mensch
Maastricht 21-1-2014

Gastblog Koos Dirkse: De ontmenselijking van de zorg.

Ik erger me mateloos aan het geprotocolleer dat alle verantwoordelijkheid van mens tot mens ontneemt. De tirannie van het protocol als deelonderwerp in de ontmenselijking van zorg.

Is er straks nog thuiszorg?

De media staan er vol van, de wachtkamers van de UWV zitten er vol mee: de ontslagen thuiszorgers. De exit begon met tientallen, al snel werden het honderden en nu zijn het al duizenden per werkgever.

Kunt u het zich voorstellen, duizenden mensen die dag in dag uit klaar stonden voor hulp en zorg aan mensen, zoals u en ik aan de kant gezet.

Vraagt in Nederland dan niemand zich af, of we die menselijke zorg zo maar kunnen strepen? Is de mantelzorg zo sterk gegroeid dat ze overbodig zijn? Nee, anders had Van Rijn geen oproep gedaan voor meer vrijwilligers. Je moet het als zorgbehoevende zelf maar redden in één van de rijkste landen van de wereld. De onbeantwoorde vraag is hoe ze dat gaan doen en niet ziek worden is het devies of zorgarmoede is uw deel.

De tirannie van het protocol

Is de afbraak van de thuiszorg het enige signaal dat we in snel tempo de zorg aan het ontmenselijken zijn? Nee, er zijn er meer. Iedereen heeft nog helder de euthanasie van een stervende patiënt en de aanpak met gevolgen door de IGZ op het netvlies. Bureaucratisch gezien is de IGZ niets te verwijten, de procedures zijn niet gevolgd. Maar zijn de procedures er wel voor zorg op menselijke maat? En die menselijke maat, is dat niet wat de patiënt, een mens, vraagt aan zijn zorgverlener?

Natuurlijk, u zegt het, er speelt het probleem van grenzen en overschrijden. Daarvoor zijn er regels. Precies en die zijn dermate bureaucratisch, dat ze tot ontmenselijking kunnen leiden.

Onze overheid met zijn uitvoerders bureaucratiseren de gezondheidszorg in hoog tempo. Talloze kwaliteitsindicatoren zijn daar een voorbeeld van. Wat zeggen die indicatoren over de zorg op maat? Helemaal niets, het is een gemiddelde uitkomst van een gemiddeld zorgprotocol en aan die uitkomst spiegelen de zorgverzekeraars de zorgverleners. De zorgverzekeraars maken dermate graag gebruik van een zorgprotocol om product en prijs te bepalen dat in het onderhandelaarresultaat tussen VWS en de medisch specialistische zorg (de ziekenhuizen) er een paragraaf aan gewijd is. Het doel is tamelijk afgezaagd als je de gezondheidszorg wat langer volgt: transparantie en efficiëntie.

Containerbegrippen die consultants op iedere bedrijfstak loslaten en waarin geen plaats is voor de mens. In de zorg betekent transparantie en efficiëntie niets anders dan de versimpeling van de complexe zorg tot een simpel rekenmodelletje. U betaalt uw dure verzekeringspenningen dus voor een gemiddelde zorg met een gemiddelde kwaliteit. Met u als klant in een spel van marktwerking, zou rekening gehouden moeten worden met uw individuele zorgvraag. Helaas zal daar geen plaats meer voor zijn in de verdere protocollering – bureaucratisering – van de zorg. De uitvoering van de zorg verschuift daarmee steeds meer van medisch inhoudelijk niveau naar het management met een administratieve controle op afstand. U als betaler van dat spel verliest uw vrijheid, uw kracht om zelfstandig en onafhankelijk te handelen.

De tirannie van het protocol en de onderwerping eraan is het lot van de patiënt van vandaag en morgen.

Kostenbeheersing op menselijke wijze

Helaas moeten we constateren dat de kostenbesparingen – ze zijn zonder meer noodzakelijk als we de zorg betaalbaar willen houden – doorschieten naar het buiten de oplossing plaatsen van de mens, de patiënt. We hebben het enkel en alleen nog over producten. Prima als je het hebt over de automative industrie maar onmenselijk als je het over de gezondheidszorg hebt.

Als we de zorg op een menselijke wijze toegankelijk en betaalbaar willen houden, zullen we de patiënt er nauw bij moeten betrekken. Omdat we samen, patiënt en behandelaar, keuzes zullen moeten maken in het individuele behandeltraject. Die keuzes kunnen er enkel en alleen komen als we het samen gaan doen, als we vertrouwen in elkaar hebben. Zorg op basis van overeenstemming, en daar heb je geen knellende procedures voor nodig die de plaats van verantwoordelijkheid van mens tot mens innemen en zo desastreus zijn voor vertrouwen.

Is het nieuw? Nee, verre van. In de literatuur van de filosofen, zelfs al van voor onze jaartelling, komen dergelijke vraagstukken al aan de orde. Heel leerzaam om het na te slaan en te lezen hoe belangrijk de sociale vrijheid van mensen is.

Helaas wordt die basiskennis niet onderwezen op onze hooggeprezen managementscholen.

 ©Koos Dirkse.

    28-10-2013

All rights reserved 2013 Koos Dirkse

Tekst overgenomen op verzoek.

http://dirkse.eu/?page_id=1675

Koude kippensoep met kokos en appeltjes

Biologische soep- en andere kippen opgepast! Het is weer tijd voor een kippensoep!

Veel verdriet, verkoudheden, allergieën en ander ongemak heb ik in mijn gezin opgelost met joodse kibbesoeb. Maar 's zomers als het echt warm is doet mijn gezin vaak een vitaminerijke switch naar  de koude cazpacho andaluz..

Helaas is vandaag pas de eerste warme dag en de rijke koude tomaten'soep' trekt me nog niet. Toch maar kip dus, koude kippensoep is een prima vervanger van de warme.

Hier een van mijn recepten voor koude kippensoep met kokos kerrie en appel en een van de favorieten van mijn vader. Hij verving de appel soms door blokjes stemgember, een pittig alternatief.

Nodig:

500 gram biologisch groot geworden kip (een met verstand dus) in losse onderdelen.

Beetje citroensap.

1liter kippenbouillon gemaakt van verse groenten (uit buurman's onbespoten moestuin) een deel van de schoongespoelde kip en/of een biologisch bouillonblokje.

Kerriepoeder naar smaak

2 dooiers van echt biologische eitjes.

2 dl kokosmelk

1 in kleine blokjes gesneden appel zonder schil

2 sjalotjes in snippers gesneden

Maak de bouillon van (eventueel stukje kip) verse soepgroenten en een kipbouillon(blokje).

Bak ondertussen de sjalotjes glazig in wat olijfolie en voeg de met citroensap besprenkelde kipfilet toe. Bak deze kort en goudgeel.

Bak op het laatst kort 1 eetlepel kerrie mee. Kerrie krijgt pas echt smaak als het gebakken is.

Voeg er het kippenvlees toe aan de gezeefde bouillon laat het langzaam en op een zacht 'vuurtje' gaar worden.

Schep het vlees uit de bouillon en voeg de helft van de kokosmelk bij. Breng op smaak.

Laat alles zachtjes nog ca 5 minuten koken.

Klop in een ruime kom de eierdooiers los, roer er de rest van de kokosmelk door en voeg er beetje bij beetje de hete bouillon bij (dus niet alles bij de bouillon gieten maar andersom).

Zet de soep in de kom minstens 2 uur in de koelkast.

Snijd de kipfilets in reepjes en voeg die samen met de appelblokjes aan de koude soep toe.

Met warm naanbrood en komkommersalade een heerlijke maaltijd

Biologisch, lactose, suiker- en glutenvrij. 
Behalve het naanbrood natuurlijk.
Ik heb geen idee of het halal of koosjer is en who cares?

Eet smakelijk!

©Gavi Mensch

Maastricht, 25-4-2013

.

Zinvol of niet?

.

Tijdens mijn verblijf in Spanje, in mijn kleine huisje dat slecht verzorgd en onderhouden bleek door de jonge verzorger ervan, heb ik me kunnen bezinnen op wat wel en niet zinvol is of lijkt.

Is het zinvol om een open boekenkast met honderden boeken elke week af te stoffen?

Het antwoord is: ja!

Door mij gespaarde en verzamelde, gekregen en gekochte boeken heb ik niet voor niets. Elk boek is gelezen en heeft geholpen om mijn mening te vormen. Ik heb boeken over filosofie, politiek, kunst, letteren, wetenschap, bestsellers en klassiekers. Poëzie en proza, fictie en non-fictie, beroemde schrijvers en totaal onbekenden. In vijf talen. Nederlands, Frans, Duits, Engels en Spaans. Een oude wereld atlas van 20 jaar geleden, die al lang niet meer klopt en daarom zo belangrijk is om in te zien. Proza van uiteindelijk totaal mislukte schrijvers, die een voorbeeld zijn van hoe hoger je klimt des te harder je valt. Van doden en levenden, waarbij de boeken van de 'dooie' schrijvers de aantekening 'actueel' vaker verdienen dan die van de levenden.

Spaanse jongeren zijn hopeloos verloren in het niets, ze denken geen toekomst te hebben: gestudeerd en geen werk, huizen en geen hypotheken. Ze lijken verzombied, staan te liften zonder animo op een weg die nergens heen gaat en waar geen mens langs komt. Ze lezen niet, weten niet.

Ik heb dus aan die jonge Spaanse huisbewaarder specifieke orders gegeven om die kasten stofvrij te houden door alle boeken te lezen of door te bladeren; een boek met stof is voor mij een daverend gebrek aan respect!

Verder tob ik met de vraag of mijn werk als verpleegkundige nog wel zinvol is.

Mijn dierbare werk.

De manier waarop men wil dat ik mijn werk doe, gehaast en met prikklok, geen tijd voor empathie, details en observatie, het productie zweepje altijd achter mijn rug.

De humaniteit is eruit, mijn patiënten zijn cliënten, het verzorgen van 10 wonden per morgen is een kwestie van productiviteit en geld in de kas. Maar onder die wonden zitten menschen, met levensverhalen, partners, kinderen en kleinkinderen, eenzaamheid en wanhoop. Met pijn die langer duurt dan 18 minuten 'volgens plan'.

Mijn werk is niet die wonden verzorgen maar de mensch met die wond. Soms houd ik tijd over, meestal kom ik tekort. Wat mij een berisping oplevert in plaats van goedkeuring.

Ik schijn nu gecoached te moeten worden, ik moet begrijpen dat het salaris van de overhead betaald moet worden van die 10 wonden, die 180 minuten. En de klant moet ook nog tevreden zijn. Het zweepje staat waarschijnlijk al weer klaar. Ik werk niet meer als verpleegkundige maar als wondverbindster.

Een treurige manier om mijn carrière te beëindigen. Ik denk er hard over na om mijn verpleegkundige-zijn te laten voor wat het is en te gaan werken voor een baas die me geen kwart miljoen kost. Of politica te worden. Of een uitgever te zoeken voor mijn boek, een boek dat nooit afgestoft hoeft te worden omdat het continu gelezen wordt.

Dat lijkt me zinvol.

Het ontbreekt me nog net niet aan illusies.

©Gavi Mensch

Nederland BV 14-10-2011

.

De staatsschuld met Griekenland.

.

Vanmorgen kreeg ik een bericht van mijn Spaanse medeblogger Paco Pineli met daarin een geniale column van columnist Manolo Fossati. Ter ontnuchtering.

De staatsschuld met Griekenland

Door Manolo Fossati

Neemt u mij deze ontnuchtering niet kwalijk, maar aan Griekenland danken wij het theater, wat zoiets wil zeggen als ook de film en de vorm om onze angsten uit te beelden, onze passies, de grootheid van de mens ten opzichte van zijn lot en de misère van de mens ten opzichte van datzelfde lot; de filosofie, wat zoveel wil zeggen als het leven, de interpretatie van de wereld, de mogelijkheden om deze te veranderen, de vele manieren om gelukkig te zijn, om te rebelleren, om ons aan te passen, om ons over te geven, om te navigeren door deze woeste zee van almanakken; de architectuur en de manier om de ene steen op de andere te leggen en dat ze dan lijken te zweven, de kunst om harmonie aan te brengen in een spel van gewicht en marmer; de poëzie, alle dichtvormen: de lyrisch, de epische en de dramatische; de sport en het concept van virtuoze kracht; het idee dat schoonheid niet valide is als het niet vergezeld wordt van moed en deugd. En de democratie. Zoveel zaken die we na eeuwen nog niet afbetaald hebben. Misschien wel om dat ze gratis zijn.



Column gepubliceerd in Diario de Cádiz 8-6-2011 ( http://www.diariodecadiz.es/article/opinion/994232/la/deuda/publica/con/grecia.html )
en op het blog van Paco Pineli:  ....desde Cádiz ( http://piniella.blogspot.com/ )

Vertaling: Gavi Mensch. All rights reserved 2011


©Gavi Mensch
Nederland BV, 12-6-2011

.

Doezelfilosofie

.
Ik voel dat ik geen invloed meer heb op hoe mijn leven verloopt. Heb ik eigenlijk wel enige invloed gehad? Betekent het dat ik nu geen doel meer heb anders dan ouder worden? En doodgaan op een dag? Ik weet dat dat goed voelt.
Of komt het door enkele momenten van innerlijke vrede?

Terwijl ik de film over Trueman Capote zat te kijken doezelde ik even in slaap. Het was maar even want toen ik weer op het scherm keek kon ik geen hiaat ontdekken in het verhaal.

Het even wegzakken in het niets was een goed gevoel. Na zoveel weken van slechte sfeer om me heen, weinig relaxed, had ik vanavond tegen de patient gezegd dat hij weer mee kon eten. Hij at, bedankte niet, deed geen poding om aardig te zijn en vertelde dat hij het niet meer aankon. Dat wist ik al. Het leven is veel te zwaar voor hem, zonder drank overleeft hij al zijn zelfgebreide verdriet niet. Zonder het projecteren van zaken als zijn onvrede met de wereld en de ongerechtigheden als het niet erkennen van zijn grootheid kan hij niet meer functioneren. En hij kan geen stap lager, hij is wat het leven van hem gemaakt heeft. Hij heeft daar alle stenen aan bijgedragen en heeft er niets van weten te bouwen.

Vanavond voelde ik dat het niet alleen goed is om je af en toe te verliezen in het onallerdaagse: het is absolute noodzaak om je te realiseren dat het allerdaagse de weg is en niet de invulling. En voor mij telt de invulling, hoewel ik begrijp dat ik niet invul, het gebeurt gewoon. De verrassingen van het leven verbazen me telkens weer, houden de vaart erin, van het ene project naar het andere. Geen twee dagen hetzelfde, geen jaar gelijk aan het vorige. En ik ben de laatste die al die onrustigheden probeert te stroomlijnen. Ik vind het goed.

En dan komt er zo’n moment van gelukzaligheid zoals even geleden. Een intens moment van rust en tevredenheid met het bestaan van zo’n moment. Weten dat ondanks alles het leven goed is. Weten dat er iemand is die aan me denkt, terwijl hij nog probeert uit te zoeken wat dat inhoudt en wat voor veranderingen ik met mijn impulsiviteiten in zijn sombere bestaan ga veroorzaken. Weten dat er hier een patient rondloopt die met compassie gevoed wordt. Weten dat mijn kinderen ergens mee bezig zijn. Weten dat mijn vriendinnen een deel van hun weg vrijmaken voor mij. Weten dat ik nog jaren kan werken en vrijen en lachen, in die volgorde of in welke volgorde dan ook. En dat ik kan huilen en meehuilen.

Passie en compassie zijn de voeding voor het voortbewegen, het vernieuwen en ook voor het verouderen. Herinnering op herinnering stapelen en zorgen dat de stapel niet omvalt, kost energie. Vernieuwen van gedachten is als een frisse wind die het stof van de gedane zaken even doet opwaaien en dan die oude gedachtes weer laat verdwijnen onder een verse laag. Vers stof, een onbewuste deklaag die valt en waar ik niets voor hoef te doen.

Zomaar even wegdoezelen, even sterven en dan weer wakker worden.
Voelen dat je leeft. Zo voelt geluk.




©Gavi Mensch
Uit mijn dagboek: Vanaf de 18de verdieping
Rotterdam, 21-1-09

.

Kreas stikje.

.

In de achterkamer, aan de grote ronde eettafel zat mijn grootvader. Hij was altijd bezig met het corrigeren van ingezonden huiswerk van zijn vele leerlingen, met zijn studies of met ons. 
Opa was vroeger onderwijzer geweest en door een ongeluk stokdoof geworden. 
Om de inkomsten op een redelijk peil te houden had hij aktes gehaald voor het geven van schriftelijke lessen handelscorrespondentie in het Frans, Duits en Engels. 
En hij studeerde nog steeds om betere aktes te kunnen halen en om zijn kennis te vergroten.

Hij was recht door zee, een pietje precies en een no-nonsense man. Van origine uit Bolsward, een rasechte Fries.
Hij was weinig eisend en had slechts een paar ondeugden. Dat hij rookte was er een van. Hij draaide zelf zijn sigaretten van losse tabak in een intrigerend apparaatje van zeemleer en rollertjes. Ik keek altijd weer met verwondering naar zijn truc, rollertjes uiteen klappen, zuinigjes tabak ertussen, rollertjes weer dicht, met de duimen het zeemleer doordraaien, vloeitje in het midden, draaien en dan het randje van het vloeitje bevochtigen. Nog een draai, dan deed hij de rollertjes uit elkaar en daar lag zijn sigaret. Na de ochtendkoffie stak hij hem op, rookte zwijgend zonder al te diep te inhaleren en maakte hem uit als hij op de helft gekomen was. De andere helft rookte hij na het middageten.

Ondanks dat hij gek was op taal en vreemde talen sprak mijn grootvader nooit Fries met ons, wel legde hij woorden uit of de herkomst ervan.

Zijn gereformeerde inslag was nergens aan te merken. Op zondag, bij mooi weer, fietste hij met minstens vier kleinkinderen achter zich aan over de dijken naar een nabij gelegen dorp. Hij hield ons via twee zijspiegels in de gaten, hij hoorde geen auto's aankomen en geen claxons. Hij waarschuwde ons via handgebaren, als een dirigent. In het dorpje stopten we en kregen we een ijsje en uitleg over planten en vogels. Dan fietsten we terug.

Niemand in het zwaar gereformeerde dorp durfde ook maar iets te zeggen van Opa's activiteiten op de Dag van de Heer. Soms ging Opa naar de kerk. We mochten niet mee, de kerk was volgens hem geen plaats voor kleine kinderen; hij vond die in zondagse kleertjes gestoken jongetjes en de langgerokte kleine meisjes met hoedjes larie. Kinderen hoorden te spelen en te leren, vond hij. Larie was een van Opa's stopwoorden, het paste uitstekend bij hem. En zijn ergste vloek was sakkerloot. Als hij dat zei ging er iets vreselijk mis.

Ik was degene die het meest bij mijn grootouders kwam. Het was er gezellig, leerzaam en veilig. Opa was streng maar rechtvaardig, verzon ludieke straffen waar ik iets van leerde. En hij leerde me schaken en dammen en dus denken en vooruitzien.

Ooit kwam ik bij hem met mijn rapport, met daarop een slecht cijfer voor Duits. Ik dacht dat het wel gerechtvaardigd was. Mijn grootouders hadden in het verzet gezeten, een illegale krant gedrukt en onderduikers onder de vloer van de eetkamer verborgen; de verhalen kan ik nu nog dromen.
Maar tot mijn verbazing werd zei mijn grootvader: 'Sakkerloot!'

Ik moest voor hem komen staan en terwijl hij me in de ogen keek zei hij dat het noodzaak was om een goed cijfer voor Duits te halen. Simpelweg omdat het kunnen communiceren met de vijand heel veel doden kan besparen. Hij stelde dat als je de Duitse soldaten had kunnen vertellen hoe gevaarlijk Hitler was, ook voor zijn eigen volk, ze misschien begrepen zouden hebben dat het een domme strijd was. Dat die waarschuwing heel veel mensen, ook Duitsers, het leven had kunnen redden.

Als straf, ik was al veertien, moest ik een opstel over zijn geboorteplaats schrijven, in het Duits. Toen ik klaar was keek hij het na en onderstreepte met rood de fouten. In de kantlijn zette hij de verbeteringen, met potlood.
Daarna glimlachte hij en zei, zomaar ineens in het Fries: 'Kreas stikje'.

Het was het mooiste compliment dat ik ooit van hem heb gehad.

Vlak voor zijn overlijden studeerde ik in een semester Duitse hedendaagse literatuur, aan de universiteit van Zürich.  Voorlezen kon ik hem niet, hij kon niet zoveel tekst liplezen. Maar af en toe gaf ik hem een van mijn gedichtenbundels en daar keek ie dan in totdat hij in slaap viel. De bundel heb ik nog, ik spreek niet vaak Duits maar ik lees het graag.




© Gavi Mensch
22-2-2011

Stealing time

I'm stealing time
from the future
so I can do today
what I maybe
may be
wont be able to do
time ahead


I’ll steel hours from a clock
hours of justice
extra minutes
additions
and I'll discount them
later
when I no longer will be


I’ll steel my face
from the mirror
I turn my hair grey
draw wrinkles
so I'll recognize
old age
being young


I’ll steel time from time
image from picture
I triplicate
and go along
on my way
without fear
of loosing




Time flies.......

©Gavi Mensch
Uit mijn dag-boek: Vette klei en rode aarde©.
'Robo tiempo al futuro' (2002, Jerez).
translated January 2008, Rotterdam

Haat

Ik lees en herlees stukken van columnisten, van schrijvers en bloggers, ik lees boeken en de kranten en ik communiceer met de mensen om mij heen. Ik lees mijn oude schrijfsels van lang geleden, over verdriet en ellende, de mijne en die van anderen. En ik huiver soms van wat ik lees.

Wat zijn we gefrustreerd en bozig, zurig en dovig en slechtziend........ Een fout geplaatste komma kan leiden tot een oeverloze discussie over hoe je iets wel of niet schrijft (hetgeen de keuze van de schrijver was en niet van de lezer) en de persoonlijke aanvallen op wel of niet intelligent zijn.

Daar stopt het niet, je deugt niet als je niet denkt zoals de meerderheid, je bent vreemd en raar en je moet eigenlijk maar eens even haarfijn uitleggen wat er in je verleden allemaal heeft plaatsgevonden, dit alles als verklaring voor die komma, die niet staat op de plaats waar men hem hebben wil.
Progressieve denkers, nooit dogma's, vooruitstrevend en met oog voor de toekomst, dat hoop je en je hoopt dat je met die schrijvers en lezers een dialoog aan kunt gaan.
Niets is minder waar! Men noemt elkaar linksmensen en rechtsmensen en veel verschil is er uiteindelijk niet, het zijn mensen die elkaar mensen noemen. Perfect zijn ze, perfect links en perfect rechts.

Tja, de meesten zijn dan ook nog geen menschen…..
De mensch is goed omdat ie niet perfect is. Het steven naar perfectionisme leidt af.
Ik zag mijzelf als een linksmensch, sociaal voelend, sociaal denkend en ook nog eens sociaal werkend. Maar ik wil niet te verwarren zijn met linksmensen of als je de politiek uit hun monologen haalt, rechtsmensen, die allemaal star lijken te zijn in hun doctrines, gefrustreerd en altijd wel iemand of iets hebben om boos op te zijn.

Die grofweg HATEN, omdat haat blijkbaar een duidelijke emotie voor hen is. Daar kan niemand om heen, om haat, je kunt het met niets anders verwarren. En die uitgesproken haat gaat vaak samen met gemeenplaatsen zoals: PVV'ers haten buitenlanders, UltraLinks haat de PVV, Rechts haat Links, Links haat de Israëli's, Israëli's haten Palestijnen. Amsterdammers haten Rotterdammers en Feyenoord haat Ajax. De Limburgers haten Holland en Nederlanders haten de Duitsers.

Haat stimuleert het (verkeerde ?) saamhorigheidsgevoel en het kuddegedrag, mensen verworden tot haatdragers. En haat draagt niet makkelijk, haat is zwaar. Het kost bizar veel energie om haat vooruit te slepen, om het de hele dag mee te sjouwen. De ene haat wordt weg geschrapt tegen de andere haat. Soms lijkt het wel of de ene haat beter is dan de andere.........

Mijn bloggernaam Mensch komt uit het Jiddisch ( hetgeen al weer aardig wat haatgevoelens bij anderen kan losmaken) en mensch betekent: een mens met al zijn tekortkomingen, een niet perfecte mens, een intense mens met het goede voor ogen, ook al bereikt ie dat niet. Voor mij is een mensch dus een persoon van vlees en bloed, één die zijn leven lang probeert om het zo goed mogelijk te doen, voor zichzelf en voor anderen. Wie niet goed is voor zichzelf kan dat moeilijk voor anderen zijn. Je moet eerst van jezelf leren houden voor je kunt houden van een ander. Anders scheep je die ander op met je frustraties. 

"Zoek eerst eens naar wat je allemaal voor goeds kunt bijdragen"…. Wijze woorden van mijn overleden vriend Kees, de Katholieke, Protestantse Boeddhist die ook iets had met het Jodendom en verder filosoof was en dromer en een goed mensch, een lieverd. Een mensch waar je een dialoog mee kon aangaan, een boom mee kon opzetten, waar je nooit zomaar gelijk van kreeg en die zich ook nooit zomaar liet overtuigen.

Ik heb meer van dat soort leermeesters gehad. Mijn grootmoeder met haar strijdbare levenslessen. Mijn grootvader, die doof was en zich niet van de wijs liet brengen door onverstaanbare gesproken woorden. Hij las gelaatsuitdrukkingen. Met zijn verzetsachtergrond gaf hij mij een standje omdat ik altijd mopperde over het moeten leren van Duits, een weerstand ingegoten met de paplepel. Opa vond dat larie, zijn argument was dat als je Duits kon spreken en lezen, je een dialoog aan kon gaan, kon communiceren, ook met de vijand! Zeker met de vijand!

De kleine lesjes van filosofen uit voorbije tijden, de boeddhistische uitspraken, idealistische handvatten voor een beter bestaan, er zijn er genoeg.

Ik lees en probeer toe te passen. Voor veel heb ik geen mogelijkheid, de tijdgeest staat dat vaak niet meer toe; het overleven heeft niet meer alles te maken met de dood.

Wel kan ik gelukkig zijn met wat ik heb en ongelukkig zijn over wat ik niet kan bieden. En aan beide zaken, geluk en ongeluk, niet voorbij gaan, maar er even bij stil blijven staan en me afvragen waarom. Ik leer nog elke dag wat ik van het leven kan maken. Ik heb alleen weinig geduld met mensen die mij expres verkeerd willen begrijpen. Ik laat het vaak zo, ik zeg niet altijd maar vaak!
Er zijn ook grote lessen bij die ik gelukkig wel heb geleerd: Jaloezie is een moordwapen! Haten is dood en verderf zaaien. De dood is het einde van al mijn beste bedoelingen, als mensch!

Twee keer ben ik dood geweest en twee keer kon ik terug naar leven. Voor haat is dus geen plaats, ik kom tijd tekort. Houden van is een betere optie en als dat niet zomaar op het gevoel kan, dan is er de dialoog, het aftasten en zoeken bij de ander naar de beweegredenen. Ik hoef die niet te accepteren, zij zijn niet mijn drijfveren, maar ik wil ze graag begrijpen.
Ik vraag dus en vaak moet ik het zonder antwoord doen. Dan keer ik me om en vergeet, ook wraak hoort niet bij mijn levenswijze.

Passie en compassie, passie voor menschen en compassie met degenen die dat nog niet zijn en misschien nooit worden. Ik ben verre van perfect, ik ben maar een mensch met het streven tot verbetering van mijzelf en de omstandigheden van anderen. Ik kan meer met liefde doen op deze manier. Dat is mijn ervaring.

Ik kan echt h e l e m a a l  n i e t s met h a a t!









©Gavi Mensch
Dordrecht 19-7-2006
Nederland BV 18-7-2010

Een vijf en een negen.

"Een vijf en een negen ben je", zei Kees, "en een stier en een niet in te dammen bron van energie. Moe word ik van je, moe van je continue daden, van je diepgaande filosofieën en van je betrokkenheid. Kom nou eens even naast me zitten en haal eens diep adem en luister". Kees nam zijn tas van de stoel.
De tas van Kees is beroemd, er zitten wonderlijke dingen in én zijn in papier verpakte middagboterham. Twee sneden bruinbrood met een plak koek er tussen. Hij is de enige in ons stamcafé die zijn eigen meegebrachte boterhammen daar op mag eten. Omdat hij Kees is, 82 jaar jong en beeldend kunstenaar. Kees verzamelt wonderlijke dingen, hij gebruikt die om zijn 'levenskastjes', persoonlijke stupa's mee op te sieren. Lijstjes, oorbellen en bidprentjes. Houten kralen en zijden bloemen.

                                                              Foto:Jaime D'May

Kees is een katholieke boeddhist. Een vrijdenker en een filosoof. Een mysticus en een vader van 4 kinderen. Hij fietst 's morgens naar zijn atelier en aan het eind van de middag weer terug. Ik hou van hem. Hij is de bewaker van mijn 'ziel', en vaak aanwezig in mijn gedachten. Hij heeft mij de cijfers in mijn leven verklaard en dat klopte als een bus (zei de ongelovige....).
"Lieverd", zegt hij terwijl hij me over zijn brilletje aankijkt, "het gaat zo niet langer. Ik moet eens serieus met je praten. Ik geloof dat je je energie eens in iets anders moet gaan steken."
"Leuke entree, Kees", zeg ik grinnikend, "vertel, waar gaat het over?"
Kees schuift zijn stoel iets dichter naar de mijne en leunt mijn kant op."Het gaat over jou", zegt ie zachtjes, met een lach in zijn ogen, "ik moet je ergens opmerkzaam op maken". "Jeetje, wat doe je geheimzinnig, is er weer een mystieke orkaan op komst?".
" Lach jij me maar uit", zegt hij," ik weet, ik weet wat jij niet weet; ik heb van je gedroomd."
Ik moet lachen om zijn gezicht en de commentaren met dubbele bodem van de mensen om ons heen. Kees is een beetje doof en praat nogal hard. En onze tafel is de leestafel en altijd helemaal bezet met mensen die met één oog lezen en met één oor luisteren. "Kun je me hier, met al die toehoorders vertellen waar je over gedroomd hebt?" vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen, "of moeten we ons afzonderen, om in ieder geval de rest van onze reputatie nog te redden"." Welnee", zegt hij, "hier en nu". Hij kijkt naar de aandachtige toehoorders en vervolgt, "Laat ze maar denken, da's goed voor hun grijze massa".
Ik heb gedroomd dat je bloot in de rivier stond". En weer kijkt hij de tafel rond. Dan kijkt hij naar mij en grinnikt. "Ik heb niet zo op de details gelet", zegt hij, "wat mijn aandacht trok was dat de rivier erg onrustig was, maar dat rond die dikke pootjes van je het water onbeweeglijk bleef".

                                                           Tekening (niet van mij): Chawwa Wijnberg.

Hij keek omhoog en daarna weer naar mij. Hij keek nu ernstig. Ik zei niks en wachtte af. Toen keek hij naar zijn boterham, legde deze terug op het papieren zakje en vervolgde: "Ik denk dat het betekent dat je je energie anders moet gaan verdelen. De rivier is in beweging, omdat je daar je energie in stort. Jij bent bloot en kwetsbaar en bovendien heb je het koud. Je staat daar maar en dicht rondom jou beweegt er niets. Dat wil zeggen dat je geen energie in jezelf steekt. Het maakt je kwetsbaar, als anderen altijd maar van je gebruiken. Dan hou je weinig over voor het beschermen van jezelf. Laat iedereen nou maar eens in zijn sop gaar koken. Die 9 van jou is te altruïstisch, da's een wereld verbeteraar in de goeie zin van het woord en een kluizenaar. Die 5 heeft veel liefde nodig, beweging en vernieuwing. Die 5 is onrustig en heeft alles gestort in de mensen om zich heen. Je bent een sterrenbeeld Stier, solide en aarde gebonden, je hoeft nooit bang te zijn dat je niet sterk genoeg bent. Ga wat anders doen, wat voor jezelf, iets waar je van groeit, nieuwe ervaringen opdoen. Er komt wel weer een tijd dat je die nieuwe ervaringen omzet, om je omgeving van nieuwe impulsen te kunnen voorzien."
Hij pakte zijn boterham weer op en nam een hap. Toen keek hij mij weer aan en zei: "Er is niemand anders die je gaat vertellen dat je voor jezelf moet zorgen, we zijn allemaal egoïsten, weet je", en hij lachte. "Snap je wat die droom wil zeggen en dat wat ik je uitgelegd heb?" vroeg hij toen.
Ik moest even slikken, maar ik begreep heel goed wat hij bedoelde. Ik gaf hem een kus op zijn rimpelwang en zei: " Ja baas, ik zal er over nadenken". "Da's goed", zei hij en roerde de suiker door zijn thee. De rest van de tafel was stil. Er was geen enkel commentaar. Iedereen leek te lezen met twee ogen. Een jaar later heb ik mijn huis verkocht, mijn spullen ingepakt en ben ik met mijn zoon vertrokken naar Spanje.
En nu, zoveel jaar na dat gesprek, begrijp ik waarom ik hier verhaaltjes zit te schrijven. Voor mezelf. En voor iedereen die ze lezen wil.

Cees en Antje in atelier Pictura Dordrecht

foto JaimeD'May

Opgedragen aan mijn vriend, de kunstenaar Kees Schellenberg, die in 2009 overleden is.

©Gavi Mensch

Jerez, 23-7-2007,

Maastricht, 3-4-2010/ 11-4-2013

All rights reserved 2010 / 2013

Mensch

A couple of years ago I spent some time writing with a philosopher about things that have nothing to do with daily life. No small talk. He would write down a phrase and I would send hem my ideas on the matter and the other way around. It was very interesting not having to talk about the everyday items you talk about with the people around you and it gave me the opportunity to get deeper into what's moving the world. 

We talked about Plotino and his view on 'us', simplified. That meant thinking about the All and 'Nous', us! Not the religious All but as in: 'All is Visible because the light reflects on us, which makes us visible as well'. We have written long and short mails, have never agreed completely and then he all of the sudden died of a heart attack, so we never got to the bottom of it. That's how things work in Philosophers land.
I don't mind picking up that Plotino idea again with someone else for an intense discussion of the matter. But not now!

We also would exchange phrases like 'Cogito ergo sum', 'I think, therefore I am', Descartes' philosophy-puzzle, which confuses quite a lot of us. Or the more positive thought: 'Risas abundat en cor homini': there is abundant laughter in a human's heart. And there is! Just try to make a sore person smile with the simple phrase: 'Smiling sets your face in a golden glow', and they'll smile, everybody can do with a golden glow! I wouldn't mind exchanging ideas like these again with who ever would like to spend a thought on it.....

One of my phrases kept us writing for over a year. I've used it quite a lot ever since:
To be a perfect mensch is a burden, 
to be a normal mensch is boring and 
to be yourself, a perfectly normal mensch, is difficult but totally satisfying!

If we take into consideration that a mensch is a complete human being, complete in every sense of the word, with all the good and the bad stuff we carry along, trying to give life a chance…….would it be difficult for some people to be a mensch and act like one? 

Of course I can't and will not exclude anyone, nobody at all, we can only exclude ourselves.
So, if there is someone out there who would like to spend an afternoon on writing a mail or comment on it, please do. It doesn't have to be in English, I think I can handle a discussion in Spanish as well and of course it would be nice and easy to do so in Dutch.

I remind you of my email address: gavimensch@hotmail.com   and it could  also be nice to respond on short discussions on Twitter@GaviMensch , it would be a change from some of the regular comments over there: I'm not very interested in where one goes after lunch or what one does before dinner.

Let's give it a try!





©Gavi Mensch
Maastricht 25-4-2010