Posts tonen met het label kort maar krachtig. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kort maar krachtig. Alle posts tonen

donderdag 14 januari 2016

Powerball



.


Iemand heeft dat gewonnen.
Een paar dollars geruild voor $1.500.000.000.
Daar kun je niets anders mee doen dan het goed en eerlijk verdelen.


Ten eerste zou ik mijn kinderen, familie, vriendinnen en vrienden het ecologische huis geven waar ze oud in kunnen worden, als ze dat willen. Een dak boven het hoofd is de eerste veiligheid. Of een stuk land kopen waar we allemaal bij elkaar kunnen wonen iedereen in zijn eigen huis. Of allebei.

Een stichting of een fonds opzetten dat zorgt voor het continue beheer van gelden, ten bate van microkredieten en aanvullingen van inkomen van wie ziek is en voor wie aan de grond zit.
Een goedkope lening voor pechvogels die voorkomt dat ze de mist in gaan.

Een studiefonds voor de (klein)kinderen en voor elk kind en kleinkind ook een kansarm kind en voor het verbeteren van onderwijs.
Verder zou ik voor die fondsen geen grenzen hebben.

Het fonds mag ook mee betalen aan een hypotheek die niet meer te betalen is en voor reizen naar het buitenland, voor zieken, als dat de laatste hoop nog is. Dat geldt ook voor onbetaalbare medicijnen; het fonds moet er bovendien voor zorgen dat ze goedkoper worden.

Ook nuttig lijkt me het financieren van een diepgaand onderzoek naar de corrupte politici, alsmede wat bescherming voor de onderzoekers.

 Ik tel op mijn vingers: 5,10….70 miljoen heb ik al uitgegeven.

Kunst van talenten waar dan ook vandaan, aankopen van amateurkunst voor liefhebbers, muziek, handwerk, schilder- en toneellessen voor scholen, verspreiden van Montessori leersysteem om maar wat te noemen.

Extra parken waar je op het gras mag lopen en waar picknicktafels staan en speeltoestellen.
Het planten van fruitbomen en bloeiende struiken in saaie winkelstraten, bankjes overal en gratis toegang tot musea op zondag.

Ik krijg nog geen 100 miljoen op. Nog maar eens 100.000.000 dan voor wat wereld programma's.

Er kan dus wel een wereldgezondheids- en voedselprogramma van af. Medische ondersteuning d.m.v. artsen zonder grenzen. Een wereld prothese-project voor o.a. kinderen uit een oorlogsgebied. En gezonde voedselbank met opgekochte, door te draaien groente- en fruitpartijen die de teler altijd mee oplevert dan doordraaien. En een dierenopvang en -sterilisatie programma. Biologische landbouw en watervoorziening met hulp in praktische vorm.

Een item is ook het voorkomen van het geven van geld; educatie, zelfontplooiing en les in empathie en het uitdragen van het besef dat vechten nooit meer oplevert dan veel doden en veel ongeluk.
Het inleveren van wapens, te ruilen voor een stukje landbouwgrond of een schoolproject. Het smelten en recyclen van wapens t.b.v. noodzakelijke gebruiksvoorwerpen.

Ik heb nog minstens 10000 andere wensen op mijn lijstje. En de dubbele hoeveelheid aan ideeën.

Waarvan ook wat luxe, niet noodzakelijke, zaken voor mijzelf. Een personal trainer die mij helpt om dagelijks te sporten. Een paar handgemaakt knalrode schoentjes. En een auto waar ik met mijn hele gezin in kan, geen limo en geen bus, iets er tussen in. Een te gek huisje met een grote tuin. En last but not least: een knalrode electrische Jeep voor excursies met de kleinkinderen. Voor al mijn persoonlijke wensen ben ik voor de rest van mijn leven met een half miljoen uit de brand. Het zoeken naar goede mensen om de fondsen te beheren zal veel tijd in beslag nemen. En ik heb natuurlijk nog steeds mijn omadagen.

Ik hoop dat ik tijd over houd om ook dat boek nog te schrijven.


@Gavi Mensch
Nederland BV 14-3-2016



.

dinsdag 21 januari 2014

Snel momentje troost


En dan opeens verschijnt er een intrigerende tweet en nog een en nog een...
Een snel momentje troost .



Tekst ©Marnixamsterdam
Tekening onderdeel van  'beestjes' ©EYVD





tekst ©MarnixAmsterdam
Twitter 21-1-2014 (@marnixamsterdam

©Gavi Mensch
Maastricht 21-1-2014

zondag 15 september 2013

Twitterrecept 1 van Miss Cynthia, Surinaamse zuurkool


Twitterrecept van Miss Cynthia


Surinaamse zuurkool

1/5 Benodigdheden: rijst, 1 pakje wijnzuurkool, pakje gezeefde tomaat, 7 grote aardappels, varkenshaasje,
2/5 suiker en bakboter. Mocht het zo zijn dat je het vegetarisch wil eten of de suiker voor zoetstof wil vervangen kan dit ook.
3/5 Vlees in blokjes snijden, kruiden en bakken. Ondertussen de wijnzuurkool uitkoken en de geschilde aardappels in blokken gaar
4/5 koken, als alles klaar is, de zuurkool en aardappels toevoegen bij het vlees, oranje maken met gezeefde tomaten, beetje.
5/5 suiker toevoegen en laten smoren. De smaak moet zoet/zuur zijn. Rijst koken en het prutje daar bovenop gooien en eten maar.




NB. Dit is het eerste twitterrecept van Cynthia, knap om een maaltijd in 5 tweets te kunnen neerzetten.  

Met dank aan @CynthiaBATM  enne laat even weten hoe je het vond! 



©CynthiaBATM
All right reserved 2013 

Gavi Mensch
Nederland BV, 14-9-2013

woensdag 21 augustus 2013

Bert in 120 woorden


Bert


Even over de Berts in mijn leven.
In naam en persoon latent aanwezig.

Bert, mijn neef, zie ik weinig, maar een telefoontje
leert dat hij nog altijd de integere rust zelve is,
een mensch met diepgang.


Bert van Ernie, daarentegen, is een zemelaar
met onverwacht gevoel voor humor in de vorm van
plagerijtjes, soms een beetje belerend.



Bert van Bertje Visscher is het tegenovergestelde,
druk, druk, druk, inhoud en nonsens,
snelle humor en vaardig, een van mijn favorieten.

Bert de luitbouwer, die ik Spaanse les gaf,
ex-collega, leuke vriendschap die ineens over
was, het verbaast me nog steeds.





Bert Haanstra, wonderlijke filmmaker,
spionagefotograaf die uiteindelijk Alzheimer kreeg;
een bizarre combinatie.








En Bert B, irritante columnist van bijna niks.



Berts dus. 



Een 120 woorden schrijfsel uit het archief
24-1-2011


©Gavi Mensch

.

maandag 3 juni 2013

Overleven in een notendop (Spanjaarden)




Sterk zijn ze geworden, de jongere generaties durven weer te schreeuwen, de ouderen zijn gehaaid in het overleven van dictaturen en conservatieve religieuze wetten. En van een crisis.

La Barca de la Florida, Andalucía. Anno 2013
© foto Gavi Mensch
Denk maar niet dat ze snel ten onder zullen gaan. Ze hebben net zoveel schulden gemaakt als wij, maar hun schulden zijn relatief kleiner, ze verdienden immers altijd al veel minder.
De ellende is groot maar armoede was er kind aan huis en met een kilo garbanzos en een oude kip kun je veel monden vullen.
Ons volkje is verwend.
Onze baasjes frauderen, zonder de naam fraudeur te krijgen, in het christelijke geniep.
Wij gaan ten onder aan ons starre, misplaatste vertrouwen, vertrouwen dat mijn generatie Spanjaarden al lang niet meer had.

©Gavi Mensch
Maastricht,1 juni 2013 

In 120 woorden.....

donderdag 8 maart 2012

Zoemen

Vanmorgen werd ik wakker door een zoemend geluid, niet van de wekker of van een insect. Ik stond op en zette de koffie aan. Het zoemen bleef, leek zelfs sterker te worden.

De krant heeft een vreselijke oorlogsvoorpagina, op bladzijde 3 eisen vijf foto's van oude mannen en één van een oudere vrouw het recht op zelfdoding als het leven voltooid is. De natuur, de iPad, de Amerikaanse verkiezingen.

En dan wordt het zoemgeluid me duidelijk: "Ook vrouw lijdt onder crisis". Het woordje 'ook' staat er echt. Op pagina 7, bij Internationale Vrouwendag. Ook staat er: "Lager betaald en ondervertegenwoordigd, helemáál in de top."



4 generaties

Het gezoem is van mannen die vandaag grommen bij zo veel aandacht voor vrouwen, luister maar!


©Gavi Mensch
Nederland BV, 8-3-2012


Foto: JaimeDMay  Camera: Roleiflex
PS Waarschijnlijk ook geplaatst op www.120w.nl

zaterdag 20 augustus 2011

Pittige Poster

Niet helemaal mijn woorkeus maar wel duidelijk en ik ben het er helemaal mee eens!











Nederland BV, 20-8-2011


maandag 25 april 2011

120 woorden.

.

De stelling is dat we te veel woorden gebruiken om elkaar iets te vertellen. Ook ik maak me daar schuldig aan. Toen ik de site van  http://120w.nl/ ontdekte, bleek het ook voor mij een ware toer om kort en bondig te zijn. Het lukt niet altijd. Maar het is een goede training gebleken voor het schrijven van mails van het type zakelijk en ook het inkorten van levensverhalen is nu eenvoudiger. Ik kan iedereen aanraden om het eens te proberen. Je hoeft geen schrijver te zijn. We communiceren veel en vaak is de omgeving al verveeld bij de tweede alinea. Inbinden en essenties neerleggen is een oefening die kunst baart, hoop ik.

Ik schrijf ze vaak voor het ontbijt, als de dromen nog vers zijn of de tobberijen van de vorige dag gemengd zijn met wat frisse ochtendlucht. De grap is om precies 120 woorden te gebruiken, maar een heel verhaal in minder mag ook.

Slechts enkele van mijn stukjes voldoen, wat mij betreft, aan de eis: alleen de essenties.
Anderen zijn te bondig, te kort, te nietszeggend voor een groter lezerspubliek. Of gewoon slecht geschreven.
Soms lokken ze veel commentaren uit, zoals deze: http://120w.nl/2011/gemis-van-uteri/ Dat geeft het schrijven van een 120woorden stukje een extra dimensie.
Probeer het ook eens!


Van kaars naar kaars

Het mooiste stukje religieuze symboliek, misschien wel het enige voor mij, is het doorgeven van het licht.
Na de lange donkere periode, de somberheden en de overpeinzingen, komt het zonlicht als een lang verwachte liefde, ziel en lijf verwarmend.
De schemerlampjes kunnen uit; als ik opsta is het licht net aan en als ik op de bank, moe gewerkt, indut na een lange dag, gaat het licht met mij mee.
Verwondering over het goede dat opeens weer zichtbaar wordt na alle duisterheden te hebben opgeruimd; zaken die ik in het donker niet goed zag.
Dan ga ik, als echte heiden, eenmalig naar de kerk.
Voor het doorgeven van het licht.
Van kaars naar kaars.
Van mensch naar mensch.
Zo mooi!

Bitter gemis

Ik mis de 50 graden in de schaduw en de stieren die zich daar niets van aantrekken.
De jasmijn die zich slingert tot om de tafelpoten, gewoon omdat ik daar niet zit te schrijven.
Mijn honden die oud en zielig worden, simpelweg omdat ik daar niet ben.
De zoute lucht en de nog zoutere oceaan, beeldhouwer van oude lava, mijn openluchtmuseum zonder subsidie.
Ik mis de idioten die klagen over de crisis, terwijl ook de belastinginspecteurs van links en rechts hun huizen kopen en verkopen met een zwartgeld marge.
Ik mis de plezierige oppervlakkigheden van het dorp en de lange historie van de stad.
Ik mis verse vis.
Mijn huis, mijn patio en mijn zomerondergoed.
En ook de doodgewone liefde.



De rest van de schrijfseltjes kun je vinden met de volgende link:
http://120w.nl/schrijvers/Gavi+Mensch/


©Gavi Mensch
Nederland BV, 2011

.

maandag 21 februari 2011

Geen piercings, wel deuken.

.


Wat mij betreft kunnen al die dictators en andere narcistische wanmannen voor lange tijd, nee voor eeuwig verdwijnen uit mijn dagelijks bestaan. Allemaal mannen overigens; over vrouwen die macht misbruiken hoor je niet zoveel, ik kan het ook niet helpen.

Weg er mee, met al die onmenselijke knoeiers; bij deze veeg ik symbolisch met mijn hand over de beeldzijde van mijn laptop, wat wel enig stof doet opwaaien.
Weg met die nare jongens en hun mislukte natte jongensdroompjes, ik heb er genoeg van, ze krijgen teveel aandacht.

Ik ga dit schrijfsel daarom wijden aan de vrouwen en mannen van mijn generatie. Die van net in en vlak na dé oorlog. Een generatie die bezig is met zichzelf te overleven.
Kapotte of te dikke hartjes die na elke schrikreactie stoer door blijven kloppen.
Koppies die geopend en weer gedicht zijn en die het nog prima doen qua denkwerk.
Heupen en knieën die het begeven en vervangen worden, steunkousen en -zolen die elk jaar opnieuw aangemeten moeten worden. De gebruikers ervan bewegen zich nog voort veelal op eigen, soms met gemotoriseerde krachten.
Allemaal met een pilletje, voor tijdelijk of voor vast, voor het ontbijt of bij de avondmaaltijd, een of twee of veel.
Overlevers van kankers en diabetes, van bloedingen en slijtages.
Allemaal still going strong, vechtsters en vechters.
Sommigen nog werkend of zelfs weer werkend zoals ik.
Sommigen altijd bezig voor anderen, onbezoldigd.
Sommigen gedeprimeerd, anderen schijnbaar onaangedaan.
Met hele, halve en kwartpensioenen, met steeds minder in het vooruitzicht.

Mijn ploeg, een winnend team, met hartzeer en diepgang, met mooie woorden, bijna allemaal filosofen van alle dag.

Alles wat de generaties na ons geleerd hebben (en in de wind slaan ) wisten wij nog niet. Maar we leren snel, we leren het er nog bij, bij alles wat we al wisten en bij alles wat we meegekregen hebben.
We zijn niet gesleten van achter de geraniums zitten en ook niet van vier keer per jaar op vakantie.
We reizen nog, naar de kleinkinderen, naar de kinderen, naar vrienden en vriendinnen, naar de zon om bij te tanken van de andere sociale besoignes.
We zitten op het Internet, Googlen en mailen. We twitteren en spellen correct.
We spreken ABN en zeggen ook K*T of kleaute.
We hebben een mening over van alles, we weten van politiek en sociale zaken en van wat echt niet kan.
We doen veel, we zijn creatief, innoverend en vooral bezig met het 'nalaten'.
                                                                        
We hebben geen piercings, wel deuken.
En we zijn saamhorig.

Ik denk dat mijn ploeg, zoals hierboven beschreven, bestaat uit zo'n 50 mensen.
En ik denk dat elk van ons ook wel weer 50 mensen kent die aan bovenstaande beschrijving voldoen. Laat ik niet merken dat er nog iemand iets fouts zegt over ons. Het grote herdenken begint binnenkort. Begin maar vast een mooie tekst te bedenken waarmee jullie ons nog tijdens het leven kunnen eren. Dat hebben we verdiend. Vooruitlopend daarop ben ik alvast trots op ons.

Daarna gaan jullie maar weer juichen en schreeuwen over de volgende lichting vertrekkende en nieuw aangestelde dictatoren!



©Gavi Mensch
21-2-2011

De nieuwjaarswens is gedrukt door mijn vriend Johan de Goede, een van de drukkers van de Stichting Drukwerk in de Marge: http://www.drukwerkindemarge.org/drukkers/the-rather-obscure-press/

.

zondag 19 september 2010

Schrijven over politici

Ik wilde een boek kopen over 'Hedendaagse Nederlandse Politici met Gezond Verstand'.
Niet te vinden natuurlijk.
Dus heb ik besloten om zelf wat te schrijven over deze politici:





Klaar!
Zo dat is dat, scheelt weer veel schrijf en leeswerk.





©Gavi Mensch
Nederland BV, 19-9-2010

dinsdag 13 juli 2010

Werkeloosheid in Spanje

Spanje heeft een werkeloosheidsprobleem dat niet vergelijkbaar is met het onze en aangezien er deze dagen veel over de Spaanse werkeloosheid gepraat wordt, vond ik het nodig om op eigen wijze een duit in het (collecte)zakje te doen.
Het ontstaan van de werkeloosheid aldaar, in het land van Wereldkampioenen, sinaasappeltjes en zon, is volgens mij aan het volgende te danken. Let wel ik ben geen econoom, slechte een ervaringsdeskundige, ik moest terug naar Nederland vanwege de werkeloosheid, na jaren daar gewerkt en gewoond te hebben.

Daar gaat ie, stukje nare geschiedenis:
Door de dictatuur van Franco die onder meer gesteund werd door de grootgrondbezitters zijn er nooit regels afgesproken in die tijd over verdiensten en contracten. De enige vakbond was ook door Franco in het leven geroepen en dus een farce. Vergeet niet dat Spanje pas sinds 1978 een grondwet heeft en dat de overgangsregering nog vol zat met oude franquistische ministers, dat werknemers nog steeds weinig contracten hadden en dat dus het enige zekere werk dat van ambtenaar was (totdat je een corrupte ambtenarenbaas trof, of links gedachtegoed aanhing, dan verloor je geheid elke rechtszaak met betrekking tot ontslag). Dat is onder meer de reden dat Spanje zoveel ambtenaren heeft.

De landarbeiders werkten soms voor twee keer niks voor de grootgrondbezitters, een miniem dagloon, ze waren onverzekerd en mochten in een huiskamer wonen naast de varkensstal, hun eten verbouwden ze zelf en daarvan stonden ze een deel af aan de baas. Ik heb het over 20 jaar geleden.
De generatie erna heeft deze truc goed afgekeken. De eerste socialistische regeringen hebben een deel van de republikeinse waarden (van de tijd voor Franco) voor de arbeiders in ere hersteld, zeer tot ongenoegen van de Partido Popular, de conservatieve en uiterst rechtse en zeer katholieke partij. Toen deze weer aan de macht kwamen is weer een deel van het arbeidsrecht verloren gegaan, misschien niet officieel, maar er waren ( en zijn) zo weinig inspecties ( niet van belasting en niet van arbeid) dat veel werkgevers en zelfstandigen weer snel naar het oude systeem van corruptie en zwartwerken over gingen.

En nu 35 jaar na de dood van de dictator, krijgen nog steeds veel mensen geen goed contract. Een voorbeeld, iemand die 40 of meer uren in de horeca werkt krijgt een contract voor 8 uur en de rest zwart uitbetaald, dat is om de sociale lasten te drukken en het zwarte geld wit te wassen, van de werkgever wel te verstaan. De werknemer is ook maar voor 8 uur werkeloos als hij zijn baan verliest. En als hij protesteert, voor hem 50 anderen.
Sinds een jaar of drie is er een noodsituatie doordat alle zwartwerkers ( bouw en constructie) ineens geen werk meer hadden na het instorten van de woningmarkt. Huizenprijzen waren torenhoog ( de werkelijke waarde van de huizen lag veel lager, maar met een tekort aan woningen was dat snel verholpen), hypotheken idem dito.
Men schat dat op dat moment 35% van de economie 'ondergedoken economie' was. Veel niet als werkeloos geregistreerd staande arbeiders hebben zich toen alsnog geregistreerd, zij kregen geen WW, maar telden nu wel mee voor de cijfers. De armoede onder de werkeloze laagopgeleiden is groot, er bestaat namelijk geen bijstandsuitkering in Spanje, slechts een kleine tegemoetkoming voor mensen zonder inkomen, voornamelijk de ouderen. De inkomsten worden per gezin geteld en met de woningnood wonen ook veel oudere jongeren thuis, één inkomen is ook een inkomen en de staatskas is leeg, net zoals de gemeentekas en de deelstaatskas. De mensen met een WW uitkering hebben ook niet veel en dus klussen ze er zwart bij. De grote middenmoot worden 'mil-euristas' genoemd, naar het bedrag van hun maand salaris, ca 1000 euro.
En degene die altijd het zwarte geld vrolijk lieten rollen zijn behoudend geworden. Ze hebben bizarre hypotheken en leningen te betalen en worden nu gecontroleerd op het werkgever zijn.
De Spaanse crisis is net even anders als de Nederlandse. Veel mensen zijn nog gewend om op afbetaling te kopen, credist cards zijn een must en sparen is nooit Spaans geweest.
De Spaanse werkelozen zijn dus niet allemaal zonder werk ( in Nederland is daar net iets meer controle op), maar de ellende is een stuk groter. Er zijn natuurlijk nog veel meer oorzaken, ik schets maar een beeld van wat zichtbaar is.
De huidige PSOE (equivalent van de PvdA) krijgt tegenwerking bij elke maatregel die ze moeten nemen, rechts maant nu zelfs aan tot stakingen……(?)
Zapatero heeft een dubbele klus, als het niet een driedubbele is.
Regulering en controle van het werk, contracten en afdrachten in tijden van recessie
De mensen zonder enig inkomen voorzien van het hoogst noodzakelijke.
En last but not least
Vechten tegen de rechtse bierkaai.
Zo maar even een deel van het verhaal, in een notendop.
Kortom een andere situatie dan het onze, toch?

@Gavi Mensch

Voor de opiniesite JOOP.nl
Maastricht, 13-7-2010


PS Dinsdag de 13de is in Spanje net zoiets als vrijdag de 13de bij ons, maar dat terzijde.

maandag 24 mei 2010

Mannenpolitiek 1. Internationaal!





Het is om het even waar en waarover mannen debatteren,
wat je ziet is altijd dit:













©Gavi Mensch
Uit:  Mijn getekend dagboek:  'Asi es el mundo de los machos'.

donderdag 6 mei 2010

Koude lente in zorgland.

Er moet heftig opgeruimd worden, vooral in zorgland. Het kan nog net, de lente is nog niet voorbij! Ik heb een lijstje voor de grote zorgschoonmaak.

Wegdoen:
toezichthouders op de zorg
zorgmanagers
zorgverzekeraars
zorgpremies
zorgbestuurders
zorgzwaartepakketen
zorgindicatiestellers
zorgvastgoed
zorgmakelaars
zorgloketten
zorgfusies
zorgambtenaren
zorginterimmers
zorgbezuinigingen

Flink uitkloppen of shamponeren:
afdelingshoofden die al 30 jaar op dezelfde plek zitten
afdelingsmanagers
clusterhoofden
clustermanagers
zorginstellingdirecties met te hoge inkomens
zorgleveranciers
zorgprotocollen die onrealistisch zijn
farmaceutische bedrijven en  luxe apotheken
kamer commissies zorg
zorgplanners
zorgverziekers

Onder de loep nemen:
zorgopleidingen die zich te weinig met zorg bezighouden
zorgsubsidies en de besteding ervan
zorgtoeslagen zie zorgpremies
zorgverlening in het algemeen
salarissen in de zorg ( de te hoge inclusief de leaseauto's)
salarissen van zorgwerkers (de te lage)
zorgcontracten (inclusief de flexcontacten)

Afstoffen, oppoetsen en een beter plaats geven:
patiënten
cliënten
zorgverleners

De zorgeloosheid van overkoepelende zorgorganen baart mij zorgen!
Hoe zorgzaam wij ook zorgen voor de zorgvragers, hoe zorgvuldig wij ook omgaan met zorgwekkende zorgsituaties, het lijkt nooit genoeg. Wat is nu toch een zorgzame samenleving? Ik vraag het mij dagelijks af, wie zorgt er nu voor wie?
Het zou prettig zijn als we in de zorg weer eens zorgeloos verzorgd zouden kunnen worden en ook heel fijn als we weer eens zonder zorgen zorg zouden kunnen verlenen!


©Gavi Mensch
Maastricht, 6-05-2010

donderdag 18 maart 2010

Briefje voor mijn kleinkind


Hola Pomelin,

Daar ben je dan weer, terug in beeld, alles is rustig en de commotie is voorbij.
Nu alleen maar groeien op de juiste plaatsen.
Als je een jongetje bent is het wel handig als je je best doet op je corpus callosum, de brug tussen de linker en rechter hersenhelft, die twee helften werken bij meisjes samen, bij jongens vaak elk apart voor iets specifieks. Je snapt het al, multitasking jongentjes liggen lekker in de markt!
En als je een meisje bent, doe je best op de verbinding tussen de hersencellen, de informatie opdrachten voor het oplossen van complexe problemen gaan dan sneller en zo kun je baas boven baas worden zonder een mannenoutfit te hoeven gaan dragen.
Verder zal het me worst zijn, het voorgaande is alleen om de zaken wat te vergemakkelijken voor als je zo’n jaar of 25 bent, ver van je vruchtwaterbed nog, maar je kunt het maar vast in huis hebben.

En ik verklap je maar vast dat het me niets kan schelen of je een jongetje bent, (jommetje zoals je moeder vroeger zei), of een meisje; ik denk aan je in alle kleuren van de regenboog. Ik hou wel van jongetjes met roze en meisjes met lichtblauw. Je vader kan al die paarse truien die je moeder voor hem koopt goed hebben en je moeder kan met die blauwe ogen van haar, alles dragen wat bleu is, van licht tot donker. Je zult wel merken dat die traditie voortgezet gaat worden. Ach, het is niet belangrijk, je zult, wat je ook draagt, het mooiste kind van de wereld zijn en daar bovenop ook nog eens het mooiste kleinkind.

Nou lieverdje, ik ga even niets doen, het was voor iedereen een onrustige week, voornamelijk voor je ouders en ook voor jou, mensen met porrende echo’s en met je moeder in zo’n buis om je te scannen, het is allemaal niet niks. Dus nu maar even uitrusten! Weet je nog van die duim, dat is één? Doe maar lekker in je mond, nu mag het nog, dadelijk beginnen ze te mekkeren over scheve tandjes, krijg je dat weer.
Ik zet dit briefje aan jouw even op het blog, zo’n ruimte op internet waar oma’s hun ei op kwijt kunnen en waar dan heel veel mensen lief op reageren. Zodra je er bent mag je op mijn laptop rammelen met je knuistjes en dan zetten we dat ook op het blog. Is dat goed? Kun je laten zien wat je van het leven vindt!
Ik hoor wel weer van je en intussen moet je maar lekker doen waar je zin in hebt, niet vergeten om alles te laten groeien zoals ik gezegd heb aan het begin van mijn briefje en vergeet ook  niet om sjiek en sjoen te worden, da's Meestrichs voor mooi en netjes!

Ik reken op je!




©Gavi Mensch
Maastricht, 18-3-2010

zondag 14 februari 2010

Ik ga niets zeggen over carnaval, niets!

Ook niet waarom voor mij carnaval een moeilijk begrip is, net zoals Kerstmis of Pasen. Ik ga niet vertellen dat verplichte feestdagen mij niets zeggen. Ik houd mijn mond erover. Ik ga dus ook niet uitleggen, waarom ik niet verplicht op drie, ooit door het Vaticaan bepaalde dagen uit mijn dak kan gaan. En waarom ik me niet af wil vullen met drank, ook niet voor de vrolijkheid..

Waarom ik niet kan lachen om volwassen mensen die een verkleedpartijtje hebben? Ik zou niet weten wat ik daar nu van moest zeggen. Niet daarvan en niet van wat dit allemaal ooit met religie te maken had. Ik heb daar wel een stukje over geschreven maar dat wil ik nu niet laten lezen, dat komt nog wel een keer.
En over religie ga ik al helemaal niets zeggen, zeker vandaag niet. En morgen en overmorgen ook niet en dinsdag ook niet. Misschien dat ik de biecht meepak op woensdag, er iets tegen de pastoor over zeg, over carnaval bedoel ik. Zolang ik het met hem niet over sex heb, wat voor soort dan ook, moet ik in aanmerking kunnen komen voor het askruisje, grijs staat me goed. Ik zit alleen even met het feit dat ik niets belangrijks op te biechten heb op dit moment; zal ik dan gewoon maar iets verzinnen? Zoals al  diegenen die echt gingen biechten en de opbiechtbare zaken niet vertelden, slechts een fractie van het kwaad dat ze hadden uitgespookt door het roostertje fluisterden en zo absolutie kregen voor het hele pakket?
Het is nu niet gepast om daarover te praten.
Of zal toch maar eerlijk opbiechten wat ik denk van carnaval? Ik heb nog drie dagen de tijd om er in mijn eentje over na te denken. Meer wil ik er nu niet over kwijt. Ik kan alleen maar praten over alles wat niet met carnaval te maken heeft, het probleem is met wie? Hier in Meestrich is iedereen vastelaovend aan het vieren!


©Gavi Mensch
Meestrich, zaoterdag 13 fibberwarie 2010

donderdag 4 februari 2010

Godvergeten landschap

Het is een godvergeten landschap

De naargeestige polder oeverloos

Geen rem voor het oog, geen geluid

Slechts modder die uit de hemel valt



De godvrezenden in hun huizen

De puntdaken rood, alle pret is buiten

Binnen bidden ze voor aandacht

Buiten lopen koeien in een wei



Depressies op het eiland

Ongelezen kranten voor de ramen

Vogels, die schrikken van een lach

Vliegen door het gevallen grijs



Jezus, wat ben je kil

Zeeuws polderland

Op herfstzondag





© Gavi Mensch
Oktober 1997 - November 2008