Gastcolumn Coen Verbraak interviewt Hedy d'Ancona

Hedy D'ancona over de staat van vrouwen en ouderen emancipatie.

Door Coen Verbraak

Zonder toestemming overgenomen uit de digitale NRC. Ik neem aan dat het ok is zolang ik maar reclame maak voor Coen Verbraak en de NRC

  

Ik denk heel vaak: wat fantástisch dat ik er nog ben

Hedy d’Ancona

Oud-politica Hedy d’Ancona werd 1 oktober tachtig. Een gesprek over relaties, populisme en emancipatie. ’Er is nog zoveel niét gelukt.’

·         Coen Verbraak

 6 oktober 2017

Ja, Hedy d’Ancona vindt het zelf ook een mijpaal. Tachtig worden. „Dat had ik ook met vijftig. Dat gevoel van: nu stap ik definitief de tweede helft in. De verjaardagen daartussen vielen wel mee. Maar met tachtig weet je: dit is echt het allerlaatste stukje.” Niet dat het iets is om over te klagen. Ben je gék. „Dan had ik maar eerder dood moeten gaan.”

Ze geniet nu meer van het leven dan vroeger, zegt ze stralend. „Ik denk heel vaak: wat fantástisch dat ik er nog bén. Dat ik nog een geliefde heb (kunstenaar Aat Veldhoen), en dat ik kan werken.” En toch: „Ik hoef heus niet nog dertig jaar te leven. Laat staan eeuwig. Echte bloemen zijn veel mooier dan kunstbloemen. Je geniet ervan, juist omdat je weet dat er een einde aan hun houdbaarheid zit. Als ik die knappe jonge kinderen op televisie zie vertellen over hun onderzoek naar hoe we heel oud kunnen worden, dan denk ik: Nee, dankuwel.”

We zitten in haar huis aan de Amstel en drinken thee uit Wedgwood-kopjes met Beatrix Potter-decoratie. Daarnaast staat de boterkoek, op een etagère. Zelf gebakken? Ze schatert het uit. „Ik? Welnee. Heel Holland bakt, behalve ik.” Maar denk nou niet dat ze niet kan koken. „Dat doe ik nog bijna elke dag.”  

Hedy d’Ancona: ‘Ik heb veel moeite met mensen die vinden dat hun mening onmogelijk gemist kan worden.’Foto Merlijn Doomernik

Hedy d’Ancona (Den Haag, 1 oktober 1937) zat voor de PvdA in de Eerste Kamer en het Europees Parlement. In het kabinet-Van Agt II (september ‘81 tot mei ‘82) was ze staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

Voor het kabinet-Lubbers III (november ’89 tot augustus ’94) was ze minister van Volksgezondheid, Welzijn en Cultuur.Onder dat kabinet trad in maart ’94 de Algemene wet gelijke behandeling in werking.

Ze is een boegbeeld van de tweede feministische golf. In 1968 richtte ze samen met Joke Smit de feministische actiegroep Man Vrouw Maatschappij op. Met Wim Hora Adema (1914-1998) begon ze vier jaar later het maandblad Opzij, waarvan ze in de beginjaren tot 1981 hoofdredactrice was.

In 2002 kreeg d’Ancona de Aletta Jacobsprijs, die om het jaar wordt uitgereikt aan een vrouw die een bijzondere rol vervult op het gebied van emancipatie.

D’Ancona heeft twee kinderen met psychiater Guus de Boer, met wie ze getrouwd was. Nu is ze samen met kunstschilder Aat Veldhoen (1934).

Wanneer ben je eigenlijk oud?

„Als je niet nieuwsgierig meer bent. Als je geen zin meer hebt om de krant open te slaan. Dat heb ik juist nog heel erg. Ik ben wel oud, maar ik heb altijd iets te doen. Ik zou graag nog veel méér lezen dan ik nu doe. Ik zou eindelijk eens al die dozen met foto’s willen ordenen. En ik zou willen leren drummen. Lijkt me zo leuk. Of op een schrijfcursus gaan, kijken of ik korte verhalen kan schrijven.”

Maar ja, voor die dingen heeft ze nu nog helemaal geen tijd. „Ik heb ook nog ’ns een man, hè. Aatje zegt weleens: ‘Het lijkt wel of ik met een stewardess getrouwd ben’.”

Het leven is mild voor haar geweest. Dat beseft ze maar al te goed. Al was het eerste decennium van haar leven – dat van de Tweede Wereldoorlog – „gruwelijk en ellendig”. „Ik ben echt door de mazen van het net gezwommen.” Haar Joodse vader kwam aan het eind van de oorlog om het leven, tijdens de transporten van de kampen terug naar Duitsland. Hij werd maar 37 jaar. Ze realiseert zich regelmatig dat ze nu al ruim twee keer zo oud is als hij werd. En haar moeder werd maar 65. „Ze heeft het zwaar gehad. Twee keer weduwe geworden, in haar eentje vijf kinderen moeten grootbrengen. Zij had zo graag willen studeren, maar dat zat er niet in. Voor mij was dat allemaal gewoon. Ik heb verschillende relaties gehad. Altijd met heel aardige, bewonderenswaardige mannen. Als je afscheid moest nemen, was dat heel verdrietig. Zoiets ging gepaard met een diep gevoel van falen. Maar ik heb met die mannen nog steeds goed contact. Dat is ook iets waar je heel blij mee moet zijn. Ik had het heel romantisch gevonden om een heel leven met één man door te brengen. Dat je uiteindelijk zo’n stokoud vogelpaar wordt. Maar zoals het nu is, is het ook goed. Ondanks alle fouten die ik natuurlijk ook gemaakt heb. Als je jong bent, ben je egocentrisch, wil je de ander veranderen. Ik ben nu veel verstandiger in relaties.”

Dat is het rare aan het leven: op het moment dat je er het meest van snapt, heb je er het minst aan.

„Ik heb er wel degelijk iets aan, hoor. De heer Velthoen boft enorm met mij.” Ze heeft nooit fanatiek een carrière nagestreefd, zegt ze. „Ik heb mijn talenten gebruikt. Wat erin zat, is eruit gekomen. Maar ik heb nooit grote doelen nagejaagd. Het meeste is mij overkomen.”

Is er toch een Handleiding voor het Leven uit te destilleren?

„Dat denk ik niet. Hooguit dat het stellen van doelen altijd leidt tot een teleurstellende discrepantie tussen wat je wilt en wat je krijgt. Dat kan leiden tot grote ontevredenheid. Daar heb ik dus geen last van. Ik ben nogal relativerend van aard. Dat ik belangrijke posities had, heb ik nooit bijzonder gevonden. Ik ben altijd veel meer een actievoerder dan een politicus geweest. Dan is het nooit klaar. Het gebeurt weleens dat mensen op me af komen en me bedanken. ‘Fantastisch wat u gedaan hebt voor vrouwen’. Dan denk ik: er is nog zoveel niét gelukt.”

Rijk worden is er ook niet van gekomen. Zeker, ze woont in een prachtig huis. Maar dat kan alleen omdat ze dat veertig jaar geleden heeft gekocht. „Ik zou het nu onmogelijk kunnen betalen. Ik krijg weleens mensen op bezoek die geld proberen binnen te halen voor een of ander doel. Die denken dat ik in rijke kringen verkeer. Niets is minder waar. Ik ken vooral armoedzaaiers. Dan zeg ik: Je kunt veel beter naar Neelie gaan’.”

Meiden van begin twintig voeren nu actie voor het recht om in de publieke ruimte met rust gelaten te worden.

Het was in elk geval een leven vol idealen. Een halve eeuw geleden richtte D’Ancona samen met Joke Smit Man Vrouw Maatschappij op, bedoeld om de maatschappelijke achterstand van vrouwen aan te pakken. Tegenwoordig hoor je in Den Haag vrijwel niemand meer over emancipatie. Tot haar grote spijt. „Het politieke debat speelt zich veel meer af op andere thema’s: veiligheid, vluchtelingen. Electorale onderwerpen. Daar hoort de vrouwenemancipatie niet bij. Dat is namelijk een beweging die totaal niet populistisch is. Het is opvallend dat de generatie na ons – die van mijn dochter – iets had van: jullie hebben het allemaal wel prima geregeld. De wet gelijke behandeling, abortus, werken buitenshuis… dat zijn allemaal geen twistpunten meer. Het leuke is dat de generatie daaronder weer wél van zich doet spreken. Meiden van begin twintig voeren nu actie voor het recht om in de publieke ruimte met rust gelaten te worden, en niet in hun billen geknepen te worden. Over eerlijke verdeling van huishoudelijk werk hoor je ze niet. Ze zijn pas twintig, dus ze komen er nog wel achter dat dat niet gelukt is.”

Ja, daar kan ze zich echt nog boos over maken. „Wij dachten destijds: we moeten eerst de ongelijkheid bestrijden. Ik was enorm trots dat ik in 1992 als minister de wet gelijke behandeling erdoor mocht helpen. Maar wat wij ten diepste wilden, was de samenleving echt veranderen. We streefden naar een vijf-urige werkdag voor iedereen, waardoor werk binnenshuis en buitenshuis eerlijker verdeeld zou kunnen worden. Dat is niet gelukt. Daar ben ik teleurgesteld over.”

Hedy d’Ancona tijdens een debat in de Eerste Kamer over de Abortuswet, 1981.Foto ANP

Laatst vlamde de emancipatiediscussie weer even op, rondom de vrouw die in Amsterdam was bekeurd voor wildplassen. In de jaren 60 bonden Dolle Mina’s roze linten om urinoirs, omdat ze vonden dat ook vrouwen fatsoenlijk op straat moesten kunnen plassen. „En wat zegt zo’n rechter dan, zoveel jaar later? ‘Ga maar in zo’n urinoir zitten.’ Nou, probeer het maar ’ns. Zo viés. Daar moet je echt een man voor zijn, om dat te bedenken.”

Het feminisme is in Nederland nooit echt door grote groepen omarmd, zegt D’Ancona. „In het buitenland zeggen topvrouwen ronduit dat ze feminist zijn. Dat zie je bij ons veel minder. Hier wordt feminisme nog steeds geassocieerd met mannenhaat, tuinbroeken en lesbiennes. Als ik nu foto’s terugzie van vroeger, denk ik: we waren helemaal niet zo’n verongelijkte, stampvoetende meute. We hebben ook verschrikkelijk gelachen.”

Het was de tijd – midden jaren zeventig – waarin Opzij (in 1972 opgericht door D’Ancona en Wim Hora Adema) op de cover prominent meldde: „Kut ruikt lekker”. Dat was de ‘lijfpolitiek’ die ook onderdeel uitmaakte van het feminisme. „Anja Meulenbelt was naar een Deens vrouwenkamp geweest waar vrouwen zich onafhankelijk verklaarden van gynaecologen. Ze zaten met spiegeltjes in elkaars kut te turen. En als ze daarin iets ontdekten van oppervlakkige aard, dan hadden ze daar allerlei kuren voor. Anja schreef daar een heel mooi verslag over voor Opzij, waar die kreet uit voortkwam. Ik was meer van de sociaal-economische kant dan van de lijfpolitiek, maar ik vond het toch nuttig. Ik hield destijds eens een lezing voor allemaal nette dames. Stond er opeens een mevrouw op met die Opzij: ‘Moet dat nou?’. En ik antwoordde: ‘Ja mevrouw, dat moét!’.” D’Ancona schiet in de lach bij de herinnering. „Dat vónd ik ook echt.”

Dat feminisme bestaat niet meer. Ook Opzij is totaal van karakter veranderd. Sinds kort leest ze het blad weer. „Het was me te veel ‘bakfietsmoeders uit Oudzuid’ geworden. Maar nu lees ik weer hartstikke goede verhalen. Laatst een stuk over vrouwelijke bewakers in Guantánamo Bay. Prachtig. Had door veel meer media opgepikt moeten worden.”

Ik open heus niet elke dag een tentoonstelling. Maar dan kan ik altijd nog lekker de vloer gaan dweilen

TWEET

De laatste jaren manifesteert D’Ancona zich vooral als voorvechter van de positie van ouderen. In haar Socrateslezing, die ze afgelopen mei in De Rode Hoed hield, waarschuwde ze voor de „zachte uitsluiting” die veel ouderen in Nederland ten deel valt. „In Italië bestaat juist een zekere verheerlijking van oudjes. Dat vind ik ook niet goed, hoor. Hoewel ik het geweldig vind om die stokoude politiek commentatoren te zien. Dat kennen wij niet. Hanneke Groenteman moest weg vanwege haar leeftijd. Terwijl ik haar programma’s fantastisch vond. Annemarie Oster verloor haar column Mooi Geweest in de Volkskrant. Zonder enig zinnig inhoudelijk argument. Dat noem ik dus zachte uitsluiting. Als ik iemand op straat tegenkom – ze zijn tegenwoordig allemaal jonger dan ik – is het altijd: ‘Doe jij nog wat?’ Dan vragen ze eigenlijk: ‘Doe jij er nog wel toe?’” Ze herhaalt de vraag, verontwaardigd: „Doe jij nog wat… ja, hoor ’ns, ik open heus niet elke dag een tentoonstelling. Maar dan kan ik altijd nog lekker de vloer gaan dweilen.”

Lees ook de bewerkte en ingekorte versie van de Socrates-lezing: Mooi oud worden is niet jong blijven

Lijkt de ouderenemancipatie in essentie op de vrouwenemancipatie?

„Ouderen zijn nog niet zo met die emancipatie begonnen. Maar die karakteristieken, zelfontplooiing en zelfbeschikking, zouden ook voor ouderen kenmerken kunnen zijn. Hoewel het beeld van ouderen sterk vertekend wordt. Je hoort voortdurend over ‘de zorg voor ouderen’. Maar de groep ouderen die echt intensieve zorg behoeft, beslaat maar 4 procent van alle ouderen. De pr rond die inderdaad schandelijke situatie van ouderen in verpleeghuizen is ijzersterk. Maar de overgrote meerderheid van de ouderen bevindt zich in een andere positie. In de nabije toekomst zouden de buren mijn mantelzorgers moeten zijn. Het is eerder andersom. Ik neem de hele dag voor iedereen postpakketjes aan.”

Met de Haagse politiek bemoeit ze zich nauwelijks meer. Ze behoort niet tot de oude partijtijgers die – gevraagd en vooral ongevraagd – zonodig moeten meedenken. „Ik heb veel moeite met mensen die vinden dat hun mening onmogelijk gemist kan worden.” Met een vilein lachje: „En dat zijn ook altijd mánnen, hè…”

Ik heb veel moeite met mensen die vinden dat hun mening onmogelijk gemist kan worden.

Dat betekent uiteraard niet dat ze geen mening hééft. Integendeel. „Ik had als minister de opvang van asielzoekers in mijn portefeuille. Daar dacht ik toen al heel anders over dan Wim Kok en Aad Kosto (toenmalig staatssecretaris van Justitie, red.). Als je vindt dat je op de wereld zo’n kolossale scheefte in welvaart kunt laten bestaan, zul je altijd vluchtelingen houden. Bestrijd die scheefheid of aanvaard de consequenties. Ik ben nu nog veel kwaaier dan toen. Dat wij mensen in Griekenland achter tralies laten zitten, in de blubber, is echt ongelofelijk. En dan wél vol trots verkondigen dat er acht asielcentra dichtkunnen. Begin dan niet meer over ‘beschaving’. Ik schaam me echt dóód. Ik voel me veel meer Europeaan dan Nederlander. Maar ik ben als Europeaan diep teleurgesteld over het onvermogen om dit ordentelijk te regelen.”

Achteraf bezien had zij het als minister relatief makkelijk. „Ik had nooit te maken met dat smeulende populistische vuur. Er zat maar één Janmaat in de Kamer. We hadden onderling tussen alle partijen de stilzwijgende afspraak dat we geen electoraal issue zouden maken van asiel- en vreemdelingenvraagstukken. Zelfs de VVD deed daaraan mee.”

Was dat wel goed? Door het niet te benoemen ging het juist etteren.

„Natúúrlijk was dat niet goed. We hebben sommige dingen veronachtzaamd. Het probleem van Nederlanders die zich in de steek gelaten voelden omdat ze nog ongeveer de enige autochtoon in hun straat waren, hebben we onvoldoende erkend. We hadden dat beter moeten begrijpen, meer compassie moeten tonen en het niet moeten afdoen als ‘onderhuids racisme’. Maar dat is iets anders dan dat je het electoraal uitspint. Dat is begonnen bij Bolkestein, en later voortgezet bij Fortuyn. Dat vond ik het begin van het onfatsoen. Al was dat nog kinderspel vergeleken met wat Wilders doet. Onbehagen mobiliseren is zoveel makkelijker dan tevredenheid mobiliseren. Daarom richten sommige ouderen zich nu tot Henk Krol met z’n flauwekul. Krol mobiliseert ook ontevredenheid.”

Het is vanuit het oogpunt van ouderen-emancipatie toch juist goed dat een partij voor die belangen opkomt?

„Ouderen moeten volwaardige democratische burgers blijven en zich niet door meneer Krol naar de zachte uitsluiting laten drijven. Hij beweert dat hij voor ouderen opkomt, maar hij heeft zijn cijfers niet eens op orde. Ik ben altijd opgekomen voor vrouwenrechten, maar ik ben nooit voor een vrouwenpartij geweest. Democratie betekent dat je belangen afweegt, en niet alleen maar roept: ‘Dit is van ons en dat pakt niemand ons af!’ Ik zag laatst ouderen op televisie die heel gezellig bij elkaar zaten tijdens een buurtbijeenkomst. De mannen stonden te biljarten, de vrouwen lepelden een advocaatje. Vervolgens verscheen er een microfoon onder hun neus en begonnen ze vanuit het niets verschrikkelijk te fulmineren: ‘Het is een schánde wat ze met ons ouderen doen’. Ik keek ernaar en dacht: wat krijgen we nou? Je moet je verontwaardiging zeker tot het laatst behouden, maar wel reserveren voor de juiste kwesties.”

Hoe ze naar de situatie rond haar eigen Partij van de Arbeid kijkt? D’Ancona zwijgt veelbetekenend, en zegt dan: „Het gaat me verschrikkelijk aan het hart. Het is zo shameful wat er is gebeurd. We hadden nooit moeten gaan regeren met de VVD. Ja, zeggen ze dan, we hebben geprobeerd erger te voorkomen. Maar dat is echt een burgemeester-in-oorlogstijdredenering.”

Hedy d'Ancona: 'Ik denk het niet dat het nog goedkomt met de PvdA'

TWEET

Dat het Diederik Samsom siert dat hij het landsbelang zwaarder liet wegen dan het partijbelang, wil er bij D’Ancona niet in. Fel: „Is het landsbelang dat ondertussen een populistische partij verder opbloeit? Een groot deel van onze kiezers is naar Wilders gegaan. Wat zijn we er dan mee opgeschoten?”

Komt het nog goed met de PvdA?

„Ik denk het niet. De PvdA kan in de oppositie natuurlijk weer wat aansterken. Maar ik zou veel meer voelen voor een nieuwe, grote linkse partij, inclusief GroenLinks en de SP. Ik heb het boek van Femke Halsema gelezen. Daar voel ik zoveel verwantschap mee.”

Uw advies: opdoeken en fuseren?

„Dat zou zeker mijn advies zijn, ja. Op naar een grote, veelkleurige socialistische partij. De SP denkt over een aantal dingen natuurlijk anders. Dat ga je dan onderling uitvechten. Maar alsjeblieft wel bij elkaar. Dát is echt de enige toekomst.”

Uit de NRC.

For the girls and  the women.

And for the sour assholes that seem to feel offended whenever I post a sentence with, for example, the following words in it: feminism, multitasking, women, strength, childbirth, barricades, bra, driver, car, male-politics, male-politicians, envy….

Keep smiling you all, it will keep you fit and friendly.

Because I'm a man:

Because I'm a man, when I lock my keys in the car, I will

fiddle with a coat hanger long after hypothermia has set in.

Calling AAA is not an option. I will win.

> ______________________________________________

> 

Because I'm a man, when the car isn't running very well,

I will pop the hood and stare at the engine as if I know what

I'm looking at. If another man shows up, one of us will say

to the other, 'I used to be able to fix these things, but now

with all these computers and everything, I wouldn't know

where to start.' We will then drink a couple of beers and

break wind, as a form of holy communion.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, when I catch a cold, I need someone

to bring me soup and take care of me while I lie in bed and

moan. You're a woman. You never get as sick as I do, so

for you, this is no problem.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, I can be relied upon to purchase basic

groceries at the store, like beer, milk or bread. I cannot be

expected to find exotic items like 'cumin' or 'tofu.' For all I

know, these are the same thing.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, when one of our appliances stops

working, I will insist on taking it apart, despite evidence that

this will just cost me twice as much once the repair person

gets here and has to put it back together.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, I must hold the television remote

control in my hand while I watch TV. If the thing has been

misplaced, I may miss a whole show looking for it.....though

one time I was able to survive by holding a calculator.....

( applies to engineers mainly).

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, there is no need to ask me what I'm

thinking about. The true answer is always either sex, cars,

sex, sports or sex. I have to make up something else when

you ask, so don't ask.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, I do not want to visit your mother, or

have your mother come visit us, or talk to her when she

calls, or think about her any more than I have to. Whatever

you got her for Mother's Day is okay; I don't need to see it.

And don't forget to pick up something for my mother, too.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, you don't have to ask me if I liked the

movie. Chances are, if you're crying at the end of it, I didn't

...and if you are feeling amorous afterwards....then I will

certainly at least remember the name and recommend it to

others.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, I think what you're wearing is fine. I

thought what you were wearing five minutes ago was fine,

too. Either pair of shoes is fine. With the belt or without it,

looks fine. Your hair is fine. You look fine. Can we just go

now?

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, and this is, after all, the year 2015, I

will share equally in the housework. You just do the laundry,

the cooking, the cleaning, the vacuuming, and the dishes,

and I'll do the rest...... Like wandering around in the garden

with a beer wondering what to do.

>

This has been a public service message for women to

better understand men.

Thanks to Janet Izod, for reminding us.

Gavi Mensch

Maastricht, 7-6-2015

.

If Fifty Shades Of Grey Was Written By A Man….

1. At the touch of her lips, it grew long and swollen. I sighed as she squeezed and pulled expertly. It was the best balloon giraffe I'd seen.

2. Staring at her naked body, I asked what she wanted. She told me to go for something between a smack and a stroke. So I went for a smoke.

3. 'How do you feel about using toys in the bedroom?' she asked. 'Fine,' I said, 'But I can't see how we're going to fit a Scalextric in here.'

4. Her body tensed and quivered as she felt wave after wave flow through it. I probably should've told her about the new electric fence.

5. As I lay there on the floor, my naked body covered in treacle and whipped cream, I heard those inevitable words . . . 'Clean up on aisle 3.'

6. 'Are you ready to be tortured in a way only a woman can torture a man?' she asked. I nodded nervously. 'OK' she said and ate half my chips.

7. Frantically I tore off her dress, bra and knickers. My heart was racing but I just managed to close the wardrobe door before she got home.

8. 'Hurt me!' she begged, leaning over the dining table expectantly. 'OK,' I replied, 'Your turkey's too dry and your sprouts are overcooked.'

9. She leant over the kitchen table. 'Smack that bottom,' she squealed, 'Smack it hard!' 'I am,' I said, 'But the ketchup just won't come out.'

10. She wanted to try phone sex so I pretended to be an IT support guy. It turned her on. Then it turned her off. Then it turned her on again.

11. They asked me to smear their naked bodies with the produce from my herb garden but I just couldn't do it. Too many women, not enough thyme.

12. 'I'm your slave,' she said breathlessly, 'Make me feel completely helpless and worthless.' So I locked her in the shed and went to the pub.

13. Her body trembled and shook.'I can't wait any longer, do it now!' she cried. 'OK,' I said and got the winter duvet from the closet.

14. 'Harder!' she cried, gripping the workbench even tighter, 'Harder!' 'Alright,' I said, 'What's the gross national product of Nicaragua?'

15. 'Hurt me!' she cried, pressing her body up against the shed wall. 'Alright,' I said. 'You're a terrible cook and I fancy your sister.'

16. 'Stick it right up there,' she said, 'I want to remember this!' I did, then I patted it firmly. You can't be too careful with Post-it notes.

17. My tongue flicked in and out, in and out, faster and faster until she was completely helpless. No woman can resist a good lizard impression.

18. 'I'm a bad girl,' she whispered, 'Punish me in a way only a real man can!' 'Alright,' I said and left my wet towels on the bathroom floor.

19. 'I want it now against this wall!' she ordered, 'And keep it up as long as possible.' 'Don't worry,' I said, 'I know how to put up a shelf.'

20. As we sat in the dark restaurant, she stroked my thigh and said 'I want to see your hardness.' 'Alright,' I replied, and punched the waiter.

 Have a good laugh....both of you;-)

Via  Janet Izod

Gavi Mensch

19-2-2015

.

Shizzle

Het gaat weer wat beter met ons, met de mijnen en met mij. Ik ben weer aan de slag gegaan en heb een gevarieerde hoeveelheid werkzaamheden. Daarnaast ben ik een boekje aan het maken voor mijn kleinkinderen en schilder ik in de weekends. Verder kook ik af en toe voor de zieke lieverdjes en houd ik gezelschap én heb ik het koud uit misplaatste zuinigheid.

Ik ga dus nú iets warmers aantrekken.

Alles lijkt dus weer opgang te komen, maar het wordt nooit meer zoals het was.

Het gemis blijft.

Voordat ik verder ga met de gewone dingen moet ik eerst nog wat shizzle wegwerken.

Hier in deze uithoek woont een zure nare man die de hele dag en een groot deel van de nacht niets anders doet dan verboden tweets lezen op twitter (blokkeren helpt niet) en pagina's uit mijn blog kopiëren. Inclusief beeldmateriaal.

Hij wil daarmee aantonen hoe vreselijk gevaarlijk ik wel niet ben. Ik ben een haat oma en een fascist, te dom voor deze wereld en ik snap er niets van.

Ooit heb ik een blogje geplaatst waar ik uitleg hoe dat zo gekomen is.

Ik had, toen ik zijn bazigheid bemerkte, direct moeten stoppen met verdere kennismaking met zijn vrouw en zeker met hem; hij snoerde haar continu de mond en zij gaf hem het woord elke keer dat hij het opeiste. Dat zij een aardige vrouw is, daar hoeft niemand aan te twijfelen. Wel twijfel ik aan de heerlijke relatie die de man zegt te hebben met zijn vrouw. Zij is een slachtoffer van wie ik hoop dat ze haar eigen leven leidt. Ik heb medelijden met haar. Ze leek me een vrouw waar ik beroepsmatig wat mee gemeen heb, onze zorg voor kinderen. Zij heeft net als ik op een medisch kinderdagverblijf gewerkt. En haar man heeft nog nooit iets anders gedaan 'voor haar' dan de afwas. Hij is volgens zijn zeggen zelfs nog nooit in een supermarkt geweest.

Maar het mocht allemaal niet zo zijn.

Mijn wens om verder kennis te maken vervloog nadat ik telkens alleen opgescheept zat met de betweter. Een die alsmaar aan het woord wil zijn, die van de zaken van buiten Zuid-Limburg niets begrijpt en de hele dag naar Duitse radio en televisie luistert. Kortom een domme kleinzielige man met een benauwd beeld van de wereld buiten Zuid-Limburg. 

Toen werd hij heel erg boos om niets. Hij schreef stukjes over mij en blogjes en fantaseerde er rustig op los. Alles wat hij niet wist (en weet) over mij vermeldde hij in zijn shizzleblog.

Na anderhalf jaar proberen om de man te overtuigen van het zinloze van zijn bij elkaar gefantaseerde kopietjes van mijn blogwerk en mijn tweets, heb ik een klacht gedeponeerd bij de politie. Daar kenden ze hem al langer en ik vrees dat zijn obsessies eerder gezien worden als ziektebeeld en dat het de lasteraar vermoedelijk een hoge 'ach-gut' factor oplevert. 

De leuke agente leest mee op mijn blog. 

De inboorlingen achter de balie waren voorheen slechts figuranten in een politieserie.

De zure man maakt misbruik van mijn achternaam die ik op Sociale Media en in mijn blog nooit gebruikt heb voornamelijk omdat ik wilde voorkomen dat oude nutcases zoals deze ermee aan de haal zouden gaan. Hij is nietsontziend en gebruikt mijn naam in verband met PVV''ers en het woord fascist en schrijft rond mijn naam allemaal nare gebeurtenissen uit zijn zielige leventje zodat het net lijkt alsof ik daar de schuld van ben. Dat het allemaal zo op Google komt weet de gifkikker en daarmee bedreigt hij dus opzettelijk de mogelijkheden van mijn kinderen en andere familieleden.

En gevaarlijke man die ik eerder NPS (narcistische persoonlijkheidsstoornis) toe dicht 

of een combinatie daarvan met een obsessieve-compulsieve persoonlijkheidsstoornis dan

schizofrenie (hetgeen een familiekwaal is zoals hij mij verteld heeft).

Of hij gooit over mijn blogje over het overlijden van mijn kleindochter een achterlijk nietszeggend blogje heen maar wel met de titel De in de wieg gelegde dood. Ik vraag je, hoe ziek is zo iemand?

Dagelijks rollen er blogs van zijn oude site op de nieuwe site met de meest smerige toevoegingen. En die shizzle dropt hij dan op WP, op FB en op alle andere digitaal beschrijfbare muren en glazen

Een half jaar lang heb ik de oude dwaas genegeerd, dat hielp niets. Behalve dat hij door eigen toedoen al door half Internet en veel forums geblokkeerd en verwijderd is, (onder andere van het NRC forum) blijft hij blèren en mekkeren.

Zijn originele idee om op fascisten te jagen (hij is er gewoon niet zo goed in) is op niets uitgelopen. Fascisten lachen hem uit. Hij geeft ze dus eerder de ruimte, wat te denken geeft.

Over zijn pathologisch liegen wil ik niet al te erg uitweiden. Ik lees dat hij mij nog nooit fascist heeft genoemd. Nadat zeker 5 mensen mij daarop attent maakten, heb ik de tijdlijn maar even opgeslagen (net zoals alle oude en nieuw lasterblogs waar mijn naam of pseudoniem in genoemd worden); de rechter zal dan wel uitmaken wie er liegt.

Toen er bij de PVV'ers geen roem meer te halen viel dacht hij de strijd aan te kunnen gaan met vrouwen. Maar wij lijken niet op zijn vrouw en dus krijgt hij lik op stuk.

Terugkomend op zijn narcistische trekken is dat wel logisch. Hij zoekt sterke vrouwen uit en als hij daar gehakt van kan maken, heeft hij volgens zijn door enorme hoeveelheden drank vertroebelde gedachtegang dubbel gewonnen. 

Helaas snapt hij niets van tegenspraak. Hij raast en tiert, produceert oude blogjes en zet daar dan weer nieuw verzonnen feiten bij en huilt als hij op zijn donder krijgt, want hij bedoelt het immers zo goed? Hij registreert …voor het nageslacht? Hij heeft niet veel nageslacht om zich zorgen over te maken.

Ondertussen is hij ook een groot deel van zijn Twitteraanhang kwijt. Hij wordt alleen nog

gevolgd door half blinde sensatiezoekers, mensen die hun wanproducten graag in zijn vele paper-li frutsels afgebeeld zien en buitenlanders die zijn tweets toch niet begrijpen.

Hij die over openbaarheid spreekt, zit zelf op Twitter achter een slotje, nu vraag ik je. Sommigen blijven er gelaten hangen omdat ze bang zijn anders ook achtervolgd te worden. Anderen spelen een griezelig dubbelspel, tja, soort zoekt soort.

En verder is niemand geïnteresseerd in zijn domme copy-paste stukken. Zelfs de stukjes die als eigen blogs worden aangemerkt zijn terug te voeren op veel gestolen copy-paste werk en natuurlijk allemaal zonder een bron te noemen. Hij hoeft zich immers niet aan de wet te houden, hij is tegen copyright, zegt hij. Tja, copyright zou hem natuurlijk te veel belemmeren in het zich toe eigenen van het werk van anderen.

Hoe vaak ik ook vraag of hij wil stoppen, het is voor hem alleen maar een stimulans om nog meer laster te verspreiden.Nog een fles drank en daar gaat ie weer. Ook door mijn privé zaken, mijn e-mails, alles eigenlijk, openbaar te maken, omdat hij dat wil. En niet alleen die van mij.

Daarom hebben ze hem ook overal de toegang ontzegd en mag hij alleen nog op eigen blog bloggen.

En zo af en toe schrijf ik er een stukje over. Zoals nu. 

Dan heb ik het weer even opzij gezet, ik heb niet veel tijd voor zijn gedoe.

 Zeker weten dat hij na de publicatie van dit blogschrijfseltje weer begint over een blogstukje dat ik zou heb geschreven en weggehaald en dat over zijn zoon zou gaan. Ik heb geen idee waar hij het over heeft. Ik ken zijn zoon niet. 

De enige blogstukjes die ik in concept heb moeten terug zetten gaan over mijn kinderen en kleinkinderen. Omdat hij er zeker weten mee aan de haal gaat. Geneuzel over USB stick maakt me aan het lachen. Zijn lasterwerk, dat ik nodig had voor de politie, staat er op en het is mijn eigendom. Binnenkort gaat de stick met aanvulling naar de advocaat. Na de rechtszaak kan hij hem krijgen, of niet.

Zijn naam? Die hoef ik niet te vertellen. De mensen die op Google naar mijn schrijf- pseudoniem of mijn echte naam zoeken, komen hem vanzelf tegen.

En zo heeft deze zaak twee kanten; alleen zíjn zaak stinkt  zelfs op een beeldscherm naar shizzle

©Gavi Mensch

Maastricht 24-1-2014

All rights reserved 2014 

Update:  13-2-2014 
(Uit DM's en tweets over de patiënt van een ander)

De psychopaat is zijn eigen beste vriend en de dronkaard drinkt nooit. 

Zijn onmacht reikt tot in zijn eigen hemel, hij is daar dan ook heer en meester. 

Zijn volgelingen vallen in de afvalputjes als ze al niet eerder gevlucht zijn. 

Mijn familienaam wordt nu gelinkt aan net zulke creeps en griezels maar dan van een andere politieke lichting....hoewel ik me afvraag of dat wel echt zo is. Het begint te lijken op een dekmantel. Waarschijnlijk zijn ook zij afvallige vrienden van de dwaas en dat ze hem ontrouw zijn, kan hij niet tolereren.  

Mijn aanbod om een goede psychiater te zoeken voor hem slaat hij af, natuurlijk, het is een zorgmijder. 

De familie moet hier zeer onder lijden. Voor hen deze link: http://www.npspartners.nl/ 

Ik ben er van overtuigd dat ze of niets weten van de shizzle die hij op het internet smeert of wegkijken na een leven lang met deze drek te maken hebben gehad. 

Het is triest. Maar het einde is nabij....gelukkig!

.

Ana Rossetti 'Where is my man'.

Se puede decidir escribir en prosa o en verso pero la poesía no tiene nada que ver con la intención, brota porque sí.

One can decide to write in prosa or in verse but poetry has nothing to do with the intention, it unfolds…just like that.

Ana Bueno de la Peña / Ana Rossetti  San Fernando (Cádiz) el 15 de mayo de 1950

 

Where is my man

Nunca te tengo tanto como cuando te busco

sabiendo de antemano que no puedo encontrarte.

Sólo entonces consiento estar enamorada.

Sólo entonces me pierdo en la esmaltada jungla

de coches o tiovivos, cafés abarrotados,

lunas de escaparates, laberintos de parques

o de espejos, pues corro tras de todo

lo que se te parece.

De continuo te acecho.

El alquitrán derrite su azabache,

es la calle movible taracea

de camisas y niquis, sus colores comparo

con el azul celeste o el verde malaquita

que por tu pecho yo desabrochaba.

Deliciosa congoja si creo reconocerte

me hace desfallecer: toda mi piel nombrándote,

toda mi piel alerta, pendiente de mis ojos.

Indaga mi pupila, todo atisbo comprueba,

todo indicio que me conduzca a ti,

que te introduzca al ámbito donde sólo tu imagen

prevalece y te coincida y funda,

te acerque, te inaugure y para siempre estés.

I never have you so much as when I search for you

Knowing beforehand that I can not find you

Only then I'll allow myself to be in love

Only then I'll loose myself, in a enamel jungle

Of cars or carrousels, overcrowded café's

Shop windows, labyrinths in parks

Or mirrors, because I run after it all

After what you would like

And then I'll be lying in wait………

[Partially translated by ©EYVD]

Chico Wrangler

Dulce corazón mío de súbito asaltado.

Todo por adorar más de lo permisible.

Todo porque un cigarro se asienta en una boca

y en sus jugosas sedas se humedece.

Porque una camiseta incitante señala,

de su pecho, el escudo durísimo,

y un vigoroso brazo de la mínima manga sobresale.

Todo porque unas piernas, unas perfectas piernas,

dentro del más ceñido pantalón, frente a mí se separan.

Se separan.

De "Indicios vehementes" 1985

El conjunto de su obra se caracteriza por una amplia gama de registros y de géneros. Ha combinado a lo largo de su vida el teatro, la poesía y el género narrativo. Su obra es un mezcla de erotismo, esteticismo y culturalismo.

Aunque es muy conocida por su obra poética, también ha escrito textos teatrales, un libreto para ópera (en torno a la figura de Oscar Wilde, estrenada en la Sala Olimpia de Madrid en 1993 y con música de Manuel Balboa), novela, libros para niños y relatos.

Ha obtenidovarios premios importantes como el Gules en 1980, La sonrisa vertical de la novela erótica en 1991, y Rey Juan Carlos en 1985 por su obra «Devocionario». Fue distinguida con la Medalla de Plata de la Junta de Andalucía.

Esta poeta gaditana se encuentra por derecho propio entre los mejores poetas españoles de la poesía española contemporánea. 









Links for translations  under "these words"

©Gavi Mensch

Maastricht, 17-1-2014

Jerez de la Frontera,  27-2-2005

All rights reserved 2014 

.