Ketenzorg goedkoop?

Protocollen in de zorg maken de zorg niet persoonlijker en ook niet goedkoper. Wel veel ingewikkelder. Neem nou het protocol voor de diabetesketenzorg.

Er is onduidelijkheid over de supercontroles die de ketenzorg voorschrijft. In plaats van de huisarts, die gewoon de bloeduitslagen controleert van de halfjaarlijkse controle, word ik geacht naar de diabetesverpleegkundige te gaan. Deze weet niet veel meer dan ikzelf (ik ben ook verpleegkundige en houd mijn vakkennis, zeker waar het mijzelf betreft, goed bij) en was zo onhandig om me te gaan vertellen wat ik allemaal moet en moet laten op een manier die maakte dat ik achter me keek of er soms een kind achter me stond waar ze tegen praatte.

Bovendien deed ze een aanbeveling voor een nieuw medicijn waar ik al van gelezen had dat het nog in de testfase zat (en uiteindelijk ook niet door die fase heen is gekomen) De VP 'wil' dat ik elke 3 maanden (of liefst vaker) langskomt om mijn voeten te laten bekijken (doe ik zelf) mij te wegen (doe ik zelf) en mijn bloeddruk te meten ( doe ik zelf). Vooral van dat bloeddruk meten raakt zij volkomen gestrest en mijn bloeddruk stijgt zodra ik de praktijk binnen kom, uit gewoonte ( witte jassen syndroom;-) en door de oeverloze overbodigheid van het bezoek aan de diabetesverpleegkundige. 

Door dit zorgsysteem werd ik  ziek gepraat en kwam ik niet toe aan mijn dagelijkse beslommeringen, zoals mijn werk.

Ik ben daar dus mee gestopt.

Ik houd zelf mijn diabetes in de gaten, ik weeg me niet elke dag en controleer ook niet de hele dag door. Ik ken me en weet wanneer ik meer water moet drinken en wanneer ik teveel suikers heb binnengekregen. Of te weinig heb bewogen. Dat klopt met de bloedsuikercheck

Ik ga geregeld naar de pedicure, voor de rest houd ik dagelijks mijn voeten bij, simpelweg omdat ik dat mijn hele leven heb gedaan. 

Ik mag een paar keer per jaar naar een 'podoloog' en krijg daar van de zorgverzekeraar een vergoeding voor die niet toereikend is.

De reden dat ik het zinloos vind om de hele dag mijn bloedsuikers te controleren is omdat het vingerprikken zorgt voor kortstondige pijnlijke wondjes aan mijn vingers. En ik wil kunnen blijven werken met mijn handen. Typen, handwerken, boetseren, schilderen, knutselen, koken, patiënten verzorgen, allemaal zaken die onhandig zijn met zere vingers. Ik doe dat dus ongeveer 1 keer per maand een hele dag en als het niet goed is doe ik het na enkele dagen nog eens een hele dag.

Ik ben tevreden met de medicatie die ik heb, de darmklachten die ze af en toe veroorzaken als ik bijvoorbeeld te vroeg koffie drink, bestrijd ik met een enkele capsule Loperamide, dat als bijwerking heeft dat ook de rectum spier beter  aangespannen wordt zodat je eigenlijk direct weer aan het werk kunt. Dat was niet direct de oplossing die mij via de huisartsen praktijk aangeboden werd. Daar werd geopperd dat ik maar andere medicijnen moest gaan gebruiken, terwijl uiteindelijk bleek dat de combinatie met koffie een van de boosdoeners was. Ook dat heb ik dus zelf geregeld en zijn de kosten minimaal. Eens in de zoveel weken slik ik een Loperamide als dat nodig is. Klaar.

Nu vindt mijn huisarts dat ik niet binnen de ketenzorg val omdat ik niet meer naar de diabetes verpleegkundige ga en mijn bezoeken aan de huisarts tot een minimum beperk, alleen als het niet anders kan. Omdat ik elke keer het hele verhaal weer te horen krijg over de thuisarts en dat ik die site maar goed moet volgen????? 

Dat  de reden waarom ik daar laatst kwam (uitermate pijnlijke ellebooggewrichten) werd afgedaan met een; "Ik weet het niet, misschien hydrocortison slikken ( bij die prettige darmstoornissen die ik al heb en in de wetenschap dat ze de glucose spiegel kunnen verhogen?) of massage bij de fysiotherapeut?"

Ik vermoed dat het een soort weerstand is van de huisarts tegen een patiënt die zich niet alles zomaar laat vertellen.

Bizar dat ik, om het niet accepteren van de diabetesverpleegkundige, ook de nodige oogartscontroles niet vergoed krijg binnen de basiszorg maar dat ik die zelf moet betalen (eigen risico). Ik voel me gestraft als een klein kind, en straf is het laatste dat ik verdiend heb.

Het betekent dat ik uiteindelijk met een blik op oneindig en de het ondergaan van de eeuwige bloeddrukmetingstrijd naar een mij niet sympathieke suikerzuster moet, die mij niets nieuws kan vertellen, om ook de oogartscontrole vergoed te krijgen?????

Waar zijn we nou mee bezig?

Ik ga hier nog maar eens over in discussie. Ik begrijp dat mensen die denken dat ze een schep suiker in hun bloed hebben beter naar de diabeteszuster kunnen. Die verwijs ik zelf ook. En dat mensen die schommelende glucosespiegels hebben, ook beter af zijn met wekelijkse of maandelijkse controles door de zuster. Het gros van de mensen die onzeker zijn over hun ziekte kunnen beter vaak naar de diabetesverpleegkundige gaan.

Als ik maar niet hoef.

Ik heb een stevige allergie ontwikkeld tegen geldverslindende protocollen voor de massa. Ik wil zelf mijn zaken zoveel mogelijk regelen. Maar dat ik daar dan extra voor moet betalen vind ik van de zotte.

Graag commentaar van mensen die heel erg tevreden zijn met de diabetesverpleegkundige of het feit dat hun huisarts zich  bijna niet meer met het item bemoeit en mensen die niet zo heel erg blij zijn met deze ketenzorgchantage!

©Gavi Mensch

Nederland BV 14-6-2015

PS Als ik het allemaal verkeerd begrepen heb, huisarts, hoor ik dat ook graag!

Vervolg 18-6-2015:

Prima overleg met zorgverzekeraar DSW over diabetes ketenzorg. Het recht op weigeren van onderdelen en het recht op alle beschikbare zorg in die keten. En de aanbeveling om dit dit nogmaals te bespreken met de huisarts als die anders wil beslissen.. Eigen regie blijven voeren is een belangrijk onderdeel van de acceptatie van een chronisch ziektebeeld en ook voor de zorgverlener die zorg draagt voor het beschikbaar maken van benodigde zorg. Ketenzorg gaat niet over de door protocollen geregeerde regisseur die de eigen regie dreigt over te nemen. Daar botst het vaak, met als gevolg dat er een zorgmijdende situatie kan ontstaan.

Dit geldt natuurlijk voor alle vormen van ketenzorg. Wat je zelf nog kunt moet je blijven doen. Zorg wel voor genoeg feedback aan de arts voor het eventueel aan passen van een therapie/behandeling. Ook voor het verwijzen naar specialismen is die feedback noodzakelijk; als die binnen de ketenzorg vallen hoeven ze ook niet zelf betaald te worden maar vallen onder basiszorg.

Vervolg 2-7-2015:

Trots op mij....Eerst was ik onder de voet gelopen door klagende zorgregisseurs die te weinig aan mij verdienden, daarna achtervolgd met dreigementjes. Et voilá, nu heb ik gelijk gekregen, alle uitslagen waren prima, ik ben rond en gezond, op een paar losse steekjes na die nooit meer overgaan en die ik heb ingecalculeerd in mijn leven. Mijn eigen regie is prima. Waarom denkt men toch dat als je bepaalde zorg afwijst je slordig omgaat met je leven?  Beter luisteren zou heel wat van die 'regisseurs van overheidswege' een boel werk schelen en de intuïtie weer op de eerste plaats zetten.

amen.

Definitie van ketenzorg 

Ketenzorg is het samenhangend geheel van zorginspanningen dat door verschillende zorgaanbieders onder een herkenbare regiefunctie wordt geleverd, waarbij het cliëntproces centraal staat en waarbij zoveel mogelijk aansluiting wordt gezocht met diens omgeving. Er wordt een sluitende keten gevormd van diagnostiek, behandeling en begeleiding, maar ook van preventie, vroeg opsporen en zelfmanagement. In de zorgketen bestaan gradaties van eenvoudig en strikt volgtijdelijk tot complexe zorg.

Kleine aanvullingen

Deze: (2011) http://www.henw.org/archief/volledig/id4569-huisarts-of-ketenzorg-wat-wilde-de-diabetespatint.html#uwdiagnose

En http://www.handreikingketenzorg.nl/index.php?menu=191  van een latere datum waarin ik het volgende tegenkom:

Definitie van ketenzorg
Ketenzorg is het samenhangend geheel van zorginspanningen dat door verschillende zorgaanbieders onder een herkenbare regiefunctie wordt geleverd, waarbij het cliëntproces centraal staat en waarbij zoveel mogelijk aansluiting wordt gezocht met diens omgeving. Er wordt een sluitende keten gevormd van diagnostiek, behandeling en begeleiding, maar ook van preventie, vroeg opsporen en zelfmanagement. In de zorgketen bestaan gradaties van eenvoudig en strikt volgtijdelijk tot complexe zorg.

Hier staat oa dat de zorgaanbieder de regie voert en dat de patiënt verworden is tot een cliëntproces met zelfmanagement als aangeleerd sluitstuk. 
Vrij vertaald: jij bent een proces dat betaalt en wij beslissen hoe en aan wie we dat uitgeven!

Update 15-6-2015: De glucosemeter krijgen we vergoed van de zorgverzekeraar, die zorgen wel voor de goedkoopste en allerminst veilige? De dure teststrips mogen we natuurlijk zelf betalen.
http://www.telegraaf.nl/gezondheid/24158267/__Klachten_over_slechte_glucosemeters__.html?utm_source=t.co&utm_medium=referral&utm_campaign=twitter 
Hoeveel levens zou deze zuinigheid al gekost hebben?


.

For the girls and  the women.

And for the sour assholes that seem to feel offended whenever I post a sentence with, for example, the following words in it: feminism, multitasking, women, strength, childbirth, barricades, bra, driver, car, male-politics, male-politicians, envy….

Keep smiling you all, it will keep you fit and friendly.

Because I'm a man:

Because I'm a man, when I lock my keys in the car, I will

fiddle with a coat hanger long after hypothermia has set in.

Calling AAA is not an option. I will win.

> ______________________________________________

> 

Because I'm a man, when the car isn't running very well,

I will pop the hood and stare at the engine as if I know what

I'm looking at. If another man shows up, one of us will say

to the other, 'I used to be able to fix these things, but now

with all these computers and everything, I wouldn't know

where to start.' We will then drink a couple of beers and

break wind, as a form of holy communion.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, when I catch a cold, I need someone

to bring me soup and take care of me while I lie in bed and

moan. You're a woman. You never get as sick as I do, so

for you, this is no problem.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, I can be relied upon to purchase basic

groceries at the store, like beer, milk or bread. I cannot be

expected to find exotic items like 'cumin' or 'tofu.' For all I

know, these are the same thing.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, when one of our appliances stops

working, I will insist on taking it apart, despite evidence that

this will just cost me twice as much once the repair person

gets here and has to put it back together.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, I must hold the television remote

control in my hand while I watch TV. If the thing has been

misplaced, I may miss a whole show looking for it.....though

one time I was able to survive by holding a calculator.....

( applies to engineers mainly).

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, there is no need to ask me what I'm

thinking about. The true answer is always either sex, cars,

sex, sports or sex. I have to make up something else when

you ask, so don't ask.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, I do not want to visit your mother, or

have your mother come visit us, or talk to her when she

calls, or think about her any more than I have to. Whatever

you got her for Mother's Day is okay; I don't need to see it.

And don't forget to pick up something for my mother, too.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, you don't have to ask me if I liked the

movie. Chances are, if you're crying at the end of it, I didn't

...and if you are feeling amorous afterwards....then I will

certainly at least remember the name and recommend it to

others.

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, I think what you're wearing is fine. I

thought what you were wearing five minutes ago was fine,

too. Either pair of shoes is fine. With the belt or without it,

looks fine. Your hair is fine. You look fine. Can we just go

now?

> _______________________________________________

>

Because I'm a man, and this is, after all, the year 2015, I

will share equally in the housework. You just do the laundry,

the cooking, the cleaning, the vacuuming, and the dishes,

and I'll do the rest...... Like wandering around in the garden

with a beer wondering what to do.

>

This has been a public service message for women to

better understand men.

Thanks to Janet Izod, for reminding us.

Gavi Mensch

Maastricht, 7-6-2015

.

Geen mammografie.

De mammografie is een zogenaamd noodzakelijk kwaad. 

En als het nu eens meer kwaad doet dan goed? 

Miljoenen vrouwen laten mammografieën maken alsof het niets is; de voorlichting van het Nederlandse Ongezondheids Ministerie is bar slecht.

Na de hoeveelheid (natuurlijk te verwaarlozen) straling blijkt ook het (pijnlijke) pletten van de borst en het borstweefsel een (geringe) kans op borstkanker te geven. 

Maar aangezien het borstonderzoek een ludieke manier is om gegevens te verzamelen, een zeer conservatieve (zoals de regeringen) methode met een destijds kostbare investering, zitten vrouwen nog steeds opgescheept met deze pijnlijke en waarschijnlijk onnodige onderzoeken.

Waarom komt daar geen verandering in? 

Omdat na de zooi met het Slotervaart Ziekenhuis Sander Spijker, de echtgenoot van de evenzo geniepige Edith Schippers, de baas mag spelen bij de vereniging tegen kwakzalverij?

Omdat het omzetten van pijnlijk en wellicht gevaarlijk naar pijnloos en ongevaarlijk deze en gene misschien minder winst oplevert?

Ik laat geen mammografie meer maken, de laatste keer hebben ze me zo afgesnauwd toen ik aangaf dat het pijn deed, dat ik boos ben weggegaan. 

Ik ben nog wel teruggegaan om de blijvende striem te laten zien net onder mijn borst, dat stukje huid dat van binnen kapot gemaakt is door de ignorante laborante die de mammografie maakte. Onzin vond men.

Maar daarmee sluit ik ook mijzelf uit van het onderzoek op borstkanker. Het zelfonderzoek doe ik natuurlijk wel maar eens in de zoveel tijd zou ik ook wel een thermografie willen laten doen. Maar dat wordt zelden of nooit vergoed. Terwijl het andere invasieve onderzoek de verzekeraars zelfs duur kan komen te staan. 

Vrouwen zijn blijkbaar nog steeds een zeer ondergewaardeerde menschsoort. 

http://www.wijwordenwakker.org/content.asp?m=m4&s=M78&ss=P1829&l=NL

http://energiekevrouwenacademie.nl/thermografie-een-vrouwvriendelijk-alternatief-voor-mammografie/

http://energiekevrouwenacademie.nl/mammografie-weet-waar-je-aan-begint/

De discussie met de heren en dames die met ziekte van anderen hun brood dik verdienen ga ik niet meer aan. Kwakzalvers zoals het echtpaar Schippers-Spijker, hoeven bij mij ook niet te komen zeveren. Wel is grappig dat het ministerie van VWS de sociale innovatie prijs 2009 kreeg, om daarna verder niets met de innovatie te doen.

Enfin, ik betaal de thermografie zelf wel als mijn verzekeraar het niet doet. Ik doe dat liever dan dat er betaald wordt voor minimaal 1% meer kans op borstkanker. Een ongevaarlijk onderzoek lijkt mij winst voor iedereen.

Mocht u een thermografie onderzoek willen laten doen dan kan dat in Duitsland  voor een kleine €50,- of in Amsterdam: http://www.thermografie-amsterdam.nl/

Verder commentaar vind u op https://www.facebook.com/MinVWS/posts/615218658495186

Lees de artikeltjes eens door, dames en heren.... ja ook heren krijgen soms borstkanker. Het pletten is slecht voor ons en het kan anders. We moeten er gewoon om blijven vragen zeuren en vooral veel over praten. 

Geen roze ribbons maar goede diagnostiek!

©Gavi Mensch

Nederland BV,12-10-2014

.

Saai kleurloos volk

Saai kleurloos volk.

Nederlanders zijn een saai kleurloos volk, creatievelingen zijn de uitzondering die de regel bevestigen. Neem nou onze woonplek. Ik heb de pech in Maastricht te wonen, prachtig stadscentrum overigens, kleurloze grauwe straten met veelal dichte luiken in alle straten.

Maar ook in andere steden zijn de buitenwijken grauw als Jezus zijn ondergoed.

Waarom toch? Wie heeft verzonnen dat een sober volk ook kleurloos moet zijn?

Als jonge senior wordt in beschuldigd van veel te veel vrolijkheid als ik een zeegroen vest draag met bijpassende oorbellen of nog erger een knetterrode winterjas met stoere rode laarzen en een paarse sjaal. Kleur is taboe. Iedereen schuifelt hier al rond in beige, grijs, zwart en bruin en het is nog niet eens winter.

Een fietstocht door de buiten wijken maakt dat ik me bij thuiskomst down voel. Op elkaar geplakte huizen waar de zon niet tussen mag komen de rijweg is slechts 1 auto breed. Bomen geven veel troep en worden dus buiten het stratengebied gehouden. Men poetst hier nog te graag. Een opkikker in de herfst is een voortuin vol dahlia's waar ik altijd even kleur moet drinken.

Willen we geen kleur? En waarom niet? Bij antieke panden kan ik me voorstellen dat men ze in de originele stijl wil houden en al het geverfde buitenwerk hetzelfde antiek blauw, antiek groen, antiek bruin of antiek wit is. Maar bij de rest van de huizen?

Men gooit onze soberheid op calvinisme maar dat is een rotexcuus voor onze oeverloze saaiheid. Calvijn had niets tegen kleur, stijve regenten uit die tijd hebben dat ervan gemaakt. Kleurigheid zou de politiek van dit land ongeloofwaardig maken. Onze steden mogen natuurlijk geen afspiegeling worden van onze multiculturele samenstelling. Grauw is goed genoeg.

Zouden we niet ongewoon vrolijk kunnen worden van dit? Waarom kan dit in Turkije, Spanje, Noorwegen, Zweden, California, Zuid Afrika, Canada, Mexico, Argentinië en Brazilië bijvoorbeeld wel......

en in Nederland niet?

Misschien is dat ook de oorzaak van het eeuwig klagen over alles wat ook maar naar kleur ruikt: veel zon, regenbogen, huidskleuren, vrolijke winterkleding en buitenland. Vaak wordt dat een zooitje ongeregeld genoemd. We accepteren slechts overdadig veel oranje tijdens voetbalgektes en het  misbruik van rood, wit, blauw voor ultra-rechtse nationalisten.

Aanleiding voor dit blog was een goed bedoelde opmerking: [.....een straat met allemaal verschillende kleuren huizen is onrustig en niet mooi. ....] maar ik vind persoonlijk één gekleurd gebouw in Japan te weinig.  

En, voordat ik het vergeet, mijn zeegroene oorbellen leen ik met liefde uit!

©Gavi Mensch

Maastricht, 8-9-2014
All rights reserved 2014

Compulsief obsessief,

Het informatie- en studiemateriaal waarop ik de praktijklessen 'omgaan met patiënten' baseer is niet alleen voor zorgpersoneel nuttig gebleken maar ook voor de bloglezers die een stoornis als NPS > Narcistische Persoonlijkheid Stoornis (blogmateriaal van Mjon) en de gedragingen van pathologische leugenaars in hun eigen omgeving aantreffen en er onder lijden.

Vaak kun je niet met zekerheid zeggen wie het meest last heeft van deze stoornissen, de patiënt of zijn omgeving. 

As good as it gets, de film met Jack Nicholson als hoofdrolspeler is een prachtig voorbeeld van deze stoornis.

De obsessieve compulsieve (dwang) stoornis komt veelvuldig voor in meer of minder erge vorm. 

Ooit had ik een huisgenote die elke nacht wel tien keer de trap af stommelde om te checken of haar auto wel op slot was om dan daarna weer te komen controleren of de voordeur wel in het slot was gevallen. 

Over de benadering van en communicatie met deze patiënten leg ik later in een ander blog nog het een en ander uit.

Het volgende protocol is interessant om te lezen en voor een enkeling misschien ook wel herkenbaar en eventueel een reden om een arts te raadplegen of naar een arts te verwijzen.. 

Na het lezen van het hieronder overgenomen informatieve deel van het protocol van psychologenpraktijk Nijkerk is de film en ook de compulsief-obsessieve medemens beter te begrijpen.

Kenmerken obsessief-compulsieve stoornis of dwangstoornis:

Steeds terugkerende dwanggedachten en/of dwanghandelingen.

Dwanggedachten (obsessies) zijn ideeën, gedachten, beelden of flitsen die steeds terugkeren of aanhouden en die aanzienlijke angst en ongemak oproepen. Ze worden ervaren als onvrijwillig, intrusief, verwerpelijk, zinloos of “moeilijk van je af te zetten”.

Dwanggedachten worden wel beleefd als een product van eigen geest.

Er wordt getracht de dwanggedachten te negeren, te onderdrukken of te neutraliseren. Dit neutraliseren neemt vaak de vorm van dwanghandelingen aan.

Dwanghandelingen (compulsies) worden gedefinieerd als herhaalde en schijnbaar zinvolle handelingen die op een stereotiepe wijze moeten worden uitgevoerd (rituelen). Ze hebben de functie spanning, als gevolg van een dwanggedachte, te neutraliseren of een bedreigende gebeurtenis of situatie te voorkomen. In die zin zijn dwanghandelingen vaak meer vrijwillig van aard dan de dwanggedachten

Dwanghandelingen, overt: handen wassen, controleren

Dwanghandelingen covert: (in gedachten) nagaan van iemands gangen of herhalen van neutraliserende gedachten.

Er kan ook vermijding optreden van situaties die dwanghandelingen of –gedachten kunnen opwekken.

Medicatie

Gunstige behandelresultaten worden bereikt  met een speciaal antidepressiva met een sterk serotonerge werking. Na staken van medicatie is er wel een grote kans op terugval.

©GaviMensch

4-1-2014

Fragment uit "As good as it gets"

Voor vragen en opmerkingen zie reactie ruimte hieronder

.

gastcolumn: Kateri: Don't call me just a nurse

Sometimes I wipe bottoms, often I give meds, but that isn't the extent of what I do.

Don't call me just a nurse

By Kateri Allard

In the first year of my career as a registered nurse, I continued my education, wrapping up my bachelor's degree in nursing, not yet a requirement to work as an RN but a well-worth-it continuation of a degree to make you a more well-rounded and, to be honest, respected nurse. 

One of the requirements for this degree was a course called "Professional Issues and Trends." The course explored the profession of nursing, barriers it is facing, and the way that we, as nurses, can change that.

I learned many things in that course, but the most important, the thing that has stuck with me the most, was this:

A few days into the course, our professor made one thing very clear: Each and every one of us, from that moment on, needed to remove "just a nurse" from our vocabulary.

"Are you a doctor?"

"No, I'm just a nurse."

I have spent six years since trying to avoid that phrase. More so, I have worked to avoid that feeling. I work hard at what I do, but I am often aware that my friends and family have no concept of what nursing is. 

I don't bring you to your room at the doctor's office, sit you on the table, and check your normal blood pressure, then go and get the doctor. Instead, I am often in a room with a small child on a ventilator, multiple intravenous medications infusing through central lines keeping the vascular system constricted or dilated. 

I monitor blood gases and adjust ventilator settings accordingly. If the blood pressure goes too high, I adjust the medications related to these values.

I keep my patient adequately sedated and paralyzed, for their safety, without over-medicating them. It is often my responsibility to determine this balance.

Recently, I had a nearly 2-year-old patient who pulled his own breathing tube out in the early morning. We weren't sure whether he would do okay without it, so I monitored his respiratory status closely all morning. By mid-afternoon, he seemed to be doing well enough. By then his sedation had worn off and he had no interest in staying in bed. Concerned that he would harm himself moving around through multiple IV and arterial lines, plus a BiPap machine, and monitor leads, I decided to hold him. 

He had no family present but needed close to a dozen IV medications over the next five hours. I collected them all and lined them on his bed. I pulled his syringe pump that would be used for the medications off of the IV pole and placed it on the bed in front of me. I lifted him out of bed and onto my lap, into my arms. For five hours we rocked and I held him close. He stared into my eyes, played with my hair with his one arm, tried to suck his thumb through IV sites and arm boards. I gave his medications one by one until the nurse who would relieve me for the oncoming shift came in.

I'm not just a nurse. I am a nurse. 

I can over the course of the 12-hours shift go from interpreting serial blood gases to comforting a sick child while continuing to monitor vital signs, respiratory status, and administer medications.

I am the eyes, hands, and feet of the physician.

I am not their eye candy or their inferior.

I don't stand up when they enter the room. 

I don't follow their orders, I discuss the pathophysiology of the patient's condition with them, and together we make a plan.

Often the things I suggest are the course of action we take and other times I learn something new I had not understood from this doctor. 

They don't talk down to me; we discuss things together.

I had an experience this weekend, one of the first of its kind for me, and I was surprised by how angry and affected by it I was.

A friend cut their arm and hours later still struggled to stop the bleeding. I assessed the wound and created a pressure dressing out of the supplies you have available in a frat house cottage.

I reluctantly informed the friend that the wound would likely need a stitch or glue. It wasn't large, but it was deep and wide and would likely heal poorly, if at all, and even if it didn't become infected would leave a decent scar. I am not one to jump to big medical interventions; if anything, I ride the line of noncompliant and under-concerned.

My opinion was shared but another guest, a doctor, decided it would probably be fine with a Band-Aid and heal without issues. He may be right, or I may be right. 

But a close family friend who I have known almost my entire life chimed in.

"No offense, Kateri," he said, "But obviously we're going with the doctor over the nurse for this one."

"You're just a nurse," he might as well have said, although he didn't.

I felt like I had been smacked in the back by a two-by-four. My best friend knew this would be my reaction and turned in horror as the color left my face and the posture left my shoulders. Something inside of me sunk.

The following day I struggled to understand why I was still upset. Surely he had no idea what his words had meant, or how they felt. But over lunch the following day, as I discussed my new job with my family, it became clear. 

My job is so much, and so much of it is misunderstood. And maybe this is no one's fault but my own. Sure, I'm a nurse. Yup, some days are sad. Yeah, blood and poop don't bother me.

But that's all I say. I don't tell you what I really do. And the media definitely doesn't either. Nurse friends, help me out here. 

Maybe it's time that we stop pretending we are less than we are, that we do less than we do.

I came across the following blurb this morning. I wrote it a few years ago for Nurse's Day, and it rings as true today as it did then.

I may not be a doctor, but I am a nurse. And if you are someone whose mind says "just a nurse" please, go ahead and ask the nurse you know best what it is that they do. I think you may be surprised.

I am a nurse. 

I didn't become a nurse because I couldn't cut it in med school or failed organic chemistry, but rather because I chose this. 

I work to maintain my patient's dignity through intimate moments, difficult long term decisions, and heartbreaking situations. 

I share in the joy of newly-born babies and miraculously-cured diseases. 

I share in the heartbreak of a child taken too soon, a disease too powerful, a life changed forever. 

My patient is often an entire family. I assess and advocate. 

Sometimes I wipe bottoms, often I give meds, but that isn't the extent of what I do. 

There are people above me, and people below. I work closely with both; without them, I could not do what I do well. 

I chose this profession and love almost every minute of it. I know I am not alone, and I appreciate all of the nurses who work alongside me. Many of them have shaped me into the nurse I am. Someday I will shape others into the nurse they will be. 

This wasn't my plan B.

 It was my plan A, and I would gladly choose it again.

This post originally appeared on According to Kateri.

NB  I totaly agree and I'm so glad someone wrote this down for me. 

Gavi Mensch

Nederland BV, 14-9-2013