Posts tonen met het label qualitycare. Alle posts tonen
Posts tonen met het label qualitycare. Alle posts tonen

zondag 23 februari 2014

De bevlogenheid van Florence?



Ja hoor, we zijn bevlogen lees ik in Skipr, maar slecht 41% van ons. Vreemds zoiets. Lees ik voor bevlogen consciëntieus dan is dat wel 100%. 
En wat heeft men liever: iemand die Florence Nightingale als voorbeeld heeft of iemand die nadenkt voor ze doet, meedenkt, zelf denkt… nou? Het laatste kan uw leven redden terwijl onze bevlogenheid maakt dat er onwetenden zijn die een verpleegkundige nog steeds verpleegster noemen, de reddende engel die altijd lacht en eeuwig zorgt. Die van het cacaoblikje.

Ik quote:

[ Medewerkers van zorgorganisaties zijn in vergelijking tot werknemers in andere branches veel bevlogener. Hierdoor zijn zij veel toegewijder, energieker en trotser op hun werk dan mensen die bijvoorbeeld bij de overheid of in het onderwijs werken. Dit blijkt uit een onderzoek van FunktieMediair en Schouten & Nelissen onder ruim 6.000 medewerkers in de zorg.
(Advertentie)
Van alle werknemers in de zorg is 41 procent bevlogen. Dit is 16 procent boven het nationaal gemiddelde. 13 procent is niet bevlogen, terwijl dat gemiddeld over Nederland op 24 procent ligt. Opvallend is dat de care met 45 procent bevlogenheid beter scoort dan de curatieve sector (33 procent).]


Ik had ( natuurlijk) wel weer een kort commentaar:

Vreselijk veel bevlogen mensen, die in de vrije tijd bijscholen, 's nachts op internet hangen om de operatie van de volgende dag te bekijken, een sociaal leven persen in 24 uur vrij met de was en de kinderen en verder thuis ook nog zorgen. Mensen op wie altijd beroep wordt gedaan. Mensen die nooit een fatsoenlijk salaris krijgen, voor wie de overheid ook nog een 0-lijn heeft georganiseerd! Die veel te weinig klagen en nooit écht klagen. En dan, bevlogen of niet, toch werk doen "van leven op dood", meer verantwoording hebben dan artsen en de graaibusiness van Mw. Schippers draaiend houden. Zouden al die duurbetaalde specialisten wel weten wat ze met een patiënt moeten doen als er eens een week lang helemaal geen verpleegkundigen zouden zijn? Ja, op een of andere manier zijn we allemaal bevlogen, nu de waardering nog en ook in klinkende munt graag. Bevlogen maar niet voldaan!

O ja, nog even…de leidinggevenden voegen niets extra's toe, dat weet ik uit eigen ervaring. Leidinggeven is het onnozel achten van je 'ondergeschikten'. Ik heb mijzelf ooit teruggeplaatst, het leidinggevende marktwerkingzweepje ligt me niet zo goed in de hand. ;-)





NB Ik hoop dat het stukje in Skipr positief bedoeld was en alleen niet zo erg doordacht. Het onderzoek naar bevlogenheid riekt mij, naar de effectiviteit van vliegende nonnen.





©Gavi Mensch
Nederland BV, 23-2-2014
All rights reserved 2014


.

donderdag 13 februari 2014

Gristenen gaan voor de kinderhospice?





Van wie ben je?
Van jezelf.
Moet je altijd doen wat een ander zegt?
Nee, je moet altijd blijven bedenken of het goed is wat ze zeggen.

En als je het er niet mee eens bent dan praat je er over, dat heet een discussie.
Er zijn discussies die je beter niet aan kunt gaan
Bijvoorbeeld een discussie over euthanasie.

Er zijn mensen die dat dood gaan liever overlaten aan iets dat niet bestaat, aan Roodkapje, Sinterklaas of iemand die ze god noemen.
Dat is lekker makkelijk.
Ze hoeven alleen maar te doen wat er gezegd wordt.
Gezegd door de 'vertalers' van een groot en wreed sprookjesboek dat ze de bijbel noemen.
Zo willen ze ook heersen over het leven en de dood van anderen
Want anders zou god wel een boos op hen kunnen worden omdat ze zijn woord niet goed uitgedragen hebben.

En zo komt het dat in de discussie over het vrijlaten van de leeftijd waarop je kunt vragen om euthanasie, mensen een soort 'pro-leven' stelling voor anderen gaan hanteren, met alle gruwelijke opmerkingen van dien.

Zoals ik hoorde: "Er zijn alternatieven voor euthanasie, er is palliatieve pijnbestrijding (=het onder de verdovende middelen houden) en er zijn zelfs kinder-hospice."



Nu vraag ik je: wel eens een hospice geweest? Fantastische instellingen voor mensen die doodgaan en niemand hebben om hen te verzorgen of dat niet willen.
In mijn route als wijkverpleegkundige had ik de patiënten van een hospice. Een sterfhuis is de vertaling, met geweldige vrijwilligers en vreselijk lieve benadering van de patiënt.

De gristenmevrouw vond dat kindjes die ondragelijk lijden beter naar een sterfhuis kunnen dan vragen om euthanasie.

Kindjes in een hospice is een uiterste, kindjes sterven in een ziekenhuis of thuis, in de armen van de mensen die van hen houden en op het moment dat die kinderen dat wensen, na al het ondraaglijke lijden dat ze waarschijnlijk al hebben doorstaan. Geen enkel kind kiest voor doodgaan als het leven voor hen heerlijk is.

De gristenmevrouw is boodschapster van een wrede heerser die alles naar zijn hand wil zetten, iedereen de wil moet ontnemen; het is een dwingeland en een mensenhater. Die gristenmevrouw laat zich niet van de wijs brengen want zij heeft ook een dochtertje van 10. En als die ongeneeslijk ziek zou zijn, gaat de wil van haar god in werking: niks euthanasie, lijden zal ze tot het bittere eind.

Mevrouw zou dus verplicht een maandje moeten doorbrengen bij ongeneeslijk zieke kinderen die altijd pijn hebben. Of altijd onder de verdovende middelen worden gehouden tot het hartje het opgeeft.

Euthanasie is onherroepelijk. Als verpleegkundige heb ik alle hoop voor de genezing van mijn patiënten behalve als die hoop er helemaal niet meer is. Dan hoop ik met hen op een zoete dood.
Het verdriet voor de achterblijvers is een verdriet om het gemis.
Wie zijn doodzieke kind met een wens tot euthanasie helpt om die wens te verwezenlijken is een veilige, liefdevolle en wijze ouder.

Te vaak heb ik gehoord dat een doodziek kind iedereen en alles haat omdat het zo lang moet lijden. Dat kan zelfs niet de bedoeling zijn van zo'n wrede god.




©Gavi Mensch

Nederland BV, 13-2-2014
All right reserved


Argument Jutta van der Werf, Nederlands oncoloog in Brussel hier

Non-argumenten (wat mij betreft)  van Mw Carla Dik-Faber hier

.

donderdag 23 januari 2014

Narcisme 2 , info voor omgaan met NPS patiënten



Over narcisten en hun vreselijke vernielzucht is het laatste natuurlijk nog niet gezegd. In de thuiszorg maar ook in zorginstellingen waar partners nog samen wonen, zien we vaak de vermoeide vrouw die na jaren geestelijke mishandeling nog steeds probeert om een eigen leven te leiden en zo veel mogelijk uit de buurt van de onderdrukker te blijven. De alleenstaande patiënten (mannen en vrouwen) zijn over het algemeen makkelijker te benaderen omdat ze in het dagelijks leven weinig mensen om zich heen hebben.

Om de patiënten te kunnen blijven verzorgen op een adequate manier en te voorkomen dat ze ons als "zorgverleners" toevoegen aan hun legertje van 'dienstbare inferieure' mensen, is het van belang om vooral veel te weten over hun manier van leven en niet laten leven. 


Pas dan kan men bepalen hoe de patiënt (vaak zorgmijder of ontkenner van zijn ziektebeeld) te benaderen. Beginnen met kritiek op de omgeving of zijn uiterlijk is vaak het einde van de relatie patiënt-zorgverlener. NPS patiënten kunnen daar niet of slecht mee omgaan.

Het meest voorkomende advies is om met de patiënt zo min mogelijk te praten over de diagnose NPS, liefst helemaal niet. 
Verder is het handig om de patiënt te 'verplegen' in uniform, het is voor de patiënt dan ook makkelijker om afstand te nemen van zijn overtuigingen. 

Bij patiënten die ook nog een vorm van dementie hebben is het makkelijker om hen te benaderen als het één na slimste jongetje van de klas. Iemand die de patiënt naar het toilet moet brengen of moet douchen, zal de patiënt moeten afleiden van het feit dat hij dat zelf niet meer kan.


Bijvoorbeeld de relatieproblematiek. Ik quote uit "De anti-psychopaat":

[ Vrouwen bezitten een adequate biologische, lichamelijke en emotionele uitrusting om de narcist te voorzien van sexuele bevrediging, affectie, vriendschap en liefde. Deze vorm van emotionele ondersteuning is niet van enigerlei andere bron verkrijgbaar, de narcist is hieraan behoeftig en dus eigenlijk ook hiervan 'afhankelijk'.

Maar voor de narcist is 'afhankelijk zijn van' of 'behoeftig zijn aan' een vorm van inferioriteit, die afbreuk doet aan zijn gevoel van unieke almachtigheid. Om toe te geven aan het bestaan van deze universele behoeften, liefde, affectie, genegenheid en vriendschap, moet de narcist wel onder ogen zien dat hij (tenminste op dat punt) dus NIET uniek en almachtig is, maar gelijk aan ieder ander. 

De behoefte aan een vrouw voelt voor een narcist om bovenvermelde reden aan als inferioriteit t.o.v. een vrouw, en daarin voelt de narcist zijn gelijkheid met andere mannen, hetgeen strijdig is met zijn eigen gevoelens van almachtigheid.

De narcist wordt daardoor afgunstig op vrouwen, omdat zij door hem gezien worden als de belichaming van een sterkere emotionele en affectieve onderhandelingspositie dan die van hem zelf. Hij wordt tevens 'boos' op vrouwen omdat zij in hem een conflict veroorzaken; de behoefte aan vrouwelijk gezelschap, en het daardoor ontstane gevoel van afhankelijkheid, zelfonzekerheid en inferioriteit.




Om zijn behoefte aan vrouw(en?) te bevredigen zal een narcist ze moeten overtuigen bij hem te zijn en te blijven. Hij moet zichzelf promoten en de vrouw overwinnen. Dat plaatst de vrouw in de positie waarin zij in staat is het oordeel te vellen. Vrouwen hebben aldus, zo voelt de narcist, de macht om de man te vergelijken met anderen (dat op zich heeft al een belediging voor de narcist omdat deze zich boven anderen verheven voelt), de man te evalueren, te accepteren of te verwerpen of te verlaten. Zij kunnen de narcist kwetsen door hem af te wijzen of hem te verlaten, de narcist ervaart het dat vrouwen deze macht al te zeer ge(mis?)bruiken. Wanneer de narcist zich dit voorgaande realiseert, voelt dat voor hem als onverenigbaar met zijn zelfingebeelde gevoel van uniekheid en almachtigheid.

Om de voor een narcist als correct gevoelde balans van 'macht' te herstellen, zal de narcist de vrouw frustreren om zijn superieure positie als beoordelaar en beslisser te herwinnen.]

Ook moeten we hier bedacht zijn op de emotionele chantage die hij of zij ook toepast op de zorgverlener.

De hieronder aangegeven richtlijn is zeer nuttig gebleken.
Perfect beschreven op "De Antipsychopaat" *   en ik heb dus geen enkele noodzaak om het opnieuw te beschrijven. Ik quote:

[ Het heeft geen zin om eerlijkheid te betrachten ten opzichte van iemand die emotionele chantage/emotionele manipulatie toepast. Als je een statement maakt zal het precies omgekeerd weer tegen jou gebruikt worden. Als je bijvoorbeeld zegt: "Het valt me zwaar tegen dat je mijn verjaardag vergeten bent", kun je een antwoord verwachten als "Het stelt me erg teleur dat jij denkt dat ik je verjaardag zou vergeten, ik had je eigenlijk ook moeten vertellen dat ik de laatste tijd zwaar overspannen en gestrest ben, maar weet je, eigenlijk wilde ik je niet met mijn problemen lastig vallen. Maar je hebt gelijk als je vind dat ik al mijn persoonlijke problemen (waarbij je dan ook nog een keer 'echte' tranen te zien krijgt) opzij had moeten zetten om aan jouw verjaardag te denken. Sorry.."
Terwijl je deze woorden hoort lopen de koude rillingen je over de rug, omdat je kunt voelen dat ze dat "Sorry" absoluut niet menen, maar juist omdat ze het gezegd hebben kun je eigenlijk niet veel meer tegen inbrengen, dat is het, of je voelt opeens dat jij wordt ingeroepen om hun (al dan niet voorgewende) zwakheden te beschermen. Geef er niet aan toe wanneer je voelt dat dit spelletje gespeeld wordt, wordt dan geen beschermer van de zwakheid of problematiek die wordt aangewend. Accepteer geen smoesjes die aanvoelen als bull-shit, want als het als zodanig voelt dan is het dat waarschijnlijk ook. Als je te maken krijgt met vermoedelijke emotionele chantage/manipulatie, VERTROUW dan op je gevoel en intuïtie. Als een emotionele manipulator eenmaal een succesvolle truc bij jou heeft gevonden, wordt die truc aan zijn scorelijst toegevoegd en kun je er op rekenen dat je nog meer van die bull-shit op je dak krijgt.]


Krachtige taal, waarbij het dragen van een uniform helpt. Ook voor dementerende patiënten biedt het verpleegkundige uniform een zekere veiligheid. Het witte jasje is voor hen herkenbaar als iets dat met zorg te maken heeft. Het werken van zorgverleners in eigen kleding zorgt vaak al voor achterdocht.Maar het kan, als de patiënt nare ervaringen heeft met zorgverleners of ziekenhuizen ook nadelig werken. Bij moeilijke patiënten helpt het om hen houvast te geven en is de neiging tot manipuleren kleiner. Dat is weer belangrijk om het zorgwerk te kunnen blijven doen waar je voor ingehuurd werd.  Alles moet per situatie bekeken worden. 


Empathie en creativiteit zijn ook hier weer een vereiste. En humor...nooit vergeten dat een minimaal gevoel voor humor noodzaak is voor zorgverleners en mensen die moeten dealen met de narcist. 

Ook degenen die een titel voor of achter hun naam kunnen zetten en dat te pas en te onpas doen, hebben wel een gebrek aan zelfwaardering dat zich vaak uit in overwaardering voor iets dat heel gewoon is. 

De mensen die die titels behaald hebben en dat een bijzaak vinden omdat de promotie en het onderzoek op zich al interessant genoeg zijn zullen die titels als Dr. of Prof. niet snel gebruiken in het dagelijks leven.  
Als dit wel gebeurt kun je je afvragen of het gebruik van die titels niet wijst op een aandikken van behaalde studieresultaten; om de persoon erachter niet veel 'mooier' te te maken dan hij is. In de academische wereld zijn dit soort narcistische trekjes voornamelijk bij mannen die niet zoveel gepresteerd hebben, erg in trek. Ermee omgaan is voor de omgeving niet makkelijk, het is wel een uitdaging, Dat alleen als men last heeft van de narcist, anders is het zinloos en tijdverspillend. Zie onderstaande link
Kwetsbaar achter de opgeblazen façade 







Op het vorige blog zijn veel reacties gekomen, grotendeels mails met persoonlijke en schrijnende verhalen. Commentaar/contact kan altijd via DM op Twitter @GaviMensch of Gavimensch@hotmail. com Zet er even bij of ik het commentaar mag gebruiken, dat gebeurt altijd anoniem natuurlijk.


© 2007 Databank Antipsychopaat
© Felix Kleine Koerkamp
foto's overgenomen van Google/ Internet 


Over NPS en daaromheen  http://www.ccgt.nl/artikelen.htm#EVVO
Voor partners en familie: http://www.npspartners.nl/
Voor meer wetenschappelijke benaderingen: 
http://psychcentral.com/disorders/antisocial-personality-disorder-symptoms/
http://psychcentral.com/disorders/narcissistic-personality-disorder-symptoms/
http://www.psychologytoday.com/blog/blame-the-amygdala/201301/what-would-we-find-wrong-in-the-brain-serial-killer
Opinie van een psychotherapeut:
http://www.kennislink.nl/publicaties/de-kwetsbaarheid-van-de-narcist#citation3


Update 6-2-2017  via @drbrambakker






Blogpage ©Gavi Mensch
Nederland BV, 23-10-2013






zaterdag 4 januari 2014

Compulsief obsessief,




Het informatie- en studiemateriaal waarop ik de praktijklessen 'omgaan met patiënten' baseer is niet alleen voor zorgpersoneel nuttig gebleken maar ook voor de bloglezers die een stoornis als NPS > Narcistische Persoonlijkheid Stoornis (blogmateriaal van Mjon) en de gedragingen van pathologische leugenaars in hun eigen omgeving aantreffen en er onder lijden.

Vaak kun je niet met zekerheid zeggen wie het meest last heeft van deze stoornissen, de patiënt of zijn omgeving. 

As good as it gets, de film met Jack Nicholson als hoofdrolspeler is een prachtig voorbeeld van deze stoornis.

De obsessieve compulsieve (dwang) stoornis komt veelvuldig voor in meer of minder erge vorm. 
Ooit had ik een huisgenote die elke nacht wel tien keer de trap af stommelde om te checken of haar auto wel op slot was om dan daarna weer te komen controleren of de voordeur wel in het slot was gevallen. 

Over de benadering van en communicatie met deze patiënten leg ik later in een ander blog nog het een en ander uit.

Het volgende protocol is interessant om te lezen en voor een enkeling misschien ook wel herkenbaar en eventueel een reden om een arts te raadplegen of naar een arts te verwijzen.. 

Na het lezen van het hieronder overgenomen informatieve deel van het protocol van psychologenpraktijk Nijkerk is de film en ook de compulsief-obsessieve medemens beter te begrijpen.

Kenmerken obsessief-compulsieve stoornis of dwangstoornis:

Steeds terugkerende dwanggedachten en/of dwanghandelingen.

Dwanggedachten (obsessies) zijn ideeën, gedachten, beelden of flitsen die steeds terugkeren of aanhouden en die aanzienlijke angst en ongemak oproepen. Ze worden ervaren als onvrijwillig, intrusief, verwerpelijk, zinloos of “moeilijk van je af te zetten”.

Dwanggedachten worden wel beleefd als een product van eigen geest.

Er wordt getracht de dwanggedachten te negeren, te onderdrukken of te neutraliseren. Dit neutraliseren neemt vaak de vorm van dwanghandelingen aan.

Dwanghandelingen (compulsies) worden gedefinieerd als herhaalde en schijnbaar zinvolle handelingen die op een stereotiepe wijze moeten worden uitgevoerd (rituelen). Ze hebben de functie spanning, als gevolg van een dwanggedachte, te neutraliseren of een bedreigende gebeurtenis of situatie te voorkomen. In die zin zijn dwanghandelingen vaak meer vrijwillig van aard dan de dwanggedachten

Dwanghandelingen, overt: handen wassen, controleren

Dwanghandelingen covert: (in gedachten) nagaan van iemands gangen of herhalen van neutraliserende gedachten.

Er kan ook vermijding optreden van situaties die dwanghandelingen of –gedachten kunnen opwekken.

Medicatie
Gunstige behandelresultaten worden bereikt  met een speciaal antidepressiva met een sterk serotonerge werking. Na staken van medicatie is er wel een grote kans op terugval.



©GaviMensch
4-1-2014




Fragment uit "As good as it gets"



Voor vragen en opmerkingen zie reactie ruimte hieronder

.

zaterdag 14 september 2013

gastcolumn: Kateri: Don't call me just a nurse






Sometimes I wipe bottoms, often I give meds, but that isn't the extent of what I do.
Don't call me just a nurse


In the first year of my career as a registered nurse, I continued my education, wrapping up my bachelor's degree in nursing, not yet a requirement to work as an RN but a well-worth-it continuation of a degree to make you a more well-rounded and, to be honest, respected nurse. 

One of the requirements for this degree was a course called "Professional Issues and Trends." The course explored the profession of nursing, barriers it is facing, and the way that we, as nurses, can change that.
I learned many things in that course, but the most important, the thing that has stuck with me the most, was this:
A few days into the course, our professor made one thing very clear: Each and every one of us, from that moment on, needed to remove "just a nurse" from our vocabulary.


"Are you a doctor?"
"No, I'm just a nurse."

I have spent six years since trying to avoid that phrase. More so, I have worked to avoid that feeling. I work hard at what I do, but I am often aware that my friends and family have no concept of what nursing is. 
I don't bring you to your room at the doctor's office, sit you on the table, and check your normal blood pressure, then go and get the doctor. Instead, I am often in a room with a small child on a ventilator, multiple intravenous medications infusing through central lines keeping the vascular system constricted or dilated. 
I monitor blood gases and adjust ventilator settings accordingly. If the blood pressure goes too high, I adjust the medications related to these values.
I keep my patient adequately sedated and paralyzed, for their safety, without over-medicating them. It is often my responsibility to determine this balance.

Recently, I had a nearly 2-year-old patient who pulled his own breathing tube out in the early morning. We weren't sure whether he would do okay without it, so I monitored his respiratory status closely all morning. By mid-afternoon, he seemed to be doing well enough. By then his sedation had worn off and he had no interest in staying in bed. Concerned that he would harm himself moving around through multiple IV and arterial lines, plus a BiPap machine, and monitor leads, I decided to hold him. 
He had no family present but needed close to a dozen IV medications over the next five hours. I collected them all and lined them on his bed. I pulled his syringe pump that would be used for the medications off of the IV pole and placed it on the bed in front of me. I lifted him out of bed and onto my lap, into my arms. For five hours we rocked and I held him close. He stared into my eyes, played with my hair with his one arm, tried to suck his thumb through IV sites and arm boards. I gave his medications one by one until the nurse who would relieve me for the oncoming shift came in.

I'm not just a nurse. I am a nurse. 

I can over the course of the 12-hours shift go from interpreting serial blood gases to comforting a sick child while continuing to monitor vital signs, respiratory status, and administer medications.

I am the eyes, hands, and feet of the physician.
I am not their eye candy or their inferior.
I don't stand up when they enter the room. 
I don't follow their orders, I discuss the pathophysiology of the patient's condition with them, and together we make a plan.
Often the things I suggest are the course of action we take and other times I learn something new I had not understood from this doctor. 
They don't talk down to me; we discuss things together.

I had an experience this weekend, one of the first of its kind for me, and I was surprised by how angry and affected by it I was.
A friend cut their arm and hours later still struggled to stop the bleeding. I assessed the wound and created a pressure dressing out of the supplies you have available in a frat house cottage.
I reluctantly informed the friend that the wound would likely need a stitch or glue. It wasn't large, but it was deep and wide and would likely heal poorly, if at all, and even if it didn't become infected would leave a decent scar. I am not one to jump to big medical interventions; if anything, I ride the line of noncompliant and under-concerned.

My opinion was shared but another guest, a doctor, decided it would probably be fine with a Band-Aid and heal without issues. He may be right, or I may be right. 

But a close family friend who I have known almost my entire life chimed in.
"No offense, Kateri," he said, "But obviously we're going with the doctor over the nurse for this one."
"You're just a nurse," he might as well have said, although he didn't.

I felt like I had been smacked in the back by a two-by-four. My best friend knew this would be my reaction and turned in horror as the color left my face and the posture left my shoulders. Something inside of me sunk.
The following day I struggled to understand why I was still upset. Surely he had no idea what his words had meant, or how they felt. But over lunch the following day, as I discussed my new job with my family, it became clear. 

My job is so much, and so much of it is misunderstood. And maybe this is no one's fault but my own. Sure, I'm a nurse. Yup, some days are sad. Yeah, blood and poop don't bother me.

But that's all I say. I don't tell you what I really do. And the media definitely doesn't either. Nurse friends, help me out here. 

Maybe it's time that we stop pretending we are less than we are, that we do less than we do.

I came across the following blurb this morning. I wrote it a few years ago for Nurse's Day, and it rings as true today as it did then.

I may not be a doctor, but I am a nurse. And if you are someone whose mind says "just a nurse" please, go ahead and ask the nurse you know best what it is that they do. I think you may be surprised.

I am a nurse. 
I didn't become a nurse because I couldn't cut it in med school or failed organic chemistry, but rather because I chose this. 
I work to maintain my patient's dignity through intimate moments, difficult long term decisions, and heartbreaking situations. 
I share in the joy of newly-born babies and miraculously-cured diseases. 
I share in the heartbreak of a child taken too soon, a disease too powerful, a life changed forever. 
My patient is often an entire family. I assess and advocate. 
Sometimes I wipe bottoms, often I give meds, but that isn't the extent of what I do. 
There are people above me, and people below. I work closely with both; without them, I could not do what I do well. 

I chose this profession and love almost every minute of it. I know I am not alone, and I appreciate all of the nurses who work alongside me. Many of them have shaped me into the nurse I am. Someday I will shape others into the nurse they will be. 

This wasn't my plan B.
 It was my plan A, and I would gladly choose it again.



This post originally appeared on According to Kateri.










NB  I totaly agree and I'm so glad someone wrote this down for me. 


Gavi Mensch
Nederland BV, 14-9-2013