Vrijdag de veertiende.

Hij is arts zegt ie. Tja, dat heb ik al eerder gehoord. En ik heb al veel jonge mensen de aanbeveling gedaan om niet zomaar te zeggen dat ze arts zijn. En zeker niet als ze niets doen om te helpen of te ondersteunen of in ieder geval een mentaal overzicht te maken door vragen en observatie van iemand in pijn of nood; dan houd je je mond.

Alles ging sowieso kapot vandaag. Mijn auto startte niet en ik moest het kreng aaien, bedreigen en laten staan om het dan nogmaals, dit keer met succes, te proberen.

Ik moest bellen naar het ziekenhuis om te zeggen dat ik te laat zou komen, gelukkig kon dat nog.

De radioloog stond op me te wachten en tijdens de echo van mijn zere schouder begon het: "dat is niet zo mooi, dat is kapot, dat is waarschijnlijk niet te repareren, daar zit een fikse ontsteking en dit zwarte gedeelte is allemaal vocht. Rotatorcuff letsel.  Dit alles wordt me verteld omdat ik de juiste opmerkingen maakte en de aimabele jongenman vroeg of ik arts was. Ik zei dat ik verpleegkundige was en me ingelezen had zodat ik de juiste vragen zou kunnen stellen, Ik denk dat hij toen dacht dat hij mij wel direct het slechte nieuws kon toefluisteren: "Het ziet er slecht uit, de artrose zal u wel bekend zijn en de rest is een flinke klus voor de orthopedisch specialist, sorry".  Ik bedank hem voor zijn spijtbetuiging en zeg dat binnenkort de andere schouder ook nog moet omdat die overbelast wordt nu. Hij beaamt dat en wenst mij sterkte.

Bij het verlaten van de kliniek ben ik mijn mobieltje kwijt. Door alle consternatie ben ik er van overtuigd dat ik hem mee naar binnen genomen heb. De paniek zal op mijn gezicht te lezen zijn geweest want de receptionisten begonnen gelijk met zoeken. Om een lang verhaal kort te maken, hij lag tussen de autostoel, vrolijk te bellen. Weer binnen om te betalen bedankte ik de dames, lieve meiden trouwens van het DC, viste wat kleingeld uit mijn portemonnaie en kwam dus een 10 cent stukje tekort. Ik heb nu €48,40 aan kleingeld in mijn tas die nu extra zwaar tegen mijn zere schouder aan hangt.

Bijschrift toevoegen

Dan haal ik de kleintjes op voor omadag, alleen een morgen in dit geval. Ik haal een koffie en krijg een kuipje melk waarvan de klonters langzaam in mijn koffie zakken. Gelukkig is er een nieuw bakkie troost, ik heb het nu écht nodig. De kindjes willen cake maar hun mama verbood alle zoetigheden. Dus hebben de snoezepoezen bijna een hele bak aardbeien verorberd.

En twee keer, op het punt dat het verste van de wc's af ligt, zegt mijnkleindochter: "Oma, caca. Terwijl we naar de wc spurten bedenk ik dat ik inderdaad Oma Caca ben vandaag. De kindjes hebben een paar heerlijke uurtjes gehad op de Daalhoeve, de kinderboerderij met het meest veelzijdige aanbod aan dieren. Inclusief nandu's, alpaca's, stokstaartjes en grote schildpadden, ara's en dwergkoetjes en -paardjes.

Nadat ik de kindjes heb afgeleverd thuis, rijd ik naar de garage. Daar start ie prima, wel 6 keer achter elkaar, blijkt dat er te weinig koelvloeistof in zit maar kan een ander technisch mankement alleen maar verholpen worden door Charlie. Deze waarschuwt me dat hij alle kabelbundels moet controleren en dat het een klus werk is en dat mijn

Twingo een hele dag opgenomen moet worden. Met alle kosten van dien.

Fijn dan, ik maak een afspraak en thuis aangekomen stort ik me op de doos paracetamol en daarna op de bank.

Twee uur later word ik wakker met pijn in mijn zij. Een rib die vorige week over een andere is geschoten tijdens een hoestbui, zit er weer overheen en voorzicht rek ik me uit. Ik vloek gewoon hardop, ik woon alleen.

Ik moet nog wat zaken regelen en stap in de auto die natuurlijk weer niet start. Met een lief stemmetje bel ik de Wegenwacht en die staat in no time voor mijn neus. Mijn auto start natuurlijk en de man zegt dat het komt omdat mijn auto de sleutel niet herkent want een van de 600 lampjes blijft flikkeren. Ik haal een reserve sleutel en ja hoor die herkent ie en het flikkerende lampje dooft. Verder kan de beste man niet veel doen. Ik vraag of ik hem eventueel nog een keer mag bellen als ik een probleempje met het starten heb? Dat mag, na het eten. Ik doe wat ik nog moet doen en rijd langs de Lidl om nog wat boodschapjes voor het weekend te doen, alleen het hoognodige.

Terwijl ik in het laatste pad sta krijg ik een ontzettende klap tegen mijn zij. Een zeer geverfde dame trok haar volle boodschappenkar even de hoek om waardoor de kar uit de bocht vloog en het zware handvat in mijn zere ribben slaat en me met de zere schouder tegen de vitrine aan drukt. Ik geef een gil, zij kijkt om en zegt sorry terwijl ik naar adem hap en bijna flauwval van de pijn. Mijn adem snerpt, ik zak door mijn benen, ik heb niet vaak een dergelijk pijn gehad. De als niet al te briljant bekend staande bedrijfs'líjdster' komt me vertellen dat het vast niet zo erg is, terwijl de zeer geverfde lippen van de daderes, die dat beaamt, zich in een verachtelijke boog laten zakken. Dan komt hij die zei: "Ik ben arts" en zegt dat ik moet stoppen met hyperventileren. Nog naar adem snakkend mompel ik over ribben en ademnood en ik kijk heel boos. Waarna iedereen boos is om mijn pijn die ze natuurlijk verwarren met eigenwijzigheid. Ik stuur hen naar een plaats heel ver weg en dat doen ze. "Aanstelster", zeggen de knetterrode lippen van de daderes; ondertussen probeer ik al strekkend mijn rib weer op zijn plek te krijgen. De pijn zakt een beetje en het ademen wordt makkelijker. Ik bel een vriendin die om de hoek woont, maar die blijkt niet thuis te zijn. Ik zeg dat ik het wel probeer en strompel naar de kassa, de tranen van pijn lopen over mijn wangen. Uit nijd haal ik mijn penning buiten uit het karretje en laat het daar staan. Ik kruip de auto in en rijd naar huis, zonder riem, die verdraag ik niet.

Een eindje verderop lopen de lippen en haar dokter en ik besluit hem toch nog even te zeggen wat ik denk. Ik leg snel uit wat het probleem is en zeg dat hij nooit meer moet zeggen dat hij dokter is als hij niet eerst een stoel vraagt zodat een duizelig 'slachtoffer' kan gaan zitten. En dat verder als iemand problemen heeft met ademhalen en een enorme klap tegen de ribben krijgt hij zich af moet vragen of er geen longprobleem is ontstaan. En dat hij, als hij ooit 'arts', wil worden, ik hem eerst wel bekend wil maken met anatomie en ziekteleer. Ik heb het antwoord niet afgewacht.

Eenmaal thuis, scheurde nog het hengsel van de boodschappentas en had ik geen zin meer om iets anders te doen dat dit op te schrijven voordat ik met een kop hete thee naar de bank loop.

©Gavi Mensch

Maastricht, vrijdag de14de juli 2017

Conflicten 2, de demonstratie

Eigenlijk denk ik dat de Palestijnen hun enorme steun in Nederland te danken hebben aan het peroxideding Wilders. Dat is een piepklein excuus voor de aanwezigheid van sommigen.

En ik vermoed ook dat veel Israëliërs en Joden liever hadden gezien dat het peroxideding nooit geboren was.Hoe krom is het dat dit voormalige moslimkind die moslims haat nu Israëliërs gebruikt om die haat te voeden?

Netanyahu en zijn Hamas-consorten hebben net zo'n vreemd idee over wereldvrede als al die andere krijgers, die willen krijgen zonder het te verdienen en het anders nemen.

Vreemd dat over al die vreselijke oorlogen van de laatste jaren met burgeroorlogen en andere agressieve krijgslusten er maar weinig protesten van Nederlandse burgers zijn gekomen. Ondanks het feit dat de aantallen burgerslachtoffers enorm zijn:

Syrië: Totaal aantal doden in Syrië 162.000 en de laatste 14 dagen 2000. Honderden doden in een gifgasaanval in 2013, voornamelijk kinderen en vrouwen. Laatste gifgas aanval was enkele maanden geleden. Assad zit er nog, miljoenen mensen zijn op de vlucht en daarbuiten brandt niemand zijn vingers, nergens.

Irak: alleen al het laatste beetje: van jan. t/m juni 2014 5500 waarvan 2400 alleen al in juni.

Oekraïne: Honderden doden onder wie veel vrouwen en kinderen. Wij doen geen protestdemonstraties maar stille tochten voor de mensen in het neergehaalde vliegtuig.

Zuid Soedan: buiten de duizenden doden en de duizenden die op sterven liggen van de honger, 9000 kindsoldaten en bijna een miljoen vluchtelingen. 'Zuid Soedan waar ligt dat?' hoor ik dan….

Nigeria en Kameroen: Boko Haram zorgde al voor meer dan 3500 honderd doden in 2014, voornamelijk vrouwen/meisjes en kleine kinderen.

Ons pakkie an niet? Berichtgeving voor in de komkommertijd?

De lijst is té lang.

Joost mag weten hoeveel slachtoffers Al Queda, Taliban, IS en Al-Shabaab op dit moment maken. Hoeveel van het wapentuig dat ze bezitten wordt door de grote mogendheden gemaakt en verstrekt. Zelfs Nederland heeft een barre reputatie op het gebied van wapenverkoop. 

En landen als Rusland en Noord-Korea, China en de VS waar aan de lopende band intern gemoord wordt om de meest onzinnige redenen? Daar doen we geen demonstraties voor, je kunt niet bezig blijven. Toch?

Eigenlijk zijn de Anti-Israël en Pro-Palestina demonstraties meer betogingen gestimuleerd door de media die zo prettig verkondigen wat hen het meeste opbrengt. De enorme hoeveelheid gruwelijke duplicaatfoto's die gebruikt zijn voor zowel de oorlog in Irak, die van Syrië en nu ook tegen Israël, getuigen van de haatzaaiende sensatielust van het kleautjesvolk. Verdwaald Links en Rechts hebben elkaar gevonden in de strijd tegen…. ja tegen wie eigenlijk?

Vraag eens aan het gros van de betogers of ze weten hoe lang de Palestijnen al ziekenhuizen en scholen hebben? Of ze de betekenis van het woord zionist kennen? Waar Israel ligt? Wat ze weten van de lange gezamenlijke geschiedenis van Mosje en Abdullah? Waar Arafat zijn volk voor verkocht en waar de Palestijnse leiders op dit moment zijn? En waarom Israël doet wat het doet?

Ik schat de meeste demonstranten eigenlijk niet zo hoog in, ik vermoed dat 80 % bovenstaande vragen niet kan beantwoorden.

Ik doe niet mee aan demonstraties, niet tegen Palestijnen, niet tegen Israëliërs, niet tegen en niet voor mensen die proberen te overleven in deze hopeloze cowboywereld. Ik huiver van meelopers en meekletsers, van argument copy-pasters en argumentlozen. Ik leer mijn kinderen en kleinkinderen dat geweld nooit een weg is.

Ik wil wel protesteren tegen de wraakzuchtigen, de krijgsheren, de verkrachters en moordenaars. Maar dan alleen als er ook iets mee gedaan wordt. Alleen als het Internationale Gerechtshof al die mannen verhoort, berecht en zo nodig veroordeeld.

Een jaar gevangenisstraf per veroorzaakte dode, verkrachte of misbruikte mens ten bate van hun strijd, lijkt me voldoende. Zonder verkorting van de straf, levenslang en zo sober mogelijk.

Mensen die protesteren zonder te weten waartegen zijn vreselijk gemanipuleerd en aldus gevaarlijk, hun eventuele politieke richting maakt allang niet meer uit. En dat sommigen demonstreren uit meeleven met de gruwelijke situatie van de  kinderen die tussen twee vuren zitten, zoals ik.

Nee mevrouw, meneer, u hoeft niet mee te doen met deze protestdemonstraties. De slachtoffers zijn beter af met tastbare zaken. Doe uw euroduit in 't zakje of beter nog, ga het zelf brengen en steek aldaar uw handen uit de mouwen. Dat zet zoden aan de dijk. Maar dat is natuurlijk wel weer veel gevraagd?

©Gavi Mensch

4-8-2014

All rights reserved 2014

NB Ik ben ongevoelig voor welke bedreiging dan ook.

Gristenen gaan voor de kinderhospice?

Van wie ben je?

Van jezelf.

Moet je altijd doen wat een ander zegt?

Nee, je moet altijd blijven bedenken of het goed is wat ze zeggen.

En als je het er niet mee eens bent dan praat je er over, dat heet een discussie.

Er zijn discussies die je beter niet aan kunt gaan

Bijvoorbeeld een discussie over euthanasie.

Er zijn mensen die dat dood gaan liever overlaten aan iets dat niet bestaat, aan Roodkapje, Sinterklaas of iemand die ze god noemen.

Dat is lekker makkelijk.

Ze hoeven alleen maar te doen wat er gezegd wordt.

Gezegd door de 'vertalers' van een groot en wreed sprookjesboek dat ze de bijbel noemen.

Zo willen ze ook heersen over het leven en de dood van anderen

Want anders zou god wel een boos op hen kunnen worden omdat ze zijn woord niet goed uitgedragen hebben.

En zo komt het dat in de discussie over het vrijlaten van de leeftijd waarop je kunt vragen om euthanasie, mensen een soort 'pro-leven' stelling voor anderen gaan hanteren, met alle gruwelijke opmerkingen van dien.

Zoals ik hoorde: "Er zijn alternatieven voor euthanasie, er is palliatieve pijnbestrijding (=het onder de verdovende middelen houden) en er zijn zelfs kinder-hospice."

Nu vraag ik je: wel eens een hospice geweest? Fantastische instellingen voor mensen die doodgaan en niemand hebben om hen te verzorgen of dat niet willen.

In mijn route als wijkverpleegkundige had ik de patiënten van een hospice. Een sterfhuis is de vertaling, met geweldige vrijwilligers en vreselijk lieve benadering van de patiënt.

De gristenmevrouw vond dat kindjes die ondragelijk lijden beter naar een sterfhuis kunnen dan vragen om euthanasie.

Kindjes in een hospice is een uiterste, kindjes sterven in een ziekenhuis of thuis, in de armen van de mensen die van hen houden en op het moment dat die kinderen dat wensen, na al het ondraaglijke lijden dat ze waarschijnlijk al hebben doorstaan. Geen enkel kind kiest voor doodgaan als het leven voor hen heerlijk is.

De gristenmevrouw is boodschapster van een wrede heerser die alles naar zijn hand wil zetten, iedereen de wil moet ontnemen; het is een dwingeland en een mensenhater. Die gristenmevrouw laat zich niet van de wijs brengen want zij heeft ook een dochtertje van 10. En als die ongeneeslijk ziek zou zijn, gaat de wil van haar god in werking: niks euthanasie, lijden zal ze tot het bittere eind.

Mevrouw zou dus verplicht een maandje moeten doorbrengen bij ongeneeslijk zieke kinderen die altijd pijn hebben. Of altijd onder de verdovende middelen worden gehouden tot het hartje het opgeeft.

Euthanasie is onherroepelijk. Als verpleegkundige heb ik alle hoop voor de genezing van mijn patiënten behalve als die hoop er helemaal niet meer is. Dan hoop ik met hen op een zoete dood.

Het verdriet voor de achterblijvers is een verdriet om het gemis.

Wie zijn doodzieke kind met een wens tot euthanasie helpt om die wens te verwezenlijken is een veilige, liefdevolle en wijze ouder.

Te vaak heb ik gehoord dat een doodziek kind iedereen en alles haat omdat het zo lang moet lijden. Dat kan zelfs niet de bedoeling zijn van zo'n wrede god.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 13-2-2014

All right reserved

Argument Jutta van der Werf, Nederlands oncoloog in Brussel hier

Non-argumenten (wat mij betreft)  van Mw Carla Dik-Faber hier

.

Communiebroekje

.


Hij is wel oud, maar zo oud nog niet.
Wel is hij heel zijn leven veel en vaak ziek geweest.
Hij en zijn enig overgebleven zoon en schoondochter tellen zachtjes zijn laatste dagen. Ze zijn bij hem, dag en nacht. Zijn dochter en vrouw zijn al overleden. Verder heeft hij niemand meer. Hij is moe en de motor wil niet meer.

Ik kom om hem te verzorgen, maar dat wil hij niet, eten ook niet en drinken amper. Hij versterft langzaam. En hij heeft pijn.
Ik probeer een angst weg te halen bij de zoon en schoondochter: ook al gaat hij door de pijnmedicatie waarschijnlijk sneller achteruit, wordt de kwaliteit van zijn laatste dagen beter. Pijn is een nare verstoring in het toch bijzondere sterfproces.
De schoondochter gaat daarover met de huisarts bellen.

De volgende dag kom ik weer, ik ben opgeroepen. Ik laat de cliënt waar ik mee bezig ben in handen van een collega en ga erheen. Ik moet pijnmedicatie spuiten, de huisarts heeft ruim pijnbestrijding voorgeschreven. Ik trek het ampulletje op, zet de naald schuin in zijn broodmagere arm en spuit langzaam. Ik wrijf het bultje zachtjes weg, zachtjes, het is een dun vel met botjes eronder.

Als ik klaar ben vraag ik of hij een beetje opgefrist wil worden, een schoon broekje aan of iets anders. Hij ligt alleen in het broekje, zijn huid doet ook pijn. Dan grijnst hij naar mij en zegt, wijzend op het wegwerpbroekje met de roesjes van elastiek aan de benen en zegt: "Mooi hè, een communiebroekje".

Verbaasd kijken we elkaar aan en lachen. Zoveel humor aan het eind duidt volgens mij op het gehad hebben van een bijzonder leven. Humor om de dood te plagen.

Als ik de verrichtingen genoteerd heb, grinnik ik nog even na met de schoondochter, het breekt voor hen ook de spanning even en geeft de zwaarte van alles even iets lichts.

Voordat ik wegga loop ik nog even de slaapkamer in om afscheid te nemen.
Hij zit gesteund door zijn zoon op de rand van het bed, de hoofden vlak naast elkaar.
De gelaatstrekken zijn exact hetzelfde, ik grap iets over afdrukjes van één negatief en beiden lachen.
De lach is ook in beider ogen, een guitige lach en de vier omhoog gekrulde mondhoeken lijken even op vrolijk kabbelende golfjes in een meer vol tranen.

©Gavi Mensch
Maastricht, 13-7-2011


Opgetekend voor mijn Dagboek: Hinkend tussen twee gedachten
©Foto Gavi Mensch All right reserved 2011

.

In het donker heeft ze geen vrienden.

.

Ze huilt aan de telefoon.
Ik schraap de dikke tranen uit mijn keel en probeer gewoon te praten. Het lukt me maar half, mijn stem zakt weg in haar verdriet.
Het is middag, ze verstaat me, nu nog wel.

Maar later, als de nacht valt als een zwarte deken van doden, hoort ze alleen de knallen van schoten, het dreunen van bominslagen en het luchtalarm. En zichzelf. Ze krijst zonder geluid, ze hoort zich alleen van binnen, een angstig repeteren van weeklagen. Alsof ze weer baby is en vervoerd wordt van onderduikadres naar onderduikadres, de pleisters op het kleine mondje laten geen geluidje door.

De oorlogen van toen en later en nu komen in golven, verstopt in zware dromen die als een kussen op haar mond drukken. Moord en doodslag dempen haar angstige snikken.

Ze moet wakker worden af en toe. Haar hart jaagt haar naar het licht.
De verdikte hartspier lijkt wel een gettomuur en weet niet hoe snel hij het bloed rond moet pompen om de nachtmerries te verjagen. Ze drinkt thee en weet het weer: zij mag hardop klagen, ze is er nog, ze leeft nog, zij wel! En dan het verdriet en het ongeloof.

In het donker heeft ze geen vrienden, denkt zij, mijn lieve grote zusvriendin. Maar ik ben er ook dan, in gedachten. Ik lees 's nachts haar gedichten en haar andere woorden bezaaid met pijn en humor, met liefde en angst. Ik lees en leef mee. Soms moet ik glimlachen met tot aan de randjes gevulde ogen en soms vloek ik hard: "Moest dat nou, moet dat nou, houdt het dan nooit op, godverdomme!"

Ik kan alleen luisteren als ze wakker is, als haar stem breekt en door de kabel drupt. Of als ik naast haar zit, op het grote bed.
Maar ik kan slechts proberen te troosten en proberen te begrijpen; in haar dromen kan ik niet komen.



Gavi Mensch
Maastricht, 3-4-2011

Schildersel: ©Gavimensch All rights reserved 2011




.

In blijde afwachting.

Steeds vaker hoor ik sommige alleenstaande vrienden (oud en jong) zeuren over "vrouwenzaken". Natuurlijk hebben ze het dan niet over menstruatie, tampons en inlegmatjes en ook niet over PMS. Of het moest zijn dat zíj er zo'n last van hebben (gehad). Steeds vaker kom ik bij hen aanrechten vol vieze vaat tegen, uitpuilende wasmanden en verpakkingen van nieuwe overhemden en ondergoed. Steeds meer voorverpakte maaltijden in de koelkast, naast de enorme hoeveelheden drank. Fruit hebben ze niet in huis; 'vergeten te halen' noemen ze die op den duur dodelijke geheugenstoornis. Dodelijk aangezien de rest van het voedsel ook al niet vers is.

Schoonmaken of strijken doen ze niet en velen geven een volgens hen 'slordig' bedrag uit voor een tweewekelijkse hulp die in twee uur tijd de vaat van veertien dagen en de even zo lang opgespaarde was moet doen.En dan gewoon klagen dat ze weer niet gestreken heeft, terwijl het huis er toch weer uitziet als een woonruimte en niet meer als een prehistorisch hol.

Ooit moest ik iets afgeven bij een werkgever thuis, een man van mijn eigen leeftijd. Schaamteloos nodigde hij me uit om naar binnen te komen…. in de grootste zwijnenstal die ik ooit gezien heb. Ik had al niet zo'n hoge pet op van hem, daarna heb ik helemaal geen hoofddeksel meer opgezet. Wat een neanderthaler! Toen hij mij met erg hoog opgetrokken wenkbrauwen in het rond zag kijken, ik heb een expressief gezicht, zei hij dat hij het erg druk had en dat zijn vrouw hem verlaten had voor een ander, nog geen 4 jaar geleden. Ik keek hem aan met dezelfde expressie. Ik zei niets. Ik stond daar maar, vol ongeloof.

De enorme deuk die veel mannen oplopen als ze 'verlaten' worden is voor mij zo langzamerhand niet vreemd meer. Hun oerinstincten worden daardoor op een laag pitje gezet, ze vinden het onbegrijpelijk, gaan er voor in therapie en raken er vaak alleen overheen als ze een nieuw, liefst jonger, 'vrouwtje' aan de haak slaan. En zo niet dan staren ze nog jaren navel.
Toen ik mijn spraakvermogen weer hervonden had, heb ik hem bedankt voor de desillusie. Voor het treurige van het 'niet-zo-sterke geslacht'. Voor mijn het versterken van mijn angst voor regerende jongens als Balkenende (nu Rutte) en de heren van zo'n mannetjeskabinet.
Voor de veelal aangepaste vrouwen die in vrouwenbladen, ook in Opzij, hun zegje doen.

En daarna ben ik in de lach geschoten, een nare cynische lach.

Ik heb de maand erop ontslag genomen. Het werken voor en met zo'n man bleek ook een regelrechte ramp, te hulpbehoevend,  te zielig! Niet de multiculturele samenleving maar de gewone emancipatie is mislukt.
Werkende mannen met een gezin hebben het moeilijk. De taakverdeling valt hen zwaar. Werkende alleenstaande mannen hebben het nog moeilijker. Het dagelijkse leven valt hen tegen.

Moeders en ook vaders hebben hun zoons een vrouw voorgespiegeld die nooit bestaan heeft.
Nu leven ze in 'blijde' afwachting.



P.S. Ik ken natuurlijk ook wel mannen die 'het goed doen', maar die zijn toch nog steeds in de minderheid.

©Gavi Mensch
Nederland BV: 25-10-2010

.

gastcolumn landschip: stomme soort van triest

stomme soort van triest



vanmorgen kreeg mijn vader

bezoek van de man met de zeis

‘t deed geen pijn en

‘t maakte geen geluid

gewoon ploef licht uit



ik hield niet van hem

hij was nooit leuk

nooit lief nooit iets

van wat een vader

zou kunnen zijn

ik mis hem niet

ik voel het niet

ik had alleen wel medelijden

met zijn onnoemelijke leed

en dat is nu eindelijk voorbij



het enige wat ik echt mis

is zijn gemiste kans

en daarmee ook de mijne

wat een heel erg stomme soort

van toch wel triest is




Gepost in Losse woorden, zonder hoofdletters (autist met rode paprika en courgette)
Uncategorized door landschip op 16/09/2010

Dit nietverdriet werd met toestemming van landschip overgenomen van zijn blog: http://landschip.wordpress.com/ 
 
omdat het zo'n herkenbaar  stomme soort verdriet is.
 
Gavi Mensch
Maastricht 16-9-2010
 
 

Haat zaaien is doden oogsten.

Haat zaaien is doden oogsten.


De haat die gezaaid wordt
schiet wortel en daarna
nog een en nog een


een minuscule kiem
een steeltje, een blaadje en
nog een en nog een

een gedachte die ontstaat
een woord, een regel en
nog een en nog een


angst kleurt zich bruin
bloed aan een grasspriet
nog een en nog een


als de tijd hier is
oogsten we doden
nog een en nog een.






©Gavi Mensch
11 september 2010

Zorgeloos of zorgloos.

Als heel klein meisje zal ik best wel een tijdje zorgeloos zijn geweest, dat hoort bij hele kleine meisjes. Maar echt herinneren kan ik het me niet. En als volwassene was ik maar zelden vrij van zorgen.

Zorgeloos, het klinkt als dansen onder een waterval, als smullen van een suikerspin, als vrijen met plezier, als spontaan hardop lachen. Als stoeien met mijn kinderen en dansen op de feria. Die momenten herinner ik me nog wel. Momentopnames die, terwijl ik dit schrijf, opnieuw als beelden in mijn hoofd geprojecteerd worden. Ik lach wel graag en kan ook met plezier huilen, ik ben geen zorgelijk type.
Maar ik maak me wel zorgen, vooral om De Zorg. Zorg die ik al 40 jaar beroepsmatig verleen en al langer in de privésfeer. Daar ben ik niet zorgelijker van geworden, wel kritischer, op De Zorg.

Wat is nu eigenlijk De Zorg? Of beter gezegd, wat is er nog over van De Zorg?
Even op een rijtje:
Thuiszorg: triest om te zien waar het geld voor gebruikt wordt. Sponsoring van voetbalclubs en bonussen voor de zogenaamde topfuncties, hoe meer je de boel in het honderd laat lopen hoe beter je oprot premie. Minuten tellen hoeft dadelijk niet meer, je krijgt een x pakket, big deal voor de verzekeraar. Gelukkig is de wijkgebonden zorg in opkomst en is er weer sprake van zelfsturende teams.
Instellingszorg Somatisch: nog triester en oprotpremies zijn nog salarissen van een kwart miljoen per jaar en dus geen handen aan het bed. Ongewassen lieve oudjes en zichzelf voortslepende rolstoelgebruikers. Langdurig verpleegden met zijn vieren op een zaaltje. Geestelijk en lichamelijk gehandicapten overgeleverd aan de willekeur van het politieke inzicht. De 36 uur werkende jongeren die zo 6 dagen spitsuren werken tegen een hongerloon.
Instellingszorg Psychiatrisch: Wachtlijsten voor mensen met behoefte aan crisisopvang overgeleverd aan de politiek, zwervende patiënten. Forensische patiënten die ineens geld opleveren voor de instelling en een vette lease bak voor een enkele directeur. Onvoldoende therapeuten en medewerkers.
Ziekenhuiszorg: het ene ziekenhuis moet nog mooier dan het andere en de bereikbaarheid gaat oplopen tot meer dan 45 minuten: 9 x de tijd die er staat voor een zinnige reanimatie. Tekorten aan kundig personeel.
Huisartsenzorg: het is onmogelijk om die over een kam te scheren, waar de ene huisartsenpost zich driemaal in het rond werkt, delegeert de ander bijna alles aan de assistenten, met alle gevolgen van dien. Gebrek aan communicatie van en met specialisten.
Jeugdzorg: Angst overheerst en het communicatielijntje met de werkelijkheid is verworden tot een schamel gerafeld draadje. Lastige pubers zijn gevangenen, 3 keer verkassen van pleeggezin naar pleeggezin voor peuters is niets. Toezicht is verworden tot een op afstand kijken naar.
Asielzoekerzorg: daar hoef ik even niets over te zeggen, de dood van de vrouw op de matras bij de balie van het centrum was daar het gevolg van. Weet u het nog?

Ach, en er is natuurlijk nog veel meer toe te voegen aan de lijst. Elke dag staan de media vol gruwelberichten.
Ouderen die liever dood willen dan naar een verzorgingshuis. Artsen zonder de benodigde kwalificatie (of met een bekende diskwalificatie) die ernstige brokken maken. Verpleegkundigen die jaren onnodig in een cel zitten. Verkrachters en mishandelaars onder het personeel. Patiënten die eenzaam sterven, verhongeren in ziekenhuizen en centra, patiënten met weinig voorkomende ziektes die het zelf maar moeten uitzoeken. Mensen met chronische aandoeningen die nog meer ellende in het vooruitzicht hebben………… moet ik verder gaan?
De onverzorgde Zorg is verworden tot zorgloos en de politiek lijkt zorgeloos toe te kijken.
Een demissionair Kabinet doet nog even wat zorgvuldig stuntwerk en van de eventuele PVC verzameling hoeven we geen verbetering te verwachten, zeker niet wat De Zorg betreft.

En ik?
Ik ben zorgelijk over De Zorg.






©Gavi Mensch
Nederland BV, 27-8-2010


Update: de waarschuwingen vanaf de werkvloer zijn jarenlang in de wind geslagen. Nu is het 1 voor 12.
https://nos.nl/artikel/2221906-vacatures-in-de-zorg-nemen-toe-de-rek-is-eruit.html



.

Nooit meer zorginstellingen!

Geen zorginstellingen meer, weg ermee!

I have a dream!
Ik wil dat alle zorginstellingen ophouden met zorginstelling zíjn.
Hoe?
Hier volgt een praktische en begrijpelijke oplossing in de zorg voor ouderen en langdurig zieken:

Met de zorginstelling waar ik het laatst gewerkt heb als voorbeeld, laat ik hier eerst zien hoe het komt dat er binnenkort geen zorgverlening meer is:
De zorginstelling belooft zorg voor zieke en gezonde ouderen, (voorheen bejaarden- en verzorgingshuizen), geestelijke gezondheidszorg voor ouderen, voor o.a. mensen met dementie, zorg voor langdurig zieken, (voorheen verpleeghuis), herstelzorg en terminale zorg. Er zijn gemengde huizen, een hospice en men beheert verder aanleunwoningen en andersoortige 'zelfstandige units'. Kortom er is veel onroerend goed, waar mee gesjoemeld wordt, niet alleen hier, de berichtgeving over deze praktijken is onthutsend. Zoals ook de berichtgeving over de praktijken van de vastgoedzorgverleners, premie en bonuswerkers, geld ontnomen aan de zorgverlening van de zorgvragers.
Het financieel kort gehouden en wisselende zorgpersoneel: verzorgenden, helpenden, verpleegkundigen, huishoudelijke medewerkers en artsen, paramedische diensten etc. hebben zich te voegen naar de briljante ideeën van zorgmanagers die geen idee hebben van directe zorgverlening. De bewoners en patiënten hebben ook niets in de melk te brokkelen.
Het voorstel van Ben Stoelinga ( zie voetnoot) past uitstekend in wat ik hieronder voorstel om te doen met de bovengenoemde zorginstelling.

Het plan:
-Geen (AWBZ)subsidie meer (in welke vorm dan ook) uit de zorgpot voor deze instelling. Alleen de zorg wordt nog betaald.
Men kan thuis blijven of eventueel een aangepaste kamer of een unit huren in de instelling en zelf bepalen welke zorg men wil.
-De zorgwerkers werken in kleine zorgteams, waarbij zij in overleg met de cliënt de zorgverlening afspreken en leveren. De buurt/wijkzorg is hiervoor een goed voorbeeld. Korte lijnen naar de zorg, korte lijnen naar de zorgverleners. Iedereen is verantwoordelijk, één coördinator/administrateur per team en een paar laptops/PC's/iPads zijn voldoende.
-Het verzorginghuis van nu wordt dan makelaar (dat waren ze vaak al) en kunnen de units verhuren aan patiënten of patiëntengroepen, dicht bij de plaats waar deze zorgvragers altijd gewoond hebben. Dat levert meer mantelzorg op en meer sociale netwerken en veel minder desoriëntatie en vereenzaming van bewoners en patiënten.
-De zorg wordt in onderling overleg met elkaar en de zorgvrager geregeld, de financiering is dan ook enkel en alleen voor de zorg.
De enorme hoeveelheid geld die nu gaat naar nutteloze functies van managers en submanagers, coördinatoren en subcoördinatoren, unitmanagers en clustermanagers, staffunctionarissen, directeuren en raden van Bestuur en Toezicht zijn dan overbodig. Een woonruimte wordt gehuurd, waarbij de verhuurder de gewone huur berekent aan de zorgvrager, die daarvoor eventueel huursubsidie aan kan vragen. De directeuren zorg blijken veelal veelal ook andere functies zoals een eigen praktijk of leerstoelen te hebben en kunnen zich beschikbaar houden voor bijscholingen en zijn verder niet noodzakelijk. De rest van de directies moeten het hebben van de afdeling gebouwenbeheer.
De huurprijs per kamer of gedeelde huisvesting wordt bij de wet vastgesteld, dat gebeurt nu al bij de huurprijsbepaling voor een woonruimte, die regelgeving hoeft dus niet opnieuw uitgevonden te worden.

In praktische zin:
Dhr. A, rolstoelafhankelijk en meerdere lichamelijke disfuncties heeft een kamer in de zorginstelling. Hij kan nu in die kamer niets zelfstandig, niet draaien of keren met zijn rolstoel, er is geen plafondlift, geen geoutilleerde badkamer. Dat moet dus veranderen.
Hij moet een aangepaste woonruimte hebben, daar zorgt dan de instelling voor. Hij kan kiezen of hij een soort tafeltje-dek-je wil of dat hij samen met zijn echtgenote eet. Deze unit is voor twee personen geschikt en bestaat uit woon- en slaapkamer, eventueel een logeerkamertje en badkamer en keuken, alles drempelvrij en aangepast aan de noodzaak om de patiënt zo zelfstandig mogelijk te laten leven. De huurprijs is als van een normale (of focus)woning.
Er is 24/7 verzorging en verpleging in te huren. Geen prijsafspraken daarover, er is geen verpleegprijs slechts de gewone tarieven voor (wijk)verpleging/verzorging, paramedici en huisarts/geriater.
Voordelen: Meneer A is een bewoner met een zorgvraag en belemmeringen. Hij wordt 's morgens en 's avonds verzorgd door verzorgenden, krijgt voor technische zorgzaken de verpleegkundige, zorgverleners die ter plekke op de pc van de patiënt ook hun rapportage doen. Ze overleggen met elkaar en de geriater/huisarts en de paramedische diensten. Huishoudelijke hulp wordt eventueel door de patiënt zelf geregeld.
Voor deze zorgverlening krijgt elke patiënt een zorgbudget naar aanleiding van een ZZb (zorgzwaartebepaling), de gezamenlijke zorgverleners stellen deze vast in overleg met de patiënt en  kan regelmatig naar boven of naar beneden bijgesteld worden.
Ik vergelijk even de toekomstige kamer van Dhr. A met de plek in de zorginstelling. Wat mist hij als zelfstandig wonende in vergelijk met bewoner van een zogenaamde zorginstelling? Niets.

Wat is er dan aan overbodigs aan de zorgverlening weggevallen?
De directeur facilitair bedrijf (technisch, onderhoud en beveiliging) en diens secretariaat. (valt onder gebouwen en niet onder zorg)
De directeur algemene zaken(?) en diens secretariaat. (Valt onder de woningstichting en niet onder zorg)
De coördinatoren, de cluster, locatie- en unit managers, met bijbehorende secretariaten. (hebben allemaal niets met de zorg van doen)
De directeur medische en paramedische diensten en diens secretariaat. (niet nodig, de zorgverleners hebben een zelfsturende groep)
De eerst verantwoordelijken (Elke zorgverlener is verantwoordelijk voor de te verlenen zorg aan zijn groep patiënten)

Wat scheelt dat?
Ik gok(, ik heb geen harde financiële gegevens slechts meer dan 30 jaar ervaring in diverse takken van de zorg) dat de 'zorgprijs' met 75 % naar beneden kan.
De grootste salarisuitgaven komen namelijk uit bovenstaande groep.

Even wat rekenwerk:
Eén zorgbestuurder slikt al gauw 15 jaarsalarissen van zorgverleners op.
Vergelijk:
Jaarsalaris van zorgbestuurder: 240.000 euro zonder meer, d.w.z. exclusief de (lease)auto, de chauffeur, de secretaresses, de facilitaire zaken, de 'lunchbonnetjes', de bonus en ontslagpremie, etc. De totale onkosten voor het 'bestaan' van zo'n voor de zorg onnodige bestuurder loopt al gauw tegen de 500.000 euro.
Jaarloon verzorgende: rond de 28.000 per jaar. Jaarloon van verpleegkundige: rond de 36.000 per jaar
Gemiddeld 32.000 per jaar

Dat betekent in de praktijk dat je in een zorgsituatie waarbij je kiest voor alleen het betalen van de verleende zorg buiten het vastgoed en de faciliteiten, al snel 15 mensen meer aan het werk kunt zetten voor hetzelfde geld. Dit zou dan ten goede komen aan de AWBZ pot, de zorgpremie-toeslag, het verbeteren van (bij)scholing en de salarissen van de zorgverleners. Want als die (bij)scholing niet op een hoger peil komt en de salarissen niet verbeterd worden, kunnen we binnen afzienbare tijd de zorg wel afschaffen wegens gebrek aan (kundige) mensen.
En dan heb ik het alleen nog maar over de zorgbestuurder. De directie en managers en aanverwante vergaderaars, die geen directe zorg verlenen, halen in een instelling nogmaals de salarissen van 15 zorgverleners uit de zorgpot.

Zomaar even 30 mensen erbij!
Dat betekent voor Dhr. A.:
dat hij de regie over zijn leven en welzijn weer in eigen hand kan nemen,
dat hij elke dag onder de douche kan,
dat er altijd mensen zijn om op de persoon afgestelde zorg te leveren,
dat hij eventueel in zijn eigen omgeving en misschien wel in zijn eigen woning kan blijven,
dat zijn relatie gewoon in stand blijft,
dat het leven van de mantelzorg gewoon doorgaat,
dat de hulp bij vooruitgang, het herstel of de intensieve of zelfs palliatieve zorgtaken die hij nodig heeft, ook geleverd kunnen worden.
Gewoon betaald uit de AWBZ pot en de aan de zorgverzekeraars betaalde premies.

Waar zijn we dan nu nog steeds mee bezig? Wat een getob en wat een politieke kwesties. Wat een ellende voor zorgvragers en zorgverleners.
Nooit meer zorginstellingen? 
Precies, prettig terug naar af......... met de mogelijkheden en de wetenschap van nu!




©Gavi Mensch
Nederland BV, 30-8-2010.



Met dank aan de aan te bevelen artikelen van o.a.:
Hans Hoogerheide en Ad de Jongh, 'Zo hou je ouderenzorg betaalbaar’ http://www.zorgwelzijn.nl/web/Meningen/Opinie/Opiniepagina/Zo-hou-je-ouderenzorg-betaalbaar.htm.
 Ben Stoelinga, adviseur bij Vilans, kenniscentrum voor de langdurende zorg en zijn opinie op persoonlijke titel. http://www.zorgwelzijn.nl/web/Actueel/Nieuws/Opinie-Nooit-meer-zorgorganisaties.htm
Buurtzorg, een natuurlijk alternatief voor de thuiszorg in Nederland. http://www.buurtzorgnederland.com/
WMO voorzieningen, PGB en woningaanpassing. http://www.wmo-ingang.nl/index.php?id=464

UPDATE:  http://www.bobadvies.nl/nieuws/uw-oude-verzorgingshuis-biedt-kansen-bob-advies-helpt-u-de-juiste-keuzes-te-maken/
.

De patiënt moet meer gaan betalen, volgens Vermeend en van Boxtel

Patiënten zullen in de toekomst veel meer zelf moeten betalen voor hun zorg. Dat stellen de oud-ministers Willem Vermeend (PvdA) en Roger van Boxtel (D66) in het boek 'Uitdagingen voor een gezonde zorg'. Vermeend is oud-minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en tegenwoordig onder meer bijzonder hoogleraar.*1.  Van Boxtel was minister van Grootstedenbeleid en Integratie. Tegenwoordig is hij topman bij zorgverzekeraar Menzis.*2.  Volgens de twee oud-bewindslieden zijn eigen betalingen in veel andere Europese landen veel meer ingeburgerd dan in Nederland.*3.  Nederlanders betalen op dit moment een eigen risico van 165 euro per jaar als ze een beroep doen op de gezondheidszorg.*4.  Bezoeken aan de huisarts en bijvoorbeeld verloskundige zijn daarvan uitgezonderd.*5.  De bedoeling van de regeling is dat mensen door de eigen betalingen kostenbewust worden en minder snel naar de dokter stappen.*6.  Maar diverse onderzoeken wijzen uit dat de meeste Nederlanders helemaal niet in de gaten hebben dat een bezoek aan het ziekenhuis, fysiotherapeut of apotheker extra geld kost,*7.  laat staan dat ze zich laten afschrikken door de kosten. De twee oud-ministers verwachten dat 'forse' en 'aanzienlijke' eigen betalingen wel een remmend effect*8.  zullen hebben. Ze noemen geen concrete bedragen, maar verwijzen naar berekeningen van het Centraal Planbureau,*9.  die uitgaan van 775 euro per verzekerde per jaar. De twee ministers zeggen dat de eigen betalingen nodig zijn om de gezondheidszorg voor de toekomst betaalbaar te houden. Wel moeten de lagere inkomens worden ontzien, bepleiten ze.*10.  Een nadeel van een inkomensafhankelijk stelsel van eigen betalingen is dat het veel administratieve rompslomp met zich meebrengt. Het tweetal vindt daarom dat de regeling door de Belastingdienst moet worden uitgevoerd. Die kan dan meteen de chronisch zieken en mensen met een lager inkomen fiscaal compenseren.*11.  Maar er moet, naar de mening van de oud-bewindslieden,*12   veel meer gebeuren om de gezondheidszorg voor de toekomst gezond en betaalbaar te houden. Zo vinden ze dat een volgend kabinet zich moet buigen over de wenselijkheid van dure medische behandelingen voor de groep zeer oude patiënten.*13.  Die behandelingen kosten vele tienduizenden euro's per geval en leiden naar hun mening tot "een (zeer) beperkte verlenging van het leven"*14.  En de twee oud-politici*15.  vragen zich bovendien af of die verlenging een acceptabele kwaliteit van leven oplevert voor de betrokken patiënt.*16.       
Bovenstaande tekst deels overgenomen van Skipr en ANP

*1. Heel bijzonder, Vermeend, een PvdA man, met een verzorgd hart, goede nieren en een florissante baan, makkelijk kletsen zou ik zeggen. Kom maar weer van je voetstuk af!
*2. van Boxtel, preekt lekker voor eigen parochie, verbonden aan een zorgverzekeraar, een prettig salaris ( verwed ik het mijne onder) waar de zorgpremies naar toe gaan, zo kan ik het ook.
*3. Er zijn veel landen waar de gezondheidszorg nog werkt als bij ons vroeger: een Volksverzekering, waar je alleen kleine bijdrages betaalt voor de generieke medicatie en luxere extra's.
*4. Nederlanders betalen twaalf maanden zorgverzekeringspremie (natuurlijk ook degenen die geen gebruik maken van de gezondheidszorg) én 165 euro eigen bijdrage. De basis, voor degenen die geen zorgtoeslag krijgen, is al ruim 1650 euro per jaar, voor de meesten meer dan een netto maandsalaris, heren!
*5. Voor de verloskundige moet je een aanvulling hebben op je basispakket. En liefst voor de conceptie.
*6. En stel dat je bewust bent van de kosten die ziekte met zich meebrengen, krijg je dan zoiets van: 'Jeetje, nou ik wil de maatschappij niet op kosten jagen, ik ga maar niet naar de dokter.'? Hoeveel onzin krijg je in een boek gestopt?
*7. Nederlanders zouden niet weten wat de kosten zijn van bijvoorbeeld de fysiotherapeut of het ziekenhuis? Nederlanders zijn dom? Of is een deel van de burgers door de overheid héél slecht voorgelicht, heren ex-politici! Eén menukaart met vaste prijzen zou genoeg moeten zijn, maar ja, die marktwerking hè... Nu doet iedereen wat hij zelf wil en nooit voor minder. Alles heeft een prijs, tarieven zichtbaar 'vastzetten' is een absolute noodzaak.
*8. Die eigen bijdrage weerhoudt al heel veel mensen van het gaan naar de dokter of het kopen van medicatie. Hetgeen de gezondheid bevordert, natuurlijk! En daarna maar lekker klagen over *13.
*9. De ludieke bezuinigingsvoorstellen van het CPB hebben we allemaal gelezen, verzonnen op een vrijdagmorgen door ambtenaren die snel naar huis wilden.
*10. Er zijn ook al aardig wat mensen die een schuld hebben aan de zorgverzekeraar om die reden. Het is dus larie wat de beide heren stellen.
*11. Eerst betalen (waarvan dat is nu de vraag niet) en als alle papieren ingevuld zijn krijg je er misschien nog wat van terug.( tja dat remt ook, zeker voor mensen die niets kunnen missen voor vooruitbetaling of ouderen die al dat 'digitale' papierwerk niet meer zelf kunnen doen).
*12. Oud-bewindslieden zoals deze twee kunnen beter bewindslieden blijven, dan zijn ze in ieder geval beter controleerbaar. Dat wil zeggen, als ze niet in achterkamertjes verdwijnen om 'handjeklap' te doen.
*13. En we zijn natuurlijk niet het enige land dat vergrijst. Maar als je gezonder oud had kunnen worden was dat natuurlijk wel makkelijk geweest. Zie *8.
*14. Gelukkig hebben de kleinzonen Vermeend en van Boxtel ook nog een mening over hoe lang iemand mag leven met behoud van kwaliteit van leven.
*15. Rest de vraag of beide heren dit ook beschreven zouden hebben als ze een leven lang een simpel salaris hadden 'verdiend' en nu zo tegen de 60 waren geweest met hier en daar een slijtage-mankementje: oude politici in plaats van oud-politici.
*16. Heren, u belemmert mij in mijn opdracht. En dat neem ik u zeer kwalijk!
Als verpleegkundige heb ik namelijk een belofte afgelegd:

Ik beloof dat ik mijn beroep als verpleegkundige op een verantwoorde en betrouwbare wijze zal uitoefenen.
Dat betekent:
•dat ik zorgvragers goed zal verzorgen, hun lijden zal verlichten en hen zal helpen de best mogelijke kwaliteit van leven te realiseren
•dat ik de belangen van de zorgvragers centraal stel en bij de zorgverlening zoveel mogelijk rekening houd met hun opvattingen
•dat ik de zorgvragers geen schade zal toebrengen
•dat ik geheim houd wat mij in vertrouwen is verteld of wat mij ter kennis is gekomen en waarvan ik kan begrijpen dat het vertrouwelijk van aard is
•dat ik mijn eigen kennis en vaardigheden en die van collega's zal bevorderen
•dat ik de grenzen van mijn deskundigheid en verantwoordelijkheid erken
•dat ik mij inzet voor een goede samenwerking met andere zorgverleners
•dat ik mij, binnen het kader van mijn beroepsuitoefening, inzet voor de bevordering van de volksgezondheid en het welzijn van de samenleving
•dat ik het beroep van verpleegkundige/verzorgende* hoog houd
•dat ik de beroepscode van verpleegkundigen en verzorgenden als leidraad voor mijn handelen zal gebruiken
Dat beloof ik!

Ave! Morituri te salutant!



©Gavi Mensch
Nederland BV, 22-8-2010



Update juni 2014: Zie mijn tussen 2010 en 2014 geschreven Zorgblogs Het wordt alleen maar erger!

.

We zijn er bijna

In Italië de Liga Norte, Forza Nova, AS en AN
In Hongarije de Jobbik partij
In Spanje Fuerza Nueva en een deel van de Partido Popular
In Oostenrijk de FPÖ
In Frankrijk Front National
In België het Vlaams Blok
In Duitsland de NDP en de PVU nu de Die Soziale Heimatpartei
In Denemarken de Volkpartij
In Noorwegen de Fremskrittspartiet
In de UK de BNP
In Roemenië de PRM
In Bulgarije Atakar
In Polen de Liga Prawicy Rzeczypospolitej
In Nederland Forza, Ton en NVU
En natuurlijk PVV-club, met vriendjes in Vlaanderen Frankrijk en USA.

Zomaar wat erg rechtse partijen om ons heen, waarbij het 'politiek' gezien  min of meer (en vaak meer méér dan min ) draait om een heftig soort nationalisme en een fikse afkeer van buitenlanders én van het sociale gedachtegoed.
Ik ben natuurlijk van 'net na de oorlog' en heb die schrik van de Tweede Wereldoorlog nog ergens in een gen zitten. Opgegroeid met de verschrikkelijke verhalen van de Holocaust die aan zoveel 'niet ariërs', joden, zigeuners, geestelijk en lichamelijk gehandicapten het leven heeft gekost. En bovenop die miljoenen ook nog eens de grote hoeveelheid mensen die ooit als een kind door een moeder voorzien zijn van een schone luier: de militairen en de doden door het oorlogsgeweld.

We zijn er bijna, we zijn bijna weer terug bij af, bijna weer in de tijd van toen, zo'n 75 jaar geleden. De geboortejaren van mijn ouders vallen in die periode. Jarenlang hebben ze de stiekeme opkomst van de extreem nationalistische partijen moeten ervaren, jarenlang tot na '45. En daarna is men begonnen met de wederopbouw van alles wat afgebroken was. Wederopbouw zoals in 'van de grond af optrekken', uit het niets. Jarenlang armoede, jarenlang alles op de bon. Vreselijk hard gewerkt, veel afgedragen. Veel bijgedragen en veel toegevoegd. Voor niks! Alles voor niks!

Want we zijn er bijna weer.
Ik moet me met hand en tand verzetten tegen de opkomst van het kwaad, de egocentriciteit, het racisme, het fascisme….
Tegen de domme zinloze haat; de domme haat die domme haat in de hand werkt.

Ik moet er iets aan doen en ik weet niet hoe!

En Niet alleen Europa zit vol met haatzaaiende egoïsten, Azië lust er ook wel pap van en kan met een gerust hart op de koffie bij de Amerikaanse Teaparty. Australië heeft zijn eigen extreme groeperingen net zoals Zuid Amerika. En in veel Afrikaanse republieken heerst de alleenheerser van het moment, bepaald geen sociaal denkende jongens.

Haat, voortkomend uit projectie van de eigen dagelijkse problemen, uit onwetendheid, uit jaloezie, uit domheid……
Het komt voort uit onvrede, terwijl men vaak niet echt iets te kort komt. Het komt voort uit een ander niets gunnen. Het komt voor in alle lagen van de bevolking met of zonder godsdienst achtergrond.

We laten het weer gebeuren, ons verstand staat blijkbaar op nul! Houden zo….?

We zijn er bijna.



©Gavi Mensch
Nederland BV, 21-8-2010





Update:  18-4-2013: VVD, PVV, SGP, 50Plus én PvdA = Rechts,ultra rechts, relirechts en oud rechts én nieuw rechts,   kortom we zijn er bijna.

Update 5 mei  2013: Ondertussen zijn  er al weer heel wat groeperingen bij, zoals de Gouden Dageraad in Griekenland en zelfs leden van de Spaanse regering met een verleden in de ultrarechtse Falange en Fuerza Nueva en  niet te vergeten, de ultrarechtse conservatieve bewegingen in Rusland en Frankrijk.

Update 28-9-2013: http://blogbedenkingen.skynetblogs.be/archive/2008/03/11/14-definierende-kenmerken-van-het-fascisme.html

Update  10-4-2014 
via Petra Kramer en Marcus Delano 
Plus Folkeparti (Denemarken)
Sverigedemokraterne. (Zweden)
UKIP (UK)
We zijn er :
Updates: december 2017
https://nos.nl/artikel/2208499-baudet-sprak-vijf-uur-met-amerikaanse-racist-jared-taylor.html

https://www.trouw.nl/democratie/links-dilemma-in-hongarije-demonstreren-met-de-rechtse-jobbik-~af80ace8/

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2017/12/18/regering-met-extreemrechtse-fpoe-legt-de-eed-af-in-oostenrijk/

Zorgroverij

Ik klaag vaak over de exorbitante bedragen die uitgegeven worden in de zorgsector en jammerlijk genoeg gaat het altijd over de eindverantwoordelijken.

Verantwoordelijk ben je voor je bedrijf, als manager of bestuurder, als je je werk doet en daarvan alle aspecten meeneemt. In de zorg praten we dan onder meer over aankoop en inkoop, over inkomsten en over verdeling van budget, over HR en over onderhoud van materialen en locaties. Over overleg en klantenwerving. En over de salarissen van de managers en de raad van bestuur en de toezichthouders.

Ben ik nog iets vergeten?
Het zal best, het is al weer een tijdje geleden dat ik management studeerde en ik moet zeggen dat ik in de praktijk nooit veel heb terug gezien van wat ik destijds leerde. Die verantwoording voor het reilen en zeilen is me wel bijgebleven.

Maar vandaag de dag heeft elke zorginstelling een ludieke afdeling financieel beheer, met een manager, een afdeling inkoop, restauratie en catering met eigen manager, schoonmaak met manager, een technische dienst met manager een afdeling Human Resources met eigen manager, verzorgings en verplegingsdienst met locatiemanagers, stafmedewerkers, unitmanagers en zorgcoördinatoren. Die doen allemaal hun werk en leggen verantwoording af aan de zorgbestuurders, direct of indirect.

Cartoon René Krewinkel aka  KrewinkelKrijst

Ben ik hier nog iets vergeten? Vast wel!
Ik zie het al, het bedrijf, de instelling, wordt bevolkt door mensen die allemaal een zorgpremie betalen en belasting, geld dat geïnd wordt door de zorgverzekeraar en de overheid. Verder zijn mensen niet zo belangrijk in de zorgsector.
O ja, ik heb toch nog wat mensen gevonden: een groot deel van de geldschieters (in de wandelgangen ook wel cliënten of patiënten genoemd) worden persoonlijk verzorgd door een handje vol helpenden, verzorgenden, verpleegkundigen en (para)medici die op de loonlijst staan.



Leest u even mee terug?
De cliënten/patiënten betalen voor zorg, de zorgvrager worden verzorgd door het hierboven genoemde handje vol zorgverleners. Daar draaide het om, toch? Deze zorgverleners zorgen ervoor dat de patiënten en cliënten, wat hen betreft, krijgen waar ze voor betalen, zo werkt dat!
En wat blijkt? Dat deze twee groepen dus de inkomsten genereren. Vraag en aanbod. De een betaald en de ander ( die ook vast betaalt ) levert het product. Het werk levert geld op en het geld levert zorg op. Een simpele wet van commerciële uitwisseling. Ik koop en betaal en ik krijg daar iets voor terug.
Helaas is het dus niet waar. De patiënten/cliënten krijgen maar een kleine compensatie voor hun afdracht. Verzorging, verpleging, de dokter en de fysio, de logopedie en de psycholoog, om maar wat te noemen.
Ik kom als verpleegkundige maar even terug op wat verzorgenden, helpenden en verpleegkundigen 24/7 doen. De patiënt/cliënt waar voor zijn geld geven, net zoals op de markt of in het warenhuis. Met dat geld worden dus alle diensten betaald, helaas in de laatste plaats de directe diensten aan het bed, terwijl die zorgverleners daar wel hun best voor doen. Ze verdienen dus ook het geld voor de niet zorgverleners bij elkaar.

Even een klein voorbeeldje: minuten registratie ( gaat er gelukkig een beetje uit, maar is er nog steeds in de thuiszorg).
Globaal en even simpel uitgelegd komt het hier op neer:
Mevr. J. krijgt naar aanleiding van de ZZ ( geïndiceerde zorgzwaarte) 30 minuten zorg per dag, dat heeft een slimme vogel zo berekend. Verpleegkundige A en verzorgende B verdelen dat in respectievelijk 10 en 20 minuten. Om Mevrouw te kunnen helpen met douchen is de verzorgende al minstens 40 minuten kwijt. De wondbehandeling kan ook niet in 10 minuten en wordt dus om de dag gedaan. Mevrouw krijgt dus één douche beurt per week en een dag minder zorg. Haar medicatie wordt apart verrekend met de apotheek.

Nog een voorbeeldje:
Dhr. P ligt in een verpleeghuis op de afdeling psycho-geriatrie en krijgt daar behalve zorg ook eten en drinken en medicijnen (op naam en via de apotheek). Op een unit van 30 mensen lopen zes verzorgenden en helpenden en één persoon in de keuken,
Iedereen moet geholpen worden met wassen en aankleden en iedereen moet voor 10 uur zijn ontbijt hebben. Alle wonden moeten verbonden zijn, de medicijnen gedeeld en gegeven, de verdeling is dus 1 op 5, gedurende enkele uren. Er zijn verzorgenden die na de ochtendspits weg gaan en voor de avondspits komt er een nieuwe ploeg van één of twee voor enkele uren werken. Ook hier gaat Dhr. P. slechts één maal per week onder de douche, er is één douchedag voor elke patiënt.
30 patiënten eten geven met 6 man personeel betekent dat men 2 patiënten tegelijk probeert te helpen zodat ze de warme maaltijd nog enigszins warm naar binnen krijgen op de afgesproken tijd. Dat betekent dan weer dat men vroeg begint met het eten geven en laat eindigt. Tijdens de lunchpauze is er even geen werk, dan gaat het personeel de meegebrachte boterham eten, "ze zijn nooit op de afdeling en zitten altijd aan de koffie", hoor je dan. Eten doen ze weliswaar in hun eigen tijd, van een 8 urige werkdag wordt er maar 7,5 betaald. Wie niet tijdens dat halve uur gaat eten heeft pech gehad.

De verpleegkundige werkt alleen: 1op 250 patiënten en geeft ook nog eens de urgente verpleegkundige thuiszorg voor de zelfstandige units en verzorgingshuizen in de buurt, eigenlijk 1:500 dus.
De ziekenhuizen zijn een verhaal apart, daar wil ik het even niet over hebben.

Maar in het algemeen is het een duidelijke situatie: wie betaalt krijgt maar voor een klein deel van dat geld zorg. En wie zorgt, krijgt maar een bitter-klein salarisje.
En wie de verantwoording zogenaamd heeft gaat voor hij of zij naar huis gaat, nog even borrelen, slaat in het weekend zijn golfballetje of heeft haar wellness sessies. Dat kan makkelijk van het salaris dat ze "krijgen" en dat dus uiteindelijk verdiend "geworden" is door de "onderlaag" zoals dat heet in managers vakjargon.

De rest van het geld wordt opgeconsumeerd door alle bijkomende functies, die van de medewerkers van de "niet directe zorg afdelingen" en….jawel daar zijn ze dan de enorme hoeveelheid managers en bestuurders!
In een van mijn banen was het zo erg dat de verhoudingen als volgt lagen:
Verzorging verpleging en directe paramedische zorg 1 op 7 (cliënten),
Managers en coördinatoren 1 op 7 (medewerkers). Ondersteunend personeel (HR, facilitair, financiële administratie ed.): 1 op 10.

Er klopt dus geen hout van en de hele gezondheidszorg moet snel op de schop.
Patiënten worden maar matig verzorgd, hetgeen niet ligt aan de zorgverleners, die ook maar matig betaald worden (reden waarom er weinig zijn, de verantwoording voor al die mensenlevens komt niet tot uitdrukking in de vergoeding voor het gedane werk).

Er is een overvloed aan zuigers en graaiers, onverantwoordelijke verspillers die het door ons allen opgehoeste geld in eigen zak laten glijden en geen greintje gewetensnood hebben. Dit vind ik misschien nog wel erger dan mijn simpele salaris! Ze vinden allemaal dat ze recht hebben op de douchebeurten van Dhr. P. en Mevr. J.; hun pyjamadagen zal hen worst zijn, hadden ze maar niet ziek moeten worden of hadden ze maar door moeten leren, voor manager of zorgbestuurder.
Dan hadden ze nu niet in zo'n mensonterende situatie gezeten. Eigen schuld.

Nee, ze hebben geen tijd voor commentaarde zorgbestuurders; de (vette lease)auto met chauffeur (die ze ook al niet uit eigen zak betalen) staat te wachten om hen naar een meeting met collega graaiers te brengen in een duur hotel met zwembad en 6 gangen diners!
Het kan ook anders, ik weet het zeker!
De bestaande zorgnota's moeten leeg geschud en in de vuilnisbak en er moet een geheel nieuw beleid komen.
Er zijn geen links of rechts zieken, er zijn alleen zieke en zorgbehoevende menschen, die betalen voor zorg en die ook moeten kunnen krijgen.

Nog even dit ter illustratie: een zeer kleine bloemlezing uit artikeltjes van de Volkskrant, het AD, Zorgvisie en Zorg en Welzijn:
-----Uit het jaarverslag van het CAK blijkt dat op 1 oktober 2009 directeur Marja van Goudzwaard is ontslagen. Zij krijgt een ontslag vergoeding van in totaal 875.000 euro.-----

-----Directeur Filia Kramp van Thuiszorg Groningen wil met de sponsoring laten zien dat haar organisatie er weer is. Thuiszorg Groningen maakte de afgelopen jaren zware tijden mee met het faillissement van moederbedrijf Meavita en een dreigende opsplitsing.-----

-----Omdat Corine Houtzagers tot 1 juli 2010 op de loonlijst van WWZ staat in verband met haar contractuele opzegtermijn, komt de vergoeding hoger uit. Gecombineerd met de reservering voor af te dragen sociale lasten inclusief een eindheffingregeling voor vervroegde uittreding, komt de vergoeding op 410.000 euro uit.-----

-----Het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht moet de vertrokken zorgmanager Adri van den Berg jaarlijks ruim 215.000 euro betalen terwijl hij er niet meer werkt. Van den Berg aankondigde aan vrijwillig te willen opstappen na een ruzie in de leiding van het ziekenhuis. Het totaalbedrag kan oplopen tot 1,2 miljoen euro voor “de zorgmanager wiens functioneren nadrukkelijk ter discussie stond”-----

-----De salarissen van de bestuursleden van het Admiraal de Ruyterziekenhuis (ADRZ). Bestuurders Pieter Vierhout en Bert Vos kostten het ziekenhuis in 2009 respectievelijk 367.162 en 384.982 euro.-----

cartoon Peter van de Wiel 

Het advies aan bestuurders lijkt te zijn: Bedenk van te voren welke zorg u gaat besturen, het kan zomaar een ton verschil uitmaken.




Deze zorgroverij moet nu echt stoppen!





Ik ga de discussie aan met iedereen die wat zinnigs te zeggen of te vragen heeft.
Hieronder is plaats maar het mag ook via de email: gavimensch@hotmail.com.




Update: 5-12-2012 De cartoons van KrewinkelKrijst en Peter van de Wiel

Update: 7 jaar later 24-10-2017: https://www.limburger.nl/cnt/dmf20170611_00041777/veel-zorgbestuurders-nog-boven-norm-van-181-000-euro


© Gavi Mensch
Nederland BV, 10-8-2010