De tulpstoel

Geen stoel om dagelijks op te zitten alhoewel de stoel stevig genoeg is. De zitting is ongeschikt voor wiebelkontjes.
Het oude plastic is overtrokken met de stof van een min of meer verwassen  kussensloop uit een ver verleden tijd, toen de was nog gekookt werd. De bloemen zijn er alleen maar mooier op geworden.

Van de stijve bruine stoel, waarvan het enige ondeugendheidje de onderuitsnijding van de rugleuning is, naar een klein ' kunstwerkje', is een kwestie van tijd op de dagen dat er geen kleinkindjes zijn.
Ik doe namelijk bijna alles op de eettafel. En ik heb hier geen helpende kinderhandjes bij nodig.

Na de eerste 2 verflaagjes, waarbij de kleur viarieerd van roze rood naar oranje rood, komt het inzetje van de rugleuning.
Met een speciale lijm wordt het inzetje bevestigd en daarna schilder ik de rafelige randen in de kleur van de rest. Ook de achterkant is voorzien van een tulp.

Daarna komt het aflakken in dit geval met een blanke lak spray. 

Volgende stap, het bekleden van de zitting. Niet te veel stof op de punten van de zitting anders past het niet meer.

Zo'n stoeltje neemt aardig wat tijd in beslag. Van het uitdenken hoe je het gaat doen, welke kleuren je gaat gebruiken, of het strak in de lak moet of rauw, tot aan hoe de bekleding te spannen zonder dat ie bij de eerst 'zit 'scheurt.

Naar dan, als alles past, mag de tulp stoel even in het voorjaarszonnetje!
Daarna mag mijn Tulpstoel naar de TEFAF.

Drie dagen fun en voldoening als het klaar is.



©GaviMensch
Maastricht, 17-3-2016


.

APK-angst

Maanden had ik gespaard voor de APK keuring en de eventuele daar uit voortkomende kosten. Met doodsangst reed ik mijn 14 jarige naar de garage, mijn Twingo, mijn trouwe vriendin. Een lekke band repareren, een afgebroken lampje en  een kleine beurt waren mijn onkosten geweest van het afgelopen jaar. Mijn menopauze autootje moest wel haast gebreken hebben opgelopen.

De jongeman die de sleutel en de papieren van mij overnam reed de auto naar binnen en kwam terug om mij een kop koffie aan te bieden. Vast voor de schrik, dacht ik. Ik dook en de regionale krant; Onno Hoes kan zich niet zo rot gevoeld hebben als ik daar in die garage koffiehoek.

Een doe-het-zelf-garagehouder, die iets niet zelf kon en daarvoor naar mijn garagist moest, zei me in Arabisch Maastrichts dat ik in het vervolg beter bij hem kon komen; dat was veel goedkoper en hij schoof me een visitekaartje toe.

Veel goedkoper. Vreemde concurrent, niet helemaal mijn stijl.

Ik had nog een praatje met de schoonmaakmevrouw, een dame met paars rode handen van het uitwringen van dweilen en sopdoeken. Ik dacht dat dat middeleeuws was maar nee dus.

Het duurde lang, erg lang; de kassa telde vast uurlonen bij elkaar op.

En opeens stond daar de jonge man om te vragen of hij iets mocht repareren.

Er zat iets los aan de vooras en dat moest vastgezet, iets met een pakking en een schroef. En het nummerplaatlichtje was doorgebrand. Bij het woord pakking zag ik mijn spaargeld ernstig verdampen.

Ik vroeg wat de kosten waren en hoorde iets 25 euro. Ik was heel erg opgelucht en riep dat dat er nog wel afkon. Toen de monteur wegwas, siste de doe-het-zelf-man dat ik dat lichtje er wel zelf had kunnen inzetten en dat van die vooras…daar kwam vast dat uur arbeidsloon nog bij. Een beetje domper op mijn feestvreugde maar ik grinnikte stoer en zei dat zelf de onderdelen kopen vast al veel duurder was.

Na een poosje kwam mijn monteur vertellen dat de auto klaar was. Met het hoofd tussen de schouders getrokken vroeg ik hoeveel het allemaal bij elkaar was. APK keuring én de kleine reparatie én een bon voor een autowasbeurt (inclusief winterbescherming, met de hand gewassen) en gratis gebruik van de stofzuiger, totaal €49, - negenenveertig euro ja!

Ik betaalde, gaf 5 euro fooi en kreeg een kerstpakketje mee, met daarin autopoetsdoekjes, autowellness, glasdoekjes en een kalender.

Ik heb de auto direct laten wassen, leuk, met flapslierten die als in een spookhuis over de auto trokken. Ramen waren weer doorzichtig, de lieverd deed ook de binnenkant en gaf me nog wat dashboarddoekjes

De finishing touch kwam na het stofzuigen, ik had dat al heel lang niet gedaan, namelijk een applausje van de wasmeneer en een vleugje 'nieuwe auto parfum'.

Even een kleine reclame voor deze aardige heren die mijn spaargeld in takt hebben gelaten:

http://www.autoserviceusa.nl/apk.htm

http://www.carwashusa.nl/

Gavi Mensch

Maastricht, 15-12-2015

.

Nisperos

Op mijn patio staat een nispero, een Japanse mispel, zelf geplant. Hij groei en groeit en stopt niet met groeien en vandaag of morgen moet hij afgezaagd worden omdat de wortels de tegels breken. Drie meter statige slanke boom uit een pitje, met zoveel fruit dat we niet weten hoe snel we het moeten plukken en rapen. De boom is lief lelijk en oersterk. Hij bloeit uitbundig in het vroege voorjaar en in mei zijn de nisperos rijp.

In het voorjaar behangt de jasmijn de stam en de takken met slingers, niet verwonderlijk dat het ook nog eens heerlijk ruikt onder de boom.

Bijen en wespen doen hun best om alles te bestuiven en pollen van hot naar haar te dragen. Het is een komen en gaan vanjewelste, naar de nispero van de achterburen vermoed ik.

Om te voorkomen dat ze te dicht bij mijn tafel komen heb ik een schaaltje met rijp fruit op het afdak naast de boom gezet. Ze houden zich keurig aan hun territorium en dat is maar goed ook want ik ben erg allergisch voor wespensteken.

Bijen en wespen zijn nog de weinige zaadverspreiders in dit land, verder is men tevreden met één twee of geen kinderen.

Mijn kleindochter en het zoontje van mijn vriendin zijn enthousiaste plukkers, ook al denk ik dat het eerder gaat om de steile hoge trap die ze mogen beklimmen.

Het blijft een uitzonderlijke luxe om voedsel in je eigen tuintje te hebben, zeker als het boordevol vitaminen en mineralen zit. In Nederland wordt het fruit verkocht onder de naam loquat maar het fruit komt uit de warme landen, hier overleeft de boom zelden in de tuin.

De nispero trekt zich niets aan van crisis en werpt uitbundig vruchten af voor de hele buurt. Dit jaar heb ik de buurkinderen nisperos laten plukken voor thuis. Ze eten ze onderweg al op, soms worden er van de grond geraapt voor jam. De pitten worden opnieuw geplant of gedroogd, daar kun je prachtige sieraden van maken. De enorme bladen van de boom worden onder de boom gegooid in het najaar. Met flink wat regen composteert dat snel.
We bespuiten niet, daar houden wij niet van en de bijen nog minder. 

Van de lelijke vruchten maken we siroop.
Weggooien doen we niets.

©Gavi Mensch

Jerez de la Frontera, 10-5-2013

All rights reserved 2013

.

Zichtbare leegte

Altijd een extra lege stoel, nog steeds.

Die van dochter werd die van moeder,

die van moeder werd die van grootmoeder,

die van grootmoeder die van overgrootmoeder.

Het kind dat overleefde is nu de grootmoeder,

met steeds meer kleinkinderen

en steeds meer lege stoelen,

niet minder maar meer gemis.

Nog altijd maak ik extra eten voor de onverwachte,

die nooit meer komt.

Opa heb ik nooit gekend, die stierf in de oorlog

En de familie Wijnberg en de familie Meijer.

Die stierven ook in de oorlog. 

En de ouders van Jansen en de kinderen van de Smid

Allemaal een onnatuurlijke dood gestorven.

Ik wilde zo graag eens koffie drinken met hen.

En vragen en antwoorden krijgen.

foto Maja Mischke

http://majamischke.wordpress.com/

Maar de leegte heerst, er zijn zoveel lege stoelen.........

Het is stil op straat.

Het is stil als je niet luistert naar schreeuwers.

©Gavi Mensch

4 mei 2013

Gastcolumn Janet I. Phobias and fears

As we progress into 2013, I want to thank you all for your educational e-mails over the past year.I am totally screwed up now and have little chance of recovery.

I can no longer open a bathroom door without using a paper towel, nor let the waitress put lemon slices in my ice water without worrying about the bacteria on the lemon peel.

I can't sit down on a hotel bedspread because I can only imagine what has happened on it since it was last washed.

I have trouble shaking hands with someone who has been driving because the number one pastime while driving alone is picking one's nose.

Eating a little snack sends me on a guilt trip because I can only imagine how many gallons of trans fats I have consumed over the years.

I can't touch any woman's handbag for fear she has placed it on the floor of a public toilet.

I must send my special thanks for the email about rat poo in the glue on envelopes because I now have to use a wet sponge with every envelope that needs sealing.

ALSO, now I have to scrub the top of every can I open for the same reason.

I can't have a drink in a bar because I fear I'll wake up in a bathtub full of ice with my kidneys gone.

I can't eat at KFC because their chickens are actually horrible mutant freaks with no eyes, feet or feather.

I can't use cancer-causing deodorants even though I smell like a water buffalo on a hot day.

Thanks to you I have learned that my prayers only get answered if I forward an e-mail to seven of my friends and make a wish within five minutes.

Because of your concern , I no longer drink Coca Cola because it can remove toilet stains.

I no longer buy fuel without taking someone along to watch the car, so a serial killer doesn't crawl in my back seat when I'm filling up.

I no longer use Cling Wrap in the microwave because it causes seven different types of cancer.

And thanks for letting me know I can't boil a cup of water in the microwave anymore because it will blow up in my face, disfiguring
me for life.

I no longer go to the cinema because I could be pricked with a needle infected with AIDS when I sit down.

I no longer go to shopping centers because someone will drug me with a perfume sample and rob me..

And I no longer answer the phone because someone will ask me to dial a number for which I will get a huge phone bill with calls to Jamaica , Uganda , Singapore and Uzbekistan ..

Thanks to you I can't use anyone's toilet but mine because a big spider could be lurking under the seat and cause me instant death when it bites my butt.

And thanks to your great advice I can't ever pick up a quarter coin dropped in the car park because it was probably placed there by a sex molester waiting to grab me as I bend over.

I can't do any gardening because I'm afraid I'll get bitten by the Violin Spider and my hand will fall off.

If you don't send this e-mail to at least 144,000 people in the next 70 minutes, a large dove with diarrhea will land on your head at 5:00 p.m. tomorrow afternoon, and the fleas from 120 camels will infest your back, causing you to grow a hairy hump. I know this will occur because it actually happened to a friend of my next door neighbors ex mother-in-law's second husband's cousin's best friend's beautician!

Oh, and by the way...

A German scientist from Argentina, after a lengthy study, has discovered that people with insufficient brain activity read their e-mails with their hand on the mouse.

Don't bother taking it off now, it's too late.

P. S. I now keep my toothbrush in the living room, because I was told by e-mail that water splashes over 6 ft. out of the toilet..

NOW YOU HAVE YOURSELF A SUPER SPARKLY DAY…

My eternal thanks goes to Mrs Janet I. for sending me most of these mails, incuding the text above. As a splendid friend should!

Gavi Mensch

14-3-2013

Gastpoëet Ton Broekhuisen

.

Vergeet je pijn / ik ben al onderweg / jouw zondag kan niet meer stuk / of ben ik verwaand als ik dat zeg?

Speciaal voor mij van Ton op zondagmorgen, ik leg het vast voor het nageslacht en een toekomst zonder zorgen.



Meer van dit moois op Typisch Ton 



GaviMensch:
3-3-2013


.

Zorgpolitie? Een reactie op...

Mevrouw J is mijn volgende patiënt. Ze woont in een prachtig appartement aan de rivier. Ze is achter in de zeventig en mijn opdracht is om haar een injectie en medicatie te geven en na het uittrekken van haar steunkousen het wondverband op beide scheenbenen te controleren. Haar helpen met omkleden en naar bed gaan, haar nog een wasbeurtje geven. Ze loopt slecht en gaat met een rolstoel van de woonkamer naar de slaapkamer. Er staat 15 minuten voor volgens het planblad, maar met deze ben ik dame waarschijnlijk een uur bezig, schat ik zo. 45 minuten verlies voor de zorginstelling.

Mevrouw J is de vrouw van een directeur, zo stelt zij zich voor. Ik stel mij alleen met mijn voornaam voor, mijn achternaam leidt in het stadje altijd tot vragen als: Ben je er een van….? Aangezien ik niet bij elke patiënt zin heb om van alles te horen over mijn familienaamgenoten, houd ik het bij mijn voornaam. Mevrouw J vertelt wel hoe vreselijk belangrijk haar man wel niet was en ik laat haar, zo gaat de tijd wat sneller. Terwijl ze doorratelt over recepties en de juwelen die haar man haar cadeau gaf, trek ik haar kousen vast uit, de wondverzorging moet ik van haar in de kamer doen. Ik pak een krukje: "Nee, die niet, dat was het voetenbankje van mijn man" en een ander krukje, "Voorzichtig dat u er niet doorheen zakt, u bent zo dik" en trek de kousen uit. Het verband eronder zit los en op de benen zitten bloederige schrammen. "Jeetje, was is hier gebeurd", vraag ik, "heeft u jeuk gehad?" "Ja", snauwt ze, "Jullie komen veel te laat!" Ik kijk naar de breinaalden op tafel en zie dat ze van de ouderwetse soort zijn, een beetje verweerd. Ik zie geen wol. "U hebt toch niet met de breinaalden geprobeerd te krabben?" De vrouw kijkt mij woest aan en kijkt dan uit het raam. Ik trek handschoenen aan en maak de wonden schoon met betadine, het is gelukkig allemaal oppervlakkig. Daarna verbind ik haar opnieuw. Dan pak ik de rolstoel.
Mevrouw begint aanwijzingen te geven over waar ik allemaal niet tegenaan mag botsten en wat ik beslist niet opzij mag zetten. Ik verontschuldig me en beloof alles zo te zetten dat de dagzuster dezelfde route weer kan nemen. "Nee", zegt mevrouw J, "Alles moet terug op zijn plek." Ik probeer uit te leggen dat het veel tijd kost en dat ze het vannacht toch niet ziet, maar mevrouw is boos en sneert: "Het kwam zelfs niet in mijn personeel op om me tegen te spreken, jullie zijn domme ganzen en jaloerse krengen omdat jezelf niet zulke prachtige meubeltjes hebt." Ik breng haar naar het toilet met de rolstoel, een soort slalomwedstrijd om de 'sjieke' kastjes en stoeltjes niet te raken. Als ze klaar is, ze neemt haar tijd, gaat ze weer terug in de stoel en rijd ik haar naar de slaapkamer waar ik erg moet manoeuvreren om haar zo dichtmogelijk bij de bedrand te krijgen. Mevrouw ligt eindelijk op een veel te laag bed en nu moet ik haar onderkantje nog wassen. Ik vertel haar dat ik morgen zal doorgeven dat het bed op klossen moet, dat het te laag is om iemand te kunnen verzorgen. "Klossen" krijst ze," Ik heb mijn kleinkinderen die dingen er vandaag onderuit laten halen, het was geen gezicht en ik ergerde me er al maanden aan". "We mogen en willen niet meer zo veel bukken, onze ruggen zijn daar niet tegen bestand", leg ik rustig uit terwijl ik een glimlach op mijn gezicht probeer te houden. Dan komt er van alles: ik ben daar toch voor, ze betaalt daar toch voor en wat denken wij wel? Weet ik niet meer wie zij is?

Ondertussen heb ik haar gewassen en probeer de pyjama aan te doen. Maar mevrouw wil een andere en ik moet met haar sleutels de kast openmaken. Ja, alles is op slot, 'personeel blijft onbetrouwbaar'. Na tien minuten heb ik de juiste pyjama en de sleutels weer teruggelegd op het nachtkastje. Ik doe nieuwe handschoenen aan en zet ik het spuitje dat ze moet hebben in de buikplooi en mevrouw gilt alsof ze geslacht wordt. Zulke spuitjes zijn praktisch pijnloos en ik heb er al honderden zo niet duizenden gezet. Mevrouw beticht me van opzettelijk pijn doen en wrijft over haar buik. "Niet wrijven", zeg ik, "dan krijgt u blauwe plekken", maar dat is natuurlijk tevergeefs. De broek aandoen is een lijdensweg, voor mij; het jasje doe ik niet dicht. Ik zeg tegen mevrouw dat ze dat zelf even kan doen terwijl ik opruim. In de badkamer hoor ik haar schelden over luie zusters die arme oude vrouwen zelf de knoopjes dicht laten maken. Ik kom terug met een glas water en haar medicatie. "Zet maar neer", zegt ze. "Nee, ik blijf even tot u de medicatie genomen heeft, dat is afspraak, anders vergeet u het, dat is al vaker gebeurd". Na veel protest stel ik voor dat ik een briefje maak waarop staat dat zij haar medicatie niet volgens afspraak wil in nemen en dat ze dat dan even tekent, zodat ik verder kan. Dat ik anders te laat ben bij de volgende patiënt die al bijna een uur ligt te wachten. Mevrouw slikt de medicatie onder protest en laat me nog een vol glas water neerzetten. De postoel zet ik naast het bed en ook dat doe ik niet goed. Ik trek het dekbed over haar heen, mis! Het moet maar half en dan de plaid dubbelgevouwen schuin over haar schouder. En het klokje moet zus en de alarmbel en de telefoon niet naast maar onder haar kussen. En ze heeft jeuk aan haar benen, dat gaat ze niet lang uithouden. Ik sla de boel weer open en pak een tube speciale crème uit mijn tas, trek weer nieuwe handschoenen aan, smeer voorzichtig zalf op de benen en sla het dek weer dicht. Als ik terug kom uit de badkamer heeft zij zich omgedraaid en moet alles weer opnieuw, het dek, de plaid en de bel. Haar stok, de slippers en de postoel, die ik had weggehaald om haar benen in te kunnen smeren. Dan moet de rolstoel terug naar de overvolle woonkamer en alle meubels weer op hun plek. Ik doe dat niet want de dagzuster verliest dan weer tijd en dat zeg ik ook.

Ik ben al een uur bij mevrouw J, 45 minuten te lang. Dan krijg ik gesnauwde instructies voor het uitdoen van de lichten en het afsluiten. Ik schrijf nog vlug een rapport, vermeld de klossen en de geagiteerdheid van mijn patiënte, die alweer roept. Ik loop terug naar de slaapkamer en mevrouw zit rechtop in bed. Wat doe je daar allemaal, ben je aan het snuffelen?" Ik vertel van de rapportage en nu wil ze dat eerst nog lezen. "Vraagt u dat morgen maar aan de dagzuster", zeg ik gedecideerd, "Ik moet nu echt verder". Mevrouw sneert dat ze morgen een klacht tegen mij gaat indienen. Ik doe voor de derde maal het ritueel van de plaid en bijbehorende zaken, draai de lichten uit, en roep in de gang nog een keer welterusten. Op het moment dat de deur dichtvalt, hoor ik haar nog iets zeggen. Ik draai de sleutel twee keer om en controleer de deur.

Ik ren over de lange galerij en sprint de drie verdiepingen naar beneden om mijn geïrriteerdheid te laten zakken. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik meer dan een uur te laat ben. Ik bel naar de volgende klant, die al wist dat ik te laat zou zijn. Dat is elke avond zo. Ze wacht gewoon. Wat een verademing! Nog voor ik de auto kan starten krijg ik telefoon van de centrale. Of ik nog even naar mevrouw J kan, ze zegt dat ik de deur opengelaten heb. Ik zeg tegen de centraliste dat ze mevrouw J kan verzekeren dat de deur dicht en op slot is en dat, als zij wil, ik over anderhalf uur nog even terug ga. Dat zij me dan maar even moet bellen.

Mijn volgende patiënt is een nóg oudere dame die in een arbeidershuisje woont en waar alles op de begane grond in orde is gemaakt voor haar en voor ons. Ruimte, geen bukwerk en een lijdzame patiënte die niet zo lang meer te leven heeft. Haar enige zoon is overleden, ze heeft niemand meer behalve de buurvrouw. Ik verzorg haar open buikwond, verschoon haar pyjama met doorlekplekken, fris haar op en zet ondertussen nog een kop thee. Ze is dankbaar voor het praatje, ik krijg een complimentje over het telefoontje en alles bij elkaar ben ik hier 20 minuten geweest. Zij had wel een uurtje extra kunnen gebruiken. Ik neem nog even de tijd om haar lekker in te stoppen en geef een aai over haar grijze krulletjes. Ze glimlacht.

De volgende twee patiënten krijgen alleen medicatie en dan ben ik klaar. Half 12, het is al nacht. Dan gaat de telefoon. Of ik toch mevrouw J nog wil bezoeken. Ik zeg dat ik haar terug bel. Als mevrouw J de telefoon opneemt, zeg ik mijn achternaam heel nadrukkelijk. Het is even stil. "Bent u hier net geweest", hoor ik een dun stemmetje vragen. Ik antwoord bevestigend en dan vraagt ze: "Bent u er een van…..?" Ik grinnik en beaam het. "Oh", zegt ze, "neem me niet kwalijk, dat had u beter gelijk kunnen zeggen". Ik wijs haar op de dichte voordeur en op mijn afgelopen dienst, wens haar welterusten en breek zonder meer het gesprek af. Mevrouw J was voor haar trouwen typiste op het kantoor van mijn oom. En ik heb het even gehad met dit soort patiënten die alsmaar tijd roven van anderen, roven omdat ze dat gewend zijn. Die trappen, omdat ze ooit zelf in een ondergeschikte positie hebben gezeten. Die nooit de zo aanbeden 'klasse' hebben verworven. En mijn andere patiënten lijden daaronder.

Mag ik daar dan ook een zorgpolitie voor?
Of die mevrouw Agema als vaste verzorgster voor patiënten als mevrouw J? En van haar salaris als Kamerlid kunnen we dan bij andere patiënten wat extra zorg leveren.

Dit is slechts één van de vele anekdotes die ik bewaard heb uit mijn 'Thuiszorgtijd'.
Nu gepubliceerd op het blog naar aanleiding van het zorgverguizende artikel van Jeroen Trommelen in de Volkskrant van 23-10-2010 [ 'Scherper toezicht op de ouderenzorg… Een prima idee van de pvv vinden alle deskundigen…..Daar komt de zorg politie…. Het lijkt bijna tijd voor een nieuw telefoonnummer: 113-verpleegster over de knie!]







©Gavi Mensch
19-7 2006
Bewerkt: 23-10-2010

Zorgeloos of zorgloos.

Als heel klein meisje zal ik best wel een tijdje zorgeloos zijn geweest, dat hoort bij hele kleine meisjes. Maar echt herinneren kan ik het me niet. En als volwassene was ik maar zelden vrij van zorgen.

Zorgeloos, het klinkt als dansen onder een waterval, als smullen van een suikerspin, als vrijen met plezier, als spontaan hardop lachen. Als stoeien met mijn kinderen en dansen op de feria. Die momenten herinner ik me nog wel. Momentopnames die, terwijl ik dit schrijf, opnieuw als beelden in mijn hoofd geprojecteerd worden. Ik lach wel graag en kan ook met plezier huilen, ik ben geen zorgelijk type.
Maar ik maak me wel zorgen, vooral om De Zorg. Zorg die ik al 40 jaar beroepsmatig verleen en al langer in de privésfeer. Daar ben ik niet zorgelijker van geworden, wel kritischer, op De Zorg.

Wat is nu eigenlijk De Zorg? Of beter gezegd, wat is er nog over van De Zorg?
Even op een rijtje:
Thuiszorg: triest om te zien waar het geld voor gebruikt wordt. Sponsoring van voetbalclubs en bonussen voor de zogenaamde topfuncties, hoe meer je de boel in het honderd laat lopen hoe beter je oprot premie. Minuten tellen hoeft dadelijk niet meer, je krijgt een x pakket, big deal voor de verzekeraar. Gelukkig is de wijkgebonden zorg in opkomst en is er weer sprake van zelfsturende teams.
Instellingszorg Somatisch: nog triester en oprotpremies zijn nog salarissen van een kwart miljoen per jaar en dus geen handen aan het bed. Ongewassen lieve oudjes en zichzelf voortslepende rolstoelgebruikers. Langdurig verpleegden met zijn vieren op een zaaltje. Geestelijk en lichamelijk gehandicapten overgeleverd aan de willekeur van het politieke inzicht. De 36 uur werkende jongeren die zo 6 dagen spitsuren werken tegen een hongerloon.
Instellingszorg Psychiatrisch: Wachtlijsten voor mensen met behoefte aan crisisopvang overgeleverd aan de politiek, zwervende patiënten. Forensische patiënten die ineens geld opleveren voor de instelling en een vette lease bak voor een enkele directeur. Onvoldoende therapeuten en medewerkers.
Ziekenhuiszorg: het ene ziekenhuis moet nog mooier dan het andere en de bereikbaarheid gaat oplopen tot meer dan 45 minuten: 9 x de tijd die er staat voor een zinnige reanimatie. Tekorten aan kundig personeel.
Huisartsenzorg: het is onmogelijk om die over een kam te scheren, waar de ene huisartsenpost zich driemaal in het rond werkt, delegeert de ander bijna alles aan de assistenten, met alle gevolgen van dien. Gebrek aan communicatie van en met specialisten.
Jeugdzorg: Angst overheerst en het communicatielijntje met de werkelijkheid is verworden tot een schamel gerafeld draadje. Lastige pubers zijn gevangenen, 3 keer verkassen van pleeggezin naar pleeggezin voor peuters is niets. Toezicht is verworden tot een op afstand kijken naar.
Asielzoekerzorg: daar hoef ik even niets over te zeggen, de dood van de vrouw op de matras bij de balie van het centrum was daar het gevolg van. Weet u het nog?

Ach, en er is natuurlijk nog veel meer toe te voegen aan de lijst. Elke dag staan de media vol gruwelberichten.
Ouderen die liever dood willen dan naar een verzorgingshuis. Artsen zonder de benodigde kwalificatie (of met een bekende diskwalificatie) die ernstige brokken maken. Verpleegkundigen die jaren onnodig in een cel zitten. Verkrachters en mishandelaars onder het personeel. Patiënten die eenzaam sterven, verhongeren in ziekenhuizen en centra, patiënten met weinig voorkomende ziektes die het zelf maar moeten uitzoeken. Mensen met chronische aandoeningen die nog meer ellende in het vooruitzicht hebben………… moet ik verder gaan?
De onverzorgde Zorg is verworden tot zorgloos en de politiek lijkt zorgeloos toe te kijken.
Een demissionair Kabinet doet nog even wat zorgvuldig stuntwerk en van de eventuele PVC verzameling hoeven we geen verbetering te verwachten, zeker niet wat De Zorg betreft.

En ik?
Ik ben zorgelijk over De Zorg.






©Gavi Mensch
Nederland BV, 27-8-2010


Update: de waarschuwingen vanaf de werkvloer zijn jarenlang in de wind geslagen. Nu is het 1 voor 12.
https://nos.nl/artikel/2221906-vacatures-in-de-zorg-nemen-toe-de-rek-is-eruit.html



.

Drie soorten van geluk.

Ik heb voor u, lieve mevrouw, drie soorten van geluk.

De een is tegen stemmen, die gaan er echt van stuk.

De andere is een downer voor als u hyper bent.

De derde is een upper voor het leuks dat u niet kent.

Drie neemt u er dan ’s morgens, het liefst met het ontbijt,

U eet niet? Nou dat klopt dan, zo raakt u zich wel kwijt.

En nog eens drie bij ’t lunchen en ook al eet u niet,

Die drie zijn toch belangrijk, anders blijft het maar verdriet.

En dan nog drie voor ’t slapen gaan. U slaapt ook niet, mevrouw?

Van maagpijn, zegt u en van angst? Nog twee erbij dan gauw.

Over 7 jaar zie ’k u terug. U vindt dat toch te dol?

De wachtlijst voor de wachtlijsten is werkelijk overvol.

Behandeling is duur mevrouw en langzaam bovendien.

De pillen helpen sneller en dan hoeft u niet misschien.

En als u er een eind aanmaakt omdat het toch niet werkt,

Dan wordt de wachtlijst korter, dat heb ik wel gemerkt.

Kom kom, mevrouw, wat pilletjes, maar veertien stuks per dag,

U maakt de apotheker blij, die ontvangt u met een lach.

Dat is een prima bijeffect, men heeft u graag als klant!

En zo hebt u uw blijdschap toch nog zelf in de hand.

Woldhek.nl

©Gavi Mensch
Uit: Gekkengedichtjes
Utrecht: 23-07-2009

.

Vrouwvriendelijke polygamie, een idee?

Nederland gaat buitenlandse huwelijken die uit meer dan twee personen bestaan minder snel erkennen. Minister Hirsch Ballin van Justitie wil een strenger beleid. Uit de Volkskrant van 27-10-2010.

Dat is nou toch jammer, net nu ik na al mijn pogingen om één maatje te vinden voor alles, besloten had dat het er dan maar meer moesten worden. All-in-one lijkt niet te bestaan.
Dus, dacht ik, misschien is het wel handig om voor elk van mijn te vervullen wensen een mijn-heer aan te stellen. Ik ga nog proberen om een verzoek aan de Kroon te richten; dan kan ik, zodra ik mijn-heren vind die aan mijn eisen en wensen kunnen voldoen, gelijk van start met mijn polyandrie-plan.
Mijn wensen? De mijn-heer moet kunnen wat ik ook kan en dus eventueel mijn taak ook over kunnen nemen. Ik heb, denk ik, voor mijn dagelijks leven dus wel een mijn-heer of 5 nodig, zou dat nog kunnen? Ze moeten wel minstens Nederlands, Engels en Spaans spreken en Meestrichs op verzoek. En niet lijken op Hirsch Ballin! Eens kijken hoe ik dat ga aanpakken.......
Ik begin maar met 5 mijn-heren, je moet ergens mee van start!

Mijn-heer 1 is dan voor de psychische ondersteuning; hij moet inzicht hebben in familieproblematiek voor het geval van familieleden met aandachtstekorten, perfectionismen en hormoonschommelingen. Hij moet tegelijkertijd bakken onbaatzuchtige liefde in ons allemaal kunnen blijven storten, realist zijn en een optimistische instelling hebben. Verjaar- en feestdagen organiseren en kaartjes sturen. De wekelijkse verse bloemen halen en schikken. En in het bezit zijn van een zesde zintuig, dat is absoluut noodzakelijk. Hij mag ietsje ouder zijn.

Mijn-heer 2 moet een gezond financieel beleid kunnen voeren en sparen, het bijbehorende papierwerk doen en de goedkope boodschappen. Hij moet de bonusartikelen en aanbiedingen kunnen vinden en tevens een heerlijke en gezonde maaltijd kunnen bereiden met het voordelig ingeslagen materiaal. Ook moet hij natuurlijk tevreden zijn met een statusarme oude boodschappenauto en deze ook onderhouden of een goedkope garage zoeken en meedenken over de reparaties. En af en toe die auto wassen zonder zich daarin te verliezen en als hij dan toch bezig is met water, kan hij gelijk even de ramen zemen, binnen en buiten. Een eind 40-er!

Mijn-heer 3 is praktisch, huishoudelijk en creatief. Zo moet hij op een vrije dag drie wassen kunnen draaien, kleur bij kleur en drogen op de verwarming, indien nodig, en zich douchen voordat het wasrek boven het bad hangt. Daarnaast moet hij stof kunnen zuigen en dweilen. De wc en de bril soppen en de afwas en het aanrecht vlekkeloos achter laten. En ook moet hij kunnen boren en schroeven, handig zijn met Ikeaconstructies, planken en rails kunnen ophangen en kunnen schilderen, ook boven zijn hoofd. Gordijnen maken en ophangen, bijpassende kussensloopjes en tafelkleden kunnen naaien en in plaats van roken moet hij babytruitjes kunnen breien op naalden nummer 3 en vanaf maat 56. Begin 40, beetje flexibel.

Mijn-heer 4 is er voor de gelegenheden dat ik een man naast me nodig heb, bijvoorbeeld om Ziggo te kunnen tekkelen die mij ongevraagd modems en enorme rekeningen stuurt en mevrouwtje tegen mij zegt. Goed gekleed meegaan naar bruiloften en partijen, afgunst opwekken bij de rest van het gezelschap, mij 'en plein publique' liefdevol aanhalen en loze praatjes maken met oninteressante mensen, voor de PR. Dat scheelt allemaal in meewarige blikken. Ongekleed mag hij thuis verder PR-en, maar dan in de vorm van Persoonlijke Relatie, liefde- en begripvol, elegant en innovatief. Een 50+-er in goede lichamelijke conditie.
De andere mijn-heren kunnen volstaan met een simpele doch lieve nachtkus en een welgemeend welterusten. Ik houd het bij één PR man, de anderen leven vrijwel celibatair, helaas het zij zo!

Mijn-heer 5 is er voor de vervanging, voor als mijn andere heren ongesteld zijn, hun taken niet naar behoren kunnen uitvoeren of een time out krijgen bij hun moeders. En als er klussen zijn die de andere mijn-heren niet kunnen klaren, ook in het geval van indispositie van mijn-heer 4; leeftijd tussen de 35 en 55 en stilletjes aanwezig,

Alle mijn-heren werken, hebben een fulltime baan, anders komen we financieel niet rond, luieren is er niet bij. Een uurtje vissen moeten ze van hun eigen tijd afhalen, spijbelen dus en zich er vooral schuldig over voelen. Liefst zien ze er allemaal lekker uit, weinig tot geen mankementen, geestelijk in redelijke conditie, geen rugzakken of veeleisende ex-en, geen kinderen en absoluut geen dominante trekjes. Ik vraag verder van hen niet meer dan ik van mijzelf vraag.
Ik ga nu deze reële aanvraag vast wegsturen, misschien haal ik het nog net. De mijn-heren vind ik vast nog wel. Tot die tijd kan ik het allemaal nog wel even alleen.


©Gavi Mensch
Maastricht, 27-01-2010.

ps. Lieve vrienden, geen paniek, het is niet persoonlijk bedoeld, het is maar een schrijfsel!    ;-)