2 0 1 2 resumé

Dit jaar heb ik wat minder geblogd en 120-woorden stukjes geschreven, wat meer getwitterd, dat had zo zijn redenen, en veel gelezen van anderen. Ik heb me verdiept in zaken waar ik al 30 jaar weinig tijd voor had genomen. Kunst kijken en met ogen dicht luisteren naar muziek. En meer luisteren naar mijzelf.

Maar waar ik het meest mee bezig ben geweest was met het spook van  het grote en s verbazingwekkende snelle verval van en in ons land.
Eigenlijk heeft het verval overal op de wereld een naar modderspoor achtergelaten.

Het maximale regeren met geld, het zwaaien met toverstokjes om daar nog meer geld van te maken, het over mensen heen walsen, soms letterlijk. Gemene oorlogen, broers die tegen elkaar opgestookt worden. Armen die zich moeten wentelen in het vuil dat de rijken achterlaten. Gevaarlijk gestoorde volwassenen, haatzaaiers, slechte voorbeelden, verdrietig gestoorde kinderen, dodelijk geplaagde jongeren. Gevoelloze ministers die elk in hun eigen met fluweel gevoerde tunneltjes zitten.

Er waren tijden dat ik er niet meer tegen kon. Een zweep krijgen om je collega's mee vooruit te jagen, gillend hysterische managers die aan huisvrede breuk deden. Ik heb het gekauwd en herkauwd en het blijft onbegrijpelijk.
Onmensen, met veel te hoge salarissen hebben hun eigen spaarpot gevuld met de zorgvuldig gespaarde centjes van anderen.
Patiënten die niet eens de tijd krijgen om te sterven, moordenaars als geneesheer.
Bestuurders die met gemak 10 tot 20 keer zoveel nemen als die twee handen aan het bed krijgen en bejaarden zonder koekje bij de koffie laten of  nog erger zonder wc papier.

Zoveel ellende dit jaar, ver weg maar ook dichtbij.
Hoe krijgt het Kabinet het voor elkaar om twee ton te willen blijven ontvangen, terwijl de voedselbanken zelfs leeg zijn. Een Koningin die op haar strepen staat.
Het is moeilijk om met droge ogen of lage bloeddruk een krant te lezen.
Ik had me zo de wereld niet voorgesteld.

En toch, ik heb twee prachtige kleinkinderen ik heb drie prachtige kinderen, ik heb vriendinnen en vrienden en een handjevol lieve familie.
En ik heb hoop.
Hoop dat 2013 een beter jaar wordt. Ik hoop het niet alleen, ik weet het zeker. Verder afzakken is onmogelijk. We zijn beland op de bodem van de put. Maar we hebben grond onder de voeten, jawel, we kunnen ons afzetten, naar boven.

Ik heb mezelf een belofte gedaan. Ik houd nergens mijn mond meer over. Er gaat veel fout, ik ga vertellen wat ik zie. En ik ga meer corrigeren, gewoon op straat, in winkels, op mijn werk.

En meer schrijven, meer lezen, meer houden van en meer knuffelen.

En veel meer lachen; 2013 wordt het jaar van de schaterlach!

De Scheveningse Pier

Pier doodle ©EvD

Als een oude prostituee ligt zij

in zee, omarmt het grauwe 

koude, zoute, water dat verteert;

vergane glorie, parelloos, doorleefd.

Slechts geliefd door pooiers

en andere exploitanten,

valken die het nest bevuilden.

Als een afgedankte moeder

die haar kostje bij elkaar lag

en zo haar kinderen onderhield.

Opgebruikt, nooit onderhouden,

aangetast door rot en schimmel

Als een oude prostituee ligt ze

in de Scheveningse zee en

niemand wil er nog iets mee.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Mijn vader nam me mee naar de Pier toen ik 9 jaar oud was. Zomaar op een vakantiedag. 
Een belevenis die ik nooit zal vergeten. Mijn vader nam zelden een vrije dag.

Foto ANP

De Pier, net verbouwd en opnieuw geopend.  Het was een wonder dat lopen over water van de ene kant naar de andere. Ik was verrukt van het bouwsel en het zicht op de kust, op Scheveningen, op het Kurhaus en het luxe bad. 

Vorig jaar was ik met mijn zoon in Scheveningen, ik was er heel lang niet geweest. Bij het zien van de pier schoten mijn ogen vol tranen, het zag er niet uit. Hij vond het bijzonder genoeg voor deze foto:

foto Jaime D'may

Als een oude prostituee ligt ze daar in zee, schreef ik eerder. Dienst gedaan om Scheveningen groot en bekend te maken. Toen het Kurhaus in verval raakte werd het gerestaureerd en opgeknapt. De Pier wordt aan het lot overgelaten.

foto ANP

Voor zover ik weet heeft Nederland een groot aantal werklozen uit de bouw en vast nog wel een werkarme architect en een bouwkundig ingenieur, betonstorters en duikers. Of moet iedereen verplicht werken in de kassen? Waarom niet een coöperatief opgezet waar al deze mensen aan het werk kunnen, trots kunnen zijn op het afleverde werk en het aanzicht van Nederland. Een geweldige plek voor een leerschool, stage plaatsen en daarna zelfs ook voor de exploitatie. Maak er een trots leer-werk project van. Nederland kon en kan dat.

Nationaliseer de Pier!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 1-10-2013

All rights reserved 2013

Update:
http://www.nu.nl/binnenland/3599130/pier-van-scheveningen-gesloten.html


. 

Gastpoëet Ton Broekhuisen

.

Vergeet je pijn / ik ben al onderweg / jouw zondag kan niet meer stuk / of ben ik verwaand als ik dat zeg?

Speciaal voor mij van Ton op zondagmorgen, ik leg het vast voor het nageslacht en een toekomst zonder zorgen.



Meer van dit moois op Typisch Ton 



GaviMensch:
3-3-2013


.

2012 in een prachtige wereld

.

Vanmorgen las ik: 'Het mag weer: lekker zwelgen in de eindtijd'

En een verhandeling over wanneer de wereld nu wel en niet vergaat, allerhande interpretaties en zinnen als: 'Wat gist gaat schuimen.'
Kortom: Aan alles komt een einde.

Laten we reëel blijven, het heeft miljoenen jaren gekost om die aardkost zodanig af te koelen dat het mogelijk was om er op te leven, daarna zijn er 'dingen' gaan groeien, ook dat duurde miljoenen jaren. Toen levende wezens en als laatste de mensen, die eigenlijk beesten hadden moeten heten. Terwijl insecten zich aanpassen aan de leefomstandigheden, hebben mensen niets anders gedaan dan de aardkloot aanpassen aan het eigen gemak en comfort om hem op deze manier terug te rollen in het heelal, als een muisgrijze steenklomp. Dat gaat nog evenzo vele miljoenen jaren duren. Voordat de aarde als vervuilde, uitgeboorde en aftandse homp verkruimelt en weer verdwijnt tussen het andere stof, lijkt zij de enige plaats te zijn waar wij met elkaar kunnen vertoeven.

Dus is dat van voor of na Christus, met onze kalender (zoals wij die hanteren) al net zo kinderlijk symbolisch als de kalender van de Maya's. Sprookjes!

Mijn tijd zal het wel uitduren en nog miljoenen jaren daarna, dat lijkt het meest waarschijnlijke. Wel kunnen we de leefbaarheid van de aarde om zeep helpen, mensen en dieren komen nu al aardig in het nauw.

Ik vis nog een zinnetje uit het artikel: 'Mensen voelen zich niet thuis in de wereld'.

Dat geldt hoogst waarschijnlijk niet voor iedereen, maar wel voor mij. Ik voel me allang niet meer echt thuis, nergens. Ik heb slechts één leven en wil daar het beste van maken. Maar overal zijn belemmeringen veroorzaakt door andere mensen. Enorme obstakels moet ik omzeilen om mijn weg te kunnen vinden. Om me thuis te kunnen voelen. En mijn lat ligt echt op ooghoogte.

De door mij ondervonden narigheid wordt veroorzaakt door een grote groep gewetenlozen, mensen zonder het intellectuele vermogen des onderscheids. Arrogante sufferds die het eigenbelang dienen, nooit kijken naar anderen, behalve als zij meer 'hebben'. Meer status, meer geld, meer huizen en voornamelijk meer macht om het onderscheid te kunnen vergroten. Moordenaars en landveroveraars, meppers en misbruikers, dieven en misleiders.

Zijn we zo van intelligente dieren afgezakt tot beesten?
De mensheid slacht of wordt afgeslacht?
Het is eten of gegeten worden?

Alles is volkomen uit balans; onrechtvaardigheid, angst en rijkdom regeren de wereld. Macht is het statiegeld. En daar moet alles voor wijken. Criminele organisaties, met de witte boord zichtbaar in het maatpak, zijn aan de macht, sturen regeringen en wringen de bevolking uit. Overal. Criminelen zijn gewetenloos, anders zouden het geen bewuste overtreders zijn.

Ik voel mij niet thuis in deze wereld. Ik kan er ook weinig aan veranderen.

Ik doe dus mee aan de wensdroom voor een nieuwe era, waarin de kwaadwilligen, de egoïsten en de uitpersers onderaan de ladder komen te staan, daar kunnen ze opnieuw beginnen, krijgen ze nog een kans. Pas als ze op de bovenste tree staan, na een leven lang leren omgaan en rekening houden met anderen, mogen ze alleen de benodigde vruchten plukken; zodra ze iemand van de ladder afduwen om sneller boven te komen, worden ze terugverwezen naar de eerste tree.

Ik geloof nog in een mooie wereld, het natuurlijke deel én een goed leven met menschen* die om elkaar geven. Mijn menschen zijn goede menschen. Ze doen hun best en komen vooruit, op welke manier dan ook. Ze helpen anderen, voeden hun kinderen op met het idee dat deze de wereld vooruit moeten helpen, de volgende generaties van goede menschen. Een goed leven heb je als je anderen vooruit kunt helpen, ook al schuif je zelf al achter een rollator.

Ik heb een redelijk goed leven, denk ik. De keuze om te doen wat ik kan, mag of wil of alle drie. De gevolgen van wat ik met mijn leven doe en gedaan heb, schuif ik in niet in andermans schoenen. Maar toch, ik voel me niet thuis in deze wereld vol mensen die denken dat ze mijn leven mogen gebruiken, vaak zonder vragen, om er zelf beter van te worden en verder niemand.

Ik moet een nieuwe plek zoeken om mijn persoonlijke opdracht te kunnen afmaken. Terug naar mijn wortels, naar mijzelf, werken met mijn talent, tijd besteden aan anderen, ageren tegen de onmensen! Ik heb nog zo veel te doen........

De wereld vergaat niet, de moraal van het leven is veranderd en vergaat langzaam; ik weiger om me daaraan aan te passen. Het gaat niet om vergaren maar om beleven. Om enigszins tevreden te kunnen zijn, met anderen, met mijzelf.

Klinkt dit alles moralistisch en truttig? Dat kan me eerlijk gezegd weinig schelen.
Want niemand is verplicht om dit te lezen of om mijn mening te delen.
Dat is vrijheid, zo zou het voor iedereen moeten zijn.

Ik wensch iedereen een goed 2012!
In een prachtige wereld vol echte menschen!

*Mensch: een mens in al zijn perfectie en onvolkomenheden

@Gavi Mensch

Aarde, 3-1-2012

.

Koninginnedag naar 25 december?

.

Een vermoeiende pas vanwege een door artrose geplaagde voet, maakt dat ik af en toe bij moet tanken. Dus na het verjaardagsontbijt, ik heb een kerstkind gebaard ooit, 25 jaar geleden, ben ik terug gegaan naar huis en heb mijn schoenen met corrigerende zooltjes, uitgedaan en verre van mij geworpen. Op zo'n manier waarop mijn zoon dat zou doen. Televisie aan en kaarsjes. Daarna een gezellige kuil gegraven tussen de kussens op de bank.

O schrik, mevrouw van Oranje die haar kersttoespraak gaat houden. Waar is de afstandsbediening? Terwijl ik speurend rondkijk, hoor ik mijn niet zo geliefde tante Bea verschrikkelijk van leer trekken. Ik blijf geïntrigeerd zitten en vol verbazing luisteren. Kijken hoeft niet want aan het beeld verandert niets, er beweegt geen haar en geen spiertje in haar gezicht. Alleen de mond beweegt. Het anders zo milde gezicht staat nu op onveilig. Prachtige uitdrukking, een Koningin waardig.

Ondanks mijn aversie tegen de adel en koningshuizen en meer van dat soort vaak te rijke en meestal te conservatieve machtsbolwerken, blijf ik vol verwondering luisteren:

- Er deugt geen moer meer van (ik vertaal even vrij), het is slecht geregeld, slecht verdeeld, vies en slordig; het gras is bruin en de koeien ziek. De armen liggen op een hoop en de zieken liggen er opgestapeld naast. Hebt u het plaatje? Daarnaast staan enkele mannen met symbolische welvaartsbuiken en streepjespak en halen de zakken leeg van de mensen op de stapels. De overblijfselen worden gewoon in zee gedumpt. Het geld geldt en dat is niet de bedoeling- aldus mevrouw van Oranje.

Hoop is wat 'we', moeten houden (waarbij ik het woordje 'we' hoor als 'je', maar dat kan aan mij liggen) en vertalen in onze (jullie) bijdragen voor een beter welbevinden.

Al met al een prima kersttoespraak, denk ik dan. In de hoop dat ze meerdere overtollige miljoenen gaat storten in al die fondsen die de naam dragen van de familie van Oranje. Voor onderzoek naar weinig en veel voorkomende ziektes, voor opleidingen, voor speciale kinderen de scholing op hun niveau, voor de terugkeer van de sociale werkplaatsen. Voor opvang en educatie van kansarmen, voor beter asielbeleid en betere ontwikkelingshulp. Voor de gehandicapten en de chronisch zieken. Voor de bejaarden zonder rollator.

Me bedenken dat een vreselijk rijke dame me deze toespraak geeft, doet enigszins af aan de impact, maar op geen enkel moment aan de inhoud.

Maar die zwaar geblondeerde overjarige jongen die denkt dat hij iets bijdraagt aan ons welbevinden, heeft helemaal ongelijk. Het is weer zijn blinde haat die maakt dat hij noch kan luisteren noch kan zien. Hij is degene die de kleur van ons gras bruint.

En Geertje Wilders, neem maar van mij aan dat na deze toespraak de keuze tussen jullie twee voor vele van je blinde volgers ( waaronder ik ook je politieke vrinden maar even schaar voor het gemak), ook voor niet zo koningsgezinden, uitermate eenvoudig wordt.

Binnenkort rijst de vraag: "Geertje Wilders? Wie was dat ook al weer?"

@Gavi Mensch

Nederland BV, 25-12-2011

.

Het (lang zal ze) leven met de Hema.

.

Mijn dochter won ooit een fotowedstrijd van Hema. Een prijsvraag, mijn slagzin, haar foto.
Dit jaar won haar beste vriendin de ontwerperwedstrijd, de HEMAnd. Vol trots zien wij nu veel HEMAnden langs fietsen.

Mijn zoon liep als driejarige ooit door de Hema met een handje vol beha's, terwijl hij hard riep: 'Kijk mama, borsteltassen!' Tot groot vermaak van de omstanders; borsteltassen  van de Hema is dan bij ons ook een begrip geworden.

Mijn grootmoeder kocht voor mij, de door mijn moeder ten strengste verboden, eerste halve Hema rookworst in het vetvrije zakje. Ik mocht hem op straat opeten, vet sap langs je handen, bijna slurpend eten en de 'knak' van het velletje; een mijlpaal uit mijn kindertijd. Boerenkool is bij ons pas echt boerenkool als er worst van de Hema bij is.

Bijna al het ondergoed, de pyjama's en het beddengoed van mijn gezin komt van de Hema, eerlijke katoen, duurzaam en niet duur! Speelgoed komt van de Hema en ook het schoolmateriaal. Kortom wij liepen in de Hema, wij sliepen op de Hema en wij leefden met de Hema. En dat doen we nog steeds

De Hema bleek ook nog eens een bedrijf te zijn dat goed was voor het personeel. Wie daar werkte bleef daar ook. Sommigen werken er al hun leven lang met plezier. Wat mij vaak bracht op de uitspraak, als mijn kinderen een schooldip hadden: 'Je kunt ook bij de Hema gaan werken, die mensen zijn gelukkig!' Ik meen dat ook echt.

Er zal best ook wel veel fout zijn aan de Hema, maar daar heb ik het nu niet over.

Hoe ik op dit schrijfsel kom?

Wel gisteren zag ik op twitter een tweet van @Thierelierelier, die ons lacherig wees op de gratis taart die op de website stond.

Zij bestelde er een en kreeg een bevestiging. Ik bestelde er ook een, voor de grap en ook die werd bevestigd. Daarna bestelde zij er 100 voor de voedselbanken in Nederland ( shame on us). Daarna werden er meer besteld en al gauw ontstond het idee voor Pie for the Poor. Alle bestellingen werden bevestigd. In een mum van tijd was de #Hema een 'trending topic', (de meest gebruikte hashtag in Nederland, dit ter verduidelijking voor niet twitteraars). Er werden meer dan 5000 bestellingen geplaatst, met even zo vele email adressen ( ik was al lid van de Hemaclub, dat moge duidelijk zijn).

Kortom Twitter en de #Hematweets haalden de krant.

Met ons allen hebben we volop reclame gemaakt voor de Hema en diens onlineshop, een passend en leuk cadeau voor de 85ste verjaardag van dit toch wel oer-Hollandse bedrijf.

Ik begrijp dat de Hema geen miljoenen taarten gaat weggeven, ook al zou het misschien wettelijk wel zo kunnen zijn dat onze bevestigingen een aankoopreservering zijn en de Hema eigenlijk verplicht kan worden om te leveren tegen de afgesproken prijs. Maar dat doen we natuurlijk niet. Daar zou de Hema failliet aan gaan en dat is niet de bedoeling. Ik wil de Hema gewoon houden.

Maar het zou wel een leuke geste zijn als de Hema de gratis reclame door de spontane twitteractie: "Pie for the Poor" zou willen belonen met een flink aantal taarten voor de voedselbanken. Ik denk dat het de beste reclame zou zijn voor een bedrijf dat sociale bedrijfsvoering hoog in het vaandel heeft staan.

Alvast bij voorbaat dank, Hema!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 4-11-2011

Ps. De Teleguur kopt, na eerst bericht te hebben over de twitteractie, in een tweede artikel dat zuinige Nederlanders de Hema-site laten crashen, Teleguurderskletspraat, yak! Ze hebben daar waarschijnlijk nog nooit van voedselbanken gehoord.... guur, erg guur!

.

Fragmentjes van mijn column voor Wicked Magazine Nr. 1 Jan.2011

.


Fragmentjes van mijn column  'Zoeken naar een Job' voor Wicked Magazine Nr.1 Jan. 2011

---------------------Wie geen passies heeft, vergaat al tijdens zijn leven. En dan lees ik ineens het interview van Kustaw Bessems met Job Cohen in de Pers.  

Job [ Zo’n woord als passie, daar houd ik niet zo van. ] is een mens zonder zichtbare en hoorbare passie, intelligent, aardig, gematigd en voorzichtig. Leider van een van de grootste partijen van dit land en nog steeds een partij waarop veel mensen stemmen. Of gestemd zouden hebben, als die partij niet zo passieloos was geworden.--------------------

---------------------En Job die zich als een schim verplaatst naar de interruptiemicrofoon op zijn paarse kousenvoetjes met dotjes. En die dan met een zacht stemmetje iets liefs zegt, niet over fascisme praat en ook niet over innovatie. Eigenlijk praat ie nergens over en heb ik telkens weer het gevoel dat iemand hem van zijn stoel afduwt en sist: "Gotfer Job, nu moet je er echt iets van zeggen!" En hij is braaf! Ik zou wel eens een borrel willen drinken met Job, samen aan een tafel waar ook de ellebogen op passen en waarop je voorover kunt leunen om elkaar diep in de ogen te kijken.------------------------

---------------------------- En dan komt de passie! Dan pak ik je hand en dan buig ik je duim zo ver naar achter dat je het uitschreeuwt, net zolang tot er vuur van boosheid en pijn in je ogen komt. Dan vertel ik je ons verhaal, dat van de (partijloos) linkse menschen, die als bezetenen nog steeds bouwen aan dit land en daarvoor bestraft worden met bezuinigingen.------------



Gavi Mensch ©all rights reserved 2010
09-10-2010



Voor meer en verkoop zie: http://www.wickedmagazine.nl/
Alleen op papier!

.