Over Jules Deelder....duidelijker hebbie ze nie

JULES DEELDER (70): DE INWENDIGE MENSCH SPREEKT!

Door Wim de Jong

Hoera, Jules Deelder is maandag 70 geworden. Dat wordt deze hele week nog gevierd. Zo heeft de nachtburgemeester morgen voor één dag ook overdag het gezag over de stad en krijgt hij 's avonds van ambtgenoot Ahmed Aboutaleb een dinertje aangeboden. De Buik (vandaag zelf 1 jaar geworden) interviewde de jarige dichter en icoon over koken, eten, drinken, stappen, opgroeien en ouder worden in Rotterdam.

Mijn vroegste eetherinnering? Die heeft te maken met rode kool en spinazie. Rode kool vond ik als kind geweldig, en nou nóg. Ja joh, met een balletje gehakt en appelmoes, zó! Daar doe je me eigenlijk nog steeds het meeste plezier mee. Ik zou het ook zeker als galgenmaal kiezen. Spinazie noemden we koeienpoep, weet je wel, maar dat vond ik ook heel erg lekker. Hutspot, ook te gek. Met witlof had ik vroeger wel weer moeite, maar dat is later helemaal goedgekomen.

Uit eten gaan in de jaren vijftig - joh, dat was wat. Als-ie een week naar de Ardennen ging, dan liep de hele buurt uit bij wijze van spreken, en zo werd er ook tegen dineren in een restaurant aangekeken. Maar mijn vader zat als vertegenwoordiger in de vleeswaren en de conserven, die was wel een geziene figuur in de Zuid-Hollandse horeca. Hij had als een van de weinigen zo vlak na de oorlog ook een wagen van de zaak en daarmee reden wij regelmatig naar een van de eerste wegrestaurants in Nederland, De Gouden Leeuw in Voorschoten. Die was ook toen al beroemd. Daaruit is die hele Van der Valk-machine ontstaan. 

'ROOKWORST, KOLERE, DAAR VREET IK ZO EEN HELE VAN OP'

Nóg een jeugdherinnering: augurken! We hadden thuis een depot beneden waarin mijn vader zijn handelsvoorraden bewaarde. Rekken met worsten, teilen met levers erin, en ook van die grote tienliterblikken augurken. Ik heb het nog steeds: dat als-ie in een augurk bijt - dat bepaalde geluid dat je dan hoort en dat het móet hebben. Met rookworst hebbie dat ook. Enige weerstand en dan knáts. Als dat niet gebeurt doordat zo’n augurk of worst slap is, dan is het ook gelijk niet lekker meer. Rookworst, kolere, daar vreet ik zo achter elkaar een hele van op. Een boterham met kaas idem dito. Als het brood oké is en de kaas is oké dan zijn er weinig dingen die daar tegenop kunnen.  

Maar uiteindelijk gaat er weinig boven koude witte bonen in tomatensaus. Dat heb ik toen ik in Londen woonde veel gegeten, als ontbijt. Vaak had je gewoon niks anders te vreten. Ik heb ook in de bajes gezeten daar, aten we grub - ‘Go get your grub boys!’. Cornish pastry, dat hadden die Engelsen ook, maar verder?! Nou doen ze net alsof ze alles van eten weten, maar als er een volk is dat er nooit ene kloot van heeft geweten... Jóh pleurt op met je geverfde erwten!

Ik ben niet van het koken, maar ik kan wel een perfect ei garen. Ik ben geen hobbykoker, nee, nee, nee, echt niet. In de keuken rotzooien - nou nee, nooit gedaan. Annemarie kookt. Die is, ook als er niks in huis is, in staat om iets lekkers neer te zetten. Eten als resultaat van een of ander creatief proces? Ik kan het wel waarderen als iemand daar met hart en ziel mee bezig is, absoluut. En ik mag gaarne van de resultaten kennisnemen. Zolang het dus maar oprecht is. Want een zeker inflatoir effect heeft het wel, al die aandacht voor dat eten. Het wordt tegenwoordig ook zo overdreven hè. Al die rubrieken, de ene na de andere kok op televisie. Tsja.

Mijn favoriete restaurant is er nog niet. Ik zou zó graag willen dat er een eetcafé kwam dat De Hongerwinter heet. Dat zou ik nou leuk vinden, weet je wel, te gek. Ik zweer het je dat ze er de deur gaan platlopen, jatoch? Echt waar. Dan zet je weer wat recht in de geschiedenis ook, en zet je hier en daar ook weer eens iemand op een ander been, haha. Hebbie in één klap dat hele gezeik en dat overdreven gedoe rond eten ook niet meer nodig. En de gemiddelde mens heeft toch eigenlijk ook de poen niet meer om, zeg, in Parkheuvel te gaan dineren? Daar heeft de belastingdienst intussen wel een eind aan gemaakt.

Die jongen van De Zwethheul, ja bij hem heb ik ook wel eens heel lekker gegeten. Die Mario Ridder ja. Die had allemaal dingetjes die je met een lepel kon eten. Lékker! En op zich is dat heel Rotterdams, eten met alleeen een lepel, jatoch? Eten, joh, het is allemaal prima voor een Rotterdammer, zo lang het maar geen tafelen wordt, en zeker niet met mes en vork. In mijn gedichtencylcus Rotterdamse Kost wordt daar wel mee afgerekend: Als-ie niet vreet/ga je dood/wist Opoe Herfst /106/ al voor ze geboren werd/als-ie het wel doet ook/dient daar voor de goede orde nog aan te worden toegevoegd. En zo komen we er wel: weer tien nieuwe gedichten over Rotterdam, en ze gaan dit keer allemaal over eten - hoe ik er tegenaan kijk, mijn mening. 

'IK BEN GEEN FOLKLORISTISCH VERSCHIJNSEL'

Je haalt er maar uit wat je eruit wil halen, maar ik wil er niet door als een soort folkloristisch verschijnsel van Rotterdam worden weggezet. Dat gevaar is er toch altijd. Goed, je praat Rotterdams, ja logisch, je praat de taal die om je heen wordt gesproken, maar dat je nadrukkelijk wordt gezien als een Rotterdamse dichter, dat mot eruit, weet je wel. Ik ben een Nederlandse dichter die uit Rotterdam komt. En dat er hier een anders levensgevoel heerst dan elders in het land, oké, dat komt tot uiting in die gedichten. Dat kennen ze natuurlijk zelf helemaal niet in Amsterdam, want daar wonen geen Amsterdammers meer. Maarten Spanjer is de enige Amsterdammer die ik nog ken, en de rest komt allemaal uit Tietjerksteradeel en Dinxperlo met de kluiten nog achter de oren. 

Drinken doe ik al honderd jaar gin-tonic. Dat doet ook iedereen ineens tegenwoordig. In een zaak [Ballroom, red.] in de Witte de Withstraat hebben ze nu 51 soorten gin. Zo waait dat allemaal over de wereld, en over een tijdje is het dan weer wat anders. Maar het is goed dat die trends ook aan Rotterdam niet voorbijgaan. De stad is toch ook lang in zichzelf gekeerd geweest:, zo van we houen vooral de ramen lekker dicht. Dat chauvinisme ja, niet buiten de grenzen van de gemeente Rotterdam willen kijken. Met name op Zuid is dat nog erg, bij die radicale Feyenoordkliek. Als er iets achterhaald is, is dat het wel. Ze zijn niet kosmopolitisch weet je. 

Geen kwaad woord verder over Rotterdam, maar er wonen een hoop boeren hier. Je moet je ogen niet sluiten voor de agrarische sector. Die vinden alles gek, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Dat zou dan de belichaming van de Rotterdam-spirit moeten wezen. Nou, die stelregel heeft ons juist jaren tegengehouden, absoluut. We hebben een wereldhaven hier, maar dit is nog lang geen wereldstad. Er zijn een hoop inwoners hier die niet omhoog willen worden gestoten in de vaart der volkeren, maar liever thuis gaan zitten kankeren.

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik Rotterdammer ben. Maar dat wil niet zeggen dat ik mijn ogen in mijn zak heb gehad. Ja, je moet Rotterdam zien als het middelpunt van het heelal, maar het heelal is uiteindelijk wel altijd belangrijker dan het middelpunt; zo moet je het ook zien. We kunnen niet een wereldhaven zijn en tegelijkertijd de deur dichthouden als die wereld op bezoek komt. Dat heb ik altijd gezegd, maar het is door gasten met een one track mind niet altijd begrepen. Nou ja, aan een heel groot deel van de wereld is de relativiteitstheorie voorbijgegaan.

WP IS MEER VAN OWOOWOOWOOBLÔHWÔHWÔH

De eerste favoriete bar die ik noem is Ari. Ja, ik woon ernaast, en Ger [Koedam, red.] is een goede vriend van me. Daarom. De overkant [het Westerpaviljoen, red.] daar kom ik nooit, het is daar meer van owoowoowooblôhwôhwôh, ik ben er misschien drie keer in mijn leven geweest. In Ari komt van alles. Van een hoop van die gasten hier wil je helemaal niet weten hoe ze aan de kost komen, maar de bovenwereld kan niet zonder de onderwereld en omgekeerd, en hier treffen ze elkaar. Zo moet het in een café ook zijn. Sommigen hier komen van de Balkan, uit al die oorlogen die ze er hadden, maar bij Ari zijn het wéreldgasten. Het maakt niet uit waar je vandaan komt, en als je een klootzak bent word je eruit gepleurd. Dat is de enige regel die moet gelden. Ger is ook geen kastelein, dat is meer een waard. 

Goeie tweede is het Schouwtje. Ik realiseerde het me laatst: godverdomme, daar kom ik al meer dan vijftig jaar, weet je wel. Maar goed voor de stad dat er op de Witte de With ook een heel nieuwe lichting horeca gekomen. Zouden er net als vroeger nog ideeën voor de stad worden gesmeed in de kroegen, of staat iedereen er tegenwoordig echt alleen nog maar voor eigen rekening op en neer te springen op van die kankerherrie? Want die muziek van nu bevordert de onderlinge communicatie tussen mensen natuurlijk in het gehéél niet, hè. Je ken de supermarkt al niet meer binnenlopen of je hoort van dat bonkerdebonkerdebonk. Hoe zou Ted Langenbach eigenlijk tegenover eten staan, denk je? 

Als ik in de stad terugkom van een optreden ga ik liever naar huis om daar het plaatje te draaien dat je in de stad niet meer kunt horen. Goed dat het gebeurt, dat je van alles kunt gaan doen op de Witte de Withstraat, maar ik hoef er zelf niet meer allemaal aan deel te nemen. Daar kom je dus wel achter als je ouder wordt: dat je niet bang hoeft te zijn dat je iets mist, want dat is gewoon echt het geval niet, haha. Op 18 december bestaat Blue Note 75 jaar, dan ga ik dus wel weer een avondje Blue Note in Dizzy draaien.

Tuurlijk eet ik regelmatig buiten de deur, want, húp, je kan hierheen en je kan daarheen, overal! De keuze die je tegenwoordig in de stad hebt. Ik kom regelmatig bij Sranang voor een broodje kipkerrie op de Nieuwe Binnenweg, die hebben ook heel lekkere rôti, en pizza’s halen doe ik ook. Al die eetculturen, dat is een enorme vooruitgang ten opzichte van vroeger, en iedere Rotterdammer maakt er graag gebruik van. 

Accepteer dan ook wat gemakkelijker wat andere aspecten van al die verschillende culturen, zou je zeggen. Maar dat gebeurt dan helaas weer te weinig. Goed, dat is een kwestie van tijd. Er is, mede door toedoen van de politiek, nog een groot deel van het Rotterdamse volk dat bang is, maar onder de jongeren leeft die angst voor andere culturen gelukkig niet meer, daar is het joh rot op met je geouwehoer. Ik ga die gasten in het gemeentehuis morgen toespreken, ga ik toch effe zeggen dat het afgelopen moet zijn met die bangmakerij van mensen. Dat ze onderhand worden uitgelachen door de mensen in de stad, weet je wel. 

Ik maak me geen illusies, maar ik ben wel een optimist. Het gaat goed met Rotterdam, de stad is wat zelfbewuster geworden en het gezamenlijke gevoel van trots dat er heerst nu is prettig. Ik ken nota bene Rotterdamse Marokkanen die de schurft hebben aan Amsterdamse Marokkanen -  nou is dat integratie of niet, haha!

26 november 2014

Overgenomen met toestemming van

Wim de Jong

Editor

De Buik van

Wim schrijft, doceert, presenteert en fotografeert. Hij werkt als zelfstandig publicist voor onder andere de Volkskrant, Volkskrant Magazine en Elle Eten.

Jules Deelder is voor mij als Dordtse van geboorte en met een voorliefde voor Rotterdam een heerlijke verschijning. Ik heb iets met de boute duidelijkheid van Jules en met zijn onverbloemd Rotterdammer zijn.

En ook alles wat ik leuk vind deel ik!

Deelder spreekt.... een theatershow....ga er voor zitten 45 minuten kijk en luisterfun

en wat onvervalste Deelder humor

Gavi Mensch

Nederland V.O.F.

7-12-2014

Leegstand is humorloze egocentrische desinteresse

.

Een businessplan schrijven voor iemand die dyslexie als enige beperking heeft. Hij is reteslim. Hij gaat een winkel openen.

Iedereen gilt dat hij dat niet moet doen om de doodeenvoudige reden dat er al zo veel winkels leegstaan.

Ik heb gezegd dat ze maar flink moeten gillen, dat is erg positief. En angstig.

Want al die winkels die dichtgaan lagen vol met dezelfde maar veel duurdere producten. Duizend keer hetzelfde bloesje in 20 verschillende maten. De merkschoenen van de een en bijna dezelfde bij de ander met 40 euro verschil. Wat is de lol van een meubeltje kopen bij Xenos dat oud gemaakt nieuw is en 120 euro kost?

Ook online te bestellen? Waar gaat men dan voor winkelen? Voor iets speciaals?

Ik zou het ook wel weten! Als ik nu jong zou zijn zou ik onmiddellijk een leuke winkel openen. Winkels voor het uitzoeken. Leuke huurprijs bedingen of de Dordtse afspraak voorstellen, 1 euro huur totdat het bedrijfje winst gaat maken.

Maar iedereen koopt via internet, gilt de meute dan.

Ja, en het past ook zo lekker bij Zalando, die unieke kleertjes, de gezellige ontvangst alsof je bij vrienden thuiskomt. Toch?

De prachtige meubeltjes van een meubelboulevard online, waar je zomaar eens tussendoor loopt of op gaat zitten? Nee, een echte winkel moet tastbaar zijn en iets extra's hebben

Koffie in een uniek kopje, zomaar. Je mag ook alleen even voor thee binnen lopen.

Ja, het atelier is achter, daar kun je gerust even kijken. Alles is eerlijke arbeid. Wil je een foto van je laten maken in die stoel, om te kijken hoe die stoel je staat? Je kunt hem ook laten uitvergroten, zwart wit en ingelijst. Alles kan. Alles mag.

Een interactieve winkel is recreatief, heeft geen bazen en eigenaars maar vrienden waar je een praatje mee gaat maken en waar je ook nog koopt wat je leuk vindt. Voor een leuke prijs. Originele zaken, recycle design. Vintage en handwerk. Een breiwinkel en een schoenmaker, een die echt schoenen maakt?

Ik zou een straat vullen met zulke winkeltjes, mooi ingericht, de klant verwelkomend en ook nog vriendelijk. Daar kan geen internet tegen op. Groen op straat, bankjes en kunst.

Andere openingstijden. Wat heeft men aan de huidige openingstijden als je aan het werk bent?

Waarom supermarkten geen verlies draaien? Omdat we steeds meer consumeren?

Dat geloof ik niet, we consuminderen over het algemeen maar de andere openingstijden zijn aantrekkelijk. Waarom de Hema op het station het altijd druk heeft? Omdat hij open is! Waarom had mijn vader een florerend bedrijf? Omdat hij wel de winkel dicht deed maar nooit gesloten was.

Dus waarom winkelen van half 10 tot half 6? Wat zijn dat voor rare tijden?

De plek om even binnen te lopen na je werk…de winkel die dan open is. Wie eet er nog om 6 uur? Alleen mensen met kinderen of de vastgeroeste geranium meute die daarna op vaste tijden tv kijkt.

En als je nou eens kon winkelen tot 8 uur 's avonds? En op maandag morgen vanaf 8 uur 's morgens? Als je nou eens meer open bent dan gesloten? Als je leven en werken nu eens verbindt? Als je nu eens witlofschotel maakt en die deelt met vrienden in je winkeltje? Wat is daar op tegen? En als je een dag weg wilt, zorg je gewoon dat iemand anders het een dagje van je overneemt.

Op een zomeravond door een spookachtige winkelstraat wandelen is vreemd.

Hoe maak je reclame? Zomeravonden zijn de leukste winkeltjes open, ze zetten een stoeltje voor de deur en lezen de krant. Als ze iemand hoort zeggen: Wat een schattig stoeltje.... dan zegt de eigenares lachend dat het te koop is. En als de prijs hen bevalt, kunnen ze er gelijk op gaan zitten en het daarna meenemen.

Ik zie winkelstraten met winkels die altijd gesloten lijken: op maandag, op dinsdag, op woensdag en die alleen open zijn op donderdag en vrijdag van 10 tot 17u, op koopavond van 19u tot 21 u en zaterdag en koopzondag van 12 tot 17u. Bijzondere bedrijfsvoering hebben die winkeliers. Die zeggen dan dat ze ook nog een betaalde baan moeten hebben omdat ze het anders niet redden. Tja, dat lijkt me logisch.

Anderen klagen dat ze hun kinderen anders nooit zien.

Ik stel voor dat winkelstraten weer woonwinkelstraten worden en waar kinderen opgroeien met het besef dat die wereld van 9 tot 5 lijdt tot hartfalen en burnouts. Dat je dood gaat zonder geleefd te hebben.

Loopstraten zijn ideale speelplaatsen voor kinderen, daar hebben ze ook wel weer eens recht op. Mijn kinderen zijn in de binnenstad opgegroeid, kenden iedereen, speelden overal. Liepen in mijn winkeltje, spraken de klanten netjes aan. Ze wisten hoe het moest, dat de klanten zorgden voor de inkomsten en dat we van die inkomsten moesten leven.

Mijn 6 jarige zoon was een uitstekende hulp, die zat zoet te tekenen aan zijn tafeltje in een hoekje van de winkel en riep soms tegen een klant: "Oh, dat staat u mooi!" Dat leverde vrolijkheid en verkoop op.

Kleine winkeltjes met elk hun specialiteit, hun aanbod, hun workshops in de vroege avonduurtjes of het weekend.

Winkels die open zijn omdat de eigenaars dat leuk vinden en zo hun geld verdienen.

Winkelstraten die een pretpark moeten worden voor klanten én consumenten, interactief, verrassend, gezellig en concurrerend.

Ik weet zeker dat het kan. Ik heb het zo 5 jaar gedaan ooit toen ik hestellende was van een ernstige ziekte en maar een heel kleine uitkering had. Mijn klanten werden mijn kennissen, sommigen werden vrienden. Veel mensen verzuchten nog steeds dat het jammer is dat mijn winkeltje niet meer bestaat. Gewoon omdat je er ook kon binnenlopen om je verhaal te doen, voor een kop thee en ook nog om iets te kopen.

Ik gaf er les in de avonduurtjes en toen ik weer aan het werk kon deed ik het verpleegwerk erbij.

Winkels zouden leefruimtes moeten worden. Boven koken, douchen en slapen en beneden leven, werken en sociaal bezig zijn. Ik noem maar een mogelijkheid.

Goud geld verdienen doe je nooit in een klein winkeltje, de zorgen zijn dan ook een stuk kleiner. Je boekhouding simpel houden. Fair play. Geen personeel. Vooral geen personeel.

En veel samen doen met andere winkeliers.

Veel grootwinkelbedrijven zullen verdwijnen. Voor veel inkopen kun je net zo goed op internet kijken en bestellen. Veel groot winkelbedrijven hebben geen internet service in hun zaak.

De kleine winkeltjes hebben in hun winkelstraat internetservice met reclame van de provider. De service is dus gratis!

En wat te denken van een transporteur die alle te halen en bezorgen zaken voor de winkeltjes regelt? En een buitenschoolse opvang in de straat zelf? Een urenspeelplaats met ballenbak voor kinderen die niet mee willen winkelen? Een leescafé, een hoedenwinkel, een bijzondere lingerieshop, de kralenwinkel en een racefietsenwinkeltje. Een kleine delicatessenwinkel, open op vrijdagavond tot 22 uur? Een ambachtelijke bakker die ook op zondagmorgen opent met een ontbijtcafé en overdekt, met door zonnepanelen verwarmd, terrasje? 

Leuk toch?

Grootwinkelbedrijven zijn saai en haastig, leuk personeel is zeldzaam.

Kleine winkeltjes waar je zomaar in rond mag neuzen zijn leuk, evenals de degene die graag iets wil verkopen met toepassing van charme en humor.

Je kunt er goed van leven en zelfs nog van op vakantie.

Maar het vraagt om inzet, een zekere hoeveelheid humor en idealisme en een goed geregeld ongeregeld leven.

Nu ga ik verder met het bedrijfsplan.

©Gavi Mensch

21-1-2014

©All rights reserved 2014

Overname van delen van dit blog alleen met toestemming en bronvermelding

Update 13-2-2015: Hou de binnensteden alleen voor de happy few zodat de minder happy lot ook de stad niet ingaat maar vrij parkeert in de winkelcentra aan de rand van de stad. Zo creëer je elitewinkels die ook alleen maar door de happy few bezocht worden. Huurprijzen worden immers door de consument betaald. Voorbeeld: http://www.parool.nl/parool/nl/4/AMSTERDAM/article/detail/3850822/2015/02/13/Huur-in-Amsterdam-niet-meer-te-betalen.dhtml
Bovendien leidt dit alles tot woonfraude en illegale verhuur. Nog meer inkomsten die in de schatkist gemist worden en bovendien verhoging van de criminaliteit. http://www.parool.nl/parool/nl/4/AMSTERDAM/article/detail/3850695/2015/02/13/Woonfraude-in-Amsterdam-flink-toegenomen.dhtml

Update 22-2-2016:  Van het type I told you so. 
Maarrrrrrrr: niet alleen concentreren maar ook leuker maken. En betaalbaar! 

http://www.1limburg.nl/actie-tegen-leegstand-winkels?utm_source=nieuwsbrief_1limburg&utm_medium=email&utm_campaign=nieuwsbrief_clicks&utm_content=Actie%20tegen%20leegstand%20winkels

Update 21-8-2016: The alternatives.....
https://keithpp.wordpress.com/2016/04/21/what-to-do-with-a-dead-shopping-centre/

Formidable

Enige tijd geleden kreeg ik dit nummer  van Stromae toegestuurd. 

Het kwam van een ex-vriend die gelijk kreeg. 

Geleerde les:

Geef ook vrienden geen gelijk als ze het niet hebben!

Formidable

Formidable, formidable

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables,

Formidable,

Tu étais formidable,

J'étais fort minable,

Nous étions formidables.

Eh, l'bébé, oups : mademoiselle,

Je vais pas vous draguer, promis, juré,

J'suis célibataire et depuis hier - putain,

J'peux pas faire d'enfants, mais bon, c'est pas... eh, reviens !

5 minutes quoi, j't'ai pas insulté, j'suis poli, courtois,

Et un peu fort bourré et pour les mecs comme moi

Vous avez autre chose à faire, vous m'pourriez vu hier

Où j'étais

Formidable, formidable

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables,

Formidable,

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables.

Eh tu t'es regardé, tu t'crois beau

Parce que tu t'es marié ?!

Mais c'est qu'un anneau, mec, t'emballes pas,

Elle va t'larguer comme elles font chaque fois,

Et puis l'autre fille, tu lui en a parlé ?

Si tu veux je lui dis, comme ça c'est réglé,

Et au p'tit aussi, enfin si vous en avez,

Attends 3 ans, 7 ans et là vous verrez

Si c'est

Formidable, formidable,

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables,

Formidable,

Tu étais formidable, et j'étais fort minable,

Nous étions formidables.

Et, petite, oh, pardon : petit,

Tu sais dans la vie y'a ni méchant ni gentil,

Si maman est chiante, c'est qu'elle a peur d'être mamie,

Si papa trompe maman, c'est parce que maman vieillit, tiens !

Pourquoi t'es tout rouge? Beh, reviens, gamin,

Et qu'est-ce que vous avez tous

A me regarder comme un singe, vous ?

Ah, oui, vous êtes saints, vous,

Bande de macaques !

Donnez moi un bébé singe, il sera

Formidable, formidable

mais

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables,

Formidable,

Tu étais formidable, j'étais fort minable,

Nous étions formidables

Je vais t'larguer ?

Mais non!

*_*

©Gavi Mensch

30-11-2013

translation in English


http://www.vn.nl/Archief/Media/Artikel-Media/Formidable-het-verhaal-van-Stromae.htm

.
.

De Scheveningse Pier

Pier doodle ©EvD

Als een oude prostituee ligt zij

in zee, omarmt het grauwe 

koude, zoute, water dat verteert;

vergane glorie, parelloos, doorleefd.

Slechts geliefd door pooiers

en andere exploitanten,

valken die het nest bevuilden.

Als een afgedankte moeder

die haar kostje bij elkaar lag

en zo haar kinderen onderhield.

Opgebruikt, nooit onderhouden,

aangetast door rot en schimmel

Als een oude prostituee ligt ze

in de Scheveningse zee en

niemand wil er nog iets mee.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Mijn vader nam me mee naar de Pier toen ik 9 jaar oud was. Zomaar op een vakantiedag. 
Een belevenis die ik nooit zal vergeten. Mijn vader nam zelden een vrije dag.

Foto ANP

De Pier, net verbouwd en opnieuw geopend.  Het was een wonder dat lopen over water van de ene kant naar de andere. Ik was verrukt van het bouwsel en het zicht op de kust, op Scheveningen, op het Kurhaus en het luxe bad. 

Vorig jaar was ik met mijn zoon in Scheveningen, ik was er heel lang niet geweest. Bij het zien van de pier schoten mijn ogen vol tranen, het zag er niet uit. Hij vond het bijzonder genoeg voor deze foto:

foto Jaime D'may

Als een oude prostituee ligt ze daar in zee, schreef ik eerder. Dienst gedaan om Scheveningen groot en bekend te maken. Toen het Kurhaus in verval raakte werd het gerestaureerd en opgeknapt. De Pier wordt aan het lot overgelaten.

foto ANP

Voor zover ik weet heeft Nederland een groot aantal werklozen uit de bouw en vast nog wel een werkarme architect en een bouwkundig ingenieur, betonstorters en duikers. Of moet iedereen verplicht werken in de kassen? Waarom niet een coöperatief opgezet waar al deze mensen aan het werk kunnen, trots kunnen zijn op het afleverde werk en het aanzicht van Nederland. Een geweldige plek voor een leerschool, stage plaatsen en daarna zelfs ook voor de exploitatie. Maak er een trots leer-werk project van. Nederland kon en kan dat.

Nationaliseer de Pier!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 1-10-2013

All rights reserved 2013

Update:
http://www.nu.nl/binnenland/3599130/pier-van-scheveningen-gesloten.html


. 

Jong kinderen krijgen?

Hoe moeilijk het is om groot te worden als dochter van oudere ouders?

Ik kan slechts gokken. Op de leeftijd dat de meeste puberdames tegenwoordig echt de billetjes tegen de krib gooien, was ik al economisch zelfstandig, werkend en studerend. Mijn ouders waren niet ouder maar geheel afwezig, bezig met zichzelf, elkaar en hun drie zoons. Zoons zo lastig dat ik maakte dat ik wegkwam.

Ikzelf kreeg mijn dochter relatief jong en mijn zoon 8 jaar daarna. Er was een wezenlijk verschil in uithoudingsvermogen. Ik ben gek met en op mijn kinderen, het zijn echte menschen

geworden. Alleen heb ik als alleenstaande ouder hen geen vader-spiegel kunnen voorhouden.

De aanloop van pubermeiden en jongens in mijn kleine gezin zonder vader is altijd groot geweest. Mee-eten kon, er was altijd een bed na een telefoontje en er waren lange praatnachten.

Nu zie ik het ploeteren van de puber, de bijna adolescente dochter van een vriend die haar op latere leeftijd verwekte en liefdevol opvoedde. Haar (ook al wat oudere) moeder koopt de meeste aandacht af, vader is gepensioneerd. Zij zijn gescheiden. Ze hebben allebei hun dochter zeer lief.

De dochter probeert angstvallig een heel en ongebarsten beeld van zichzelf te krijgen. Maar dat is moeilijk, de ene maand hier, de andere maand daar; vader zorgt voor de intellectuele opvoeding, moeder voor het uiterlijke en de geldstroom.

Een ongebarsten beeld krijg je in spiegels die best wat verweerd mogen zijn, maar de ragfijne barstjes vertekenen het beeld.

Men moet jonger kinderen krijgen, hoorde ik laatst. Ik ben het daar mee eens. Bij jonge kinderen horen jonge ouders, met energie en hun eigen jeugd nog dichtbij in de herinnering. Met een grote 'maar'…

Aangezien wij vrouwen de enigen zijn met het juiste equipement om kinderen te maken en te baren is het wel zo eerlijk om ons daarna de ruimte te geven om economisch onafhankelijk te worden en te blijven.

Dat wil zeggen dat er meer mannen thuis zullen moeten blijven om de extra taken van de vrouw over te nemen.

Er moeten betaalbare opvangplaatsen komen, waarom geen voor-school zoals in Spanje en in delen van België, waar kinderen vanaf hun derde (zindelijkheidsleeftijd) gewoon naar school kunnen en buitenschoolse opvang en extra begeleiding gewoon in het basispakket van Onderwijs zitten?

Er moeten moederbanen gecreëerd worden, met tijd en ruimte om te voeden, met een x aantal dagen en afspraken voor als een kind ziek is ( en niet klakkeloos meer vaccineren)

Op de universiteiten en HBO, maar ook bij de bedrijven en instellingen kunnen toch gewoon weer crèches worden opgezet, wat was daar toch mis mee? Toch niet weer die marktwerking?

Iedereen draait dan weer gewoon mee in de samenleving, niemand hoeft thuis te blijven (uitzonderingen daargelaten). Vrouwen dragen een extra steentje bij door naast hun werk en de kinderen baren ook nog te multitasken. Jonge mensen moeten het goede voorbeeld krijgen.

Ik gun iedereen een kind, van harte. Er is niets dat het leven zo verrijkt als het groot zien worden van je kinderen en je kleinkinderen.

Ik vrees dat de ploeterende puberdame van de oudere ouders geen heerlijk onbezorgd voorbeeld heeft van dollende ouders, die nog niet zo lang geleden jong waren.

Het krijgen van kinderen op oudere leeftijd past niet in het geestelijke en ook niet in het lichamelijke systeem van de mens.  Het aantal IVF en hormoonbehandelingen is toegenomen. Mooi dat het kan.

Maar is het niet gewoon eerlijker om meer te bieden aan ouders die jong kinderen willen krijgen, vooral aan moeders die daarna toch nog de weg af moeten leggen om een plek te veroveren in de op economie gebaseerde maatschappij.

Ik denk dat het rijkdom schept, dat mensen (lees vrouwen) gezonder zijn en blijven als ze de zwaarste klus van hun leven kunnen klaren als ze jong en sterk zijn. Dat er minder verzuim zal zijn, minder verdriet, minder onbegrip. Dat pubermeisjes met oudere ouders, pubermeisjes met jongere ouders worden, met begrip en herinneringen van de ouders als steunpilaar.

En dat ze zelf ook zin hebben om jong kinderen te krijgen, pret te maken en het opvoeden en grootbrengen als een vervolg zien van hun eigen leven.

Voor puberdochters is het leven vol uitdaging maar ook vol verantwoording. Voor het aangaan van beiden is ondersteuning nodig en invulling van vragen.

Ik had een fantastische grootmoeder voor veel levenszaken, maar echt dollen met mijn moeder heb ik nooit gedaan. Mijn moeder was door de oorlog te jong oud geworden.

Als grootmoeder probeer ik soms nog te dollen met mijn kleinkinderen, dat gaat nog net een uurtje of wat. Mijn lijf is versleten van het werken, van het baren en dragen, van het multitasken. Ik moet er niet aan denken dat ik nu nog een dochter van 17 zou moeten coachen. Wat ik leer van mijn kleinkinderen is iets heel anders dan wat ik aan mijn kinderen geleerd heb.

Kinderen moet je krijgen als je jong bent. Met de juiste instelling. Met de hulp die nodig is om je daarna weer verder te laten gaan.

Gewoon omdat je het waard bent.

©Gavi Mensch

Nederland B.V., 8-8-2013

© All rights reserved 2013 Niets van deze blog mag worden overgenomen zonder toestemming van de auteur.

Update: 16-1-2016 Blendle/Volkskrant   Uitgerekend nooit!  van Sacha Kester / Heleen van Lier
https://blendle.com/i/volkskrant-magazine/uitgerekend-nooit/bnl-vkm-20160116-5692356?campaign=NL-digest-20160116&content=st-2-a&medium=newsletter-digest&source=blendle-editorial

en  
http://www.volkskrant.nl/wetenschap/gynaecologen-heroverwegen-leeftijdsgrens-kinderen-tot-50-moet-kunnen~a4225356/?utm_source=dailynewsletter&utm_medium=email&utm_campaign=20160117&utm_userid=8e2978c-c75a-0461-be04-40021281a60b

.

altijd niets

vloeibaar niets klatert

geluidloos de leegte in

onzichtbaar uiteen spattend

nergens, nooit, niets

heeft tijd zo weinig

ontelbare seconden geduurd

weg, alsof het nooit  bestond 

wat achterblijft is

wat tastbaar leven was

geboren en gegroeid

gehuild, gelachen
alsof het ooit meer was

dan niets, altijd blijven zou

    onzichtbaar, altijd…..

©Gavi Mensch 
4-11-12

Aquarel : Blanca RvD 
All rights reserved 2012

.

In het donker heeft ze geen vrienden.

.

Ze huilt aan de telefoon.
Ik schraap de dikke tranen uit mijn keel en probeer gewoon te praten. Het lukt me maar half, mijn stem zakt weg in haar verdriet.
Het is middag, ze verstaat me, nu nog wel.

Maar later, als de nacht valt als een zwarte deken van doden, hoort ze alleen de knallen van schoten, het dreunen van bominslagen en het luchtalarm. En zichzelf. Ze krijst zonder geluid, ze hoort zich alleen van binnen, een angstig repeteren van weeklagen. Alsof ze weer baby is en vervoerd wordt van onderduikadres naar onderduikadres, de pleisters op het kleine mondje laten geen geluidje door.

De oorlogen van toen en later en nu komen in golven, verstopt in zware dromen die als een kussen op haar mond drukken. Moord en doodslag dempen haar angstige snikken.

Ze moet wakker worden af en toe. Haar hart jaagt haar naar het licht.
De verdikte hartspier lijkt wel een gettomuur en weet niet hoe snel hij het bloed rond moet pompen om de nachtmerries te verjagen. Ze drinkt thee en weet het weer: zij mag hardop klagen, ze is er nog, ze leeft nog, zij wel! En dan het verdriet en het ongeloof.

In het donker heeft ze geen vrienden, denkt zij, mijn lieve grote zusvriendin. Maar ik ben er ook dan, in gedachten. Ik lees 's nachts haar gedichten en haar andere woorden bezaaid met pijn en humor, met liefde en angst. Ik lees en leef mee. Soms moet ik glimlachen met tot aan de randjes gevulde ogen en soms vloek ik hard: "Moest dat nou, moet dat nou, houdt het dan nooit op, godverdomme!"

Ik kan alleen luisteren als ze wakker is, als haar stem breekt en door de kabel drupt. Of als ik naast haar zit, op het grote bed.
Maar ik kan slechts proberen te troosten en proberen te begrijpen; in haar dromen kan ik niet komen.



Gavi Mensch
Maastricht, 3-4-2011

Schildersel: ©Gavimensch All rights reserved 2011




.

Een vijf en een negen.

"Een vijf en een negen ben je", zei Kees, "en een stier en een niet in te dammen bron van energie. Moe word ik van je, moe van je continue daden, van je diepgaande filosofieën en van je betrokkenheid. Kom nou eens even naast me zitten en haal eens diep adem en luister". Kees nam zijn tas van de stoel.
De tas van Kees is beroemd, er zitten wonderlijke dingen in én zijn in papier verpakte middagboterham. Twee sneden bruinbrood met een plak koek er tussen. Hij is de enige in ons stamcafé die zijn eigen meegebrachte boterhammen daar op mag eten. Omdat hij Kees is, 82 jaar jong en beeldend kunstenaar. Kees verzamelt wonderlijke dingen, hij gebruikt die om zijn 'levenskastjes', persoonlijke stupa's mee op te sieren. Lijstjes, oorbellen en bidprentjes. Houten kralen en zijden bloemen.

                                                              Foto:Jaime D'May

Kees is een katholieke boeddhist. Een vrijdenker en een filosoof. Een mysticus en een vader van 4 kinderen. Hij fietst 's morgens naar zijn atelier en aan het eind van de middag weer terug. Ik hou van hem. Hij is de bewaker van mijn 'ziel', en vaak aanwezig in mijn gedachten. Hij heeft mij de cijfers in mijn leven verklaard en dat klopte als een bus (zei de ongelovige....).
"Lieverd", zegt hij terwijl hij me over zijn brilletje aankijkt, "het gaat zo niet langer. Ik moet eens serieus met je praten. Ik geloof dat je je energie eens in iets anders moet gaan steken."
"Leuke entree, Kees", zeg ik grinnikend, "vertel, waar gaat het over?"
Kees schuift zijn stoel iets dichter naar de mijne en leunt mijn kant op."Het gaat over jou", zegt ie zachtjes, met een lach in zijn ogen, "ik moet je ergens opmerkzaam op maken". "Jeetje, wat doe je geheimzinnig, is er weer een mystieke orkaan op komst?".
" Lach jij me maar uit", zegt hij," ik weet, ik weet wat jij niet weet; ik heb van je gedroomd."
Ik moet lachen om zijn gezicht en de commentaren met dubbele bodem van de mensen om ons heen. Kees is een beetje doof en praat nogal hard. En onze tafel is de leestafel en altijd helemaal bezet met mensen die met één oog lezen en met één oor luisteren. "Kun je me hier, met al die toehoorders vertellen waar je over gedroomd hebt?" vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen, "of moeten we ons afzonderen, om in ieder geval de rest van onze reputatie nog te redden"." Welnee", zegt hij, "hier en nu". Hij kijkt naar de aandachtige toehoorders en vervolgt, "Laat ze maar denken, da's goed voor hun grijze massa".
Ik heb gedroomd dat je bloot in de rivier stond". En weer kijkt hij de tafel rond. Dan kijkt hij naar mij en grinnikt. "Ik heb niet zo op de details gelet", zegt hij, "wat mijn aandacht trok was dat de rivier erg onrustig was, maar dat rond die dikke pootjes van je het water onbeweeglijk bleef".

                                                           Tekening (niet van mij): Chawwa Wijnberg.

Hij keek omhoog en daarna weer naar mij. Hij keek nu ernstig. Ik zei niks en wachtte af. Toen keek hij naar zijn boterham, legde deze terug op het papieren zakje en vervolgde: "Ik denk dat het betekent dat je je energie anders moet gaan verdelen. De rivier is in beweging, omdat je daar je energie in stort. Jij bent bloot en kwetsbaar en bovendien heb je het koud. Je staat daar maar en dicht rondom jou beweegt er niets. Dat wil zeggen dat je geen energie in jezelf steekt. Het maakt je kwetsbaar, als anderen altijd maar van je gebruiken. Dan hou je weinig over voor het beschermen van jezelf. Laat iedereen nou maar eens in zijn sop gaar koken. Die 9 van jou is te altruïstisch, da's een wereld verbeteraar in de goeie zin van het woord en een kluizenaar. Die 5 heeft veel liefde nodig, beweging en vernieuwing. Die 5 is onrustig en heeft alles gestort in de mensen om zich heen. Je bent een sterrenbeeld Stier, solide en aarde gebonden, je hoeft nooit bang te zijn dat je niet sterk genoeg bent. Ga wat anders doen, wat voor jezelf, iets waar je van groeit, nieuwe ervaringen opdoen. Er komt wel weer een tijd dat je die nieuwe ervaringen omzet, om je omgeving van nieuwe impulsen te kunnen voorzien."
Hij pakte zijn boterham weer op en nam een hap. Toen keek hij mij weer aan en zei: "Er is niemand anders die je gaat vertellen dat je voor jezelf moet zorgen, we zijn allemaal egoïsten, weet je", en hij lachte. "Snap je wat die droom wil zeggen en dat wat ik je uitgelegd heb?" vroeg hij toen.
Ik moest even slikken, maar ik begreep heel goed wat hij bedoelde. Ik gaf hem een kus op zijn rimpelwang en zei: " Ja baas, ik zal er over nadenken". "Da's goed", zei hij en roerde de suiker door zijn thee. De rest van de tafel was stil. Er was geen enkel commentaar. Iedereen leek te lezen met twee ogen. Een jaar later heb ik mijn huis verkocht, mijn spullen ingepakt en ben ik met mijn zoon vertrokken naar Spanje.
En nu, zoveel jaar na dat gesprek, begrijp ik waarom ik hier verhaaltjes zit te schrijven. Voor mezelf. En voor iedereen die ze lezen wil.

Cees en Antje in atelier Pictura Dordrecht

foto JaimeD'May

Opgedragen aan mijn vriend, de kunstenaar Kees Schellenberg, die in 2009 overleden is.

©Gavi Mensch

Jerez, 23-7-2007,

Maastricht, 3-4-2010/ 11-4-2013

All rights reserved 2010 / 2013