Klassieke gevalletjes van semi-patiënte

Patiënten zijn patiënten en gek zijn we allemaal op onze eigen manier. 

Maar sommige mensen met een stoornis zijn net iets lastiger dan anderen.

Tegenwoordig heb ik twee semipatiënten boven mij wonen. Niet zo vreemd want de oude huisbaas, een beroemde Maastrichtse huizenmelker is ook een beetje van het padje af.

Gelukkig doen enkele van zijn zoons de zaken en heb ik van de oude heer alleen last als ik mijn auto aan het laden ben en hij telkens het tuinhek dichtdoet, zodat ik alles op de grond moet zetten om het weer open te maken.

Een van de niet zo wijze zoons, die niet veel meer in zijn leven gedaan heeft dan klusjes en in een huis van zijn vader woont enkele meters verderop, heeft geen idee wat 'verhuur' betekend. Hij zet ladders voor mijn uitgang omdat hij op het dak moet zijn, smijt piepschuim op mijn kleine duurbetaalde binnenplaatsje en komt ongevraagd mijn huis binnen terwijl ik onder de douche sta. Het scheelde maar weinig of ik had de politie gebeld. Een van de broers met meer verstand kon mij daar nog net van afbrengen. 

Toch was de familie verbaasd dat ik daar zo'n ophef over maakte.

 Onbegrijpelijk.

Als je bedenkt dat Maastricht vol rolluiken zit die bij het aanbreken van de avond allemaal dicht gaan, tot op de zolder, is het vreemd dat zo een inboorling zomaar op klaarlichte dag met zijn sleutel mijn huis binnen stapt.

Ach, het vreemde territoriumgevoel van de Maastrichtenaren zal wel opgelopen zijn tijdens de overheersingen van Jan en Alleman in het verleden. Helaas heb ik geen angst voor binnenkijkers of inbrekers en heb ik ook geen rolluiken. Voor mijn privacy houd ik wel de gordijnen aan de straatkant wat meer gesloten; het huis tegenover heeft heel veel ramen die precies mijn huis inkijken. En ik houd van pyjamadagen. Wat voor pyjama en hoeveel dagen gaat niemand iets aan.

Terug naar het huis. 

Mijn bovenbuurtjes zijn verhuisd, ze waren in verwachting en hadden maar 1 slaapkamer. Bovendien stonden ze al jaren op punt van verhuizen want de huurster op de bovenste verdieping is van het type semi-patiënt. Hoboïste zonder werk. Onduidelijke dag- en nachtritmes. Klost elke avond om 22.45 u naar beneden,gaat weg en komt soms na 5 minuten, soms wat later weer terug om dan alle trappen weer op te klossen. Ze ziet er uit als Jerommeke en doet me telkens weer denken aan zo'n Belgische tuinkabouter, een waar de verf al vanaf is.

Ik heb haar te eten gevraagd toen ik hier net woonde, ze at en vertrok en stond nog geen dag later te gillen op de gang dat het stonk naar de rook, ondertussen haar eigen peuken uit het gangraam kieperend. Ze heeft zelden een baan en als mijn bovenbuurtjes klaagden over haar urenlange nachtelijke ijsbeersessies nam ze haar hele familie mee naar de huisbaas om uit te leggen dat het niet waar was. 

Maar zelfs met een verdieping ertussen was het nog te horen. Ook haar momentjes van eigenliefde waren nogal rumoerig.

Alles irriteert haar, voornamelijk de andere huurders. Ze is agressief als ik vraag of ze geen peuken op de hoofdjes van mijn kleinkinderen wil gooien die op de binnenplaats spelen, zegt ze gewoon dat die peuken niet van haar zijn. Mijn bovenbuurtjes roken niet. 

Het is dus in plaats van slecht weer….het regent hier peuken. 

Ze gilt nog steeds over de rook en dat terwijl zij de enige in huis is die rookt. Enfin een gebed zonder einde. Een sombere, lelijke narrige jongedame van een jaar of veertig die ik nog nooit heb zien lachen en die bij nacht en ontij op haar hobo oefent, oefent!

In het huurcontract staat iets over geen muziekinstrumenten of huisdieren. 

Ik denk dat ik maar weer een hondje neem. Een lieverd met pit en een goed zelfbeeld

Zo'n lieverd met kaken van oor tot oor en een schorre blaf.

De bovenbuurtjes zijn dus vertrokken en nu heb ik een bovenbuurman die ook semi-patiënt is.

Hij heeft een kindje van anderhalf dat hij af en toe een dag en een nacht bij zich heeft. Zou je toch zeggen dat het een lieverdje is, de papa. Helaas had ook hij last van het heen en weer lopen van de sombere hoboïste en meerdere malen moest ik 's nacht mijn bed uit om naar boven te rennen omdat ik dacht dat er mensen vermoord werden. Hij werd helemaal gek van de herrie boven zijn hoofd, kwam frequent klagen en toen ik hem verwees naar de huisbaas keek hij mij aan als of hij water zag branden. 

Hij uitte bedreigingen tegen de benen van de jongedame ( iets over breken) en toen ik zei dat hij naar zijn etage terug moest omdat ik de politie zou bellen als hij zo doorging, zei hij dat hij in therapie was om de agressie te controleren. Hetgeen mijn geruststelde…. maar niet heus.

Soms hoorde ik hem huilen, heel hard en urenlang telefoneren en toen ik hem waarschuwde dat het huis heel gehorig was en dat ik echt niet mee wilde luisteren, zei hij dat ik dan maar naar de huisbaas moest gaan. Dat had hij ook gedaan en de vloer boven zijn hoofd zou geluiddempend gemaakt worden.

Het leek me nogal overbodig om voor deze euvelen een nieuwe vloer te laten leggen. Ik sprak hem gelukkig weinig. Het agressieve macho typetje in trainingsbroek is nou niet bepaald mijn favoriet.

Op een dag kwam hij vragen of hij om mijn wifi mee mocht liften tegen betaling was ik wat terughoudend. Maar uiteindelijk had ik ook zoiets van dat zijn situatie misschien niet al te rooskleurig was.

Ik leende hem ook een poppenwagentje voor zijn dochtertje en wat boekjes.

Maar het duurde niet lang voordat hij 'vergat' om de Wifi bijdrage te doen. Geen geld maar wel nieuwe meubels, dat werkt niet helemaal bij mij. Toen ik hem er op aan sprak, zei hij dat hij moest werken maar dan wel eerst geld ging pinnen.

En voegde daar aan toe dat als hij dan te laat op zijn werk zou komen, dat mijn schuld zou zijn. Ik knikte en zei nog dat ik twee weken weg zou zijn en dat mijn vriendin voor de tuin en de goudvissen zou zorgen, dan wist hij wie er mijn huis binnen ging. En dat hij natuurlijk mijn plaatsje mocht gebruiken met zijn dochtertje als het warm was en dat ik daar speelgoed had laten staan.

Hij knikte en stapte in zijn auto.

Toe ik me net geïnstalleerd had bij de tv, klopt hij weer aan en gaf het geld zonder iets te zeggen en ging weer weg.

Ik laat me niet in de war brengen door stampvoetertjes en ging de volgende dag op reis.

 Bij terugkomst enkele dagen geleden, viel ik direct weer met mijn oor in de anderhalf uur durende telefoongesprekken die door de vloer heen lekten.

Wat een ramp. Dat gezoem dringt overal doorheen. Ik was blij toen hij om 12 uur naar bed ging.

Vanmiddag toen ik thuiskwam met de kleinkinderen, hield hij mij staande met een kletspraatje. Ik had daar geen zin in. Ik zei alleen dat er geen post was geweest tijdens mijn vakantie, of hij soms iets gezien had.

Hij had ook geen post gehad. Mijn kleindochter hing op mijn arm en ik wilde naar binnen.

Om te grappen zei ik dat de telefoongesprekken vannacht zacht moesten omdat mijn kleintjes bleven slapen. Direct schoot hij uit zijn slof, ik had zeker iets in mijn oren en misschien moest ik daar eens naar laten kijken. Ik maakte er voor mijn kleinzoon een grapje over. Hij was laaiend. Ik zei dat hij zich niet zo druk moest maken en ging via het tuinhek mijn achterdeur in.

Daarmee was voor mij de kous af.

Maar voor hem duidelijk niet. Een half uur later klopte hij aan de deur en ik deed open, in de verwachting de wifi bijdrage te kunnen vangen. Hij moest eens even met mij praten want ik bespioneerde hem toch niet? En wat had ik gehoord en aan wie vertelde ik dat verder? Ik wees op mijn kleintjes en zei dat hij moest stoppen zeker in het bijzijn van mijn kleinkinderen. Dat de levens van de medebewoners mij echt geen fluit interesseerde en dat ik hem daarom gewaarschuwd had over de telefoongesprekken. Hij kwam later nog wel eens, snauwde hij.

Ik vertelde hem vriendelijk doch beslist dat ik ook later geen behoefte had aan gesprekjes over zijn leven. Daarna volgde een scheldpartij waarop ik vlug de deur dichtdeed en op slot. Hij gilde nog dat ik altijd achter de deur stond als hij thuiskwam of wegging. En dat ik dus zijn telefoon afluisterde. En dat ik met iedereen ruzie maakte.

Ik nam mijn kleinkinderen mee naar de achterkant van mijn huis en moest even bijkomen van zoveel larie en agressie.

Ik was er helemaal klaar mee.

Wifi werd vergrendeld en het contact hield daarmee op.

Maar het duurde niet lang of hij stond weer voor de deur. Hij wilde nog €5 terug van de wifi (erg origineel als je achteraf betaalt). En anders verkocht hij het speelgoed van mijn kleindochter wel.

Ik schudde mijn hoofd en deed de deur weer dicht waarna hij tegen de deur trapte.

Na het inlichten van de zoon van de huisbaas over deze gang van zaken, kreeg ik te horen dat er post was geweest voor hem, van de reclassering en dat tijdens mijn afwezigheid de maffe bovenbuurvrouw ook al had geklaagd.

Dat van de reclassering verbaasde me niets.

Toen hij weer kwam zeuren over het geld en mijn afluistermethodes, heb ik hem via de dichte deur verteld dat ik, bij de eerst volgende klop op mijn deur, de reclassering zou inlichten over zijn bedreigende gedrag.

Enkele weken later bracht de zoon van mijn huisbaas, die ik ingelicht had over de agressieve manier van doen van het jongmens, de kinderspulletjes terug.

Er zijn veel te veel van dit soort uit de kluiten gewassen maar nooit volwassen geworden jonge mensen. Er wordt veel te weinig gecorrigeerd. Er is te veel angst en te weinig sociale controle.

Toen ik vandaag bij een winkel stond te praten met een vriendin die daar werkt, stond ik duidelijk in de weg van ook zo'n doorgeschoten puber van een jaar of 35.

Hij schoof mijn mandje met nog af te rekenen spullen weg met de woorden dat ik daar niet mocht staan. Mijn 'nou ja zeg' werd beantwoord met een scheldpartij waarbij de hele zaak opeens doodstil was, mijn vriendin een beetje achter de toonbank dook en de vuilbekkende slungel dreigend op mij af kwam.

Mijn blik hield hem tegen. 

Hij draaide zich al scheldend om en verdween naar het magazijn.

Mijn vriendin kwam achter de toonbank weer omhoog. Ik was niet zo blij met haar bangheid. Zij werkt daar al jaren en zij had de redelijk recente vrijwilliger op zijn nummer moeten zetten. Of ik niet bang was, vroeg ze. Ik zei dat ik zelfs niet bang ben om dood te gaan. En dat dit soort dat ziet. Ik heb gewerkt met zware jongens die ik naar hun kamer moest kunnen sturen. Moordenaars en verkrachters die moesten afkicken van de rechters. En de gouden regel was dat je nooit mocht laten zien dat je twijfelt.

Ik twijfel echter wel. Niet aan mijzelf. Maar aan de stoerheid van deze maatschappij, die niet flink genoeg lijkt om voor zichzelf op te komen. En als ze dat wel doen ook nog eens de klappen moeten opvangen.

Dagelijks zie en lees ik klassieke gevalletjes van jongens die zichzelf niet verdragen, nooit volwassen zijn geworden, moederskindjes; ik had ook wat van die twijfelachtige broertjes met uitermate korte lontjes. Van jongs af aan heb ik gezien wat gebrek aan kritiek doet met deze mannetjes. Semi-patiënten die het niemand naar de zin maken, er gewoon op los schreeuwen en meppen, die niet geholpen zijn met de agressiebeheersing therapie, zeker niet als de trainer een vrouw is.

Het woord semi-patiënt is geen excuus in de vorm van ze zijn 'bijna ziek'.

De maatschappij die dit soort mensen (voornamelijk mannetjes) tolereert is ziek.

Enfin. Het is weer rustig boven mijn hoofd. Ik heb geen zin om andermans kinderen op te voeden ook al kan ik vaak de neiging om even een kritisch woord te uiten, als ik bijvoorbeeld een winkeldeur in mijn gezicht krijg, niet onderdrukken. Het niet bang zijn voor een reactie maakt dat ik die meestal pas krijg, als de onopgevoede persoon ver genoeg verwijderd denkt te zijn van mijn blik.

Het zorgt toch vaak voor ongemak. Het feit dat ik een kleine ronde doch sterke 64+ vrouw ben, schijnt bij velen iets vreemds los te maken.

Helaas voor hen, heb ik nog nooit de kaas echt van mijn brood laten eten, behalve door mensen die meer honger hadden dan ik.

©Gavi Mensch

Maastricht, 7-6-2016.

 .

Leegstand is humorloze egocentrische desinteresse

.

Een businessplan schrijven voor iemand die dyslexie als enige beperking heeft. Hij is reteslim. Hij gaat een winkel openen.

Iedereen gilt dat hij dat niet moet doen om de doodeenvoudige reden dat er al zo veel winkels leegstaan.

Ik heb gezegd dat ze maar flink moeten gillen, dat is erg positief. En angstig.

Want al die winkels die dichtgaan lagen vol met dezelfde maar veel duurdere producten. Duizend keer hetzelfde bloesje in 20 verschillende maten. De merkschoenen van de een en bijna dezelfde bij de ander met 40 euro verschil. Wat is de lol van een meubeltje kopen bij Xenos dat oud gemaakt nieuw is en 120 euro kost?

Ook online te bestellen? Waar gaat men dan voor winkelen? Voor iets speciaals?

Ik zou het ook wel weten! Als ik nu jong zou zijn zou ik onmiddellijk een leuke winkel openen. Winkels voor het uitzoeken. Leuke huurprijs bedingen of de Dordtse afspraak voorstellen, 1 euro huur totdat het bedrijfje winst gaat maken.

Maar iedereen koopt via internet, gilt de meute dan.

Ja, en het past ook zo lekker bij Zalando, die unieke kleertjes, de gezellige ontvangst alsof je bij vrienden thuiskomt. Toch?

De prachtige meubeltjes van een meubelboulevard online, waar je zomaar eens tussendoor loopt of op gaat zitten? Nee, een echte winkel moet tastbaar zijn en iets extra's hebben

Koffie in een uniek kopje, zomaar. Je mag ook alleen even voor thee binnen lopen.

Ja, het atelier is achter, daar kun je gerust even kijken. Alles is eerlijke arbeid. Wil je een foto van je laten maken in die stoel, om te kijken hoe die stoel je staat? Je kunt hem ook laten uitvergroten, zwart wit en ingelijst. Alles kan. Alles mag.

Een interactieve winkel is recreatief, heeft geen bazen en eigenaars maar vrienden waar je een praatje mee gaat maken en waar je ook nog koopt wat je leuk vindt. Voor een leuke prijs. Originele zaken, recycle design. Vintage en handwerk. Een breiwinkel en een schoenmaker, een die echt schoenen maakt?

Ik zou een straat vullen met zulke winkeltjes, mooi ingericht, de klant verwelkomend en ook nog vriendelijk. Daar kan geen internet tegen op. Groen op straat, bankjes en kunst.

Andere openingstijden. Wat heeft men aan de huidige openingstijden als je aan het werk bent?

Waarom supermarkten geen verlies draaien? Omdat we steeds meer consumeren?

Dat geloof ik niet, we consuminderen over het algemeen maar de andere openingstijden zijn aantrekkelijk. Waarom de Hema op het station het altijd druk heeft? Omdat hij open is! Waarom had mijn vader een florerend bedrijf? Omdat hij wel de winkel dicht deed maar nooit gesloten was.

Dus waarom winkelen van half 10 tot half 6? Wat zijn dat voor rare tijden?

De plek om even binnen te lopen na je werk…de winkel die dan open is. Wie eet er nog om 6 uur? Alleen mensen met kinderen of de vastgeroeste geranium meute die daarna op vaste tijden tv kijkt.

En als je nou eens kon winkelen tot 8 uur 's avonds? En op maandag morgen vanaf 8 uur 's morgens? Als je nou eens meer open bent dan gesloten? Als je leven en werken nu eens verbindt? Als je nu eens witlofschotel maakt en die deelt met vrienden in je winkeltje? Wat is daar op tegen? En als je een dag weg wilt, zorg je gewoon dat iemand anders het een dagje van je overneemt.

Op een zomeravond door een spookachtige winkelstraat wandelen is vreemd.

Hoe maak je reclame? Zomeravonden zijn de leukste winkeltjes open, ze zetten een stoeltje voor de deur en lezen de krant. Als ze iemand hoort zeggen: Wat een schattig stoeltje.... dan zegt de eigenares lachend dat het te koop is. En als de prijs hen bevalt, kunnen ze er gelijk op gaan zitten en het daarna meenemen.

Ik zie winkelstraten met winkels die altijd gesloten lijken: op maandag, op dinsdag, op woensdag en die alleen open zijn op donderdag en vrijdag van 10 tot 17u, op koopavond van 19u tot 21 u en zaterdag en koopzondag van 12 tot 17u. Bijzondere bedrijfsvoering hebben die winkeliers. Die zeggen dan dat ze ook nog een betaalde baan moeten hebben omdat ze het anders niet redden. Tja, dat lijkt me logisch.

Anderen klagen dat ze hun kinderen anders nooit zien.

Ik stel voor dat winkelstraten weer woonwinkelstraten worden en waar kinderen opgroeien met het besef dat die wereld van 9 tot 5 lijdt tot hartfalen en burnouts. Dat je dood gaat zonder geleefd te hebben.

Loopstraten zijn ideale speelplaatsen voor kinderen, daar hebben ze ook wel weer eens recht op. Mijn kinderen zijn in de binnenstad opgegroeid, kenden iedereen, speelden overal. Liepen in mijn winkeltje, spraken de klanten netjes aan. Ze wisten hoe het moest, dat de klanten zorgden voor de inkomsten en dat we van die inkomsten moesten leven.

Mijn 6 jarige zoon was een uitstekende hulp, die zat zoet te tekenen aan zijn tafeltje in een hoekje van de winkel en riep soms tegen een klant: "Oh, dat staat u mooi!" Dat leverde vrolijkheid en verkoop op.

Kleine winkeltjes met elk hun specialiteit, hun aanbod, hun workshops in de vroege avonduurtjes of het weekend.

Winkels die open zijn omdat de eigenaars dat leuk vinden en zo hun geld verdienen.

Winkelstraten die een pretpark moeten worden voor klanten én consumenten, interactief, verrassend, gezellig en concurrerend.

Ik weet zeker dat het kan. Ik heb het zo 5 jaar gedaan ooit toen ik hestellende was van een ernstige ziekte en maar een heel kleine uitkering had. Mijn klanten werden mijn kennissen, sommigen werden vrienden. Veel mensen verzuchten nog steeds dat het jammer is dat mijn winkeltje niet meer bestaat. Gewoon omdat je er ook kon binnenlopen om je verhaal te doen, voor een kop thee en ook nog om iets te kopen.

Ik gaf er les in de avonduurtjes en toen ik weer aan het werk kon deed ik het verpleegwerk erbij.

Winkels zouden leefruimtes moeten worden. Boven koken, douchen en slapen en beneden leven, werken en sociaal bezig zijn. Ik noem maar een mogelijkheid.

Goud geld verdienen doe je nooit in een klein winkeltje, de zorgen zijn dan ook een stuk kleiner. Je boekhouding simpel houden. Fair play. Geen personeel. Vooral geen personeel.

En veel samen doen met andere winkeliers.

Veel grootwinkelbedrijven zullen verdwijnen. Voor veel inkopen kun je net zo goed op internet kijken en bestellen. Veel groot winkelbedrijven hebben geen internet service in hun zaak.

De kleine winkeltjes hebben in hun winkelstraat internetservice met reclame van de provider. De service is dus gratis!

En wat te denken van een transporteur die alle te halen en bezorgen zaken voor de winkeltjes regelt? En een buitenschoolse opvang in de straat zelf? Een urenspeelplaats met ballenbak voor kinderen die niet mee willen winkelen? Een leescafé, een hoedenwinkel, een bijzondere lingerieshop, de kralenwinkel en een racefietsenwinkeltje. Een kleine delicatessenwinkel, open op vrijdagavond tot 22 uur? Een ambachtelijke bakker die ook op zondagmorgen opent met een ontbijtcafé en overdekt, met door zonnepanelen verwarmd, terrasje? 

Leuk toch?

Grootwinkelbedrijven zijn saai en haastig, leuk personeel is zeldzaam.

Kleine winkeltjes waar je zomaar in rond mag neuzen zijn leuk, evenals de degene die graag iets wil verkopen met toepassing van charme en humor.

Je kunt er goed van leven en zelfs nog van op vakantie.

Maar het vraagt om inzet, een zekere hoeveelheid humor en idealisme en een goed geregeld ongeregeld leven.

Nu ga ik verder met het bedrijfsplan.

©Gavi Mensch

21-1-2014

©All rights reserved 2014

Overname van delen van dit blog alleen met toestemming en bronvermelding

Update 13-2-2015: Hou de binnensteden alleen voor de happy few zodat de minder happy lot ook de stad niet ingaat maar vrij parkeert in de winkelcentra aan de rand van de stad. Zo creëer je elitewinkels die ook alleen maar door de happy few bezocht worden. Huurprijzen worden immers door de consument betaald. Voorbeeld: http://www.parool.nl/parool/nl/4/AMSTERDAM/article/detail/3850822/2015/02/13/Huur-in-Amsterdam-niet-meer-te-betalen.dhtml
Bovendien leidt dit alles tot woonfraude en illegale verhuur. Nog meer inkomsten die in de schatkist gemist worden en bovendien verhoging van de criminaliteit. http://www.parool.nl/parool/nl/4/AMSTERDAM/article/detail/3850695/2015/02/13/Woonfraude-in-Amsterdam-flink-toegenomen.dhtml

Update 22-2-2016:  Van het type I told you so. 
Maarrrrrrrr: niet alleen concentreren maar ook leuker maken. En betaalbaar! 

http://www.1limburg.nl/actie-tegen-leegstand-winkels?utm_source=nieuwsbrief_1limburg&utm_medium=email&utm_campaign=nieuwsbrief_clicks&utm_content=Actie%20tegen%20leegstand%20winkels

Update 21-8-2016: The alternatives.....
https://keithpp.wordpress.com/2016/04/21/what-to-do-with-a-dead-shopping-centre/