Klassieke gevalletjes van semi-patiënte

Patiënten zijn patiënten en gek zijn we allemaal op onze eigen manier. 

Maar sommige mensen met een stoornis zijn net iets lastiger dan anderen.

Tegenwoordig heb ik twee semipatiënten boven mij wonen. Niet zo vreemd want de oude huisbaas, een beroemde Maastrichtse huizenmelker is ook een beetje van het padje af.

Gelukkig doen enkele van zijn zoons de zaken en heb ik van de oude heer alleen last als ik mijn auto aan het laden ben en hij telkens het tuinhek dichtdoet, zodat ik alles op de grond moet zetten om het weer open te maken.

Een van de niet zo wijze zoons, die niet veel meer in zijn leven gedaan heeft dan klusjes en in een huis van zijn vader woont enkele meters verderop, heeft geen idee wat 'verhuur' betekend. Hij zet ladders voor mijn uitgang omdat hij op het dak moet zijn, smijt piepschuim op mijn kleine duurbetaalde binnenplaatsje en komt ongevraagd mijn huis binnen terwijl ik onder de douche sta. Het scheelde maar weinig of ik had de politie gebeld. Een van de broers met meer verstand kon mij daar nog net van afbrengen. 

Toch was de familie verbaasd dat ik daar zo'n ophef over maakte.

 Onbegrijpelijk.

Als je bedenkt dat Maastricht vol rolluiken zit die bij het aanbreken van de avond allemaal dicht gaan, tot op de zolder, is het vreemd dat zo een inboorling zomaar op klaarlichte dag met zijn sleutel mijn huis binnen stapt.

Ach, het vreemde territoriumgevoel van de Maastrichtenaren zal wel opgelopen zijn tijdens de overheersingen van Jan en Alleman in het verleden. Helaas heb ik geen angst voor binnenkijkers of inbrekers en heb ik ook geen rolluiken. Voor mijn privacy houd ik wel de gordijnen aan de straatkant wat meer gesloten; het huis tegenover heeft heel veel ramen die precies mijn huis inkijken. En ik houd van pyjamadagen. Wat voor pyjama en hoeveel dagen gaat niemand iets aan.

Terug naar het huis. 

Mijn bovenbuurtjes zijn verhuisd, ze waren in verwachting en hadden maar 1 slaapkamer. Bovendien stonden ze al jaren op punt van verhuizen want de huurster op de bovenste verdieping is van het type semi-patiënt. Hoboïste zonder werk. Onduidelijke dag- en nachtritmes. Klost elke avond om 22.45 u naar beneden,gaat weg en komt soms na 5 minuten, soms wat later weer terug om dan alle trappen weer op te klossen. Ze ziet er uit als Jerommeke en doet me telkens weer denken aan zo'n Belgische tuinkabouter, een waar de verf al vanaf is.

Ik heb haar te eten gevraagd toen ik hier net woonde, ze at en vertrok en stond nog geen dag later te gillen op de gang dat het stonk naar de rook, ondertussen haar eigen peuken uit het gangraam kieperend. Ze heeft zelden een baan en als mijn bovenbuurtjes klaagden over haar urenlange nachtelijke ijsbeersessies nam ze haar hele familie mee naar de huisbaas om uit te leggen dat het niet waar was. 

Maar zelfs met een verdieping ertussen was het nog te horen. Ook haar momentjes van eigenliefde waren nogal rumoerig.

Alles irriteert haar, voornamelijk de andere huurders. Ze is agressief als ik vraag of ze geen peuken op de hoofdjes van mijn kleinkinderen wil gooien die op de binnenplaats spelen, zegt ze gewoon dat die peuken niet van haar zijn. Mijn bovenbuurtjes roken niet. 

Het is dus in plaats van slecht weer….het regent hier peuken. 

Ze gilt nog steeds over de rook en dat terwijl zij de enige in huis is die rookt. Enfin een gebed zonder einde. Een sombere, lelijke narrige jongedame van een jaar of veertig die ik nog nooit heb zien lachen en die bij nacht en ontij op haar hobo oefent, oefent!

In het huurcontract staat iets over geen muziekinstrumenten of huisdieren. 

Ik denk dat ik maar weer een hondje neem. Een lieverd met pit en een goed zelfbeeld

Zo'n lieverd met kaken van oor tot oor en een schorre blaf.

De bovenbuurtjes zijn dus vertrokken en nu heb ik een bovenbuurman die ook semi-patiënt is.

Hij heeft een kindje van anderhalf dat hij af en toe een dag en een nacht bij zich heeft. Zou je toch zeggen dat het een lieverdje is, de papa. Helaas had ook hij last van het heen en weer lopen van de sombere hoboïste en meerdere malen moest ik 's nacht mijn bed uit om naar boven te rennen omdat ik dacht dat er mensen vermoord werden. Hij werd helemaal gek van de herrie boven zijn hoofd, kwam frequent klagen en toen ik hem verwees naar de huisbaas keek hij mij aan als of hij water zag branden. 

Hij uitte bedreigingen tegen de benen van de jongedame ( iets over breken) en toen ik zei dat hij naar zijn etage terug moest omdat ik de politie zou bellen als hij zo doorging, zei hij dat hij in therapie was om de agressie te controleren. Hetgeen mijn geruststelde…. maar niet heus.

Soms hoorde ik hem huilen, heel hard en urenlang telefoneren en toen ik hem waarschuwde dat het huis heel gehorig was en dat ik echt niet mee wilde luisteren, zei hij dat ik dan maar naar de huisbaas moest gaan. Dat had hij ook gedaan en de vloer boven zijn hoofd zou geluiddempend gemaakt worden.

Het leek me nogal overbodig om voor deze euvelen een nieuwe vloer te laten leggen. Ik sprak hem gelukkig weinig. Het agressieve macho typetje in trainingsbroek is nou niet bepaald mijn favoriet.

Op een dag kwam hij vragen of hij om mijn wifi mee mocht liften tegen betaling was ik wat terughoudend. Maar uiteindelijk had ik ook zoiets van dat zijn situatie misschien niet al te rooskleurig was.

Ik leende hem ook een poppenwagentje voor zijn dochtertje en wat boekjes.

Maar het duurde niet lang voordat hij 'vergat' om de Wifi bijdrage te doen. Geen geld maar wel nieuwe meubels, dat werkt niet helemaal bij mij. Toen ik hem er op aan sprak, zei hij dat hij moest werken maar dan wel eerst geld ging pinnen.

En voegde daar aan toe dat als hij dan te laat op zijn werk zou komen, dat mijn schuld zou zijn. Ik knikte en zei nog dat ik twee weken weg zou zijn en dat mijn vriendin voor de tuin en de goudvissen zou zorgen, dan wist hij wie er mijn huis binnen ging. En dat hij natuurlijk mijn plaatsje mocht gebruiken met zijn dochtertje als het warm was en dat ik daar speelgoed had laten staan.

Hij knikte en stapte in zijn auto.

Toe ik me net geïnstalleerd had bij de tv, klopt hij weer aan en gaf het geld zonder iets te zeggen en ging weer weg.

Ik laat me niet in de war brengen door stampvoetertjes en ging de volgende dag op reis.

 Bij terugkomst enkele dagen geleden, viel ik direct weer met mijn oor in de anderhalf uur durende telefoongesprekken die door de vloer heen lekten.

Wat een ramp. Dat gezoem dringt overal doorheen. Ik was blij toen hij om 12 uur naar bed ging.

Vanmiddag toen ik thuiskwam met de kleinkinderen, hield hij mij staande met een kletspraatje. Ik had daar geen zin in. Ik zei alleen dat er geen post was geweest tijdens mijn vakantie, of hij soms iets gezien had.

Hij had ook geen post gehad. Mijn kleindochter hing op mijn arm en ik wilde naar binnen.

Om te grappen zei ik dat de telefoongesprekken vannacht zacht moesten omdat mijn kleintjes bleven slapen. Direct schoot hij uit zijn slof, ik had zeker iets in mijn oren en misschien moest ik daar eens naar laten kijken. Ik maakte er voor mijn kleinzoon een grapje over. Hij was laaiend. Ik zei dat hij zich niet zo druk moest maken en ging via het tuinhek mijn achterdeur in.

Daarmee was voor mij de kous af.

Maar voor hem duidelijk niet. Een half uur later klopte hij aan de deur en ik deed open, in de verwachting de wifi bijdrage te kunnen vangen. Hij moest eens even met mij praten want ik bespioneerde hem toch niet? En wat had ik gehoord en aan wie vertelde ik dat verder? Ik wees op mijn kleintjes en zei dat hij moest stoppen zeker in het bijzijn van mijn kleinkinderen. Dat de levens van de medebewoners mij echt geen fluit interesseerde en dat ik hem daarom gewaarschuwd had over de telefoongesprekken. Hij kwam later nog wel eens, snauwde hij.

Ik vertelde hem vriendelijk doch beslist dat ik ook later geen behoefte had aan gesprekjes over zijn leven. Daarna volgde een scheldpartij waarop ik vlug de deur dichtdeed en op slot. Hij gilde nog dat ik altijd achter de deur stond als hij thuiskwam of wegging. En dat ik dus zijn telefoon afluisterde. En dat ik met iedereen ruzie maakte.

Ik nam mijn kleinkinderen mee naar de achterkant van mijn huis en moest even bijkomen van zoveel larie en agressie.

Ik was er helemaal klaar mee.

Wifi werd vergrendeld en het contact hield daarmee op.

Maar het duurde niet lang of hij stond weer voor de deur. Hij wilde nog €5 terug van de wifi (erg origineel als je achteraf betaalt). En anders verkocht hij het speelgoed van mijn kleindochter wel.

Ik schudde mijn hoofd en deed de deur weer dicht waarna hij tegen de deur trapte.

Na het inlichten van de zoon van de huisbaas over deze gang van zaken, kreeg ik te horen dat er post was geweest voor hem, van de reclassering en dat tijdens mijn afwezigheid de maffe bovenbuurvrouw ook al had geklaagd.

Dat van de reclassering verbaasde me niets.

Toen hij weer kwam zeuren over het geld en mijn afluistermethodes, heb ik hem via de dichte deur verteld dat ik, bij de eerst volgende klop op mijn deur, de reclassering zou inlichten over zijn bedreigende gedrag.

Enkele weken later bracht de zoon van mijn huisbaas, die ik ingelicht had over de agressieve manier van doen van het jongmens, de kinderspulletjes terug.

Er zijn veel te veel van dit soort uit de kluiten gewassen maar nooit volwassen geworden jonge mensen. Er wordt veel te weinig gecorrigeerd. Er is te veel angst en te weinig sociale controle.

Toen ik vandaag bij een winkel stond te praten met een vriendin die daar werkt, stond ik duidelijk in de weg van ook zo'n doorgeschoten puber van een jaar of 35.

Hij schoof mijn mandje met nog af te rekenen spullen weg met de woorden dat ik daar niet mocht staan. Mijn 'nou ja zeg' werd beantwoord met een scheldpartij waarbij de hele zaak opeens doodstil was, mijn vriendin een beetje achter de toonbank dook en de vuilbekkende slungel dreigend op mij af kwam.

Mijn blik hield hem tegen. 

Hij draaide zich al scheldend om en verdween naar het magazijn.

Mijn vriendin kwam achter de toonbank weer omhoog. Ik was niet zo blij met haar bangheid. Zij werkt daar al jaren en zij had de redelijk recente vrijwilliger op zijn nummer moeten zetten. Of ik niet bang was, vroeg ze. Ik zei dat ik zelfs niet bang ben om dood te gaan. En dat dit soort dat ziet. Ik heb gewerkt met zware jongens die ik naar hun kamer moest kunnen sturen. Moordenaars en verkrachters die moesten afkicken van de rechters. En de gouden regel was dat je nooit mocht laten zien dat je twijfelt.

Ik twijfel echter wel. Niet aan mijzelf. Maar aan de stoerheid van deze maatschappij, die niet flink genoeg lijkt om voor zichzelf op te komen. En als ze dat wel doen ook nog eens de klappen moeten opvangen.

Dagelijks zie en lees ik klassieke gevalletjes van jongens die zichzelf niet verdragen, nooit volwassen zijn geworden, moederskindjes; ik had ook wat van die twijfelachtige broertjes met uitermate korte lontjes. Van jongs af aan heb ik gezien wat gebrek aan kritiek doet met deze mannetjes. Semi-patiënten die het niemand naar de zin maken, er gewoon op los schreeuwen en meppen, die niet geholpen zijn met de agressiebeheersing therapie, zeker niet als de trainer een vrouw is.

Het woord semi-patiënt is geen excuus in de vorm van ze zijn 'bijna ziek'.

De maatschappij die dit soort mensen (voornamelijk mannetjes) tolereert is ziek.

Enfin. Het is weer rustig boven mijn hoofd. Ik heb geen zin om andermans kinderen op te voeden ook al kan ik vaak de neiging om even een kritisch woord te uiten, als ik bijvoorbeeld een winkeldeur in mijn gezicht krijg, niet onderdrukken. Het niet bang zijn voor een reactie maakt dat ik die meestal pas krijg, als de onopgevoede persoon ver genoeg verwijderd denkt te zijn van mijn blik.

Het zorgt toch vaak voor ongemak. Het feit dat ik een kleine ronde doch sterke 64+ vrouw ben, schijnt bij velen iets vreemds los te maken.

Helaas voor hen, heb ik nog nooit de kaas echt van mijn brood laten eten, behalve door mensen die meer honger hadden dan ik.

©Gavi Mensch

Maastricht, 7-6-2016.

 .

UWV in het hééééél kort

.

Zomaar even tussen door wat UWV ellende, het is uitgegroeid tot een van de meest ingewikkelde, vaak frauduleuze, stasi-achtige instellingen waar we allemaal aan mee betalen.

Ik vraag me af:

* Heeft iemand de mogelijkheid om de mensen van het UWV aan het verstand te brengen dat ze voor ons werken en niet andersom?

* Wist u dat UWVmensen allemaal lid zijn van de bond tegen vloeken. Als je een keer verdomme zegt word je ogenblikkelijk bedreigd!

* Wist u dat het in herhaling vervallen van UWV mensen niet ligt aan de batterij maar aan een kras in hun plaat #voorhethoofd?

* Wist u dat de UWVmensen het zelf ook niet begrijpen en dat ze ook de opdracht krijgen om dat over te brengen op de KLANTEN?  #bloeddruk

Snapt u het nog?
Allemaal bruto ook wanneer het netto is hoorde ik vandaag

*Moet dat nou? In 4 maanden tijd 19 vellen zinloos (én milieuonvriendelijk) papier, met continu wisselende bedragen met mét en zonder, onbegrijpelijk en super ingewikkeld, terwijl het echt heel eenvoudig kan.

*Het is de hoogste tijd, weg met het UWV-systeem, versimpeling van rekenformules schelen waarschijnlijk miljoenen per jaar.

Over die rekenmethodes van sociale zaken en hun partners volgt binnenkort meer.

©Gavi Mensch

UWV 4de jaargang
Nederland BV, 26-6-2015


Een updeetje op 1 -7-2015: Nu  een week later.......

Naar aanleiding van mijn email dat ik met alle preventieve inhoudingen van het UWV nu mijn huur zelfs niet meer betalen kan omdat ik een paar uurtjes werk, krijg ik een telefoontje, onder werktijd, van een mevrouw die zich mevrouw noemt en lid is van het UWV en die eens met me wil praten.
Ik leg haar uit dat ik aan het werk ben om mijn schuld aan het UWV terug te betalen.
Dat ik mijn hele leven nog geen schulden heb gehad.
En dat ik op ga hangen omdat ik nu geen tijd heb.
Vrolijk ratelt ze door.
Ik zeg haar dat mijn patiënt wil plassen en dat ik geen tijd heb.
En on she goes; ze mompelt wat afspraken die zij met zichzelf gemaakt heeft en of dat dan goed is.
Ik jengel dat ik geen tijd heb.
Ze zal het per brief sturen zegt ze dan.
"Neehee", jodel ik en zeg haar dat ze me alles per email moet sturen!!!
Ze is blijkbaar nog niet ingesteld op haar medicatie want ze bept lustig verder, met zichzelf. Ik heb opgehangen

Weekend lectuur: 

http://www.uwvreselijk.nl/

http://gavimensch.blogspot.nl/2010/11/uw-werkeloosheids-verdriet.html

http://medischcontact.artsennet.nl/archief-6/Tijdschriftartikel/19479/Cartoon-14.htm

http://overlevingsgids.blogspot.nl/2015/05/jim-faas-voorzitter-van-de-nvvg-over-de.html?spref=tw 

oud http://www.volkskrant.nl/binnenland/beroep-op-uwv-top-om-bonus-terug-te-storten~a771848/

nieuwer 2011http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/binnenland/groot-fraude-onderzoek-op-hoofdkantoor-u 

2012 (ja ja, zo oud is dat zweefgebeuren al en Sociale Zaken heeft er nooit iets aan gedaan) http://www.hpdetijd.nl/2012-06-07/het-uwv-zweeft-met-u-mee/

2015 http://www.eenvandaag.nl/binnenland/trending-vandaag/60153/ophef_uwv_vergoedt_opleiding_tot_helderziende

2014 http://deazijnpisser.blogspot.nl/2014/02/tjibbe-joustra-taak-nationaal.html

2015 http://www.politalk.nl/2015/03/23/twee-onervaren-oud-kamerleden-en-parttime-ambtenaar-leiden-veiligheid-justitie/

Weet je wel wat een pgb is, jongeman

Elke dag wordt het me duidelijker dat geen enkele ambtenaar van VWS begrijpt wat een PGB (persoonsgebonden budget) nu eigenlijk inhoudt.

En van Rijn is zo vreselijk dom dat je hem eigenlijk het liefst op een pluche stoeltje zou vastzetten met ducttape en hem dan met twee ezelsoren op zijn leeghoofd te kijk zetten op het Binnenhof. Hij zou daar trouwens niet alleen zijn, als leeghoofd.

Ik kan wel 100 voorbeelden aanvoeren, misschien wel 1000 maar ik bespreek er hier even één.

De zorgverlener (lees: verlener van zorg aan een cliënt, patiënt, zieke, hulpbehoevende) kan als zij(of hij) geen of te laat salaris ontvangt van de werkgever (lees: cliënt, patiënt, zieke, hulpbehoevende) deze voor de rechter slepen.

En als die werkgever (lees: cliënt, patiënt, zieke, hulpbehoevende) kan aantonen dat het zijn of haar schuld niet is dan ……

In eerste instantie moeten de zorgverleners hun klant aansprakelijk stellen, maar als die kan aantonen dat de vertraging niet bij hem lag, moet de overheid over de brug komen.

Volgens de wet kunnen mensen die hun salaris vier tot acht dagen te laat ontvangen aanspraak maken op een loonsverhoging van 5 procent per dag. Als het salaris nog steeds niet betaald wordt, kan de verhoging oplopen tot maximaal 50 procent, en dat geldt dus ook voor zorgverleners die een vast salaris hebben.

Voor zzp'ers gaat dit niet op.

De ketenregisseurs houden ook rekening met kosten die mensen maken om hun zorgdeclaratie betaald te krijgen, zoals telefoonkosten, de inhuur van advocaten en proceskosten….

Uit NOS: 8-5-2015

Kortom, die dwazen (lees: ketenregisseurs) willen dat je iemand, die geen enkele schuld heeft aan het pgb-carcinoom van jongeman van Rijn, voor de rechter sleept.

Iemand die een pgb nodig heeft is ook niet altijd in staat om een rechtszaak aan te spannen. Bovendien heeft dit VVD kabinet de mogelijkheid om zonder geld naar de rechter te stappen onbereikbaar gemaakt. Voorschieten van advocaatkosten zijn voor zorgbehoevende die niet voor niets een pgb heeft en voor zorgverlener, die geen salaris heeft ontvangen, onmogelijk. En een groot deel van de pgb-zorgverleners is ook nog eens (noodgedwongen) zzp'er.

Om even een voorstelling te maken van de realiteit.

Stel, ik werk bij een 43 jarige vrouw met MS. We werken daar met 5 mensen in wisseldiensten en beslaan aldus 24/7 met 's nachts telefonische bereikbaarheid.

Mijn patiënte ( ik ben verpleegkundige) woont alleen en heeft verder hulp van verzorgenden en helpenden. Ik werk daar tussen de 11 en 20 uur per week. Dat is afhankelijk van de situatie van mijn patiënte. Nu wil de SVB (Sociale?Verzekerings?Bank?) graag dat ik een contract afsluit voor een vast aantal uren per week want dat is makkelijker? Helaas werkt dat dus niet zo. Er zijn dagen van 9 a 10 uur hulp en dagen van 6 uur en in de vakanties vallen we in voor elkaar en krijg ik dus soms een werkweek van bijna 30 uur. En dat terwijl ik eigenlijk niet meer dan gemiddeld 15 uur per week werk.

Ons werk is verdeeld in persoonlijke begeleiding die van het ene deel van een pgb betaald wordt en huishoudelijke taken die dan weer vallen onder de WMO. Je moet dus een administrateur in dienst nemen om als werkgever alles te kunnen regelen.  Met één hand die niet meer kan schrijven, slechte ogen en een wisselende hoeveelheid concentratie zoals bij mijn werkgever, lukt zelf doen echt niet meer.

Wat doen wij zoal voor die paar centen?

We halen een jonge vrouw uit bed met een tillift, brengen haar naar het toilet en zetten haar daarna in een douchestoel. Douchen en tandenpoetsen kan ze nog zelf, met één hand. Daarna wordt ze afgedroogd gecontroleerd op drukplekken of wondjes en gedeeltelijk aangekleed, waarna ze met de lift weer uit de douchestoel wordt gehaald, verder afgedroogd en verder aangekleed en in haar rolstoel wordt gezet. Handmatig tillen doen we nog om haar een goede zithouding te geven zodat ze in die houding minstens 8 uur kan blijven zitten. De voeten worden verzorgd, die hebben vanwege de verminderde bloedsomloop extra aandacht nodig, waarna ze orthopedische laarzen aankrijgt die voorkomen dat haar voeten scheef groeien in zitstand en waardoor ze op de dagbesteding even in een stalift kan staan bij het wisselen van de rolstoel voor het toilet. 's Nachts draagt ze incontinentiemateriaal en verder wordt ze overdag naar de wc gebracht. Behalve als ze langer dan 2 uur alleen is.

Daarna maken we een zo gezond mogelijk ontbijt voor haar klaar. Ik regel de weekmedicatie en bestel wat nodig is.

Ze eet en drinkt nog zelf met een hand en probeert eigenlijk nog zoveel mogelijk zelf te doen, zoals een beetje opmaken en het haar kammen.

De rest van onze werktijd besteden we aan het psychisch begeleiden van onze werkgever en aan het onderhoud van haar leefomgeving. Dat wil zeggen, badkamer schoonmaken, wassen, was ophangen, vouwen en wegbergen. Bed verschonen. Slaapkamer stofzuigen en moppen.

Dan komt de volgende hulpverlener die haar wegbrengt met de rolstoelbus en die haar ook weer ophaalt en 's middags met de tillift weer op bed legt, na de wc gang en het eventueel verschonen, zodat ze een poosje op haar zij kan liggen. Dit voor de werking van de ingewanden en het voorkomen van doorzitten/doorliggen. Er zijn dagen dat ze nergens heen gaat; de zorgverlener is dan de hele dag aanwezig.

Aan het eind van de middag halen we haar uit bed, zetten we haar zo nodig op het toilet en daarna in de rolstoel. Soms is het bed nat en moet het verschoond worden. Daarna koken we, zij mag zelf beslissen en moet zorgen dat, wat ze wil eten, in huis is ze kan zelf daarvoor opdrachten geven. Vandaar dat we dat 's morgens bespreken, zodat er boodschappen gedaan kunnen worden. Het avondeten is een sociaal moment. En ook  is er tijd voor een praatje of het bespreken van iets dat haar zorgen baart. En het bijhouden van het planbord. Dan staat ze een half uurtje in de sta-stoel  tv te kijken, waarna ze weer in de rolstoel gezet wordt. Intussen wordt er afgewassen en schoongemaakt. Het netjes achterlaten voor de volgende collega is belangrijk voor de samenwerking. Degene die hele dagen bij haar zijn doen o.a. de woonkamer en de alle andere klusjes die bij het huishouden horen. Daar valt ook het tuintje onder, onze werkgeefster geniet van haar plantjes en van het buiten zitten.

Nee, dat half uurtje tuinieren per week kan er niet af. Het grasmaaien wordt zelfs gedaan door een vrijwilliger.

Om een uur of 8 's avonds beginnen we met klaarmaken voor de nacht. Dat wil zeggen met de tillift naar het toilet, tanden poetsen en omkleden. Dan wordt zij op bed gelegd en zal meer dan 12 uur in die houding moeten blijven liggen. Alleen het bovenlichaam kan zij nog een beetje bewegen, het hoofd en de rechterarm. We zetten een kop thee voor haar, ze krijgt de telefoon en allerhande afstandsbedieningen naast zich en dan begint haar lange nacht met tv kijken of hoorspelen luisteren.

Ondertussen wordt haar kamer nog opgeruimd, de deuren gecontroleerd en de telefoon op haar bed gelegd. Ik zit nog even bij haar om de dag door te nemen of plannen te maken voor de volgende dag. Soms fantaseren we wat en hebben we pret, soms is de lucht zwaar met zorgen en probeer ik dat te verlichten.

Een bezorgde patiënt alleen laten voor de nacht is moeilijk.

Voor al deze zaken, mijne heren ketenmanagers, heeft onze cliënte een pgb. Omdat ze ziek is en ook niet meer beter wordt. Omdat ze al veel te veel zorgen heeft. Omdat ze haar zieke zoon niet kan helpen en haar dochter te ver weg woont. Omdat haar oude vader de weg in het leven kwijt raakt en zij er met veel moeite heen kan, eens in de zoveel maanden. Omdat ze niet zelf naar het toilet kan, niet zelf iemand de deur uit kan schoppen en jullie geen boze emails kan sturen.

Wij proberen haar dagen zoveel mogelijk te vullen met dagelijkse dingen die zij kan beslissen, we gaan af en toe boodschappen doen met haar, een enkele keer met haar op pad en zo nu dan met haar zwemmen. Soms nemen we haar mee naar  ons eigen huis maar dat zijn vaak vriendendienstjes. Zomaar dingetjes die je doet voor je medemens. Raar hè? Daar worden we niet voor betaald.

Maar voor ons werk wel; van het pgb salaris moeten we leven, eten en drinken en gruwelijke hoge, door WVS bedachte zorgpremies betalen. We betalen er belasting over en mee.

Nu nog even terug naar het gevalletje aanklagen: om mijn salaris te krijgen (en een eventueel lullig extraatje van de overheid) moet ik een zaak aanspannen tegen mijn patiënte die alleen maar probeert om in leven te blijven? En die moet dan weer een zaak aanspannen tegen de overheid?  Wie zegt dat wij dat extra geld een reden vinden om onze werkgever voor het gerecht te dagen? Dat past de meeste van ons zorgverleners niet. En iemand die dit werk doet alleen voor het geld is vlug uitgerangeerd. Wie geen salaris krijgt trouwens ook.

En waarom?

Omdat een of andere stomme idioot, die maandelijks zijn door ons allen betaalde vette inkomen binnensleept, vindt dat er zoveel gefraudeerd wordt?
En daarom zo maar even de betaling van ons salaris afhaalt van een PERSOONS- gebonden budget dat niet van hem is maar van een zorgvrager?
En het dan vasthoudt (rente?) vermindert, kwijtraakt, toch maar niet uitbetaalt, te laat uitbetaalt, fout uitbetaalt……..

Het artikeltje van de NOS over het domme afschuifsysteem van van Rijn en zijn ketenmanagers ( iets dat overgenomen is uit de noodlijdende GGZ- instellingen?) is het bewijs dat al die zogenaamde bestuurders, politici en ambtenaren geen notie hebben van de inhoud van het woord zorgverlenen. Niet wat betreft pgb, niet wat betreft enig ander middel om het volk in leven te houden.

 Bewijs daarvoor wordt geleverd door die huiveringwekkende VVD babe Schippers, die overal over wil meepraten en niets weet. Zie ook zorgpremies, eigen bijdrages, bezuinigingen, opheffen van banen en instellingen, overbelasten en pesten van een daarop echt niet berekende thuiszorg, de macht van de zorgverzekeraars en niet te vergeten de lobbyisten van het een en ander.

Ik spreek nog maar een keer schande van dit systeem dat elke dag meer gaat lijken op een mondsnoerderij (niet openlijk klagen bij de SVB) naar het idee van ene Kim Yung-un: als u te veel praat draait de overheid u de nek om.

Hartverscheurend vind ik het feit dat mantelzorgers niet meer kunnen zorgen, zorgverleners niet meer betaald worden en zorgbehoevenden niet meer vooruit kunnen.

De schuld is van de politiek en de bijbehorende ambtenaren. Als we die nu eens gaan betalen naar realistische productiviteit en geld inhouden voor elke stompzinnigheid kunnen we de snel uitbetaalde salarissen van zorgverleners misschien op een normaal peil brengen.

Begrijp je nu een beetje waarom er een pgb bestaat, jongeman?

©Gavi Mensch

Nederland BV, 28-5-2015

PS. Overigens houd ik weinig over van de verdiensten aangezien ik een kleine arbeidsongeschiktheidsuitkering heb. Omdat ik na 45 jaar werken niet meer aan een volledige en vaste baan kom waarbij ik mijn (post-hersenbloeding)hoofd, rug en gewrichten kan sparen en zelf mijn werktijden kan indelen voor als het me te zwaar wordt.  
Het UWV brengt vrolijk van alles in mindering, bruto, zodat ik maar af moet wachten wat ik uiteindelijk overhoud en moet zien dat ik volgend jaar alles verrekend krijg bij de Belastingdienst. Meneer K. Wiebus aldaar probeert ook al iedereen tot het uiterste te plukken. Hopelijk heeft ie nu even zijn telhandjes vol aan de Zwitserse openbaringen n.b.t. belastingontduikingen van vele miljoenen. Maar goed, dat is niet mijn probleem.

Update 28-5-2014
SVB: http://www.zorgvisie.nl/Kwaliteit/Nieuws/2015/5/SVB-bestuurders-door-het-stof-in-de-kamer-1768381W/


.