Narcisme 4 de narcistische woede.

Wat is een 'narcistische woede'?

Sommige mensen ontploffen over dingen waar een 'normale persoon' nooit zo boos over zou zijn. Niet het boos worden op zich, maar boos worden over zaken waar een normaal mens niet zo boos over zou worden, is een duidelijke alarmbel dat de persoon niet normaal is! De narcist zoekt bewust conflicten op. Zolang haar ego en eigen belang voorop staan, kan het goed gaan. Op het moment dat haar imago op het spel staat, of nul aandacht krijgt, is het gevolg: narcistische woede.

In een goede relatie proberen we bij een conflict tot een oplossing of compromis te komen. Maar bij een narcist gebeurt precies het omgekeerde.

Haar frustratie leidt niet tot onderhandelingen, maar tot dreigementen en druk uitoefenen. Zij kan niet tegen frustratie. In de psyche van de narcist is jouw weigering om toe te geven aan haar macht, een frustratie die veel meer is dan zomaar een tegenslag. Zij komt er bijna niet overheen en kan zich al helemaal niet aanpassen.

De angst / frustratie-connectie

Voor de narcist is manipulatie de enige manier om zich veilig te voelen en de baas te zijn. Hoe zelfverzekerd hij ook lijkt, meestal past hij het misbruik en de emotionele chantage toe vanuit een diep gevoel van angst. Als jij gehoorzaamt zodra zij met haar vingers knipt, kan hij zich machtig voelen. Doe je dat niet, raakt zij onherroepelijk gefrustreerd en volgt er een woede-uitbarsting.

Verschillende maskers

Het zal ook maar zelden voorkomen, dat een narcist haar woede op een normale manier oploopt of afkoelt zoals dat bij een normaal mens gaat. Met andere woorden; in de nacht is zij nog vol woede en drama en de volgende ochtend is er soms ineens geen vuiltje meer aan de lucht. Met haar woede is zij uit op het zaaien van verwarring. Zij schakelt van het ene masker over op het andere masker en doet alsof het niet gebeurd is. Zij is een en al glimlach en zacht de volgende dag. Niemand zal nog geloven dat dit de razende maniak is van de avond ervoor.

Wat veroorzaakt een narcistische woede?

Misschien ben je van mening dat het op de een of andere manier jouw schuld is dat de narcist je zo behandelt. Je speurt in je hersenen, naar wat je hebt gedaan om deze wrede behandeling te verdienen. Maar het gaat nooit over jou. Wat je gedaan hebt, is weigeren om tegemoet te komen aan haar onrealistische behoeften om haar onvoorwaardelijk te bevestigen.

Narcistische woede is een reactie op narcistische verwonding. Narcistische woede is gebaseerd op angst en kan zelfs voortduren nadat de dreiging is verdwenen. De woede is gericht op de persoon die haar dit gevoel geeft, de woede is onsamenhangend en onrechtvaardig. Tijdens de woede kan zij schreeuwen, feiten omdraaien en ongegronde beschuldigingen uiten.

'Out of the blue'

Er is nog een belangrijk verschil tussen normale woede en narcistische woede. Wanneer een normaal persoon boos op je wordt, dan laat hij je ook precies weten wat je deed, wat hem zo boos maakte. Als een narcist boos op je wordt, komt haar woede niet alleen 'out of the blue', zij vertelt je amper wat je hebt gedaan, om haar te zo kwaad te krijgen, hoewel zij natuurlijk altijd wel een tekortkoming bij je zal proberen te vinden.

Wat kun je doen om ervoor te zorgen dat zij gelukkig blijft?

Niets! Er is niets wat je kunt doen. Het is onmogelijk, zij is niet normaal. Bij normale mensen moet je daadwerkelijk iets doen om ze zo boos te krijgen. Ze doen het niet met strategische woede-uitbarstingen. Mensen die dit wel doen, hebben een stoornis.

De 'stiltebehandeling'.

 Men gelooft dat narcisten twee lagen van woede hebben. De eerste laag woede kan worden gezien als een explosieve woede en de twee specifieke geïdentificeerde vorm van narcistische woede is de passief-agressieve woede. De explosieve vorm is een duidelijke woede, waarbij bijvoorbeeld schade aan voorwerpen of personen wordt toegebracht en verbaal misbruik wordt gepleegd. De passief-agressieve soort is meer mokkend of zij negeert het doelwit van haar woede.

Wanneer de narcist iets niet bevalt, als zij haar zin niet krijgt, of haar ego wordt gekrenkt, dan kan zij je straffen door je soms uren of soms zelfs dagen te negeren en geen woord te zeggen. Deze vorm van de passief-agressieve soort woede noemen we de zogenaamde "stilte behandeling".

Weglopen en negeren?

Hoewel je waarschijnlijk het bewijsmateriaal hebt gezien van hoe gestoord de narcist is, tijdens haar woede-uitbarstingen, wil je dat waarschijnlijk niet laten merken om haar niet te kwetsen en om jezelf te beschermen. Dus, speel je het spelletje mee en in het vervolg geef je geen enkele kritiek meer. Door dan maar weer, je mond te houden, leg je de basis voor nog meer misbruik en woede uitbarstingen. De narcist denkt dat zij er toch wel mee weg kan komen. Jij kruipt hierdoor steeds meer 'in je schulp' en zij gaat zich steeds machtiger voelen. En dat zal zij laten merken ook....

Wat kun je doen als zij klaagt en raast?

Je kunt alleen dit patroon doorbreken door in te zien dat er voor emotionele chantage twee mensen nodig zijn. De narcist kan je alleen emotioneel chanteren met haar woede-uitbarstingen, als zij de juiste manier bij je heeft gevonden om dat te doen. Veel belangrijker dan haar gedrag te proberen te veranderen is de moed en het doorzettingsvermogen hebben, om jezelf te doorgronden en je houding tegenover de narcist aan te passen. Door steeds toe te geven, aan wat dan ook, leer je haar in feite hoe zij je emotioneel kan chanteren. Als je haar blijft belonen voor dat gedrag, zal zij het blijven doen. Je moet haar leren hoe zij jou moet behandelen!

Om de narcist te kalmeren zijn er een aantal dingen die je kunt doen:

Het eerste wat je kunt doen in een situatie waarin je je voelt aangevallen, is om haar te vertellen dat je de kwestie niet met haar bespreekt, tenzij zij er normaal over kan praten, zonder jou aan te vallen. Hierin moet je voet bij stuk houden. Natuurlijk, is het 't beste als je dit op een rustige toon kunt doen zonder haar terug aan te vallen. Dan is de rest aan haar. Natuurlijk is dit makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is iets om continu aan te werken. Houd voet bij stuk.

Indien je wordt aangevallen is het meestal beter niet te reageren, maar je moet jezelf zeker niet als een deurmat laten gebruiken! Het is nuttig in deze situaties om terug te stappen en de beginselen onthouden. Haar gevoelens en waarnemingen zijn iets wat je niet kunt controleren, jij kan wel zelf bepalen hoe je reageert op haar!

Hoewel negeren vaak het beste is, kan het zijn dat de beledigingen zo groot zijn en het misbruik zo ernstig is, dat je wel moet reageren om de situatie rustig te krijgen. Het is dan voldoende om de narcist met zijn eigen gedrag te confronteren. De narcist wordt door dezelfde wapens getemd die hij gebruikt om anderen te onderwerpen. Het spookbeeld van verlaten worden overheerst al het andere. Dus dan neemt zij afstand van haar woede en wordt zij rustig.

Neem het niet te persoonlijk

Het goede aan het accepteren van het feit dat je met iemand met een persoonlijkheidsstoornis te maken hebt, is dat je zult merken dat haar woede helemaal niets met jou te maken heeft. Haar narcistische woede is niet persoonlijk naar jou gericht. Jij bent het slachtoffer omdat jij toevallig op dat dichtbij bent. Ben jij het niet, dan is er wel iemand anders die haar woede over zich heen krijgt.

Als je door een slang gebeten wordt, dan neem je dat niet persoonlijk. Hetzelfde geld bij een narcist. Neem het niet persoonlijk, het heeft niets met jou te maken. Het is haar stoornis, het is haar angst. Jij was toevallig in de buurt, dat is alles!

Bovenstaande tekst is ook te vinden op de site van Mjon.

ILaatste update: 14-05-2016
Gepubliceerd: 02-01-2010

Website: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/57518-wat-is-een-narcistische-woede.html

Samenvatting:

(Voor onze casus heb ik  hier alleen het gebruik van de mannelijke vorm veranderd in een vrouwelijke vorm).

Er is uitgebreid gediscussieerd over de bevindingen zoals hierboven beschreven.

De meesten van ons waren het er over eens dat dit stukje over de narcistische woede heel veel bruikbare handvaten heeft geboden om, bij het omgaan met een narcist, jezelf intact te houden en de woede nooit op jezelf te betrekken.

In het ergste geval is een spoedoverleg met collega's en andere zorgverleners noodzaak. Specifieke voorzorgsmaatregelen zullen dan genomen moeten worden om de verpleegkundigen te kunnen beschermen tegen aanvallen. Het werken in de

psychiatrische zorg moet nooit een persoonlijke bedreiging vormen.

Het is ook noodzakelijk dat alle collega's één lijn trekken. Het manipulatieve gedrag van narcisten kan een wig drijven in het teamwerk en de zorgverlening in gevaar brengen.

In de thuiszorg gaan verpleegkundigen nooit alleen naar deze cliënten als zij zich in zo'n woedesituatie bevinden. De onwaarheden en zelfs de verbale agressie kunnen ons in een verkeerd daglicht zetten tijdens het normaal uitoefenen van ons werkzaamheden.

Bij het uit de hand lopen van de woede-uitbarsting vertellen we de cliënt dat we naar buiten gaan en daar de politie of de ambulance bellen. Voor onze veiligheid maar zeker ook voor die van de cliënt

Met dank aan Mjon.

©Gavi Mensch

Omgaan met manipulatie.

Nederland BV, 16-3-2013

Update:

Gepubliceerd op 8 nov. 2014

Compilatie van NOBCO landelijke bijkomst over ‘Narcisme & Coaching’ door Prof. dr. Liesbeth Eurelings (klinisch psycholoog-psychotherapeut en werkzaam als bijzonder hoogleraar aan de universiteit van Leiden) gaat in op de vraag wat narcisme is, hoe het ontstaat, hoe je het als coach kunt herkennen bij een cliënt en met welke valkuilen iemand met narcistische problematiek op zijn werk en daarbuiten geconfronteerd kan worden.

Blogs (van slachtoffers) over stalkende narcisten:

http://batgirl666.blogspot.nl/2013/05/vrouwenhaters-narcisten-psychopaten-en.html

http://maydanasgedachtenkronkels.blogspot.nl/

http://www.psychologische-manipulatie.nl/stalking-1.html

.

Klassieke gevalletjes van semi-patiënte

Patiënten zijn patiënten en gek zijn we allemaal op onze eigen manier. 

Maar sommige mensen met een stoornis zijn net iets lastiger dan anderen.

Tegenwoordig heb ik twee semipatiënten boven mij wonen. Niet zo vreemd want de oude huisbaas, een beroemde Maastrichtse huizenmelker is ook een beetje van het padje af.

Gelukkig doen enkele van zijn zoons de zaken en heb ik van de oude heer alleen last als ik mijn auto aan het laden ben en hij telkens het tuinhek dichtdoet, zodat ik alles op de grond moet zetten om het weer open te maken.

Een van de niet zo wijze zoons, die niet veel meer in zijn leven gedaan heeft dan klusjes en in een huis van zijn vader woont enkele meters verderop, heeft geen idee wat 'verhuur' betekend. Hij zet ladders voor mijn uitgang omdat hij op het dak moet zijn, smijt piepschuim op mijn kleine duurbetaalde binnenplaatsje en komt ongevraagd mijn huis binnen terwijl ik onder de douche sta. Het scheelde maar weinig of ik had de politie gebeld. Een van de broers met meer verstand kon mij daar nog net van afbrengen. 

Toch was de familie verbaasd dat ik daar zo'n ophef over maakte.

 Onbegrijpelijk.

Als je bedenkt dat Maastricht vol rolluiken zit die bij het aanbreken van de avond allemaal dicht gaan, tot op de zolder, is het vreemd dat zo een inboorling zomaar op klaarlichte dag met zijn sleutel mijn huis binnen stapt.

Ach, het vreemde territoriumgevoel van de Maastrichtenaren zal wel opgelopen zijn tijdens de overheersingen van Jan en Alleman in het verleden. Helaas heb ik geen angst voor binnenkijkers of inbrekers en heb ik ook geen rolluiken. Voor mijn privacy houd ik wel de gordijnen aan de straatkant wat meer gesloten; het huis tegenover heeft heel veel ramen die precies mijn huis inkijken. En ik houd van pyjamadagen. Wat voor pyjama en hoeveel dagen gaat niemand iets aan.

Terug naar het huis. 

Mijn bovenbuurtjes zijn verhuisd, ze waren in verwachting en hadden maar 1 slaapkamer. Bovendien stonden ze al jaren op punt van verhuizen want de huurster op de bovenste verdieping is van het type semi-patiënt. Hoboïste zonder werk. Onduidelijke dag- en nachtritmes. Klost elke avond om 22.45 u naar beneden,gaat weg en komt soms na 5 minuten, soms wat later weer terug om dan alle trappen weer op te klossen. Ze ziet er uit als Jerommeke en doet me telkens weer denken aan zo'n Belgische tuinkabouter, een waar de verf al vanaf is.

Ik heb haar te eten gevraagd toen ik hier net woonde, ze at en vertrok en stond nog geen dag later te gillen op de gang dat het stonk naar de rook, ondertussen haar eigen peuken uit het gangraam kieperend. Ze heeft zelden een baan en als mijn bovenbuurtjes klaagden over haar urenlange nachtelijke ijsbeersessies nam ze haar hele familie mee naar de huisbaas om uit te leggen dat het niet waar was. 

Maar zelfs met een verdieping ertussen was het nog te horen. Ook haar momentjes van eigenliefde waren nogal rumoerig.

Alles irriteert haar, voornamelijk de andere huurders. Ze is agressief als ik vraag of ze geen peuken op de hoofdjes van mijn kleinkinderen wil gooien die op de binnenplaats spelen, zegt ze gewoon dat die peuken niet van haar zijn. Mijn bovenbuurtjes roken niet. 

Het is dus in plaats van slecht weer….het regent hier peuken. 

Ze gilt nog steeds over de rook en dat terwijl zij de enige in huis is die rookt. Enfin een gebed zonder einde. Een sombere, lelijke narrige jongedame van een jaar of veertig die ik nog nooit heb zien lachen en die bij nacht en ontij op haar hobo oefent, oefent!

In het huurcontract staat iets over geen muziekinstrumenten of huisdieren. 

Ik denk dat ik maar weer een hondje neem. Een lieverd met pit en een goed zelfbeeld

Zo'n lieverd met kaken van oor tot oor en een schorre blaf.

De bovenbuurtjes zijn dus vertrokken en nu heb ik een bovenbuurman die ook semi-patiënt is.

Hij heeft een kindje van anderhalf dat hij af en toe een dag en een nacht bij zich heeft. Zou je toch zeggen dat het een lieverdje is, de papa. Helaas had ook hij last van het heen en weer lopen van de sombere hoboïste en meerdere malen moest ik 's nacht mijn bed uit om naar boven te rennen omdat ik dacht dat er mensen vermoord werden. Hij werd helemaal gek van de herrie boven zijn hoofd, kwam frequent klagen en toen ik hem verwees naar de huisbaas keek hij mij aan als of hij water zag branden. 

Hij uitte bedreigingen tegen de benen van de jongedame ( iets over breken) en toen ik zei dat hij naar zijn etage terug moest omdat ik de politie zou bellen als hij zo doorging, zei hij dat hij in therapie was om de agressie te controleren. Hetgeen mijn geruststelde…. maar niet heus.

Soms hoorde ik hem huilen, heel hard en urenlang telefoneren en toen ik hem waarschuwde dat het huis heel gehorig was en dat ik echt niet mee wilde luisteren, zei hij dat ik dan maar naar de huisbaas moest gaan. Dat had hij ook gedaan en de vloer boven zijn hoofd zou geluiddempend gemaakt worden.

Het leek me nogal overbodig om voor deze euvelen een nieuwe vloer te laten leggen. Ik sprak hem gelukkig weinig. Het agressieve macho typetje in trainingsbroek is nou niet bepaald mijn favoriet.

Op een dag kwam hij vragen of hij om mijn wifi mee mocht liften tegen betaling was ik wat terughoudend. Maar uiteindelijk had ik ook zoiets van dat zijn situatie misschien niet al te rooskleurig was.

Ik leende hem ook een poppenwagentje voor zijn dochtertje en wat boekjes.

Maar het duurde niet lang voordat hij 'vergat' om de Wifi bijdrage te doen. Geen geld maar wel nieuwe meubels, dat werkt niet helemaal bij mij. Toen ik hem er op aan sprak, zei hij dat hij moest werken maar dan wel eerst geld ging pinnen.

En voegde daar aan toe dat als hij dan te laat op zijn werk zou komen, dat mijn schuld zou zijn. Ik knikte en zei nog dat ik twee weken weg zou zijn en dat mijn vriendin voor de tuin en de goudvissen zou zorgen, dan wist hij wie er mijn huis binnen ging. En dat hij natuurlijk mijn plaatsje mocht gebruiken met zijn dochtertje als het warm was en dat ik daar speelgoed had laten staan.

Hij knikte en stapte in zijn auto.

Toe ik me net geïnstalleerd had bij de tv, klopt hij weer aan en gaf het geld zonder iets te zeggen en ging weer weg.

Ik laat me niet in de war brengen door stampvoetertjes en ging de volgende dag op reis.

 Bij terugkomst enkele dagen geleden, viel ik direct weer met mijn oor in de anderhalf uur durende telefoongesprekken die door de vloer heen lekten.

Wat een ramp. Dat gezoem dringt overal doorheen. Ik was blij toen hij om 12 uur naar bed ging.

Vanmiddag toen ik thuiskwam met de kleinkinderen, hield hij mij staande met een kletspraatje. Ik had daar geen zin in. Ik zei alleen dat er geen post was geweest tijdens mijn vakantie, of hij soms iets gezien had.

Hij had ook geen post gehad. Mijn kleindochter hing op mijn arm en ik wilde naar binnen.

Om te grappen zei ik dat de telefoongesprekken vannacht zacht moesten omdat mijn kleintjes bleven slapen. Direct schoot hij uit zijn slof, ik had zeker iets in mijn oren en misschien moest ik daar eens naar laten kijken. Ik maakte er voor mijn kleinzoon een grapje over. Hij was laaiend. Ik zei dat hij zich niet zo druk moest maken en ging via het tuinhek mijn achterdeur in.

Daarmee was voor mij de kous af.

Maar voor hem duidelijk niet. Een half uur later klopte hij aan de deur en ik deed open, in de verwachting de wifi bijdrage te kunnen vangen. Hij moest eens even met mij praten want ik bespioneerde hem toch niet? En wat had ik gehoord en aan wie vertelde ik dat verder? Ik wees op mijn kleintjes en zei dat hij moest stoppen zeker in het bijzijn van mijn kleinkinderen. Dat de levens van de medebewoners mij echt geen fluit interesseerde en dat ik hem daarom gewaarschuwd had over de telefoongesprekken. Hij kwam later nog wel eens, snauwde hij.

Ik vertelde hem vriendelijk doch beslist dat ik ook later geen behoefte had aan gesprekjes over zijn leven. Daarna volgde een scheldpartij waarop ik vlug de deur dichtdeed en op slot. Hij gilde nog dat ik altijd achter de deur stond als hij thuiskwam of wegging. En dat ik dus zijn telefoon afluisterde. En dat ik met iedereen ruzie maakte.

Ik nam mijn kleinkinderen mee naar de achterkant van mijn huis en moest even bijkomen van zoveel larie en agressie.

Ik was er helemaal klaar mee.

Wifi werd vergrendeld en het contact hield daarmee op.

Maar het duurde niet lang of hij stond weer voor de deur. Hij wilde nog €5 terug van de wifi (erg origineel als je achteraf betaalt). En anders verkocht hij het speelgoed van mijn kleindochter wel.

Ik schudde mijn hoofd en deed de deur weer dicht waarna hij tegen de deur trapte.

Na het inlichten van de zoon van de huisbaas over deze gang van zaken, kreeg ik te horen dat er post was geweest voor hem, van de reclassering en dat tijdens mijn afwezigheid de maffe bovenbuurvrouw ook al had geklaagd.

Dat van de reclassering verbaasde me niets.

Toen hij weer kwam zeuren over het geld en mijn afluistermethodes, heb ik hem via de dichte deur verteld dat ik, bij de eerst volgende klop op mijn deur, de reclassering zou inlichten over zijn bedreigende gedrag.

Enkele weken later bracht de zoon van mijn huisbaas, die ik ingelicht had over de agressieve manier van doen van het jongmens, de kinderspulletjes terug.

Er zijn veel te veel van dit soort uit de kluiten gewassen maar nooit volwassen geworden jonge mensen. Er wordt veel te weinig gecorrigeerd. Er is te veel angst en te weinig sociale controle.

Toen ik vandaag bij een winkel stond te praten met een vriendin die daar werkt, stond ik duidelijk in de weg van ook zo'n doorgeschoten puber van een jaar of 35.

Hij schoof mijn mandje met nog af te rekenen spullen weg met de woorden dat ik daar niet mocht staan. Mijn 'nou ja zeg' werd beantwoord met een scheldpartij waarbij de hele zaak opeens doodstil was, mijn vriendin een beetje achter de toonbank dook en de vuilbekkende slungel dreigend op mij af kwam.

Mijn blik hield hem tegen. 

Hij draaide zich al scheldend om en verdween naar het magazijn.

Mijn vriendin kwam achter de toonbank weer omhoog. Ik was niet zo blij met haar bangheid. Zij werkt daar al jaren en zij had de redelijk recente vrijwilliger op zijn nummer moeten zetten. Of ik niet bang was, vroeg ze. Ik zei dat ik zelfs niet bang ben om dood te gaan. En dat dit soort dat ziet. Ik heb gewerkt met zware jongens die ik naar hun kamer moest kunnen sturen. Moordenaars en verkrachters die moesten afkicken van de rechters. En de gouden regel was dat je nooit mocht laten zien dat je twijfelt.

Ik twijfel echter wel. Niet aan mijzelf. Maar aan de stoerheid van deze maatschappij, die niet flink genoeg lijkt om voor zichzelf op te komen. En als ze dat wel doen ook nog eens de klappen moeten opvangen.

Dagelijks zie en lees ik klassieke gevalletjes van jongens die zichzelf niet verdragen, nooit volwassen zijn geworden, moederskindjes; ik had ook wat van die twijfelachtige broertjes met uitermate korte lontjes. Van jongs af aan heb ik gezien wat gebrek aan kritiek doet met deze mannetjes. Semi-patiënten die het niemand naar de zin maken, er gewoon op los schreeuwen en meppen, die niet geholpen zijn met de agressiebeheersing therapie, zeker niet als de trainer een vrouw is.

Het woord semi-patiënt is geen excuus in de vorm van ze zijn 'bijna ziek'.

De maatschappij die dit soort mensen (voornamelijk mannetjes) tolereert is ziek.

Enfin. Het is weer rustig boven mijn hoofd. Ik heb geen zin om andermans kinderen op te voeden ook al kan ik vaak de neiging om even een kritisch woord te uiten, als ik bijvoorbeeld een winkeldeur in mijn gezicht krijg, niet onderdrukken. Het niet bang zijn voor een reactie maakt dat ik die meestal pas krijg, als de onopgevoede persoon ver genoeg verwijderd denkt te zijn van mijn blik.

Het zorgt toch vaak voor ongemak. Het feit dat ik een kleine ronde doch sterke 64+ vrouw ben, schijnt bij velen iets vreemds los te maken.

Helaas voor hen, heb ik nog nooit de kaas echt van mijn brood laten eten, behalve door mensen die meer honger hadden dan ik.

©Gavi Mensch

Maastricht, 7-6-2016.

 .

Pil tegen verslaving, waar blijft ie?

.

Eén keer in de week vul ik medicijndozen voor meerdere patiënten; de werking van die medicijnen zoek ik op en ik bekijk waar rekening mee moet worden gehouden.

Telkens als ik bij een patiënt met spasmes een doosje Baclofen open doe, schiet het volgende mij weer in gedachten:

Baclofen, een spierverslapper, zou als naast/bijwerking hebben dat het ook helpt tegen alle soorten verslavingen en in het bijzonder tegen alcoholverslaving. Het is belangrijk dat het medicijn onder toezicht genomen wordt van een arts die ook de dosering scherp in het oog houdt. Een grote groep mensen die Baclofen als spierverslapper gebruikt (in het geval van spasmes) blijkt ook die zucht naar drank niet te hebben of niet meer. Natuurlijk kan het zijn dat ze iets anders aan hun hoofd hebben, een ernstige ziekte bijvoorbeeld maar dat is een verslaving ook.

De bijwerkingen van Baclofen zijn voor veel mensen redelijk goed te verdragen. (dat ligt een beetje aan de eventuele andere ziektebeelden die de patiënt heeft.

Waarom wordt daar in hemelsnaam dan niets mee gedaan?

Welnu, het interesseert de farmaboeven niet, dat is het. Onderzoek wordt alleen verricht als daar veel geld mee te verdienen valt en het patent van Baclofen is al lang vrijgegeven en dus niet interessant voor de graaiers.

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3540966/

Veel professionals op het gebied van verslavingen hebben positieve ervaringen met een behandeling met Baclofen.

http://www.artsennet.nl/nieuws/op-tv/uitzending/126697/spierverslapper-baclofen-ingezet-tegen-alcoholverslaving.htm

Dat betekent dus dat onderzoek zonder sponsor kostbaar is, maar dat is een mensenleven ook.

Onbegrijpelijk eigenlijk als we zien hoeveel de verslavingsproblematiek kost aan opvang, detentie, behandeling van bijverschijnselen als levercirrose en slokdarmkanker.

http://baclofenstudie.com/2013/01/22/deelnemende-klinieken/

Wie houdt het gebruik van Baclofen dan eigenlijk tegen? Wie heeft er baat bij het in stand houden van zo veel zieken (verslaafden ), wie verdient er meer aan het zo houden dan aan het genezen? Alcohol accijnzen, zijn dat de boosdoeners? Net zoals bij de tabakslobby?

Er moet maar weer eens wat stof opwaaien, dit jaar waren er wéér meer kinderen die opgenomen moesten worden met alcoholvergiftigingen (comazuipers); kinderen waarvan een deel alcoholverslaafd blijft en misschien ook kinderen krijgen die zo'n verslavingsgen 'overerven'. Wat doet de gemiddelde arts eigenlijk nog voor een verslaafde? Bij mijn weten niet veel meer.

Zij wachten genoeglijk op goedkeuring van een reeds bestaand pilletje nu met een andere werking.

http://www.eenvandaag.nl/swf/player.swf?videoID=102029

Al jaren wachtend tot er geld voor onderzoek uitgetrokken wordt, kost ondertussen aardig wat levens maar die levens spelen blijkbaar bij het Ministerie van Volksgezondheid geen enkele rol. Het enige dat nog iets kan uitmaken is het oprakelen van de nalatigheid van dit ministerie en de rol van de Minister in de lobby's tegen de volksgezondheid.

Laat ons dan maar veel stof doen opwaaien:

https://hufterhunter.wordpress.com/2013/10/25/bacolfen-medicijn-tegen-verslaving-maar-de-dokter-schrijft-het-niet-voor/ en http://www.baclofen.nl/?p=84

Het gros van de verslaafden verkeert nog in staat van ontkenning. Dat wordt mede veroorzaakt door het gevolg van de erkenning. Ben je eenmaal 'een verslaafde' dan wordt je geacht daar iets mee te doen. Als je hoort dat 80 % van de verslaafden die een detox (afkick) ondergaan weer terug vallen, is het dan wel handig om telkens weer door zo'n pijnlijke 'vernedering' (woorden van een verslavingspatiënt) te moeten gaan?

De ziekte 'verslaving 'heeft meer bijwerkingen dan de medicijnen die daar tegen helpen.Bijwerkingen Baclofen:

http://www.apotheek.nl/Medische_informatie/Medicijnen/Producten/Baclofen.aspx?mId=10704&rId=1630

En ter vergelijking een bijsluiter van Paracetamol

http://www.apotheek.nl/Medische_informatie/Medicijnen/Producten/Paracetamol.aspx?mId=10704&rId=371

Ontwricht gezin, huiselijk geweld, diefstal, verwaarlozing van kinderen en van zichzelf, financiële ellende, uitkering, wajonger, gebrek aan zelfvertrouwen, negatief zelfbeeld……

Allemaal zaken die niemand verder helpen in deze toch al zo kritische en hoog van de torenblazen maatschappij.

Kom op Edith zet die borrel neer, maak je sigaret uit en ga eens aan het werk!

©Gavi Mensch

Nederland BV,22-2-2015

.Update: 23-2-2015

Baclofen Info @baclofenews

@GaviMensch A really great article! ;)

 ViewConversation

Baclofen Info retweeted

1d

Gavi Mensch @GaviMensch

Alcoholverslaafd, nou dat is dan jammer, als verslaafde bent u ws meer waard: gavimensch.blogspot.nl/2015/02/pil-te…

DetailsOpen

Baclofen Info favorited

1d

Gavi Mensch @GaviMensch

Alcoholverslaafd, nou dat is dan jammer, als verslaafde bent u ws meer waard: gavimensch.blogspot.nl/2015/02/pil-te…

DetailsOpen

Baclofen Info followed you

Baclofen Info

@baclofenews

News & research on baclofen 4 alcoholism & addiction. In France not off-label anymore 4 ALC. BAC at tailored doses suppress craving. Medic supervision required!

.

Leven in een notendop 14-15-16

.

Levens in een  in een notendop zijn verhaaltjes in 120 woorden over opmerkelijke levens van mijn patiënten of ex-patiënten.




Leven in een notendop 14

Ze heeft een grote zwarte stamboomloze hond, Max genaamd, verder heeft ze niemand.

Ze woont al 62 jaar in aangepaste stoelen, met en zonder wielen.

De hulpverlening vermoeit haar veel te veel. Ze kan ook niet meer met de verzorgenden overweg: “Ze worden steeds slechter opgeleid, al die mooie hulpmiddelen en ze snappen er niets van”.

Martha moet bijna elke dag instructies geven aan een 'nieuwe', over de tilliften en de speciale matten en spalken.

Eigenlijk wil ze niet meer. Vaak wordt ze somber, zegt ze.

Dan vertelt ze over Max, die met zijn kop scheef zo verdrietig kan kijken als ze huilt

Om dan grijnzend te vervolgen: “Maar ik besluit telkens weer om door te leven tot ná Max”

10-7-2012

Foto D'May

Leven in een notendop 15

Pas stond ik bij de Marokkaanse supermarkt in mijn geboortestad toen ik een hand op mijn schouder voelde.

Een vrouw op leeftijd met prachtige ogen keek mij blij aan. “Soeste”, zei ze met kracht en gebaarde iets tegen de jonge vrouw die naast haar stond. Deze glimlachte en zei: “U hebt moeder 20 jaar geleden verpleegd na een hersenbloeding; u sprak Frans met haar en zette ons aan het huiswerk.”

Ik hoefde niet lang te denken. Een gezin met vier kinderen en een astmatische vader. Ik vroeg naar de andere kinderen.

“Allemaal een vak geleerd”, zei ze lachend terwijl haar moeder een klinkende kus op mijn arm drukte.

Het enige woord dat ze nog kon uitspreken bleek ‘zuster’ te zijn.

25-7-2012

Leven in een notendop 16

Sloffend liep ze naar de gang, draaide de hoofdschakelaar om, haalde de zekering eruit en ging naar buiten.

Daar zat ik dan, in het schemerdonker.

Op het nachtkastje stond een kaars; ik stak hem aan en ging weer zitten.

Ik moest het even tot mij door laten dringen.

De vrouw die zojuist vertrokken was, was al 50 jaar echtgenote van mijn patiënt.

Ik begreep haar zo goed, ik had zo erg met haar te doen. Ik keek naar de tiran die blijkbaar nog steeds angst aanjoeg, belde de begrafenisondernemer en vroeg om de patiënt toch maar snel op te halen omdat de elektriciteit afgesloten was en de koeling niet functioneerde.

Zijn laatste pesterijtje, dat van ‘thuis opgebaard’, zou niet doorgaan,

29 -1-2013

Eerder gepubliceerd op www.120w.nl

©Gavi Mensch

Nederland BV, 30-1-2013

Fotografie ©DMAY All rights reserved 2013.



.