Posts tonen met het label zorgverzet. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zorgverzet. Alle posts tonen

woensdag 1 juli 2015

9 Things NOT to Say to Someone with a Brain Injury

9 Things NOT to Say to Someone with a Brain Injury


Brain injury is confusing to people who don’t have one. It’s natural to want to say something, to voice an opinion or offer advice, even when we don’t understand.
And when you care for a loved one with a brain injury, it’s easy to get burnt out and say things out of frustration.
Here are a few things you might find yourself saying that are probably not helpful:

1. You seem fine to me.

The invisible signs of a brain injury — memory andconcentration problems, fatigue, insomnia, chronicpain, depression, or anxiety — these are sometimes more difficult to live with than visible disabilities. Research shows that having just a scar on the head can help a person with a brain injury feel validated and better understood. Your loved one may look normal, but shrugging off the invisible signs of brain injury is belittling. Consider this: a memory problem can be much more disabling than a limp.

2. Maybe you’re just not trying hard enough (you’re lazy).

Lazy is not the same as apathy (lack of interest, motivation, or emotion). Apathy is a disorder and common after a brain injury. Apathy can often get in the way ofrehabilitation and recovery, so it’s important to recognize and treat it. Certain prescription drugs have been shown to reduce apathy. Setting very specific goalsmight also help.
Do beware of problems that mimic apathy.Depression, fatigue, and chronic pain are common after a brain injury, and can look like (or be combined with) apathy. Side effects of some prescription drugs can also look like apathy. Try to discover the root of the problem, so that you can help advocate for proper treatment.

3. You’re such a grump!

Irritability is one of the most common signs of a brain injury. Irritability could be the direct result of the brain injury, or a side effect of depression, anxietychronic pain, sleep disorders, or fatigue. Think of it as a biological grumpiness — it’s not as if your loved one can get some air and come back in a better mood. It can come and go without reason.
It’s hard to live with someone who is grumpy, moody, or angry all the time. Certain prescription drugs, supplements, changes in diet, or therapy that focuses on adjustment and coping skills can all help to reduce irritability.

4. How many times do I have to tell you?

It’s frustrating to repeat yourself over and over, but almost everyone who has a brain injury will experience some memory problems. Instead of pointing out a deficit, try finding a solution. Make the task easier. Create a routine. Install a memo board in the kitchen. Also, remember that language isn’t always verbal. “I’ve already told you this” comes through loud and clear just by facial expression.

5. Do you have any idea how much I do for you?

Your loved one probably knows how much you do, and feels incredibly guilty about it. It’s also possible that your loved one has no clue, and may never understand. This can be due to problems with awareness, memory, or apathy — all of which can be a direct result of a brain injury. You do need to unload your burden on someone, just let that someone be a good friend or a counselor.

6. Your problem is all the medications you take.

Prescription drugs can cause all kinds of side effects such as sluggishness, insomnia, memory problems, mania, sexual dysfunction, or weight gain — just to name a few. Someone with a brain injury is especially sensitive to these effects. But, if you blame everything on the effects of drugs, two things could happen. One, you might be encouraging your loved one to stop taking an important drug prematurely. Two, you might be overlooking a genuine sign of brain injury.
It’s a good idea to regularly review prescription drugs with a doctor. Don’t be afraid to ask about alternatives that might reduce side effects. At some point in recovery, it might very well be the right time to taper off a drug. But, you won’t know this without regular follow-up.

7. Let me do that for you.

Independence and control are two of the most important things lost after a brain injury. Yes, it may be easier to do things for your loved one. Yes, it may be less frustrating. But, encouraging your loved one to do things on their own will help promote self-esteem, confidence, and quality of living. It can also help the brain recover faster.
Do make sure that the task isn’t one that might put your loved one at genuine risk — such as driving too soon or managing medication when there are significant memory problems.

8. Try to think positively.

That’s easier said than done for many people, and even harder for someone with a brain injury. Repetitive negative thinking is called rumination, and it can be common after a brain injury. Rumination is usually related to depression or anxiety, and so treating those problems may help break the negative thinking cycle.
Furthermore, if you tell someone to stop thinking about a certain negative thought, that thought will just be pushed further towards the front of the mind (literally, to the prefrontal cortex). Instead, find a task that is especially enjoyable for your loved one. It will help to distract from negative thinking, and release chemicals that promote more positive thoughts.

9. You’re lucky to be alive.

This sounds like positive thinking, looking on the bright side of things. But be careful. A person with a brain injury is six times more likely to have suicidal thoughts than someone without a brain injury. Some may not feel very lucky to be alive. Instead of calling it “luck,” talk about how strong, persistent, or heroic the person is for getting through their ordeal. Tell them that they’re awesome.
Written by Marie Rowland, PhD, EmpowermentAlly. 

Used with permission.www.brainhealthconsulting.com.


Just so you know!



Gavi Mensch
1-7-2015


zondag 14 juni 2015

Ketenzorg goedkoop?



Protocollen in de zorg maken de zorg niet persoonlijker en ook niet goedkoper. Wel veel ingewikkelder. Neem nou het protocol voor de diabetesketenzorg.

Er is onduidelijkheid over de supercontroles die de ketenzorg voorschrijft. In plaats van de huisarts, die gewoon de bloeduitslagen controleert van de halfjaarlijkse controle, word ik geacht naar de diabetesverpleegkundige te gaan. Deze weet niet veel meer dan ikzelf (ik ben ook verpleegkundige en houd mijn vakkennis, zeker waar het mijzelf betreft, goed bij) en was zo onhandig om me te gaan vertellen wat ik allemaal moet en moet laten op een manier die maakte dat ik achter me keek of er soms een kind achter me stond waar ze tegen praatte.

Bovendien deed ze een aanbeveling voor een nieuw medicijn waar ik al van gelezen had dat het nog in de testfase zat (en uiteindelijk ook niet door die fase heen is gekomen) De VP 'wil' dat ik elke 3 maanden (of liefst vaker) langskomt om mijn voeten te laten bekijken (doe ik zelf) mij te wegen (doe ik zelf) en mijn bloeddruk te meten ( doe ik zelf). Vooral van dat bloeddruk meten raakt zij volkomen gestrest en mijn bloeddruk stijgt zodra ik de praktijk binnen kom, uit gewoonte ( witte jassen syndroom;-) en door de oeverloze overbodigheid van het bezoek aan de diabetesverpleegkundige. 

Door dit zorgsysteem werd ik  ziek gepraat en kwam ik niet toe aan mijn dagelijkse beslommeringen, zoals mijn werk.
Ik ben daar dus mee gestopt.

Ik houd zelf mijn diabetes in de gaten, ik weeg me niet elke dag en controleer ook niet de hele dag door. Ik ken me en weet wanneer ik meer water moet drinken en wanneer ik teveel suikers heb binnengekregen. Of te weinig heb bewogen. Dat klopt met de bloedsuikercheck
Ik ga geregeld naar de pedicure, voor de rest houd ik dagelijks mijn voeten bij, simpelweg omdat ik dat mijn hele leven heb gedaan. 
Ik mag een paar keer per jaar naar een 'podoloog' en krijg daar van de zorgverzekeraar een vergoeding voor die niet toereikend is.

De reden dat ik het zinloos vind om de hele dag mijn bloedsuikers te controleren is omdat het vingerprikken zorgt voor kortstondige pijnlijke wondjes aan mijn vingers. En ik wil kunnen blijven werken met mijn handen. Typen, handwerken, boetseren, schilderen, knutselen, koken, patiënten verzorgen, allemaal zaken die onhandig zijn met zere vingers. Ik doe dat dus ongeveer 1 keer per maand een hele dag en als het niet goed is doe ik het na enkele dagen nog eens een hele dag.

Ik ben tevreden met de medicatie die ik heb, de darmklachten die ze af en toe veroorzaken als ik bijvoorbeeld te vroeg koffie drink, bestrijd ik met een enkele capsule Loperamide, dat als bijwerking heeft dat ook de rectum spier beter  aangespannen wordt zodat je eigenlijk direct weer aan het werk kunt. Dat was niet direct de oplossing die mij via de huisartsen praktijk aangeboden werd. Daar werd geopperd dat ik maar andere medicijnen moest gaan gebruiken, terwijl uiteindelijk bleek dat de combinatie met koffie een van de boosdoeners was. Ook dat heb ik dus zelf geregeld en zijn de kosten minimaal. Eens in de zoveel weken slik ik een Loperamide als dat nodig is. Klaar.


Nu vindt mijn huisarts dat ik niet binnen de ketenzorg val omdat ik niet meer naar de diabetes verpleegkundige ga en mijn bezoeken aan de huisarts tot een minimum beperk, alleen als het niet anders kan. Omdat ik elke keer het hele verhaal weer te horen krijg over de thuisarts en dat ik die site maar goed moet volgen????? 

Dat  de reden waarom ik daar laatst kwam (uitermate pijnlijke ellebooggewrichten) werd afgedaan met een; "Ik weet het niet, misschien hydrocortison slikken ( bij die prettige darmstoornissen die ik al heb en in de wetenschap dat ze de glucose spiegel kunnen verhogen?) of massage bij de fysiotherapeut?"

Ik vermoed dat het een soort weerstand is van de huisarts tegen een patiënt die zich niet alles zomaar laat vertellen.

Bizar dat ik, om het niet accepteren van de diabetesverpleegkundige, ook de nodige oogartscontroles niet vergoed krijg binnen de basiszorg maar dat ik die zelf moet betalen (eigen risico). Ik voel me gestraft als een klein kind, en straf is het laatste dat ik verdiend heb.

Het betekent dat ik uiteindelijk met een blik op oneindig en de het ondergaan van de eeuwige bloeddrukmetingstrijd naar een mij niet sympathieke suikerzuster moet, die mij niets nieuws kan vertellen, om ook de oogartscontrole vergoed te krijgen?????

Waar zijn we nou mee bezig?

Ik ga hier nog maar eens over in discussie. Ik begrijp dat mensen die denken dat ze een schep suiker in hun bloed hebben beter naar de diabeteszuster kunnen. Die verwijs ik zelf ook. En dat mensen die schommelende glucosespiegels hebben, ook beter af zijn met wekelijkse of maandelijkse controles door de zuster. Het gros van de mensen die onzeker zijn over hun ziekte kunnen beter vaak naar de diabetesverpleegkundige gaan.

Als ik maar niet hoef.

Ik heb een stevige allergie ontwikkeld tegen geldverslindende protocollen voor de massa. Ik wil zelf mijn zaken zoveel mogelijk regelen. Maar dat ik daar dan extra voor moet betalen vind ik van de zotte.


Graag commentaar van mensen die heel erg tevreden zijn met de diabetesverpleegkundige of het feit dat hun huisarts zich  bijna niet meer met het item bemoeit en mensen die niet zo heel erg blij zijn met deze ketenzorgchantage!



©Gavi Mensch
Nederland BV 14-6-2015



PS Als ik het allemaal verkeerd begrepen heb, huisarts, hoor ik dat ook graag!


Vervolg 18-6-2015:
Prima overleg met zorgverzekeraar DSW over diabetes ketenzorg. Het recht op weigeren van onderdelen en het recht op alle beschikbare zorg in die keten. En de aanbeveling om dit dit nogmaals te bespreken met de huisarts als die anders wil beslissen.. Eigen regie blijven voeren is een belangrijk onderdeel van de acceptatie van een chronisch ziektebeeld en ook voor de zorgverlener die zorg draagt voor het beschikbaar maken van benodigde zorg. Ketenzorg gaat niet over de door protocollen geregeerde regisseur die de eigen regie dreigt over te nemen. Daar botst het vaak, met als gevolg dat er een zorgmijdende situatie kan ontstaan.
Dit geldt natuurlijk voor alle vormen van ketenzorg. Wat je zelf nog kunt moet je blijven doen. Zorg wel voor genoeg feedback aan de arts voor het eventueel aan passen van een therapie/behandeling. Ook voor het verwijzen naar specialismen is die feedback noodzakelijk; als die binnen de ketenzorg vallen hoeven ze ook niet zelf betaald te worden maar vallen onder basiszorg.


Vervolg 2-7-2015:
Trots op mij....Eerst was ik onder de voet gelopen door klagende zorgregisseurs die te weinig aan mij verdienden, daarna achtervolgd met dreigementjes. Et voilá, nu heb ik gelijk gekregen, alle uitslagen waren prima, ik ben rond en gezond, op een paar losse steekjes na die nooit meer overgaan en die ik heb ingecalculeerd in mijn leven. Mijn eigen regie is prima. Waarom denkt men toch dat als je bepaalde zorg afwijst je slordig omgaat met je leven?  Beter luisteren zou heel wat van die 'regisseurs van overheidswege' een boel werk schelen en de intuïtie weer op de eerste plaats zetten.
amen.



Definitie van ketenzorg 

Ketenzorg is het samenhangend geheel van zorginspanningen dat door verschillende zorgaanbieders onder een herkenbare regiefunctie wordt geleverd, waarbij het cliëntproces centraal staat en waarbij zoveel mogelijk aansluiting wordt gezocht met diens omgeving. Er wordt een sluitende keten gevormd van diagnostiek, behandeling en begeleiding, maar ook van preventie, vroeg opsporen en zelfmanagement. In de zorgketen bestaan gradaties van eenvoudig en strikt volgtijdelijk tot complexe zorg.

Kleine aanvullingen

Deze: (2011) http://www.henw.org/archief/volledig/id4569-huisarts-of-ketenzorg-wat-wilde-de-diabetespatint.html#uwdiagnose

En http://www.handreikingketenzorg.nl/index.php?menu=191  van een latere datum waarin ik het volgende tegenkom:
Definitie van ketenzorg
Ketenzorg is het samenhangend geheel van zorginspanningen dat door verschillende zorgaanbieders onder een herkenbare regiefunctie wordt geleverd, waarbij het cliëntproces centraal staat en waarbij zoveel mogelijk aansluiting wordt gezocht met diens omgeving. Er wordt een sluitende keten gevormd van diagnostiek, behandeling en begeleiding, maar ook van preventie, vroeg opsporen en zelfmanagement. In de zorgketen bestaan gradaties van eenvoudig en strikt volgtijdelijk tot complexe zorg.

Hier staat oa dat de zorgaanbieder de regie voert en dat de patiënt verworden is tot een cliëntproces met zelfmanagement als aangeleerd sluitstuk. 
Vrij vertaald: jij bent een proces dat betaalt en wij beslissen hoe en aan wie we dat uitgeven!

Update 15-6-2015: De glucosemeter krijgen we vergoed van de zorgverzekeraar, die zorgen wel voor de goedkoopste en allerminst veilige? De dure teststrips mogen we natuurlijk zelf betalen.
http://www.telegraaf.nl/gezondheid/24158267/__Klachten_over_slechte_glucosemeters__.html?utm_source=t.co&utm_medium=referral&utm_campaign=twitter 
Hoeveel levens zou deze zuinigheid al gekost hebben?


.



zondag 22 februari 2015

Pil tegen verslaving, waar blijft ie?


.

Eén keer in de week vul ik medicijndozen voor meerdere patiënten; de werking van die medicijnen zoek ik op en ik bekijk waar rekening mee moet worden gehouden.
Telkens als ik bij een patiënt met spasmes een doosje Baclofen open doe, schiet het volgende mij weer in gedachten:

Baclofen, een spierverslapper, zou als naast/bijwerking hebben dat het ook helpt tegen alle soorten verslavingen en in het bijzonder tegen alcoholverslaving. Het is belangrijk dat het medicijn onder toezicht genomen wordt van een arts die ook de dosering scherp in het oog houdt. Een grote groep mensen die Baclofen als spierverslapper gebruikt (in het geval van spasmes) blijkt ook die zucht naar drank niet te hebben of niet meer. Natuurlijk kan het zijn dat ze iets anders aan hun hoofd hebben, een ernstige ziekte bijvoorbeeld maar dat is een verslaving ook.
De bijwerkingen van Baclofen zijn voor veel mensen redelijk goed te verdragen. (dat ligt een beetje aan de eventuele andere ziektebeelden die de patiënt heeft.
Waarom wordt daar in hemelsnaam dan niets mee gedaan?

Welnu, het interesseert de farmaboeven niet, dat is het. Onderzoek wordt alleen verricht als daar veel geld mee te verdienen valt en het patent van Baclofen is al lang vrijgegeven en dus niet interessant voor de graaiers.

Veel professionals op het gebied van verslavingen hebben positieve ervaringen met een behandeling met Baclofen.

Dat betekent dus dat onderzoek zonder sponsor kostbaar is, maar dat is een mensenleven ook.
Onbegrijpelijk eigenlijk als we zien hoeveel de verslavingsproblematiek kost aan opvang, detentie, behandeling van bijverschijnselen als levercirrose en slokdarmkanker.

Wie houdt het gebruik van Baclofen dan eigenlijk tegen? Wie heeft er baat bij het in stand houden van zo veel zieken (verslaafden ), wie verdient er meer aan het zo houden dan aan het genezen? Alcohol accijnzen, zijn dat de boosdoeners? Net zoals bij de tabakslobby?

Er moet maar weer eens wat stof opwaaien, dit jaar waren er wéér meer kinderen die opgenomen moesten worden met alcoholvergiftigingen (comazuipers); kinderen waarvan een deel alcoholverslaafd blijft en misschien ook kinderen krijgen die zo'n verslavingsgen 'overerven'. Wat doet de gemiddelde arts eigenlijk nog voor een verslaafde? Bij mijn weten niet veel meer.
Zij wachten genoeglijk op goedkeuring van een reeds bestaand pilletje nu met een andere werking.

Al jaren wachtend tot er geld voor onderzoek uitgetrokken wordt, kost ondertussen aardig wat levens maar die levens spelen blijkbaar bij het Ministerie van Volksgezondheid geen enkele rol. Het enige dat nog iets kan uitmaken is het oprakelen van de nalatigheid van dit ministerie en de rol van de Minister in de lobby's tegen de volksgezondheid.
Laat ons dan maar veel stof doen opwaaien:

Het gros van de verslaafden verkeert nog in staat van ontkenning. Dat wordt mede veroorzaakt door het gevolg van de erkenning. Ben je eenmaal 'een verslaafde' dan wordt je geacht daar iets mee te doen. Als je hoort dat 80 % van de verslaafden die een detox (afkick) ondergaan weer terug vallen, is het dan wel handig om telkens weer door zo'n pijnlijke 'vernedering' (woorden van een verslavingspatiënt) te moeten gaan?

De ziekte 'verslaving 'heeft meer bijwerkingen dan de medicijnen die daar tegen helpen.Bijwerkingen Baclofen:
En ter vergelijking een bijsluiter van Paracetamol

Ontwricht gezin, huiselijk geweld, diefstal, verwaarlozing van kinderen en van zichzelf, financiële ellende, uitkering, wajonger, gebrek aan zelfvertrouwen, negatief zelfbeeld……
Allemaal zaken die niemand verder helpen in deze toch al zo kritische en hoog van de torenblazen maatschappij.


Kom op Edith zet die borrel neer, maak je sigaret uit en ga eens aan het werk!



©Gavi Mensch
Nederland BV,22-2-2015

.Update: 23-2-2015

 followed you

donderdag 18 september 2014

Klanttevredenheidsonderzoek



De enquête, geheel anoniem en prive en met geheimhouding, je kent het wel.
Nou ik wilde wel even meedoen want ik ben altijd benieuwd wat ze vragen.
Het was meer van hetzelfde: pretgestuurde vragenlijst waar ik bij elk vakje voor nadere uitleg het volgende heb ingevuld.

Bijvoorbeeld:
Vraag: U geeft een 6 voor de dienstverlening van VGZ. VGZ wil graag weten wat zij (extra) moet doen om ervoor te zorgen dat u de volgende keer een 8 zou geven voor de dienstverlening van VGZ.


Antwoord: Ik zou VGZ een 9 geven als het volgende nu afgelopen is: "VGZ betaalt topman meer dan half miljoen"; ik heb het wel gehad met graaiers die mijn premie en eigen bijdrage en die van mijn patiënten dusdanig laten stijgen dat mensen letterlijk ziek worden van de zorgverzekeraar.

Als ik dan zie dat diabetici pas een vergoeding krijgen voor de teststrips als ze insuline moeten spuiten, vrees ik dat de deals van VGZ met de insuline producerende farmaceuten beter zijn dan met de klanten. Om maar een voorbeeld te noemen.

Dwangmaatregelen zoals het afwijzen/niet contracteren van vrijgevestigde psychologen en psychotherapeuten, het opheffen van de vrije artsenkeuze en het doorsturen naar verder weg gelegen ziekenhuizen zijn onmenselijk, ronduit wreed.

De onduidelijkheid over de inkoop van medicatie en andere niet transparante deals zijn storend voor elk weldenkend mens en onbegrijpelijk voor mensen wier aanvraag om levensreddende medicijnen worden afgewezen omdat ze te duur zouden zijn.

Grove fouten in de dienstverlening van een bedrijf dat er op gericht is de premiebetalers een dienst te verlenen, daar betalen ze namelijk voor. Het inkomen van de zorgverzekeraars top kan best door 4 gedeeld worden… hoe groot moet het jacht zijn dat over de zeeën van bloed vaart?

Met een 6 gebaseerd op mijn persoonlijke ervaring komt VGZ er nog heel genadig van af.

~~~~~~~~

Mijn advies aan ontvangers van klanttevredenheidsonderzoeken van zorgverzekeraars is: gebruik elke ruimte om je hart te luchten en je klachten in te vullen.
En laat de zorgverzekeraar contact opnemen over je opmerkingen in het onderzoek.

Als klanten van zorgverzekeraars zijn we bijna allemaal wel ergens ontevreden over al was het maar over de salarissen van de topmannen....

Uiteindelijk willen we weer na de NON PROFIT verzekeraar toe; de miljarden winst van deze uitmelkers is hen niet gegund. Sluit elke communicatie met je zorgverzekeraar af met een reminder over het salaris van de baas en een dreiging om over te stappen.

Succes met het invullen!



©Gavi Mensch
Nederland VOF,18-9-2014



Nog even updaten (19-8-2014)  over de transparantie van de medicijndeals,
http://www.zorgvisie.nl/Kwaliteit/Nieuws/2014/9/Schippers-in-actie-tegen-medicijntekort-1603122W/


.



zaterdag 31 mei 2014

Spijt van gehoorzaamheid



Het wordt tijd dat we de stekkers er uit trekken, die van het Kabinet, de Zorgverzekeraars, Wientjes & Co, Bankmannen, Overheden en Ambtenarij. Het wordt tijd dat al die instellingen en personages iets gaan doen voor óns. Daar worden ze namelijk voor betaald en niet om elkaars kont te kussen of elkaars broek op te houden.
Het wordt tijd dat ze een mentale afstraffing krijgen, volledig in paniek raken en zo niet meer verder willen.
En let op, een burn-out bij 'hoger opgeleiden' leidt tot een leven op straat, dat heb ik van het UWV begrepen. Nog zo'n instelling die geboycot moet worden met stuntjes van burgerlijke ongehoorzaamheid.

Ik stel de volgende gekmakende ongemakjes voor:

1. We gaan overal en voor elk onwenselijk besluit bezwaarschriften indienen.
Dat hadden we natuurlijk al veel eerder moeten doen die bezwaarschriften dienen geschreven te zijn met kleine letters en zonder interpunctie en gericht aan juist die persoon die met langdurig- of zwangerschapsverlof is en liefst met lettergrootte 8  en onderaan het bezwaarschrift vermelden we dat we een hoofdletter en een interpunctiefobie hebben.

2. De ziektekostenpremies gaan met ingang van nu aan het eind van de maand betaald worden, d.w.z. achteraf. En als 6 miljoen mensen hun zorgpremie gaan betalen aan Mw Schippers op 't departement, cash & per aangetekende, verandert er misschien iets?  Vanaf 1 januari 2015 schakelen we allemaal tegelijk over op een door ons op te richten eerlijke coöperatieve zorgverzekeraar die we dan Ziekenfonds gaan noemen. We zijn echt klaar met de gelden die gebruikt worden voor de topsalarissen ipv het verlichten van de ellende van mensen met ziektes of belemmeringen

3. Bij de banken doen we hetzelfde. We richten een coöperatieve bank op of gebruiken een bank die ons geen kosten berekent voor het opnemen van ons eigen geld en ons een normale rente betaalt voor het gebruiken van ons geld. Massaal overhevelen van de ene bank naar de andere moet voor voldoende chaos kunnen zorgen. Een bankrun wil ook nog wel eens helpen: iedereen neemt tegelijk het spaartegoed/geld op. Als de banken ons spaargeld willen zullen ze met een fatsoenlijke rente over de brug moeten komen en niet met rentepunten en meer van dat soort onzin.


4. Wientjes leren we een lesje door alle KvK te overbelasten met aanvragen voor het opzetten van een 'eigen bedrijf'. De spelregels voor overleven zijn zo gemeen geworden, dat we allemaal zelfstandig ondernemers zullen moeten worden en dan ook aanspraak zullen maken op alle subsidies voor starters en heropstarters.
Ook vragen we daarna allemaal een BTW-nummer aan. Vrijwilligers helpen bij het schrijven van bedrijfsplannen.

5. De belastingdienst krijgt wat extra werk, de door overheid en uitzendbureaus slecht betaalde medewerkers zullen werkonderbrekingen houden vanwege de werkdruk. Tijdens de werkonderbrekingen zouden ze kunnen helpen om bezwaarschriften te maken voor de minderbedeelden.

6.De politie gaan we helpen door om de beurt het verkeer te gaan regelen, Bij kruisingen van grote wegen en drukke straten is dat zeer bevredigend. Verder geven we allemaal ons inkomen als zijnde vermist of gestolen op. Telefonisch slecht verstaanbare- en Internetaangiftes met het kleinste lettertype.

7. Terugbetalen van de studieschuld wordt gedaan op een te vertrouwen(????) bankrekening en gedeeltelijk gebruikt om jongeren van onvermogende ouders alvast een start te geven. Verder moeten alle ouders en aankomende studenten bezwaarschriften schrijven. Op de zoals in punt 1 gestelde manier.

8. Zorgwerkers gaan hun administratietijd gebruiken om patiënten en cliënten te helpen met het opstellen van bezwaarschriften. Zij kunnen het best beoordelen of de geboden hulp voldoende is. Zorginstellingen worden indien ze niet goed functioneren bezet door de bewoners en zorgverleners. De RvB's wordt afgezet en naar huis gestuurd. Zorginstellingen gaan weer zorgen voor de bewoners/huurders van de openbare ruimtes.

9. Zoveel mogelijk bewoners van instellingen en (te)huizen worden 's morgens met hun lunchpakket bij de gemeente afgezet, mogen daar gebruik maken van de toiletten en krijgen daarbij hulp van de ambtenaren. De gemeente zorgt voor vervoer terug naar huis of instelling of zorgt voor ergonomische stoelen en bedden.

10. Ziekenhuizen en verzorgingshuizen, zorginstellingen in het algemeen hebben geen vastgoed. Daar heeft men een gruwelijke vergissing gemaakt. Het vastgoed is staats/volks bezit en blijft staats/volksbezit. We hebben daar belasting voor betaald en een ziekenhuis kan niet vergeleken worden met het huis van de buurman.

10. Non-profit instellingen zijn en blijven non-profit instellingen. Kostendekkend is een mooi streven. Daar passen ook geen topsalarissen bij. Alle salarissen boven de 150.000 euro betaald door belastingbetalers worden openbaar gemaakt, we eisen een navenant hoge belasting voor deze groep. Dat maakt het weinig werken voor graaien onaantrekkelijk. Iedereen maakt zoveel mogelijke salarissen bekend op een daarvoor opengestelde website, onder vermelding van bedrijf of instelling en de initialen van de ontvanger.

11. Leerlingen die in een te grote klas zitten krijgen een rondleiding door het Binnenhof. In het torentje is een snoezelplek voor onrustige kinderen. Kinderen met een syndroom mogen gebruik maken van de Tweede Kamer. De kinderen die dat willen mogen de fractiekamers van VVD en PVV bezetten. De rest van de ambtenaren die werken als zgn. volksvertegenwoordigers geven les in groepjes van niet meer dan 15 kinderen. De deuren van het Binnenhof sluiten na aankomst van de leerlingen en gaan pas om half 6 weer open.

12. Werklozen en werkwilligen met een uitkeringkje kunnen de banen overnemen van degenen die weigeren om mee te werken aan deze burgerlijke gehoorzaamheidsacties. Bij goed resultaat mogen ze natuurlijk de banen houden met bijbehorend contract en salaris…. dat lijkt me een redelijke afspraak.

13. We zijn hier allemaal de dupe van maar dat zijn we nu ook van het beleid in Nederland. Ik reken niet op 10 miljoen activisten maar toch zeker op 5. We zijn te verdraagzaam geweest en nu is het klaar. We zijn nu verdraagzaam met de acties en de onrust die daaruit voortkomt. We zijn burgerlijk ongehoorzaam. Het moet anders. We wensen geen gebakken lucht meer.



Er volgt dus ook nog een blog: einde van een tijdperk, burgerlijke ongehoorzaamheid is niet meer nodig. Zaken zijn geregeld en genivelleerd zonder achterkamertjes. Als we saamhorig zijn en wat lef tonen.


Ik nodig iedereen uit om de lijst aan te vullen met eigen schrijnende gevallen in de reactieruimte en ook met en te komen met suggesties voor de uitvoering van de acties voor burgerlijke ongehoorzaamheid. Ook diegenen die zich wel eens schamen en soms wakker liggen van het feit dat ze zo'n overdadige levensstijl kunnen hanteren, zijn bij deze uitgenodigd. 



©Gavi Mensch 
Nederland BV, 31-5-2014

@GaviMensch op twitter.











dinsdag 23 augustus 2011

EPD kan doorstart maken.

.

EPD kan doorstart maken?
Een aantal (wie zijn en hoe groot is dat aantal?) koepelorganisaties van huisartsen en apothekers concludeert dat het elektronisch patiëntendossier (EPD) toch kan worden ingevoerd. Dat terwijl er door de Senaat besloten was om het niet te doen.

Lees in Zorgvisie digitaal: http://www.zorgvisie.nl/Nieuws/EPD-kan-doorstart-maken.htm

Bizarre doordouwerij van lobbyisten die daar zeer waarschijnlijk financieel baat bij hebben.
Natuurlijk staat er druk op van de farmaceutische industrie: prijsschommelingen en alle nadelen van de vrije markttheorie in praktijk gebracht. De zorgverzekeraars berekenen de kosten door en de artsen en apothekers ook. Het totale plaatje: Geen enkele garantie voor privacy, zorgpremies omhoog en wat gniffelende doordrammers. Waaronder Minister Schippers, die ongehinderd door kennis van zaken, zich laat adviseren door belanghebbenden. Goed voor haar CV?

Zo wordt de Zorg in Nederland nog verder uitgehold, waarbij onze persoonlijke gegevens ook nog eens van hand tot hand gaan. Níctiz heeft nooit de privacywaarborg af kunnen geven en nu wel? De minister heeft nooit geluisterd naar diegenen die haar gewaarschuwd hebben en was van meet af aan voorstandster van het openbaar maken van onze privé zaken. Een van haar voorbeelden: Het ambulance personeel zou direct toegang hebben tot onze dossiers. Larie, tussen het inloggen en zoeken en hopen dat alles up to date is, ligt u daar…. waarschijnlijk dood te gaan aan iets anders dan in uw dossier staat. Als u neervalt in Groningen terwijl U in Maastricht woont, is de zoektijd langer dan de professionele handelingstijd. Regionale dossiers is dus een dubbele farce.

Ik heb al zo vaak geprotesteerd tegen het EPD zoals het gepresenteerd werd (d.w.z. zonder de bijgehorende garantie van privacy) en met mij vele anderen.
Het zijn MIJN gegevens, over het functioneren van MIJN lichaam en MIJN hersens, het is het laatste dat ik vrijgeef. Het respect van de politiek en de maatschappij (met name werkgevers, verzekeraars en banken) is dermate klein geworden dat ik vrees dat bij het minste of geringste mijn persoonlijke gegevens in de uitverkoop worden gedaan. En daar bedank ik voor.



Ik wil een chip ( bijvoorbeeld in mijn paspoort, ID card of rijbewijs )waar alles op staat, die ik bij me draag (eigen verantwoording) en die alleen op het gevraagde moment kan worden gebruikt. Het bij mij dragen geeft aan dat ik toestemming geef voor gebruik. Bij elk artsenbezoek of medicatieverandering, kan de chip ge-update worden. Kosten waarschijnlijk ook 10 miljoen, maar dan heb ik geen last van ongeoorloofde meelezers.




©Gavi Mensch
Nederland BV, 23-8-2011


All rights reserved zet ik er maar niet meer bij. Meer dan 1 van mijn 'onzinnige ideetjes' is overgenomen door o.a. de politiek, zonder te vragen en zonder bedankje. Ik ben gewend geraakt aan het ongevraagd gebruiken van mijn teksten. Ik zou dus zeggen: Ga uw gang, ik geef bij deze toestemming.

.