Dringend (tijdelijke) woning gezocht

Dringend tijdelijke woning gezocht.

Zo begint dit blogstukje. Het is naar maar waar, ik kan de huur van het appartementje waar ik woon niet meer betalen. Waarom niet? Ik heb nog een klein huisje in Spanje dat ik moet verkopen maar waar geen kopers voor te vinden zijn. In dat huisje zit mijn miezerige pensioentje. Veel meer heb ik niet. Als je als alleenstaande moeder zo lang mogelijk probeert en te werken en je kinderen goed op te vangen, ben je bijna verplicht om part time te gaan werken. En in voorbije jaren bouwden parttimers geen pensioen op. En het weinig werk dat ik in Spanje had, had ook al geen pensioenopbouw, niet eens opbouw van AOW. 

Kortom ik heb daar een hutje dat ook betaald en onderhouden moet worden, op een plek waar ik geen droge boterham kan verdienen en dus moet ik hier maar een kartonnen doos zoeken.

Na 47 jaar zorgen voor anderen (en nog steeds) moet ik maar bij het Leger des Heils gaan overnachten? 

Huursubsidie krijg ik niet en met mijn inkomen van ca 1330 in de maand is een sociale(?) huurwoning van minimaal 800 inclusief, geen haalbare kaart.

Ik wil gewoon een huurwoninkje, liefst op de begane grond. Ik raak in paniek van flats en ramen op de 12 de verdieping.  Helaas, €500 is echt een maximum.

Nu staat er in een redelijk sneue maar ook levendige wijk van Maastricht een klein huisje leeg waar iemand een tijdje op moet passen. De oppasprijs is zo geweldig betaalbaar dat ik kan sparen voor reparaties aan zaken die nodig aan extra onderhoud toe zijn…de tandarts, de orthopedische schoenen en nog wat van die onzinzaken. Ik zou niet meer rood hoeven staan bij de bank en zelfs het UWV zou terug kunnen plukken wat ze me te veel uitbetaald (lees fout berekend) hebben.

Naast mijn arbeidsongeschiktheidsuitkering werken is alleen om me gaande te houden, van elke 100 euro's ( voor ca 6 uur werk) mag ik er 30 houden… waarna ik wel nog over 100 euro's belasting moet betalen. Werken is dus niet altijd ludiek. Het kost me geld!
Bovendien ben ik 'kapot'gewerkt, langer dan een paar uur achter elkaar bezig zijn dwingt me tot rusten om van de pijn te bekomen.

Dan denk ik, dat ik in de wijk waarin het huisje zich bevindt heel veel 'vrijwillige' hulp kan verlenen. Ik heb er veel lieve ex-patiënten wonen en ook wel wat griezelige. Voor de eersten ben ik waarschijnlijk de enige die even binnenloopt voor koffie en degene waar dat andersom ook kan. Voor de laatsten ben ik waarschijnlijk een oma voor hun kinderen…een onechte echte oma met duidelijke grenzen en boeken en heel veel verhalen en fantasie. En een wigwam.

Ik zou een winkeltje kunnen starten waarin de meiden werkervaring kunnen opdoen. Ik zou voorlichting kunnen geven, over economisch onafhankelijk zijn en de morning-afterpil en het gebruik van anticonceptie. Ik zou de wijk-Nanny kunnen zijn, die niet alles weet maar wel alles kan opzoeken. Alles met mate, dat wel.

Maar het kraakvrijhouden is niet voor stoere vrouwen van boven de 60 die al zo'n 40 keer verhuisd zijn.

"Hebt u direct andere woonmogelijkheden", werd me gevraagd nadat me verteld is dat zij mij binnen 2 weken de huur konden opzeggen.

"Nee, lieve schat, als ik die had dan zat ik niet verlegen om een tijdelijke woning."

"Kunt u uw spullen ergens opslaan?"

"Nou, zo'n meubelopslagbox heb ik nog niet. Maar als ik geen woonruimte meer hoef te betalen staan daar in ieder geval mijn spullen droog voor 175 euro per maand".

"Wilt u een huis (dwz toilet, douche en keuken) delen met anderen?"

"Nee, absoluut niet. Toen ik in 2008 in Nederland kwam, kon ik op een studentenkamer van 9m2 gaan wonen, voor 425 euro, in Utrecht waar ik een baan gevonden had.

Ik ben creatief en inventief maar ik heb niets met moederskindjes die ik nog moet opvoeden met betrekking tot schaamhaar in het doucheputje en beschimmeld eetgerei in de keuken. Niemand kan zeggen dat ik het kamerbewonen niet geprobeerd heb".

Op mijn route van hot maar haar staan al jaren pandjes leeg, veelal bij makelaars.

Een winkel/kantoorpandje dat ik kan delen met een collega die er administratief werk bij doet voor haar cliënten. Maar de inschrijving bij de kamer van koophandel (waar je niets voor terug krijgt), de nutsvoorzieningen en de huur van €500 excl. GWL en btw, maken dat ik niet meer met droge ogen door die straat kan fietsen.

Neem daarvan nou eens de helft, €250 huur, 3jr. contract en 'in gebruik' met GWL voor rekening van de huurder en dus €2000 inkomsten per jaar. Is dat niet beter dan in drie jaar €18000, (zo lang staat het al leeg) als verliespost afschrijven van de belasting, afschrijfpost die wij met elkaar weer niet kunnen besteden en waar we zelfs extra voor moeten betalen?

Ook zo een redelijk leuke woning die op een wat moeizaam punt in Maastricht staat te verpauperen omdat de makelaar/eigenaar daar €1200 euro per maand voor vraagt? Jarenlang kwijl ik al; twee keer heb ik het geprobeerd bij de makelaar. Ik ben uitgelachen en min of meer de deur uit gekeken toen ik vroeg of ze mij de woning niet voor 400 per maand tijdelijk wilden verhuren! Dat ik de wildernistuin met liefde zou onderhouden en het hek een verfbeurt zou geven! Ik had er in die tijd nu al €12000 voor betaald.

Op internet zie ik de prijs van die koopwoning alsmaar stijgen. De gemiste inkomsten (2.5 x12 x 1200) is €36.000 voor die 2,5 jaar. Dat had niet zo hoeven zijn. Ik vrees dat de ooit nieuwe eigenaar en de belastingbetaler voor deze schadeposten opdraaien.

Maar goed, even terug naar het eventuele leven in een grote doos.

Waar zet je een dergelijk ding neer?

Moet je die als een slak op je rug mee sjouwen overdag?

Accepteren ze bij het Leger des Heils betweterige atheïsten zoals ik?

Ik vrees het ergste. Maar ik ben niet kapot te krijgen. Morgen ga ik weer mails sturen, voor nu ben ik weer even klaar met het onderwerp

©Gavi Mensch

Maastricht, 12-9-2015

Update via https://jusd1.wordpress.com/2015/09/14/waardeloos-worthless/

Vluchtelingen 3 Gastcolumn BvL

Wat kost nou zo'n vluchteling?

De gastcolumnist BvL van vandaag geeft daar gedetailleerd antwoord op:

[ Ik was getuige via internet van het woordbraken van ons peroxidedier. 
Na afloop hadden de schoonmakers weer volop werk om de rommel op te ruimen. 
In het braaksel kwamen termen naar voren als 'beter te besteden aan de zorg', 'de bejaarden gaan niet meer onder de douche' en meer van die onzin.

Nu is het internet wel een bak kennis, maar gerichte vragen kun je er maar zelden kwijt. 
Het is dus moeilijk om tijdens het woordbraken de witkop te controleren. 
Daar is even wat rekenwerk voor nodig. Dat is wel eens goed, omdat, zo denk ik, bijna niemand de cijfers van Dijsselbloem op het netvlies heeft. Vandaar even dit spitwerk.

de kosten verschillen per onderbuikpagina'

Alvorens u met cijfers te overladen nog een opmerking: Als je iets voor wilt stellen dat veel geld kost, dan zorg je voor een vermenigvuldigfactor. Je haalt heel Nederland erbij! Dan heb je direct een multiplier van 17 miljoen.

Wil je daarentegen de zaak marginaliseren, dan moet je gaan delen: ook bijvoorbeeld door alle Nederlanders….. Weer 17.000.000. Dat schiet lekker op.

Onze wandelende haarverfreclame koos voor het eerste! 

"Weet u wel wat dat kost al die asielzoekers? Wel 680 MILJOEN!"
Wat je daar al niet mee kon doen in de zorg! Of ophogen van de AOW! Die mensen bijten op een houtje!

Onze Schwartzkopfpropagandist heeft helemaal gelijk! Geen speld tussen te krijgen!

Maar nu ik! Wat kost het nu echt? Daar gaat ie! Ik ga het lekker verdelen.

Kosten verdelen over al die Nederlanders. En ik reken met 17000000!

Onze rijksbegroting gaat uit van 15300€ per Nederlander aan uitgaven!

Dan weet u waarom u belasting moet betalen.

Meer dan de helft ervan gaat naar Zorg plus soc. Zekerheid!

Per Nederlander 4300€ aan zorg en 4800€ aan Sociale zekerheid en bijna de helft daarvan (2100€) weer naar de AOW).

Naar veiligheid en justitie gaat 588€ per Nederlander en hetzelfde bedrag zijn we kwijt aan rentebetalingen en aan infrastructuur…….

Dan hebben we het ergste wel achter de rug.

Alle andere begrotingsposten kosten 4800€ per Nederlander: onderwijs (2000), leger, Gemeenten, buit zaken, etc.

Naar veiligheid en justitie gaat om precies te zijn 588€ per jaar per Nederlander.

En daar zit het Asielgebeuren bij in!

Dat gaat voor de helft naar de diensten en voor de andere helft naar het COA. (320miljoen euro)

Omgerekend kosten alle buitenlanders 6,5% van de begroting van Veiligheid en Justitie.

Of te wel 38 euro per Nederlander per jaar. Het COA ziet daar 19€ per jaar per Nederlander van.

Nog boeiender wordt het als we de kosten per dag gaan uitrekenen.

Nee, u krijgt van mij niet alle getallen weer opgesomd.

Ik beperk mij tot die 19€ voor het COA!

Juist, dat is 5 eurocent per dag per Nederlander. Over liefde voor je medeschepselen gesproken!

Wist u dat 1 enkele goudvis u 12 eurocenten per dag kost? En een kanarie het dubbele?….

Maar dat is geen vergelijking!

dit zijn géén, ik herhaal, géén, prijskaartjes

Ze zitten beide opgesloten en voor een stuiver per dag leven al die vluchtelingen in een vrij land!] 

Voor Writing and More:
©BvL

Nederland BV, 10-9-2015


.

Spijt van gehoorzaamheid

Update: 13-6-2014 https://www.facebook.com/zorgverzet

Het wordt tijd dat we de stekkers er uit trekken, die van het Kabinet, de Zorgverzekeraars, Wientjes & Co, Bankmannen, Overheden en Ambtenarij. Het wordt tijd dat al die instellingen en personages iets gaan doen voor óns. Daar worden ze namelijk voor betaald en niet om elkaars kont te kussen of elkaars broek op te houden.

Het wordt tijd dat ze een mentale afstraffing krijgen, volledig in paniek raken en zo niet meer verder willen.

En let op, een burn-out bij 'hoger opgeleiden' leidt tot een leven op straat, dat heb ik van het UWV begrepen. Nog zo'n instelling die geboycot moet worden met stuntjes van burgerlijke ongehoorzaamheid.

Ik stel de volgende gekmakende ongemakjes voor:

1. We gaan overal en voor elk onwenselijk besluit bezwaarschriften indienen.

Dat hadden we natuurlijk al veel eerder moeten doen die bezwaarschriften dienen geschreven te zijn met kleine letters en zonder interpunctie en gericht aan juist die persoon die met langdurig- of zwangerschapsverlof is en liefst met lettergrootte 8  en onderaan het bezwaarschrift vermelden we dat we een hoofdletter en een interpunctiefobie hebben.

2. De ziektekostenpremies gaan met ingang van nu aan het eind van de maand betaald worden, d.w.z. achteraf. En als 6 miljoen mensen hun zorgpremie gaan betalen aan Mw Schippers op 't departement, cash & per aangetekende, verandert er misschien iets?  Vanaf 1 januari 2015 schakelen we allemaal tegelijk over op een door ons op te richten eerlijke coöperatieve zorgverzekeraar die we dan Ziekenfonds gaan noemen. We zijn echt klaar met de gelden die gebruikt worden voor de topsalarissen ipv het verlichten van de ellende van mensen met ziektes of belemmeringen

3. Bij de banken doen we hetzelfde. We richten een coöperatieve bank op of gebruiken een bank die ons geen kosten berekent voor het opnemen van ons eigen geld en ons een normale rente betaalt voor het gebruiken van ons geld. Massaal overhevelen van de ene bank naar de andere moet voor voldoende chaos kunnen zorgen. Een bankrun wil ook nog wel eens helpen: iedereen neemt tegelijk het spaartegoed/geld op. Als de banken ons spaargeld willen zullen ze met een fatsoenlijke rente over de brug moeten komen en niet met rentepunten en meer van dat soort onzin.

4. Wientjes leren we een lesje door alle KvK te overbelasten met aanvragen voor het opzetten van een 'eigen bedrijf'. De spelregels voor overleven zijn zo gemeen geworden, dat we allemaal zelfstandig ondernemers zullen moeten worden en dan ook aanspraak zullen maken op alle subsidies voor starters en heropstarters.

Ook vragen we daarna allemaal een BTW-nummer aan. Vrijwilligers helpen bij het schrijven van bedrijfsplannen.

5. De belastingdienst krijgt wat extra werk, de door overheid en uitzendbureaus slecht betaalde medewerkers zullen werkonderbrekingen houden vanwege de werkdruk. Tijdens de werkonderbrekingen zouden ze kunnen helpen om bezwaarschriften te maken voor de minderbedeelden.

6.De politie gaan we helpen door om de beurt het verkeer te gaan regelen, Bij kruisingen van grote wegen en drukke straten is dat zeer bevredigend. Verder geven we allemaal ons inkomen als zijnde vermist of gestolen op. Telefonisch slecht verstaanbare- en Internetaangiftes met het kleinste lettertype.

7. Terugbetalen van de studieschuld wordt gedaan op een te vertrouwen(????) bankrekening en gedeeltelijk gebruikt om jongeren van onvermogende ouders alvast een start te geven. Verder moeten alle ouders en aankomende studenten bezwaarschriften schrijven. Op de zoals in punt 1 gestelde manier.

8. Zorgwerkers gaan hun administratietijd gebruiken om patiënten en cliënten te helpen met het opstellen van bezwaarschriften. Zij kunnen het best beoordelen of de geboden hulp voldoende is. Zorginstellingen worden indien ze niet goed functioneren bezet door de bewoners en zorgverleners. De RvB's wordt afgezet en naar huis gestuurd. Zorginstellingen gaan weer zorgen voor de bewoners/huurders van de openbare ruimtes.

9. Zoveel mogelijk bewoners van instellingen en (te)huizen worden 's morgens met hun lunchpakket bij de gemeente afgezet, mogen daar gebruik maken van de toiletten en krijgen daarbij hulp van de ambtenaren. De gemeente zorgt voor vervoer terug naar huis of instelling of zorgt voor ergonomische stoelen en bedden.

10. Ziekenhuizen en verzorgingshuizen, zorginstellingen in het algemeen hebben geen vastgoed. Daar heeft men een gruwelijke vergissing gemaakt. Het vastgoed is staats/volks bezit en blijft staats/volksbezit. We hebben daar belasting voor betaald en een ziekenhuis kan niet vergeleken worden met het huis van de buurman.

10. Non-profit instellingen zijn en blijven non-profit instellingen. Kostendekkend is een mooi streven. Daar passen ook geen topsalarissen bij. Alle salarissen boven de 150.000 euro betaald door belastingbetalers worden openbaar gemaakt, we eisen een navenant hoge belasting voor deze groep. Dat maakt het weinig werken voor graaien onaantrekkelijk. Iedereen maakt zoveel mogelijke salarissen bekend op een daarvoor opengestelde website, onder vermelding van bedrijf of instelling en de initialen van de ontvanger.

11. Leerlingen die in een te grote klas zitten krijgen een rondleiding door het Binnenhof. In het torentje is een snoezelplek voor onrustige kinderen. Kinderen met een syndroom mogen gebruik maken van de Tweede Kamer. De kinderen die dat willen mogen de fractiekamers van VVD en PVV bezetten. De rest van de ambtenaren die werken als zgn. volksvertegenwoordigers geven les in groepjes van niet meer dan 15 kinderen. De deuren van het Binnenhof sluiten na aankomst van de leerlingen en gaan pas om half 6 weer open.

12. Werklozen en werkwilligen met een uitkeringkje kunnen de banen overnemen van degenen die weigeren om mee te werken aan deze burgerlijke gehoorzaamheidsacties. Bij goed resultaat mogen ze natuurlijk de banen houden met bijbehorend contract en salaris…. dat lijkt me een redelijke afspraak.

13. We zijn hier allemaal de dupe van maar dat zijn we nu ook van het beleid in Nederland. Ik reken niet op 10 miljoen activisten maar toch zeker op 5. We zijn te verdraagzaam geweest en nu is het klaar. We zijn nu verdraagzaam met de acties en de onrust die daaruit voortkomt. We zijn burgerlijk ongehoorzaam. Het moet anders. We wensen geen gebakken lucht meer.

Er volgt dus ook nog een blog: einde van een tijdperk, burgerlijke ongehoorzaamheid is niet meer nodig. Zaken zijn geregeld en genivelleerd zonder achterkamertjes. Als we saamhorig zijn en wat lef tonen.

Ik nodig iedereen uit om de lijst aan te vullen met eigen schrijnende gevallen in de reactieruimte en ook met en te komen met suggesties voor de uitvoering van de acties voor burgerlijke ongehoorzaamheid. Ook diegenen die zich wel eens schamen en soms wakker liggen van het feit dat ze zo'n overdadige levensstijl kunnen hanteren, zijn bij deze uitgenodigd. 

©Gavi Mensch 

Nederland BV, 31-5-2014

@GaviMensch op twitter.

Aangepast protocol....

Op het plein loop ik mijn dochter en kleinkindjes tegemoet, we hebben afgesproken voor koffie. Maar mijn dochter wijst naar een man die huilend aan de rand van het plein zit en zegt: "Hij is gevallen op de trap, mam, misschien kun je even kijken".

Ik loop naar de man toe en vraag of ik wat kan doen. Een van de mensen die bij hem staat heeft de politie gebeld die niet wil komen. De medewerkster van een naastgelegen supermarkt zegt dat hij wel bekend is met alcoholproblemen maar zegt dat hij toch ook een flinke smak heeft gemaakt. Een man van mijn leeftijd blijft rustig naast het slachtoffer staan met een hand op diens schouder. De huilende oudere man ziet er verwaarloosd uit, ruikt onfris, heeft in zijn broek geplast en roept om zijn moeder. Een  jonge man die met de politie belt kijkt boos en zegt dat de politie niet komt en gelijk daarna zegt hij: "We moeten deze mensen ook geen alcohol schenken." 

Ik sta er op dat er een ambulance komt. De man is geestelijk duidelijk in de war, lijkt behalve zijn drankprobleem ook psychische problemen te hebben. Bij een val van iemand op leeftijd wordt altijd de ambulance gebeld om te checken of er niets gebroken is. Uiteindelijk komt de politie, blijkbaar ruim een half uur na de valpartij. Ze willen niet eens uit de auto stappen; een roept door het opengedraaide raampje iets van: "Het is een oude bekende, daar kunnen we niks mee…."

Ik stel me voor als verpleegkundige en zeg dat er toch een ambulance moet komen. Ze stappen nu uit en de politieman snauwt tegen me: 'En wie gaat dat betalen, hè? Die man heeft geen zorgverzekering, het is ook nog een alcoholist!". Ik vraag de politieman naar zijn naam en functie en zeg erbij dat het makkelijker spreekt. Hij doet net of hij niets gehoord heeft.

Dan zeg ik dat we die ambulance met zijn allen betalen net zoals het salaris van de politieagenten en dat het protocol eist dat oudere mensen die om wat voor reden dan ook vallen en in de war zijn, even onderzocht worden door een arts. De agent zegt dan twijfelend dat zij de man wel naar de dokterspost zullen brengen maar op een of andere manier geloof ik niet erg in het snel gedane aanbod, zeker niet met een blik op de met urine doordrenkte kleding van de gevallen man.

1-3-14 10.30 

De gevallen man huilt en snottert nog steeds en ik veeg zijn gezicht af met een van de oma-zakdoekjes die ik altijd binnen bereik heb. De man kijkt verbaasd en stopt met huilen. "Hoe heet u?" vraag ik. "Dat zegt hij toch niet", zegt de politieman terwijl de oude man zijn voornaam noemt. "En uw achternaam?" vraag ik. De man mompelt ook zijn achternaam. De agent trekt de jas van de man open en doorzoekt zijn binnenzakken op zoek naar een identiteitsbewijs. Ik vraag of hij dat niet eerst had kunnen vragen. De agent kijkt me aan en trekt een wenkbrauw op. Ik doe hetzelfde en dat blijkt genoeg. De agent doet een stap achteruit. 




Ik vraag de nu wat angstig kijkende man of hij ergens pijn heeft.

Dan begint hij weer hartverscheurend te huilen. Het lijkt niet alleen dronkenmansentiment.

Uiteindelijk komt er toch en ambulance die gewaarschuwd is door iemand anders. Ook hier weinig animo om iets te doen met de man. "Het is een dakloze en hij is vanmorgen weggelopen uit het ziekenhuis." Ik zeg dat de man dan in het ziekenhuis ook nog niet aan de beurt is geweest duidelijk gezien zijn vreselijk vieze gezicht en handen. Dan zegt de ambulancebroeder dat de man niet helemaal okay is en daarbij tikt hij met een vinger op het hoofd. Ik zeg dat het dan reden te meer is om hem op te nemen. 

De politieagent bemoeit zich er nog een keer mee en zegt dat ze met mij geen discussie moeten aangaan. Ik kijk hem strak aan en stel dat hij wel zal moeten want dat ik uit hoofde van mijn beroep verplicht ben om er op toe te zien dat de kwaliteit van leven en het lot van de zieken niet in de handen van onwillige agenten ligt.

Samen met een van de ambulancebroeders hijs ik de man voorzichtig overeind. Hij staat en huilt. Zijn arm doet zeer en zijn bril is kapot. Ze zullen de man meenemen, zegt de broeder.

Ik laat het gaan, ik draag over.  De man kijkt me nog een keer aan door de spleetjes van zijn behuilde rode ogen. Hij zegt niets maar zegt veel. Ik knik hem toe en wens hem sterkte.

Ik loop naar het café op het plein waar mijn dochter wacht met de kleintjes. Onderweg denk ik dat de wereld echt te diep gezonken lijkt om hem nog drijvende te houden. De houding van de politie was vervelend en die van de hulpverleners vermoeid. Het carnaval is nog maar net begonnen.

Minister van Defensie ten tijde van het incident.

Dadelijk gaat oud en jong hier aan de drank, speciaal voor hen zijn tenten ingericht waar NIX mag. Daarbuiten zijn bijna alle jongeren en veel volwassenen aangeschoten en tegen het eind van de avond is een flink deel dronken. Er zullen veel ambulances uitrukken en de gewonden met een vreemde pruik op, maar in dure carnavalskostuums, van straat oprapen en ongevraagd meenemen naar het ziekenhuis. Niemand die vraagt wat dat kost. Niemand die moppert over de extra kosten van de hoeveelheid politieagenten die de uitwassen van een katholiek feestje moeten bedwingen. 

Niemand hoor je over 3 dagen alles gesloten, over de economische strop en de schadelijke effecten van alcohol en van Carnaval, het is immers traditie.

Alaaf?

©GaviMensch

Maastricht,1-3-2014

All rights reserved 2014    

Naschrift: 2-3-2014

-Een wijkagent reageerde op dit verhaal dat het naar maar waar was, dat het vaker gebeurt en dat het zeer frustrerend is om deze mensen op te blijven rapen. En dat ze door tijdsdruk vaak met de handen in het haar zitten. 
Ik ben dat met hem eens, helaas,  het is niet anders. En een opfriscursus omgangskunde zou voor de bitse agent uit het blog geen gek idee zijn. 
-Veel mensen hebben gereageerd op bovenstaand blog,Waarvoor hartelijk dank. Veel bruikbare suggesties ook voor de politie en  voor de ziekenhuizen die met psychiatrische 'wegloop'patiënten te maken krijgen.
-De tijd dat een agent zich voorstelde aan slachtoffer of woordvoerder is blijkbaar weer voorbij, ik suggereer herinvoering, ook voor het ambulance personeel. Een beetje respect kan echt geen kwaad.
-Opmerking van andere wijkagent 

"mooi geschreven, helaas -100 van betrokken agenten. Hulpverlenen zit in je...  bij grootschalige optredens zoals carnaval wordt er ook vaak van boven bepaald hoe op te treden. Bij persoonlijke incidenten komt het aan op de hulpverlener zelf. En soms kan dat door allerlei omstandigheden anders zijn dan verwacht (mag worden)"