Heerlijk Huis te Koop in Jerez.

 Te koop

Huis in Jerez de la Frontera. 

Mijn huis staat op een perceel van 165 m2 eigen grond met een bebouwing van ca 95 m2. De overige ruimte is patio, zowel voor als ook achter het huis. Alles gelijkvloers.
Het is een heerlijk huis in een levendige buurt vol hulpvaardige mensen.  Er wordt gezongen in de keukens en gelachen op balkonnetjes, meeningsverschillen zijn op de voet te volgen. Mijn huis heeft alle rust die ik nodig had, ik schilderde daar, had mijn kinderen op bezoek, ik deed mijn werk en mijn hand en span diensten en leefde op mijn patio.  De crisis sloeg hard toe in 2006 en ik moest naar Nederland terug om mijn boterham te verdienen. Er woont nu tijdelijk een huisbewaarder.

Er zijn 2 slaapkamers (voorheen 3)en 2 badkamers waarvan 1 met toilet, bidet en douche en 1 met toilet en douche en aansluitingen voor wasmachine en droger.

Verder is er een ruime zitkamer met bibliotheekruimte en een gang naar de badkamer en de slaapkamers beide met ingebouwde kasten en 1 inpandige berging. Dan een grote eetkeuken met inbouwapparatuur en verrijdbaar keukenblok, raam en schuifdeuren naar de binnenplaats die half open en half overdekt is. Piano bij de inboedel inbegrepen.

Er is een zonnepaneel voor warm water en een elektrische geiser. Alles eigendom. Er is geen gas aanwezig, dus geen gesleep met butaangasflessen. 

Deel van de inboedel komt met het huis zoals elektrische apparatuur en een deel is ter overname. 

Het is 10 minuten max. lopen naar het oude centrum 

De Atlantische Oceaan kust is op een kwartier rijden afstand. De uitvalswegen  naar Cádiz en Sevilla  liggen op 2 minuten rijden. Er is een vliegveld in Jerez maar voor internationale vluchten vliegt men op Sevilla en daarna met een shuttlebus en een uitstekende treinverbinding naar Jerez.

Exterieur

Interieur

Dichtstbijzijnde strand

Jerez

Vraagprijs is € 95.000,-  k.k. 

Overleg altijd mogelijk.

Voor meer informatie mail naar gavimensch@hotmail.com 

Of app naar 0031 638088243 .

Overherfsten en overwinteren is ook mogelijk.

UPDATE: https://www.mondi.nl/vraag-naar-spaans-vastgoed-groeit-onverminderd-door/page18__1702.php 

Dringend (tijdelijke) woning gezocht

Dringend tijdelijke woning gezocht.

Zo begint dit blogstukje. Het is naar maar waar, ik kan de huur van het appartementje waar ik woon niet meer betalen. Waarom niet? Ik heb nog een klein huisje in Spanje dat ik moet verkopen maar waar geen kopers voor te vinden zijn. In dat huisje zit mijn miezerige pensioentje. Veel meer heb ik niet. Als je als alleenstaande moeder zo lang mogelijk probeert en te werken en je kinderen goed op te vangen, ben je bijna verplicht om part time te gaan werken. En in voorbije jaren bouwden parttimers geen pensioen op. En het weinig werk dat ik in Spanje had, had ook al geen pensioenopbouw, niet eens opbouw van AOW. 

Kortom ik heb daar een hutje dat ook betaald en onderhouden moet worden, op een plek waar ik geen droge boterham kan verdienen en dus moet ik hier maar een kartonnen doos zoeken.

Na 47 jaar zorgen voor anderen (en nog steeds) moet ik maar bij het Leger des Heils gaan overnachten? 

Huursubsidie krijg ik niet en met mijn inkomen van ca 1330 in de maand is een sociale(?) huurwoning van minimaal 800 inclusief, geen haalbare kaart.

Ik wil gewoon een huurwoninkje, liefst op de begane grond. Ik raak in paniek van flats en ramen op de 12 de verdieping.  Helaas, €500 is echt een maximum.

Nu staat er in een redelijk sneue maar ook levendige wijk van Maastricht een klein huisje leeg waar iemand een tijdje op moet passen. De oppasprijs is zo geweldig betaalbaar dat ik kan sparen voor reparaties aan zaken die nodig aan extra onderhoud toe zijn…de tandarts, de orthopedische schoenen en nog wat van die onzinzaken. Ik zou niet meer rood hoeven staan bij de bank en zelfs het UWV zou terug kunnen plukken wat ze me te veel uitbetaald (lees fout berekend) hebben.

Naast mijn arbeidsongeschiktheidsuitkering werken is alleen om me gaande te houden, van elke 100 euro's ( voor ca 6 uur werk) mag ik er 30 houden… waarna ik wel nog over 100 euro's belasting moet betalen. Werken is dus niet altijd ludiek. Het kost me geld!
Bovendien ben ik 'kapot'gewerkt, langer dan een paar uur achter elkaar bezig zijn dwingt me tot rusten om van de pijn te bekomen.

Dan denk ik, dat ik in de wijk waarin het huisje zich bevindt heel veel 'vrijwillige' hulp kan verlenen. Ik heb er veel lieve ex-patiënten wonen en ook wel wat griezelige. Voor de eersten ben ik waarschijnlijk de enige die even binnenloopt voor koffie en degene waar dat andersom ook kan. Voor de laatsten ben ik waarschijnlijk een oma voor hun kinderen…een onechte echte oma met duidelijke grenzen en boeken en heel veel verhalen en fantasie. En een wigwam.

Ik zou een winkeltje kunnen starten waarin de meiden werkervaring kunnen opdoen. Ik zou voorlichting kunnen geven, over economisch onafhankelijk zijn en de morning-afterpil en het gebruik van anticonceptie. Ik zou de wijk-Nanny kunnen zijn, die niet alles weet maar wel alles kan opzoeken. Alles met mate, dat wel.

Maar het kraakvrijhouden is niet voor stoere vrouwen van boven de 60 die al zo'n 40 keer verhuisd zijn.

"Hebt u direct andere woonmogelijkheden", werd me gevraagd nadat me verteld is dat zij mij binnen 2 weken de huur konden opzeggen.

"Nee, lieve schat, als ik die had dan zat ik niet verlegen om een tijdelijke woning."

"Kunt u uw spullen ergens opslaan?"

"Nou, zo'n meubelopslagbox heb ik nog niet. Maar als ik geen woonruimte meer hoef te betalen staan daar in ieder geval mijn spullen droog voor 175 euro per maand".

"Wilt u een huis (dwz toilet, douche en keuken) delen met anderen?"

"Nee, absoluut niet. Toen ik in 2008 in Nederland kwam, kon ik op een studentenkamer van 9m2 gaan wonen, voor 425 euro, in Utrecht waar ik een baan gevonden had.

Ik ben creatief en inventief maar ik heb niets met moederskindjes die ik nog moet opvoeden met betrekking tot schaamhaar in het doucheputje en beschimmeld eetgerei in de keuken. Niemand kan zeggen dat ik het kamerbewonen niet geprobeerd heb".

Op mijn route van hot maar haar staan al jaren pandjes leeg, veelal bij makelaars.

Een winkel/kantoorpandje dat ik kan delen met een collega die er administratief werk bij doet voor haar cliënten. Maar de inschrijving bij de kamer van koophandel (waar je niets voor terug krijgt), de nutsvoorzieningen en de huur van €500 excl. GWL en btw, maken dat ik niet meer met droge ogen door die straat kan fietsen.

Neem daarvan nou eens de helft, €250 huur, 3jr. contract en 'in gebruik' met GWL voor rekening van de huurder en dus €2000 inkomsten per jaar. Is dat niet beter dan in drie jaar €18000, (zo lang staat het al leeg) als verliespost afschrijven van de belasting, afschrijfpost die wij met elkaar weer niet kunnen besteden en waar we zelfs extra voor moeten betalen?

Ook zo een redelijk leuke woning die op een wat moeizaam punt in Maastricht staat te verpauperen omdat de makelaar/eigenaar daar €1200 euro per maand voor vraagt? Jarenlang kwijl ik al; twee keer heb ik het geprobeerd bij de makelaar. Ik ben uitgelachen en min of meer de deur uit gekeken toen ik vroeg of ze mij de woning niet voor 400 per maand tijdelijk wilden verhuren! Dat ik de wildernistuin met liefde zou onderhouden en het hek een verfbeurt zou geven! Ik had er in die tijd nu al €12000 voor betaald.

Op internet zie ik de prijs van die koopwoning alsmaar stijgen. De gemiste inkomsten (2.5 x12 x 1200) is €36.000 voor die 2,5 jaar. Dat had niet zo hoeven zijn. Ik vrees dat de ooit nieuwe eigenaar en de belastingbetaler voor deze schadeposten opdraaien.

Maar goed, even terug naar het eventuele leven in een grote doos.

Waar zet je een dergelijk ding neer?

Moet je die als een slak op je rug mee sjouwen overdag?

Accepteren ze bij het Leger des Heils betweterige atheïsten zoals ik?

Ik vrees het ergste. Maar ik ben niet kapot te krijgen. Morgen ga ik weer mails sturen, voor nu ben ik weer even klaar met het onderwerp

©Gavi Mensch

Maastricht, 12-9-2015

Update via https://jusd1.wordpress.com/2015/09/14/waardeloos-worthless/

Geen schrijversblok maar een overdaad aan geschriften

.

De maanden december en januari verzoop ik in de geschriften. De kranten, columns en blogs, de sociale media gingen allemaal over vrede op aarde en hoe wreed die andere mensen wel niet zijn. Ik had daar niets meer aan toe te voegen.

Mijn kleine kring was vol van andere zaken. Het herdenken van een overleden kleindochter, het nieuws over een nieuw kleinkind in de maak, het herseninfarct van een goede vriend die te ver weg woont om hem te omarmen en moed in te spreken. Het kind van mijn vriendin met kanker, een andere vriendin die genezen is. Onze gezamenlijke winterdepressies en onze gezamenlijke kracht om daar ook weer zonder kleerscheuren uit te komen. En de geldduivels.

Ik hoefde niet te schrijven over haat en vrede, ik kon het zelfs niet meer lezen, ik werd en word er moe van. Veel geschreeuw en weinig wol. Alles was al beschreven, over alles was zogenaamd gediscussieerd. Veel foto's werden hergebruikt, wreedheden uit andere jaren werden gebruikt om de overdaad aan leugens en lobby's een gezicht te geven.

Het nieuwe jaar is weer begonnen met leugens en doden, met moorden en verkrachtingen, met loze beloftes en gemene graaiers. Ik heb daar niets meer over te zeggen, ik kan er niets meer over schrijven zonder te vloeken en grof te worden.

Dit is voor mij een revolutionair jaar aan het worden.

Geld is gelukkig geen moer meer waard, dat is al een goed begin. Dan hoeft er ook niet meer gestolen te worden. Van mij mag het worden afgeschaft, net zoals de overkoepelende ambtelijke molens. Het wordt tijd voor kleine gemeenschappen, met een circulaire economie en onderlinge uitwisselingen van diensten. Het wordt tijd voor een basis salaris om de vaste lasten van te betalen, waarbij ik dan ook zou willen opmerken dat vaste lasten ook zouden kunnen verdwijnen, dan is het basissalaris niet meer nodig. Woongemeenschappen, noem ze commons, met een bepaald doel voor ogen, met een bepaalde sociale vormgeving, zonder wurgende hypotheken, met gezonde moestuinen in plaats van gemeente plantsoenen.

Zelfrijdende auto's buiten de bebouwde kom, tussen 16 en 18 u zijn de straten gesloten voor alle verkeer, dan moeten kinderen buiten spelen. Geen werktijden van 9 tot 5, geen woensdagopening of zondagsluiting.

Ik noem zo maar wat, iedereen is ingedut; het wordt tijd om de rotondes te beplanten met fruitbomen en de straten vol te zetten met bankjes, plantenbakken, eucalyptus struiken en openbare toiletten.

Het wordt tijd dat iedereen stopt met ja knikken en nee schudden. Er moet ja geschud worden op alle goede voorstellen en er moeten spijkers met koppen gelagen worden. Tegen de politiek en de ambtenaren, tegen de oorlogszuchtigen en de menschenhaters knikken we nee.

Elke leefgemeenschap is verantwoordelijk voor de eigen omgeving, voor de eigen beslissingen, er is een roulerend 'leiderschap', er zijn experts die tegelijkertijd lesgevers zijn.

Het land is van niemand, grenzen zijn larie evenals de verdeling van de zeeën en het luchtruim.

Ik ben deze rottige mannetjeswereld spoegzat, ik wil dit geknoei niet achterlaten voor mijn kleinkinderen. Wie gelooft in goden mag dat doen zonder anderen daarmee lastig te vallen. Dat geldt ook voor wie gelooft in geld, macht, Doornroosjes en spoken, voor wie gelooft in heksen en filantropen, voor wie gelooft in politici en bestuurders. Het mag allemaal. Maar houdt het voor je, laat een ieder zijn eigen denkbeelden ontwikkelen zonder hen te laten brainwashen door supergelovers.

Ik heb besloten dat ik in mijn kleine sociale kring genoeg kan doen voor iedereen en iedereen genoeg kan doen voor mij. En dat heeft niets te maken met een dwaze participatiewet van bijzonder onbegaafde politici. Er bestaan geen 10 jarige mantelzorgers meer, 10 jarigen zitten op school en spelen buiten, sporten en doen aan schaken. Er bestaan ook geen ongezonde cateringprakjes meer. Iedereen kookt voor 2+2, voor 3+1, de boodschappen voor eten worden gezamenlijk gedaan en betaald, de moestuin opbrengsten worden verdeeld.

Op kleine schaal gebeurt dit al in mijn kringetje. Mijn dochter krijgt groente uit de tuin van de buren, die deelt ze met mij en ik kook mee voor twee van mijn (ex) patiënten.

De hoofdmantelzorger van een van hen, repareert indien nodig mijn fiets. Ik ga af en toe kijken hoe het gaat met mijn veel te jonge moederbuurmeisje, haar vader brengt hout mee voor mij om op te schilderen. Ik rijd zelden alleen op grote afstanden en deel de kosten met mijn meerijders, snel, leerzaam en goedkoop en voor de deur afgezet.

Steeds meer initiatieven ontplooien zich, weggeef- en kringloopwinkels, ruilbeurzen, vlooien- en tweedehands kledingmarkten. Aanschuif- en mee-eet restaurantjes. Lessen in ruil voor lessen. Oppas in ruil voor oppas. Vakantie door huizenruil. Slecht voor de business, goed voor de verdeling van mogelijkheden voor iedereen.

Er gebeurt al heel veel zonder geld, je kunt er alleen nooit iets over zeggen want de overheid wil overal korten en heffen. Maar vandaag of morgen is die ondergrondse beweging zo groot dat alleen die 1% stinkend rijken nog geld hebben, waar ze dan niet veel meer mee kunnen. Zomaar waardeloos uit de lucht gegrepen geld bijdrukken….het is het lachertje van de eeuw, Monopolie spelen in plaats van Olympische, hoe verzinnen ze het.

Door het overbrengen van kennis van specialist op leek wordt de wetenschap verbreidt, komt het onderwijs op een hoger niveau en kan iedereen deelnemen aan de maatschappij, daar zorgt de commons voor, samen doen en samen denken.

Deze start krijgt nog een positief vervolg, dat weet ik zeker.

Leven heeft niets te maken met haat of godsdiensten maar met persoonlijke inzet en de voldoening die je eruit haalt. Ga iets doen wat je leuk vindt en maak er je werk van of omgekeerd, maak van je werk iets leuks. Wees een rebel en stimuleer anderen ook om te rebelleren. Accepteer niets klakkeloos, denk zelf, informeer je of doe het samen met anderen, in overleg.

Denk zelf, daar heb je die hersens voor. Denken heeft niets te maken met hoge of lage IQ's maar met de wil om te leren, op elk niveau. Iedereen kan iets bedenken, al is het maar de te verbouwen groenten in het plantsoen.

Ik ben op zoek naar een plek voor mijn en onze huisjes, vriendelijk en met groene energie, met veel groen en een 'verbod' op grijs en zwart. Een ieder een huisje in de eigen stijl

, naar vermogen, naar noodzaak.

En wil je appelmoes eten dan plant je gewoon een appelboom.

Zo simpel is het.

©Gavi Mensch

Uit mijn dagboek: Binnenstebuiten.

Januari 2015