Heerlijk Huis te Koop in Jerez.

 Te koop

Huis in Jerez de la Frontera. 

Mijn huis staat op een perceel van 165 m2 eigen grond met een bebouwing van ca 95 m2. De overige ruimte is patio, zowel voor als ook achter het huis. Alles gelijkvloers.
Het is een heerlijk huis in een levendige buurt vol hulpvaardige mensen.  Er wordt gezongen in de keukens en gelachen op balkonnetjes, meeningsverschillen zijn op de voet te volgen. Mijn huis heeft alle rust die ik nodig had, ik schilderde daar, had mijn kinderen op bezoek, ik deed mijn werk en mijn hand en span diensten en leefde op mijn patio.  De crisis sloeg hard toe in 2006 en ik moest naar Nederland terug om mijn boterham te verdienen. Er woont nu tijdelijk een huisbewaarder.

Er zijn 2 slaapkamers (voorheen 3)en 2 badkamers waarvan 1 met toilet, bidet en douche en 1 met toilet en douche en aansluitingen voor wasmachine en droger.

Verder is er een ruime zitkamer met bibliotheekruimte en een gang naar de badkamer en de slaapkamers beide met ingebouwde kasten en 1 inpandige berging. Dan een grote eetkeuken met inbouwapparatuur en verrijdbaar keukenblok, raam en schuifdeuren naar de binnenplaats die half open en half overdekt is. Piano bij de inboedel inbegrepen.

Er is een zonnepaneel voor warm water en een elektrische geiser. Alles eigendom. Er is geen gas aanwezig, dus geen gesleep met butaangasflessen. 

Deel van de inboedel komt met het huis zoals elektrische apparatuur en een deel is ter overname. 

Het is 10 minuten max. lopen naar het oude centrum 

De Atlantische Oceaan kust is op een kwartier rijden afstand. De uitvalswegen  naar Cádiz en Sevilla  liggen op 2 minuten rijden. Er is een vliegveld in Jerez maar voor internationale vluchten vliegt men op Sevilla en daarna met een shuttlebus en een uitstekende treinverbinding naar Jerez.

Exterieur

Interieur

Dichtstbijzijnde strand

Jerez

Vraagprijs is € 95.000,-  k.k. 

Overleg altijd mogelijk.

Voor meer informatie mail naar gavimensch@hotmail.com 

Of app naar 0031 638088243 .

Overherfsten en overwinteren is ook mogelijk.

UPDATE: https://www.mondi.nl/vraag-naar-spaans-vastgoed-groeit-onverminderd-door/page18__1702.php 

Ser amante

                                                                               

Lo tienen difícil, los amantes. Ser amante es un oficio de artesanía muy delicado.

En tiempos pasados eran famosos; desde el punto de vista femenino los mejores pretendientes eran los amantes. ¡Cuanto se ha escrito sobre ellos, las virtudes de los hombres, las gracias de las mujeres, los amantes que se amaban  simplemente por la gloria de amar y con mucha elegancia!

Pero hoy en día hay se ha perdido un poco la gloria, hay demasiada prisa y la prisa mata al amor. No creo que sea posible ser buen amante sin sentir amor y tomarse el tiempo para expresarlo. 

El Cama Sutra habla de momentos amorosos que pueden durar días, creo que ya es casi imposible. Menos aún para amantes ocasionales.  Podía servir para una pareja 'estable' muy enamorada, pero para los amantes, durante  los encuentros esporádicos, no vale. Además creo que sería  poco aconsejable, por ser enganchador tan largo tiempo de atención exquisita.

Pero una reunión amoroso eventual, no tendría que dejar de ser, por muy corto que dure, un encuentro igual de fina, de elegancia máxima, un encuentro con el fin de perderse juntos, salir por un rato de este mundo tan apresurado y tan a falta de momentos cariñosos. 

Con total atención al amante.  Por no convertirlo en una especie de atención al cliente.  

Personalmente doy mucha importancia a la elegancia, tanto en una relación estable como en una relación mas corta( en general no se sabe si va a ser corta). Creo que para un encuentro  de amor, una se prepara como para una ocasión muy especial. Cama limpia y perfumada, camisón bonita, por si acaso, ropita interior distinta,  sin exagerar. Un ambiente armonioso. Algo bueno para comer y para beber. Velas y flores y música de fondo.

Entra en la elegancia, para mí, el poder hablar del último artículo escrito por él, el saber cosas especiales de su vida, el preguntar por su estado de salud, hacerle saber que es  bienvenido y que estoy preparada para pasar junto a él unos momentos maravillosos.

Y espero lo mismo de él. 

He tenido solamente una vez en mi vida un amante  super elegante y aun me trae dulces recuerdos. Si algun dia me pasa otra vez, tiene que ser igual o mejor.

¿Porqué yo creo que  la elegancia es necesaria?  Pues, porque creo que voy a encontrarme con una persona que me atrae de una forma especial, porque le he visto algo que me hace desear estar cerca de él. O porque le quiero mucho y hacer el amor es unas de las mejores formas de expresarlo. Porque no puede ser de otra forma. Precisamente por ser un acuerdo 'de rosas rojas' entre los dos.

Aunque todos los encuentros tiernos deberían de ser elegantes, pero dentro de una relación son normalmente mas relajados, por tener tiempo de sobra.

Al no ser así, hay que tener cuidado, nadie se puede confundir, el amor se hace por amor y con amor..

Habrá que cuidarse  entonces mutuamente, defenderse y protegerse.  Es  en principio un tiempo corto y el recuerdo tendrá que durar mucho. Yo tengo que poder reírme de mi suerte, soñar con él y compensar la falta que aún me hace verle más a menudo o de pasar más tiempo junto a él.

En el encuentro amoroso no puede entrar nadie más. Es cosa de dos.

Desde el momento de juntarse hasta el momento de despedirse.

No hay terceros, no puede haber interrupción de fuera.

Ni teléfonos, ni timbres, ni otras personas reclamando a uno de los dos. ¡Nada!

Es solamente una muy  pequeña parte de nuestra vida, es valioso y muy especial.

Es un encuentro muy delicado para amantes elegantes.

©Gavi Mensch

De mi diário: Confesiones a ningún dios

Jerez de la Frontera, 10-10-2006

Maastricht, 1-8-2013.

All Rights Reserved 2013

Amsterdam, herinneringen 1

. 

Ik houd van Amsterdam, ik heb er ruim een jaar gewoond toen ik nog jong en onschuldig was. Ik was klaar met mijn eerste opleiding en was al een tijdje in het buitenland geweest. Mijn eerste baan was geen succes, parttime in een kinderdagverblijf, later aangevuld met het 'doen' van de Koffiecorner van de Bijenkorf in het centrum. Via het arbeidsbureau kwam ik aan een baan op een reclamebureau. 

schilderij v Corina Karstenberg ©

Ik woonde op een gedeelde etage in de Karel du Jardinstraat, met als hatelijke en slonzige en nog volkomen onbekende achterbuurvrouw Sylvia Kristel en de vrolijke Dennis en nog wat andere jonge acteurs, die 'gewoon' bij het toneel waren, als buren. Met al onze vrienden die uit het buitenland kwamen om te  logeren. De etage was een verhaal op zich, maar daarover later meer.

De heerlijke Gelaghkamer op de Vijzelgracht als stamkroeg die ik mocht delen met Ramses Shaffy, Marjol Flore, Amman Werner (mijn baas ) en nog wat van dat soort doorgewinterde boemelaars; allemaal even beschermend en elegant met de jongste (ik).  

                                                                                                                                                                                     

schilder: Ramses Shaffy

Doorgewinterde en humoristische dronkenlappen. Er waren theatermakers en acteurs, filmproducenten en actrices, die dat niet waren en er was altijd muziek. Heel veel jaren later zag ik Ramses in een klein theater in Dordrecht en hij improviseerde een liedje waar ze in de Gelaghkamer altijd ter plekke andere woorden op verzonnen, afhankelijk van wie er binnen kwam. En de eerste regels van het mijne wist ie nog!

                                                                                                    

Amman Werner was mijn baas op het reclamebureau Trend Communications, een reclamebureau bevolkt met uitermate creatieve en ontembare briljante geesten. Kwinkslagen werden beloond, dat was het betere werk! 

Op zondagmorgen gingen we ook wel met alle Wernertjes zwemmen in het Sportfondsenbad, destijds nog in de buurt van het Mercatorplein als ik me goed herinner.

Op vrijdagmiddag na het werk een terrasje, ´s avonds naar de kroeg, daarna naar de nachtfilm, dan naar een zeemanscafé ergens op de Oudezijds om, al zittend op het afgedekte biljart met bruinebonensoep in je handen, te schaken of te dammen met een verlopen intellectueel. En eindigend om 5 uur 's morgens op Nieuwmarkt, in het café van een oude slechtgehumeurde prostituee die je sterke koffie schonk terwijl ze je uitschold. Maar het was de eerste kroeg die op die tijd open ging..... voor koffie.

Dan naar huis, douchen en gelijk door naar de markt. Daarna meestal eten bij wie je tegenkwam en vervolgens begon dan alles weer van voren af aan.

Als hippie schuimde ik het Waterloo plein af en de Looier. Alles was tweedehands en tegelijkertijd allemaal nieuw...voor mij.

Jaren in het buitenland maakten niet dat mijn liefde voor Amsterdam verdween. Elke Schiphol-landing (er was nog niet veel keuze in vliegvelden) deed ik een rondje. 

Later kwam ik wel weer wat vaker in Amsterdam, mijn tante woonde op de Groenburgwal en mijn nicht, die in kunst handelde, woonde in een prachtig appartement aan de Amstel. Met mijn dochter ging ik de jaren '60 winkeltjes in en uit. Met mijn zoon naar Café Chaos, geweldig dat je daar de schillen van de pinda´s op de grond mocht gooien!

Een lacherige boom opzetten met Paul Asscher (van de diamanten) en zijn vrouw over het nut van een grote kosjere McDonald's halverwege Amsterdam en Antwerpen. Om de heen en weer reizende diamantairs van goedkoop én kosjer eten te voorzien. Van hem heb ik geleerd om een diamant te beoordelen. Gewoon een aardige Amsterdamse jongen.

Negentien was ik en in Amsterdam altijd de jongste. Dat was ik daarvoor nooit geweest en daarna ook niet meer. Het was een belangrijke mijlpaal in mijn leven.

Ik heb destijds zoveel in mijn geheugen gegrift, ik kan er nog jaren mee vooruit. Het is al zolang geleden, maar zo voelt het niet.

Amsterdam is mijn woord voor contrasten, voor zoete en stoere herinneringen en voor authentiek. Ik heb iets met Amsterdam en het houdt nog steeds van mij.

©Gavi Mensch

Nederland BV 18-10-2012

All rights reserved 2012

Uit mijn dagboek: Hinkend op twee gedachten

Amsterdam, 1971;

bewerkt: Jerez, 26-11-2006