Nog een keer over vaccins en de onverwoestbare fabels over alle levensreddende vaccins.
De meest bedreigende virussen zijn door de farmaceuten zelf in de wereld geholpen, door onzorgvuldig te werken en door hebzucht.
Nee, ik heb geen aluhoedje. En nee ik zoek geen zweverige items.
Wat ik lees wordt vaak weggeschoven door luie mensen die geen zin hebben om na te denken over hoe het komt dat de wereld alsmaar 'zieker' wordt, letterlijk, terwijl de farmaceutische industrie alsmaar meer vaccins maakt en verzint. De laatste worden de knappen koppen genoemd. Helaas. De knappe koppen stonden op de nekken van mensen zoals Maurice Hilleman.
Hilleman was een beroemd microbioloog die meer dan 35 levensreddende vaccins ontdekte. De man kreeg nooit een enorm standbeeld voor het redden van de vele miljoenen zo, niet miljarden levens.
Maar al snel bleek dat de producenten van die vaccins, de farmaceutische industrie, het niet zo nauw nam met de fabricatie van de vaccins en als snel door hadden dat er met een virusje vel geld te verdienen was. Hilleman waarschuwde zelfs voor het dodelijke productieproces waarbij het ene vaccin besmet werd met het volgende virus.
'Hilleman was one of the early vaccine pioneers to warn about the possibility that simian viruses might contaminate vaccines..."
Het welles nietes verhaal is afhankelijk hoeveel er betaald werd door de farmaceutische industrie om de mond te open of juist weer te sluiten. Helle lacherige campagnes werden op touw gezet om mensen als Hilleman, grote baas bij Merck maar die niet preekte voor eigen parochie, belachelijk te maken. Ondertussen braken de nieuwe en vaak dodelijke door onbekende virussen veroorzaakte ziektes uit. Epidemie na epidemie, pandemieën zelfs! De farmaceutische industriëlen wreven in hun handjes: je redt er een en de volgende twee die weer besmet worden met iets anders, daar red je er ook weer een van. Iemand die een 'farma-CEO kent met een normaal huis zonder zwembad? ' Dagelijks overlijden mensen aan virussen waar dan ineens een 'middeltje'voor blijkt te zijn. En niemand die zich afvraagt waarom zich in in Mexico , in 'the middle of nowhere' een virus de kop opsteekt op het boerderijtje van enkele arme boeren? Een wereldpandemie? Het vogelgriepvirus? AIDS? Ebola? Een mazelentussendoortje? Zijn de niet luie mensen die op het punt staan of stonden de mond gesnoerd te worden allemaal gek? Nee, natuurlijk niet. En de luie? Die zijn ook niet gek, want als je tig jaar gestudeerd hebt om onderzoek te kunnen doen of om specialist te worden, wil je daar ook iets mee doen en er iets 'economisch'voor terugkrijgen. Dan werp je je carrière blijkbaar niet in de strijd, de kop blijft ver onder het maaiveld en op kousenvoetjes vertel je je patiënten dat al die vaccins zo broodnodig zijn, terwijl je ze natuurlijk zelf niet neemt. Ik ken een lading artsen die iedereen vaccineren tegen griep en andere zaken, maar zichzelf en hun familie daar niet mee belasten. Dat zegt toch wel iets.
Zelfs Hillerman's eigen verhaal over het rondstrooien van aan vaccins gekoppelde virussen werd verdoezeld, hij werd overigens nergens tegengesproken behalve dan door de farmaindustrie gekochte journalisten en helaas zijn dat er heel veel.... en pseudo-onderzoekers. Slechts over enkele van die onderzoekers wordt na jaren de klok geluid, zie het betablokker drama en het griepvirusongeluk http://www.gewoon-nieuws.nl/2014/05/feiten-liegen-niet-over-gevaren-van-vaccins/ http://www.vaccinationcouncil.org/2011/02/18/60-lab-studies-now-confirm-cancer-link-to-a-vaccine-you-probably-had-as-a-child/ http://www.hpdetijd.nl/2014-08-09/kijken-dit-wat-u-moet-weten-het-dodelijke-ebola-virus/?utm_campaign=144758&utm_medium=twitter&utm_source=twitter
Sommige mensen ontploffen over dingen waar een 'normale
persoon' nooit zo boos over zou zijn. Niet het boos worden op zich, maar boos
worden over zaken waar een normaal mens niet zo boos over zou worden, is een
duidelijke alarmbel dat de persoon niet normaal is! De narcist zoekt bewust
conflicten op. Zolang haar ego en eigen belang voorop staan, kan het goed gaan.
Op het moment dat haar imago op het spel staat, of nul aandacht krijgt, is het
gevolg: narcistische woede.
In een goede relatie proberen we bij een conflict tot een
oplossing of compromis te komen. Maar bij een narcist gebeurt precies het
omgekeerde.
Haar frustratie leidt niet tot onderhandelingen, maar tot
dreigementen en druk uitoefenen. Zij kan niet tegen frustratie. In de psyche
van de narcist is jouw weigering om toe te geven aan haar macht, een frustratie
die veel meer is dan zomaar een tegenslag. Zij komt er bijna niet overheen en
kan zich al helemaal niet aanpassen.
De angst / frustratie-connectie
Voor de narcist is manipulatie de enige manier om zich
veilig te voelen en de baas te zijn. Hoe zelfverzekerd hij ook lijkt, meestal
past hij het misbruik en de emotionele chantage toe vanuit een diep gevoel van
angst. Als jij gehoorzaamt zodra zij met haar vingers knipt, kan hij zich
machtig voelen. Doe je dat niet, raakt zij onherroepelijk gefrustreerd en volgt
er een woede-uitbarsting.
Verschillende maskers
Het zal ook maar zelden voorkomen, dat een narcist haar
woede op een normale manier oploopt of afkoelt zoals dat bij een normaal mens
gaat. Met andere woorden; in de nacht is zij nog vol woede en drama en de
volgende ochtend is er soms ineens geen vuiltje meer aan de lucht. Met haar
woede is zij uit op het zaaien van verwarring. Zij schakelt van het ene masker
over op het andere masker en doet alsof het niet gebeurd is. Zij is een en al
glimlach en zacht de volgende dag. Niemand zal nog geloven dat dit de razende
maniak is van de avond ervoor.
Wat veroorzaakt een narcistische woede?
Misschien ben je van mening dat het op de een of andere
manier jouw schuld is dat de narcist je zo behandelt. Je speurt in je hersenen,
naar wat je hebt gedaan om deze wrede behandeling te verdienen. Maar het gaat
nooit over jou. Wat je gedaan hebt, is weigeren om tegemoet te komen aan haar
onrealistische behoeften om haar onvoorwaardelijk te bevestigen.
Narcistische woede is een reactie op narcistische
verwonding. Narcistische woede is gebaseerd op angst en kan zelfs voortduren
nadat de dreiging is verdwenen. De woede is gericht op de persoon die haar dit
gevoel geeft, de woede is onsamenhangend en onrechtvaardig. Tijdens de woede
kan zij schreeuwen, feiten omdraaien en ongegronde beschuldigingen uiten.
'Out of the blue'
Er is nog een belangrijk verschil tussen normale woede en
narcistische woede. Wanneer een normaal persoon boos op je wordt, dan laat hij
je ook precies weten wat je deed, wat hem zo boos maakte. Als een narcist boos
op je wordt, komt haar woede niet alleen 'out of the blue', zij vertelt je
amper wat je hebt gedaan, om haar te zo kwaad te krijgen, hoewel zij natuurlijk
altijd wel een tekortkoming bij je zal proberen te vinden.
Wat kun je doen om
ervoor te zorgen dat zij gelukkig blijft?
Niets! Er is
niets wat je kunt doen. Het is onmogelijk, zij is niet normaal. Bij normale
mensen moet je daadwerkelijk iets doen om ze zo boos te krijgen. Ze doen het
niet met strategische woede-uitbarstingen. Mensen die dit wel doen, hebben een
stoornis.
De 'stiltebehandeling'.
Men gelooft dat narcisten twee lagen van woede hebben. De
eerste laag woede kan worden gezien als een explosieve woede en de twee
specifieke geïdentificeerde vorm van narcistische woede is de
passief-agressieve woede. De explosieve vorm is een duidelijke woede, waarbij
bijvoorbeeld schade aan voorwerpen of personen wordt toegebracht en verbaal
misbruik wordt gepleegd. De passief-agressieve soort is meer mokkend of zij
negeert het doelwit van haar woede.
Wanneer de narcist iets niet bevalt, als zij haar zin niet
krijgt, of haar ego wordt gekrenkt, dan kan zij je straffen door je soms uren
of soms zelfs dagen te negeren en geen woord te zeggen. Deze vorm van de
passief-agressieve soort woede noemen we de zogenaamde "stilte
behandeling".
Weglopen en negeren?
Hoewel je waarschijnlijk het bewijsmateriaal hebt gezien van
hoe gestoord de narcist is, tijdens haar woede-uitbarstingen, wil je dat
waarschijnlijk niet laten merken om haar niet te kwetsen en om jezelf te
beschermen. Dus, speel je het spelletje mee en in het vervolg geef je geen
enkele kritiek meer. Door dan maar weer, je mond te houden, leg je de basis
voor nog meer misbruik en woede uitbarstingen. De narcist denkt dat zij er toch
wel mee weg kan komen. Jij kruipt hierdoor steeds meer 'in je schulp' en zij
gaat zich steeds machtiger voelen. En dat zal zij laten merken ook....
Wat kun je doen als zij klaagt en raast?
Je kunt alleen dit patroon doorbreken door in te zien dat er
voor emotionele chantage twee mensen nodig zijn. De narcist kan je alleen
emotioneel chanteren met haar woede-uitbarstingen, als zij de juiste manier bij
je heeft gevonden om dat te doen. Veel belangrijker dan haar gedrag te proberen
te veranderen is de moed en het doorzettingsvermogen hebben, om jezelf te
doorgronden en je houding tegenover de narcist aan te passen. Door steeds toe te
geven, aan wat dan ook, leer je haar in feite hoe zij je emotioneel kan
chanteren. Als je haar blijft belonen voor dat gedrag, zal zij het blijven
doen. Je moet haar leren hoe zij jou moet behandelen!
Om de narcist te kalmeren zijn er een aantal dingen die je
kunt doen:
Het eerste wat je kunt doen in een situatie waarin je je
voelt aangevallen, is om haar te vertellen dat je de kwestie niet met haar
bespreekt, tenzij zij er normaal over kan praten, zonder jou aan te vallen.
Hierin moet je voet bij stuk houden. Natuurlijk, is het 't beste als je dit op
een rustige toon kunt doen zonder haar terug aan te vallen. Dan is de rest aan
haar. Natuurlijk is dit makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is iets om
continu aan te werken. Houd voet bij stuk.
Indien je wordt aangevallen is het meestal beter niet te
reageren, maar je moet jezelf zeker niet als een deurmat laten gebruiken! Het
is nuttig in deze situaties om terug te stappen en de beginselen onthouden.
Haar gevoelens en waarnemingen zijn iets wat je niet kunt controleren, jij kan
wel zelf bepalen hoe je reageert op haar!
Hoewel negeren vaak het beste is, kan het zijn dat de
beledigingen zo groot zijn en het misbruik zo ernstig is, dat je wel moet
reageren om de situatie rustig te krijgen. Het is dan voldoende om de narcist
met zijn eigen gedrag te confronteren. De narcist wordt door dezelfde wapens
getemd die hij gebruikt om anderen te onderwerpen. Het spookbeeld van verlaten
worden overheerst al het andere. Dus dan neemt zij afstand van haar woede en
wordt zij rustig.
Neem het niet te persoonlijk
Het goede aan het
accepteren van het feit dat je met iemand met een persoonlijkheidsstoornis te
maken hebt, is dat je zult merken dat haar woede helemaal niets met jou te
maken heeft. Haar narcistische woede is niet persoonlijk naar jou gericht.
Jij bent het slachtoffer omdat jij toevallig op dat dichtbij bent. Ben jij het
niet, dan is er wel iemand anders die haar woede over zich heen krijgt.
Als je door een slang gebeten wordt, dan neem je dat niet
persoonlijk. Hetzelfde geld bij een narcist. Neem het niet persoonlijk, het
heeft niets met jou te maken. Het is haar stoornis, het is haar angst. Jij was
toevallig in de buurt, dat is alles!
Bovenstaande tekst is ook te vinden op de site van Mjon.
(Voor onze casus heb ik hier alleen het gebruik van de mannelijke vorm
veranderd in een vrouwelijke vorm).
Er is uitgebreid gediscussieerd over de bevindingen zoals
hierboven beschreven.
De meesten van ons waren het er over eens dat dit stukje
over de narcistische woede heel veel bruikbare handvaten heeft geboden om, bij
het omgaan met een narcist, jezelf intact te houden en de woede nooit op jezelf
te betrekken.
In het ergste geval is een spoedoverleg met collega's en
andere zorgverleners noodzaak. Specifieke voorzorgsmaatregelen zullen dan
genomen moeten worden om de verpleegkundigen te kunnen beschermen tegen
aanvallen. Het werken in de
psychiatrische zorg moet nooit een persoonlijke bedreiging
vormen.
Het is ook noodzakelijk dat alle collega's één lijn trekken.
Het manipulatieve gedrag van narcisten kan een wig drijven in het teamwerk en
de zorgverlening in gevaar brengen.
In de thuiszorg gaan verpleegkundigen nooit alleen naar deze
cliënten als zij zich in zo'n woedesituatie bevinden. De onwaarheden en zelfs
de verbale agressie kunnen ons in een verkeerd daglicht zetten tijdens het
normaal uitoefenen van ons werkzaamheden.
Bij het uit de hand lopen van de woede-uitbarsting vertellen
we de cliënt dat we naar buiten gaan en daar de politie of de ambulance bellen.
Voor onze veiligheid maar zeker ook voor die van de cliënt
Compilatie van NOBCO
landelijke bijkomst over ‘Narcisme & Coaching’ door Prof. dr. Liesbeth
Eurelings (klinisch psycholoog-psychotherapeut en werkzaam als bijzonder
hoogleraar aan de universiteit van Leiden) gaatin op de vraag wat narcisme
is, hoe het ontstaat, hoe je het als coach kunt herkennen bij een cliënt en met
welke valkuilen iemand met narcistische problematiek op zijn werk en daarbuiten
geconfronteerd kan worden.
Blogs (van
slachtoffers) over stalkende narcisten:
Zo begint dit blogstukje. Het is naar maar waar, ik kan de
huur van het appartementje waar ik woon niet meer betalen. Waarom niet? Ik heb
nog een klein huisje in Spanje dat ik moet verkopen maar waar geen kopers voor
te vinden zijn. In dat huisje zit mijn miezerige pensioentje. Veel meer heb ik
niet. Als je als alleenstaande moeder zo lang mogelijk probeert en te werken en
je kinderen goed op te vangen, ben je bijna verplicht om part time te gaan
werken. En in voorbije jaren bouwden parttimers geen pensioen op. En het weinig
werk dat ik in Spanje had, had ook al geen pensioenopbouw, niet eens opbouw van
AOW.
Kortom ik heb daar een hutje dat ook betaald en onderhouden moet worden,
op een plek waar ik geen droge boterham kan verdienen en dus moet ik hier maar
een kartonnen doos zoeken.
Na 47 jaar zorgen voor anderen (en nog steeds) moet ik maar
bij het Leger des Heils gaan overnachten?
Huursubsidie krijg ik niet en met
mijn inkomen van ca 1330 in de maand is een sociale(?) huurwoning van minimaal
800 inclusief, geen haalbare kaart.
Ik wil gewoon een huurwoninkje, liefst op de begane grond.
Ik raak in paniek van flats en ramen op de 12 de verdieping. Helaas, €500 is echt een maximum.
Nu staat er in een redelijk sneue maar ook levendige wijk
van Maastricht een klein huisje leeg waar iemand een tijdje op moet passen. De
oppasprijs is zo geweldig betaalbaar dat ik kan sparen voor reparaties aan
zaken die nodig aan extra onderhoud toe zijn…de tandarts, de orthopedische
schoenen en nog wat van die onzinzaken. Ik zou niet meer rood hoeven staan bij
de bank en zelfs het UWV zou terug kunnen plukken wat ze me te veel uitbetaald
(lees fout berekend) hebben.
Naast mijn arbeidsongeschiktheidsuitkering werken is alleen om me gaande te houden, van elke 100 euro's ( voor ca 6 uur werk)
mag ik er 30 houden… waarna ik wel nog over 100 euro's belasting moet betalen. Werken
is dus niet altijd ludiek. Het kost me geld!
Bovendien ben ik 'kapot'gewerkt, langer dan een paar uur achter elkaar bezig zijn dwingt me tot rusten om van de pijn te bekomen.
Dan denk ik, dat ik in de wijk waarin het huisje zich
bevindt heel veel 'vrijwillige' hulp kan verlenen. Ik heb er veel lieve
ex-patiënten wonen en ook wel wat griezelige. Voor de eersten ben ik waarschijnlijk
de enige die even binnenloopt voor koffie en degene waar dat andersom ook kan.
Voor de laatsten ben ik waarschijnlijk een oma voor hun kinderen…een onechte echte
oma met duidelijke grenzen en boeken en heel veel verhalen en fantasie. En een wigwam.
Ik zou een winkeltje kunnen starten waarin de meiden
werkervaring kunnen opdoen. Ik zou voorlichting kunnen geven, over economisch
onafhankelijk zijn en de morning-afterpil en het gebruik van anticonceptie. Ik zou
de wijk-Nanny kunnen zijn, die niet alles weet maar wel alles kan opzoeken. Alles met mate, dat wel.
Maar het kraakvrijhouden is niet voor stoere vrouwen van
boven de 60 die al zo'n 40 keer verhuisd zijn.
"Hebt u direct andere woonmogelijkheden", werd me
gevraagd nadat me verteld is dat zij mij binnen 2 weken de huur konden
opzeggen.
"Nee, lieve schat, als ik die had dan zat ik niet verlegen
om een tijdelijke woning."
"Kunt u uw spullen ergens opslaan?"
"Nou, zo'n meubelopslagbox heb ik nog niet. Maar als ik
geen woonruimte meer hoef te betalen staan daar in ieder geval mijn spullen
droog voor 175 euro per maand".
"Wilt u een huis (dwz toilet, douche en keuken) delen
met anderen?"
"Nee, absoluut niet. Toen ik in 2008 in Nederland kwam,
kon ik op een studentenkamer van 9m2 gaan wonen, voor 425 euro, in Utrecht waar
ik een baan gevonden had.
Ik ben creatief en inventief maar ik heb niets met
moederskindjes die ik nog moet opvoeden met betrekking tot schaamhaar in het
doucheputje en beschimmeld eetgerei in de keuken. Niemand kan zeggen dat ik het
kamerbewonen niet geprobeerd heb".
Op mijn route van hot maar haar staan al jaren pandjes leeg,
veelal bij makelaars.
Een winkel/kantoorpandje dat ik kan delen met een collega
die er administratief werk bij doet voor haar cliënten. Maar de inschrijving
bij de kamer van koophandel (waar je niets voor terug krijgt), de nutsvoorzieningen
en de huur van €500 excl. GWL en btw, maken dat ik niet meer met droge ogen
door die straat kan fietsen.
Neem daarvan nou eens de helft, €250 huur, 3jr. contract en
'in gebruik' met GWL voor rekening van de huurder en dus €2000 inkomsten per
jaar. Is dat niet beter dan in drie jaar €18000, (zo lang staat het al leeg)
als verliespost afschrijven van de belasting, afschrijfpost die wij met elkaar
weer niet kunnen besteden en waar we zelfs extra voor moeten betalen?
Ook zo een redelijk leuke woning die op een wat moeizaam
punt in Maastricht staat te verpauperen omdat de makelaar/eigenaar daar €1200 euro per
maand voor vraagt? Jarenlang kwijl ik al; twee keer heb ik het geprobeerd bij
de makelaar. Ik ben uitgelachen en min of meer de deur uit gekeken toen ik
vroeg of ze mij de woning niet voor 400 per maand tijdelijk wilden verhuren! Dat
ik de wildernistuin met liefde zou onderhouden en het hek een verfbeurt zou
geven! Ik had er in die tijd nu al €12000 voor betaald.
Op internet zie ik de prijs van die koopwoning alsmaar
stijgen. De gemiste inkomsten (2.5 x12 x 1200) is €36.000 voor die 2,5 jaar.
Dat had niet zo hoeven zijn. Ik vrees dat de ooit nieuwe eigenaar en de
belastingbetaler voor deze schadeposten opdraaien.
Maar goed, even terug naar het eventuele leven in een grote
doos.
Waar zet je een dergelijk ding neer?
Moet je die als een slak op je rug mee sjouwen overdag?
Accepteren ze bij het Leger des Heils betweterige atheïsten
zoals ik?
Ik vrees het ergste. Maar ik ben niet kapot te krijgen.
Morgen ga ik weer mails sturen, voor nu ben ik weer even klaar met het
onderwerp
Nadat ik het bevolkingsonderzoek borstkanker vrijwillig doch
gedwongen heb verlaten (nadat ik meerdere keren beschadigd werd bij het pletten
van mijn borsten en een 'jammer dan' als excuus kreeg), ben ik nu toe aan het poeponderzoek volgens de overheid.
Ik doe er niet aan mee. Ik vind de risico's en de
consequenties niet echt opwegen tegen de voordelen. Bovendien ben ik zeker van
een oproep van aan mijn poep kleeft wat bloed van de alom aanwezige aambeien
die door elk stukje cruesli wel een druppeltje bloed lozen. Ook een anusfissuur
verergerd na de laatste coloscopie, zorgt voor de nodige bloedsporen.
Ja maar…. Men zoekt naar oud bloed? Welnee, men constateert
bloed en that's it.
Bij het vinden van bloed in de poep is een coloscopie de volgende stap.
Geen virtuele coloscopie maar een buis met camera die langs
al die al zo kwetsbare onderdelen wordt geduwd en waarbij je verweten wordt dat
je je aanstelt als de 'buigzame' slang niet de bocht wil nemen zoals die in je
darm aanwezig is. Gillen van de pijn, verdoven was niet nodig. Ik heb me wel
afgevraagd of men met verdoving gewoon doorgeduwd had en mij ook nog een
darmperforatie had bezorgd.
Begrijpelijk is dus dat als ik me bij voorbaat met al niet
meer laat penetreren door zo'n camera op een stokje, ik ook niet zit te wachten
op het bevolkingsonderzoek.
Ik ben niet de enige. De winst is maar matig. De gemoedsrust
is volkomen weg en de kans op darmkanker is uiteindelijk maar klein.
Net zoals bij het borstkankeronderzoek doe ik aan
auto-onderzoek. Ik controleer wat ik deponeer, ik snuffel en bekijk kleur en
consistentie zoals ik dat als verpleegkundige geleerd heb. Over de frequentie
kan ik al heel lang geen zinnig woord meer uitbrengen. Het gebruik van
medicijnen die effect hebben op mijn poepgedrag (defecatiepatroon) hebben mij
er van overtuigd dat alles wat er in gaat er op de ene of op de andere manier
weer een keer uitkomt.
Ik heb het anonieme formulier (hahahahahaha, met mijn naam en adres
erop) weer netjes teruggestuurd naar de onderzoekers met de mededeling dat ik
in de toekomst wel mee wil doen aan het bevolkingsonderzoek.
Ze weten alleen nog niet dat ik dan wel eisen stel aan het
vervolgonderzoek. Een door de zorgverzekeraar vergoed virtueel (CTscan) darmonderzoek
en echte anonimiteit!
Het meest waarschijnlijke is dat ik de dood door darmkanker
niet ga halen. En het doen van dit darmkanker onderzoek is geen garantie!
Verder moet iedereen het zelf maar weten. Komt het in je
familie voor dan zou ik zeker een onderzoekje laten doen.
Omdat bij de MRI-techniek geen Röntgenstralen worden
gebruikt is hier geen speciale voorzichtigheid geboden ten aanzien van het
ongeboren kind. De sterke magneten van het apparaat kunnen echter stukjes
metaal in het weefsel doen verschuiven, wat ernstige gevolgen kan hebben als
het gaat om clips die voor de
behandeling van aneurysma's in het hoofd zijn geplaatst, of metaalsplinters
die bijvoorbeeld tijdens laswerkzaamheden in het oog zijn geraakt. Verder
kunnen de magneetvelden pacemakers voor het hart op hol doen slaan. Bij deze
mensen mogen derhalve geen MRI-scans worden gemaakt.
MRI scans zijn dus voor mijn soort geen optie, nooit meer.
Ik heb mijn clipje zeer lief.
Een van mijn beste vriendinnen heeft darmkanker gehad en leeft met een stoma. Ze kan er goed mee omgaan nu maar heeft een vreselijke tijd gehad. Mijn ex-partner had bijna het weghalen van poliepen niet overleefd vanwege een ongecontroleerde bloeding.
Ik ben niet ongenuanceerd tégen dit onderzoek, ik heb er over gelezen en nagedacht. En dat beveel ik iedereen aan. Informeer je eerst voor je in de poep gaat prikken.
De mammografie is een zogenaamd noodzakelijk kwaad.
En als het nu
eens meer kwaad doet dan goed?
Miljoenen vrouwen laten mammografieën maken
alsof het niets is; de voorlichting van het Nederlandse Ongezondheids
Ministerie is bar slecht.
Na de hoeveelheid (natuurlijk te
verwaarlozen) straling blijkt ook het (pijnlijke) pletten van de borst en het
borstweefsel een (geringe) kans op borstkanker te geven.
Maar aangezien het
borstonderzoek een ludieke manier is om gegevens te verzamelen, een zeer conservatieve
(zoals de regeringen) methode met een destijds kostbare investering, zitten
vrouwen nog steeds opgescheept met deze pijnlijke en waarschijnlijk onnodige
onderzoeken.
Waarom komt daar geen verandering
in?
Omdat na de zooi met het Slotervaart
Ziekenhuis Sander Spijker, de echtgenoot van de evenzo geniepige Edith
Schippers, de baas mag spelen bij de vereniging tegen kwakzalverij?
Omdat het omzetten van pijnlijk en
wellicht gevaarlijk naar pijnloos en ongevaarlijk deze en gene misschien
minder winst oplevert?
Ik laat geen mammografie meer maken, de
laatste keer hebben ze me zo afgesnauwd toen ik aangaf dat het pijn deed, dat
ik boos ben weggegaan.
Ik ben nog wel teruggegaan om de blijvende striem te
laten zien net onder mijn borst, dat stukje huid dat van binnen kapot gemaakt
is door de ignorante laborante die de mammografie maakte. Onzin vond men.
Maar daarmee sluit ik
ook mijzelf uit van het onderzoek op borstkanker. Het zelfonderzoek doe ik
natuurlijk wel maar eens in de zoveel tijd zou ik ook wel eenthermografiewillen laten doen. Maar dat wordt
zelden of nooit vergoed. Terwijl het andere invasieve onderzoek de verzekeraars
zelfs duur kan komen te staan.
Vrouwen zijn blijkbaar nog steeds een zeer ondergewaardeerde
menschsoort.
De discussie met de heren en dames die
met ziekte van anderen hun brood dik verdienen ga ik niet meer aan. Kwakzalvers
zoals het echtpaar Schippers-Spijker, hoeven bij mij ook niet te komen zeveren.
Wel is grappig dat het ministerie vanVWS de sociale innovatie prijs 2009kreeg, om daarna verder
niets met de innovatie te doen.
Enfin, ik betaal de thermografie zelf wel als mijn
verzekeraar het niet doet. Ik doe dat liever dan dat er betaald wordt voor
minimaal 1% meer kans op borstkanker. Een ongevaarlijk onderzoek lijkt mij winst voor iedereen.
Mocht u een thermografie onderzoek willen laten doen dan kan dat in Duitsland voor een kleine €50,- of in Amsterdam: http://www.thermografie-amsterdam.nl/
Lees de artikeltjes eens door, dames en
heren.... ja ook heren krijgen soms borstkanker. Het pletten is slecht voor ons en het
kan anders. We moeten er gewoon om blijven vragen zeuren en vooral veel over
praten.
De zoveelste collega zit thuis met een echte burnout.
Diepverdrietig, uitgeput en ontdaan van alle eigenwaarde. Zo
werkt dat in de zorg.
Voor verpleegkundigen van wie het haar boven het maaiveld
uitgroeit, consultatiebureau artsen die beslissingen aan ouders overlaten,
verzorgenden die boven hun kennis en vermogen moeten werken, etc. etc.
Veel
zien, veel horen en het nooit naar buiten kunnen brengen. Want als de
zorgbaasjes en hun geïnstrueerde (lees gebrainwashte) en zorgvuldig geknede
managers horen dat je misschien wel voor je patiënten opkomt, dan wordt de
treitermanager ingezet.
Meer dan eens heb ik de laatste jaren dit soort onwetende en
veelal zeer onbeduidende onmensen hun gang zien gaan. De bedoeling is dan dat op
alle slakken zout gelegd wordt, er klachten verzonnen worden en er gezegd wordt
dat je bij sommige patiënten of cliënten niet meer in de buurt mag komen.
Hetgeen betekent dat je die mensen ook niet kunt benaderen, daar staat de
doodstraf op.
De treitermanager heeft ook handlangers die bijvoorbeeld
geen weekenden hoeven te werken als ze de te dure of te eigenzinnige medewerker
strak in de gaten houden.
Als leidinggevende is mij dat ook gevraagd, ik heb de
treiterdiva lief toegelachen en geen antwoord gegeven. Helaas, toen ik melding
maakte van een wat oudere medewerker die te vrijpostig was, was het mijn taak om de man
zover te krijgen dat hij zou opstappen. Ook hier heb ik voor bedankt. Ik heb de
man wel alleen maar ingezet bij zeer mondige patiënten en op herhaling
gestuurd.
In ander werk, als oudere krijg je hooguit een 6 maanden
contract, kreeg ik persoonlijk met zo'n treiterdiva te maken. Die probeerde mij
als leidinggevende haar klussen op te laten knappen en deed je dat niet dan
werd je 'deaud' gejend. Je vrije dag werd vol vergaderingen gepland, je overwerk
niet uitbetaald, onzinnige en zeer tijdrovende administratieve acties moesten
in minder dan een zucht klaar zijn. En zo niet, dan werd je en plein publiek
vernederd. Door te zeggen dat er over je geklaagd was in een kamer vol met
collega's leidinggevenden en leden van je eigen team.
Mijn geluk in die periode was dat ik werd benaderd door een
t.v programma om uit te leggen waarom ik tegenstandster was van een
landelijk EPD (v.a min. 27)
De een-mans Raad van Bestuur kwam me hoogst persoonlijk
vertellen dat ik dat eerst had moeten melden. Maar aangezien het in het belang
van de patiënten was en al afgesproken voordat ik daar ging werken, kon ik hem
vertellen dat ik op persoonlijke titel mijn verhaal ging doen.
Daarna was ik 'gevaarlijk' en uit de gratie.
Een veel te kostbare gebakken-lucht-verkopende
verandermanager dacht me de les te kunnen lezen over mijn werk. De man was
aangenomen om alles goedkoper te maken en ik moest mijn team trainen in sneller
werken.
Geld tegen mens. Verder moest ik met mijn publieke
meningsuitingen stoppen. Ik heb hem vriendelijk toegelachen en op de schouder
geklopt en gevraagd of hij dat even zwart op wit wilde laten zetten.
Kortom de hele affaire heeft me ooit een burnout opgeleverd
waar ik nog steeds met huivering aan terugdenk. Prettig was wel om later te
horen dat de treiterdiva op staande voet was ontslagen omdat de angstcultuur
die ze handhaafde tot net even te veel mensen met een burnout leidde.
Een van mijn collega's in een andere baan had een ongeluk gehad
en een verbrijzeld been. Ze kwam al snel weer op het werk en deed zoveel
mogelijk zittend kantoorwerk. Maar de wetenschap dat ze nooit meer snel zou
lopen was ook tot de directie doorgedrongen en deze deed handjeklap met de 'min
of meer eigen' bedrijfsarts die haar eerst steeds meer uren liet werken. Ze
werd gehaald en gebracht door haar echtgenoot en ze maakte dus liever lange
dagen en om de andere dag. Elke dag op een ander tijdstip ophalen was onmogelijk.
Ook hier werd een treiterdiva ingezet om mijn collega weg
te krijgen.
Wat mislukte; ze deed aangifte bij een (niet te)vertrouwenscommissie
en die speelde alles weer door aan de directie. Kantoorwerk werd veranderd, ze
moest maar een archief aan gaan leggen te beginnen met een hoge kast en een
trapje. Onmogelijk met het gerestaureerde been. In functies als coördinator
werd ze afgewezen en uiteindelijk kwam ze, ondank of dankzij een UWV arts thuis
te zitten met een burnout. Het heeft jaren geduurd voor ze er overheen was. Nu
werkt ze parttime als verpleegkundig coördinator bij vluchtelingen werk. En ze
kan nog steeds niet begrijpen dat 'zorg' werkgevers en missmanagers zo met
mensen omgaan
In de afgelopen 45 jaar heb ik veel getreiter de revue zien
passeren. Vroeger kon je nog iets met arbeidsrecht, tegenwoordig kan geen
enkele zorgwerker zich de te dure procedures veroorloven. Bovendien besteden
Raden van Bestuur een deel van de door het zorgpersoneel gegenereerde inkomsten
aan het zich indekken tegen alles..
De angstcultuur die managers en directies soms organiseren
is de reden van heel veel ellende. Of je laat je brainwashen of je vliegt er
uit, met een minder dan minimum loon. In die bedrijven zijn burnouts aan de orde van de dag
Ik denk dan ook dat een basissalaris voor iedereen dit soort
chantages kunnen voorkomen. Hoe prettig zou het werken zijn als je niet op je
tenen hoefde te lopen en je je werk goed zou kunnen doen, naar genoegen van de patiënt
en tot voldoening van jezelf. Veel mensen die nu thuis zitten zouden het liefst
weer werken, iets doen waar ze plezier in hebben, niet alleen maar voor die
paar extra centen maar voornamelijk omdat werk dan een bijkomstigheid is. Heel
veel te zware banen zouden opgedeeld kunnen worden, mensen zouden extra dingen
kunnen doen in hun vrije tijd.
Ik denk dat mensen die zich graag inzetten voor hun werk ook
de verantwoordelijkheid willen die daarbij past. Onmogelijk om zoiets te linken
aan geld.
Dan zou de gemiddelde arts of verpleegkundige, die toch wel
een leventje of twee, drie per jaar redden, een hoogste schaal salaris moeten
hebben vanwege haar of zijn verantwoordelijk zijn voor mensenlevens. Een
zogenaamde topmanager zou het niet kunnen, in plaats van levens redden
verzieken ze er veel, van medewerkers én van klanten. Managen kunnen die zorgwerker zelf wel.
Burnouts op de werkvloer zijn volgens mij gelinkt aan
bedrijfsvoeringen met angstculturen, werken per seconde en waardeloze
bestuurders, nutteloze bedrijfsvoerders en machtswellustige managers.
Ook de daarna verslechterde privéomstandigheden kunnen vaak weer
gelinkt worden aan een 8 urige dagelijkse uitputtingsslag tegen onrecht. Als
dit soort managemonsters nu eens ontslagen zouden worden voor elke medewerker
met een burnout veroorzaakt op het werk en als de loonkosten voor hun privé
rekening zouden komen, was het snel gebeurd met burnouts.
O ja en de echt neutrale bedrijfsartsen worden daarna voortaan
aangesteld door de ondernemingsraad bijvoorbeeld, ook dat helpt. En dan graag een die ook weinig voorkomende ziektes even op Google zoekt en desnoods bestudeert.
Wilt u flink geld verdienen aan andermans burnout doe het dan
bijvoorbeeld zo: http://www.burnoutadviesgroep.nl/voor-wie/tarieven/
boordevol gebakken lucht oplossingen en lekkere besparingen voor de werkgever.
.jpg)
