Bananenkoekjes met lestjes.

.

Voor 15 koekjes 

Bereidingstijd 15 minuten.

Baktijd ca 30 minuten.

 Kosten: die van een ei en een overrijpe banaan….en de lestjes.

Voor het basiskoekje:

1 ei

1 dessertlepel olijfolie

1 rijpe banaan

4 eetlepels tarwebloem (om mee te beginnen)

Lestjes ***

Bakplaat, bakpapier en een voorverwarmde oven op 200º

Onze lestjes bestonden uit rozijnen en wat vruchtenmuesli, een klein stukje fijngehakte chocolade en twee kleine plakjes harde decoratie marsepein.

Wil je de koekjes suikervrij houden neem dan als lestjes een 1/2 gehakte appel, gehakte walnootjes, een theelepel kaneel en wat pinda's bijvoorbeeld.

Klop het ei met de staafmixer en voeg de bloem, de banaan en de olie toe.

Roer de lestjes door het beslag en maakt het eventueel wat dikker met wat meer tarwebloem.

Neem de bakplaat bedekt met bakpapier en pak een eetlepel beslag en schuif dat met een andere eetlepel op de bakplaat en plet het bergje een beetje.

Hoe dikker de koekjes hoe zachter ze van binnen zijn. Voor brosse koekjes moet je ze wat dunner maken.

Schuif de bakplaat in het midden van de oven en bak ze op 150º gedurende 30 minuten goudbruin.

Prik met een saté-pen in de koekjes om te zien of ze gaar zijn; er mag geen beslag meer aan de pen zitten. 

Je kunt ze laten afkoelen, hier is dat niet gelukt. Na 2 minuten waren er al 2 verdwenen.

Bakken met de (klein)kinderen is altijd een succes. Afbakken tijdens het eten, anders kun je de spinazie allemaal zelf opeten!

©Gavi Mensch

Maastricht, 25-9-2015

***Mijn kleinzoon vecht nog met de r en dus zijn het lestjes geworden.

Maar het moeten wel lekkere lestjes zijn….  ^_^

.

Nee Jetta, nee, nee, nee!

.

Jetta oordeelt over 'kleinkindjesoppas', iets waar ze niets, maar dan ook niets van begrijpt: Oma zijn!!! 

Kinderoppas op hoog niveau (inclusief eten drinken, bewassing, educatie en maatschappijleer)  a ca. 7 euro per uur, dat is voor 2 kleinkindjes voor 24 uur 168 euro en dat 1 keer per week is gemiddeld €728 per maand per kindje waarbij we voor het gemak even de helft bijtellen voor een tweede kindje dus 364 samen €1092. 

Oma krijgt als alleenstaande €1111,55 bruto aan AOW. Als de oppaskosten ook bruto zijn kan het zijn dat ze van de netto AOW( 850,97) 1092 moet terug betalen, waarbij ik de grap bedenk dat oppassende oma's dus nog 294 van 0 moeten betalen aan Jetta's bezuinigingsfactuur. 

Deze (fictieve) grootouder heeft dan dus geen inkomsten, gaat in een doos wonen en kan niet meer op de kleinkindjes passen. Voor Jetta's mankementjes waren allerhande aanpassingen; voor grootouders die een levenslang gezwoegd hebben om Jetta's rollator en secretaresse te betalen, rest alleen nog de deur dichtgooien voor de kinderen en extra kosten te maken in de zorg vanwege depressie en eenzaamheid.

En Jetta maar klagen dat die kleinkinderen geen boodschappen willen doen voor grootouders of hun billen niet willen wassen.

Van die oppasinkomsten moet de grootouder wel belasting betalen neem ik aan. Wijsheid is dus dat de grootouder zich aanmeldt bij een gastouderbureau, die de sociale lasten en de belasting inhoudt (en soms bij zich houdt) en dat de ouder(s) daarna het grootste deel van de oppasuitgaven weer claimen bij de Belastingdienst. Daarbij kun je er dan van uitgaan dat de ouder(s) hun werktijden aanpassen aan de oppasdag; dat betekent dat wanneer de grootouder ziek is en niet kan oppassen, de ouder zich zal moeten ziek melden want je kunt je kindjes niet zomaar op straat laten staan. Het betekent ook dat die zieke oppas een uitkering zal moeten krijgen volgens de in Nederland geldende regels voor werknemers. 

Dat kost natuurlijk geld aan de 'werkgevers' en de goegemeente.

Als ZZP'er kan de grootmoeder zich niet aanmelden want dan zou ze voor meerdere mensen als oppas moeten dienen.

Dat haalt bovengenoemde grootouder niet. Ze is net 60 en heeft allerhande mankementen waarvoor ze onder behandeling is. Dat was de reden dat ze haar contract op het werk niet verlengd kreeg, waardoor ze in de WW en daarna in de bijstand belandde. Gelukkig is de liefde voor de kleinkinderen is vaak groter dan de pijn, maar dat terzijde.

En grootmoeders van een jaar of 60 klagen ook niet, die verzuimden vroeger ook nooit bij de meest hevige menstruatie pijnen en drie maanden na de bevalling waren ze weer aan het werk. Toen was het kinderdagverblijf nog betaalbaar.

Even terug naar de Omaoppas perikelen van ene Jetta Klijnsma, staatssecretaris van Sociale Zaken van de Partij van de Arbeid. Huiveringwekkende zin als je weet dat deze Jetta voorstelt (en via de rechter) doordouwt) dat oppassen geld waard is en dat deze frauderende oma dus haar bijstandsuitkering moet inleveren. 

Oma mag wel 'verplicht' vrijwilligerswerk doen dat niet aangemerkt kan worden als arbeid....

geen arbeid?????

Grootmoeders in de bijstand hadden ook liever een gewoon salaris gehad maar Jetta vindt dat wie ziek is maar gewoon snel moet oplossen in 'thin air', hoewel ik betwijfel of Jetta die Engelse uitdrukking begrijpt.

Zojuist lees ik dat de PvdA een meldpunt heeft opgericht voor het aangeven van ongelijke beloning. Nou hier komt het: De ene vrouw met mankementen is de ander andere niet. Jetta krijgt een uitkering van €135.000 euro per jaar. 

Ze is geboren in '57 en dus ongeveer van de leeftijd van bovengenoemde grootouder. Ze heeft haar hele leven uit de staatsruif geplukt, als ambtenaar en als gehandicapte. Ze heeft nog nooit een seconde wakker gelegen over de werkgelegenheid van haar kinderen of de veiligheid van haar kleinkinderen en al helemaal nooit over haar pensioen. Ze wilde geen kinderen (….) want ze had een publieke taak te vervullen. Mijn kinderen en kleinkinderen moeten wel bijdragen aan haar vorstelijke salarissen en de toeslagen.

Let op, Jetta's schip schommelt naar mate ze meer in de publiciteit komt. De rechtszaak aangespannen door een bijstandsoma heeft Jetta gewonnen dankzij een zure rechter? Want die had duidelijk de lijst van 'verplicht' vrijwilligerswerk niet gezien (zie link onder 'geen arbeid????). Had deze bijstandsoma wel een goed geïnformeerde advocaat bij zich?

Bij dezen meld ik dus dat de ongelijkheid duidelijk bewezen is en dat op de basis beschouwd Jetta ongeveer 10 keer zoveel krijgt als een oma die door het slechte sociale beleid in de bijstand terecht is gekomen. (135000:14676)

Rijke oma's mogen wel gratis op de kinderen passen, bijstandsoma's (nieuwe diersoort uit het bezuinigingstijdperk) niet. Als dat geen ongelijkheid is dan weet ik het niet meer. 

En dat terwijl die Oma wél heeft gezorgd voor het voortbestaan van dit land.

Dus Jetta, ik zeg het nog maar een keer: Nee, nee, nee!

Dit stukje is niet autobiografisch, degenen die mij nu denken te kunnen aangeven bij de Sociale Dienst lach ik hartelijk uit. Ik heb geen bijstandsuitkering. En ik zou als ik die wel had, stiekem op mijn kleinkinderen passen, frauderen bij het leven en Jetta aanklagen en doorgaan tot aan het Internationaal Strafhof wegens misdaden tegen de menselijkheid: het aanzetten tot verkoop van kleinkinderen van een ander ter vulling van de gaten in eigen begroting. http://nl.wikipedia.org/wiki/Internationaal_Strafhof 

©Gavi Mensch

Nederland BV, 5-3-2015

PS Voor links met uitleg, klik op de onderstreepte woorden!

PPS Verkiezingstijd eist een herroeping van de antwoorden gegeven in de Tweede Kamer Commissie Sociale Zaken op vragen over de bijstandsfraude van een oppasoma.

.

Levenslessen 1 Opgeven.

.

Nog te vaak houd ik vast aan gewoontes en gedrag die me niets dan pijn en stress opleveren. Terwijl ik eigenlijk gewoon rust en vrijheid van handelen wil.

Ons leven verbetert pas wanneer we de onzin van deze dingen inzien en die zaken eindelijk opgeven. Stress-arm leven betekent ook dat je vaker nee moet zeggen als er een ja van je verwacht wordt. Ho durven zeggen als het pijnlijk wordt, letterlijk en figuurlijk.

Onderstaand stukje lezen en herlezen ( vooral dat laatste) heeft me uitstekend geholpen. Ik beveel het dus van harte aan:

"Geef de volgende vijftien zaken op en je gaat gegarandeerd een makkelijker en gelukkiger leven tegemoet:

1. Altijd gelijk willen hebben

Kan je de gedachte dat je het bij het verkeerde eind hebt niet verdragen? Blijf je aandringen op je gelijk, zelfs wanneer er belangrijke relaties op het spel staan? Het is al die moeite niet waard. Vraag jezelf af: “Wat is beter? Mijn gelijk halen, of de vriendschap behouden?”

2. Drang naar controle

Wees geen controlefreak en wees bereid om je drang naar controle over situaties en mensen op te geven. Laat anderen toe te zijn wie ze zijn en je voelt je direct veel beter.

3. Beschuldigingen

Neem verantwoordelijkheid voor je eigen leven en stop met anderen de schuld te geven.

4. Negativiteit

Raak niet verstrikt in een negatieve spiraal. Geloof in jezelf, geef jezelf kansen en denk niet altijd het slechtste over jezelf.

5. Leg jezelf geen limieten op

Stop met jezelf limieten op te leggen over wat je kunt en niet kunt bereiken. Spreid je vleugels en vlieg zo hoog als je kan, zonder op voorhand aan je plafond te denken.

6. Klagen

Klaag niet over alles en iedereen. Niets of niemand kan je ongelukkig maken als je dat zelf niet toelaat. Laat het niet toe en wees positief.

7. Kritiek

Stop met voortdurend anderen te bekritiseren. Alle mensen zijn uniek, maar tegelijkertijd hetzelfde. We willen allemaal gelukkig worden, liefhebben en geliefd worden. Kritiek is geheel overbodig.

8. Indruk maken

Probeer niet zo hard iemand te zijn die je niet bent, want zo maak je echt geen indruk. Integendeel, anderen voelen zich aangetrokken tot jou wanneer je net alle maskers afwerpt en de echte ‘jij’ onthuld wordt.

9. Verzet tegen verandering

Verandering is goed en is het enige wat je van A naar B kan brengen. Je verzetten tegen verandering is dan ook het slechtste dat je kunt doen.

10. Etiketten

Stop met een etiket te plakken op alles en iedereen die anders is dan jij. Je verstand werkt enkel als het open staat voor nieuwe dingen.

11. Angst

Angst is een illusie. Angst bestaat niet echt – jij bent degene die het creëert.

12. Excuusjes

Stop met jezelf en anderen

smoesjes wijs te maken. In 99.9% van de gevallen zijn ze niet echt en verdoezelen ze de waarheid.

13. Het verleden

Het verleden loslaten is niet vanzelfsprekend, vooral wanneer het verleden zo mooi lijkt in vergelijking met het heden, en je bang bent van de toekomst. Maar het heden is alles wat je hebt. Stop met in het verleden te leven en leef in het hier en nu in alles wat je doet, met een oog op de toekomst. Enkel zo kun je genieten van het leven.

14. Banden

Leer loslaten. Geef niet op waar je van houdt, maar laat de zaken los die je onbewust aan banden leggen en je begrenzen in wat je kunt en niet kan bereiken.

15. Leven naar de verwachtingen van anderen

Je leven is van jou en van jou alleen. Te veel mensen leven alsof hun leven anderen toebehoort. Ze leven naar de waarden, normen en het verwachtingspatroon van hun ouders, kinderen, vrienden, vijanden, leraren, overheid en media. Maar jij niet, jij moet luisteren naar wat je innerlijke stem zegt. Je moet ontdekken wat je gelukkig maakt en dat ten allen koste nastreven. Je hebt maar één leven. Gebruik het om te doen wat jij, en niet anderen, belangrijk vindt."

Gelezen op Internet op een moment dat ik dacht dat ik dát wat ik niet belangrijk vind gewoon kan laten. Die ruimte krijg ik niet, die moet ik nemen. Loslaten is een must. Streverige ambities had ik al nooit, behalve dan het beste voor mijn kinderen en kleinkinderen. Ik maak elke dag een nieuw begin, het leven is zo kort.

©Gavi Mensch

Maastricht,1-2-2015

.

Een jaar geleden

In een hoekje van de bank
in het veel te stille huis,
huilt mijn oudste om haar jongste.

Mijn ziel knijpt
verdriet omhoog, ik slik.
Het is kleverig leed.
Ik wilde sterk zijn en haar troosten.
met tranen dan maar.

Ik hou haar dicht tegen me aan,
zoals alleen een moeder haar kind
vasthouden kan.

Zij heeft even niets
om tegen zich aan te houden.
Haar jongste kindje is er niet meer,
niet om mee te kroelen.
Voor eeuwig in ons hart, onze gedachten


Oma
Maastricht

24-11-2013
24-11-2014

Sterretje

.

Op Valentijnsdag zou mijn jongste kleindochter geboren worden. Zaira kwam echter al anderhalve maand eerder en was te ziek om verder te gaan.

Toch heb ik drie kleinkinderen.

Mijn oudste is Blanca, een dame van drie en een half (moeilijk om te laten zien met zo'n dubbelgevouwen wijsvingertje) die precies weet hoe het allemaal werkt. Een durfal, een klimster, een trampoline-springster, een fietster op twee wielen. Een puzzelaarster van heb ik jou daar en een tekenares met talent. 

Ze is de baas en als ze niet de baas is, is ze dat nog, denkt ze.

Maar niet bij mij, haar Oma. Ik ben altijd te porren voor gekke zaken, verkleedpartijen, tenten bouwen en koekjes bakken. Alleen heb ik niets met brutaal en ongehoorzaam, ik leg uit, praat en als het nodig is negeer ik een minuut of 5.

Dat is heel erg, als mijn kleindochter genegeerd wordt snapt ze razendsnel dat er iets fout is gegaan.

Mijn kleinzoon Óscar daarentegen, lacht mijn dwingende oogopslag weg, drukt met zijn altijd kleverige priegelvingers mijn oogleden naar beneden en roept dan "Oma kiekeboe". Probeer dat maar eens te negeren! Deze anderhalf jaar oude charmeur speelt altijd op de persoon. Ziet alles en begrijpt veel te veel voor zijn leeftijd. Hij is snel en ongeduldig, vrolijk of huilend met enorme tranen, zoals die van dat beroemde zigeunerkindje op het schilderij.  Natuurlijk trap ik daar niet altijd in, mijn kleinzoon heeft wat vernauwde traanbuisjes en hoeft maar met zijn lange wimpers te knipperen om dat traanvocht precies op het goede moment over zijn wangen te laten lopen. Ik moet er om lachen en dan hij meestal ook.

Het mooiste kleinkind dat ik ooit heb gezien was mijn sterretje Zaira, ze lag daar zo aanwezig te zijn, zo compleet en zo mooi. Zoals mijn dochter op het kaartje zette: "Ze was te mooi voor deze aarde."

Ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit kleine meisje zo zou missen. Dat ze zoveel verdriet zou achterlaten, zo'n enorme lege plek.

Ze had al een stoeltje, prachtige jurkjes in mijn onderste la en een heerlijke dekentje voor haar alleen. 

En een draagzak; oppassen op twee kleintjes met een derde in de je armen, betekent dat je af en toe toch je handen vrij moet maken. Dicht tegen Oma aan is het veiligst.

De draagzak ligt hier zo vreselijk leeg te liggen.

Mijn kleinkinderen groeien op met de wetenschap dat ze nog een zusje hebben. Zaira maakt deel uit van het gezin. Ze wordt genoemd telkens als de namen van de hele familie genoemd worden. Dat is prettig en geruststellend voor allemaal. Ook voor mij. 

Ze is geen verleden tijd, ze heeft haar plaatsje ingenomen. Ik probeer me voor te stellen hoe ze zou lachen en haar armpjes om mijn hals zou slaan, zoals Óscar dat doet of een pruillip. Of met haar handjes in haar zij gaat staan zoals haar grote zus Blanca.

Ze is de zoetste van mijn kleinkinderen, de minst tastbare en ook degene die het meest in mijn gedachten is.

Blanca en Óscar hebben een pop die de kleertjes van Zaira draagt.

Maar de pop heet Alicia.

Zaira is een sterretje

©Gavi Mensch

Maastricht, 9-2-2014 

.

Vechten tegen windmolens?

[ De gegevens van uitvinding van de windmolen zijn verloren gegaan in de nevel van de geschiedenis. Lang is men ervan uitgegaan dat het eerste windmolentype in Europa de standerdmolen is geweest. Maar dit type molen is zo ingenieus geconstrueerd dat het er onmogelijk zo maar opeens geweest kan zijn. Het is daarom aannemelijk dat de standerdmolen door een ontwikkelingsfase is gegaan die enige honderden jaren geduurd heeft. De oudst bekende vermeldingen in de Lage Landen die zeker van een windmolen zijn dateren van ca. 1180. De oudste schriftelijke verwijzing naar een windmolen is terug te vinden in een akte uit 1183 van Filips van de Elzas, Graaf van Vlaanderen, waarin de rechten en bezittingen van de abdij van Sint-Winoksbergen te Wormhout worden vastgelegd: "niemand aldaar mag een wind- of watermolen bezitten zonder toelating van de abt".

[Een windmolen met Oudhollandse tuigage van de wieken kan gemiddeld 25 tot 30 kilowatt leveren]

De oudste windmolens gaan waarschijnlijk zo'n 2000 jaar terug, China had windmolens met rechtop staande wieken. Rond 1100 komen de windmolens ook in de Lage Landen in zicht. 

[In België stond in 1040 al een standerdmolen. De oudste nog bestaande standerdmolen in Nederland is de Doesburgermolen. In 1280 vindt de eerste vermelding plaats van de torenmolen met de draaibare kap. Er zijn nog vier torenmolens in Nederland. In de 15de eeuw verscheen in Nederland de wipmolen als poldermolen. De houten achtkant ontstond in Nederland aan het begin van de 16de eeuw. Ook de tjasker dateert uit deze eeuw. ]

Bron wikipedia1 / wikipedia2 

Zo, we zijn er!

Nu onze antieke windmolens vrijwel uitgestorven zijn vanwege het stoomgebeuren, u weet wel: kolen, mijnwerkers, roet en kanker, hebben we voor onze energie hele delen van de aarde leeggepompt. Met alle oorlogen om olie in de Arabische landen van dien. 
Groningen is falling down vanwege het leegzuigen van de gekneusde aardkorst. 
Grote stuwmeren kunnen we hier niet aanleggen met een verval van 300 meter op het hoogste punt. Hele Chinese dorpen zijn weggevaagd door de aanleg van ambitieuze super kostbare stuwmeren. En dan moet je toch iets?

In de 16de eeuw verschijnen de Spaanse windmolens type Don Quichot en de slimme Spanjaarden hebben de windmolen herontdekt.

Foto D'May

Mijn hartsvriendin in Spanje had een klein stukje grond geërfd van haar vader die zijn enorme landerijen had verdeeld onder zijn zoons en zijn dochters ook een klein stukje gunde. Toen mijn vriendin weduwe werd en toch 8 kinderen op hun bestemming moest brengen, verhuurde ze een minuscuul stukje land aan een windmolen exploitant. Dat leverde een geasfalteerd landweggetje op en een flinke duit per jaar. 
Na haar dood hielden haar kinderen het contract aan en hebben een bijdrage aan de opvoeding van hun kinderen in deze barre tijden. Het hele jaar door maken ze gebruik van de kleine boerderij om de kinderen te luchten, de hondjes te laten rennen en ruzie te maken met elkaar.

Alle jaren dat ik naar de kust van Tarifa ( Algeciras) reed om over te steken naar Marokko of om te genieten van de prachtig schoon geblazen zee met het glasheldere water, verwonderde ik me over de protesten van landschapsfreaks over het bijzondere windmolenpark. Het doefdoef van de wieken is veel fijner om te horen dan het doefdoef van langsrijdende hersenloze jongetjes in mijn straat.

Foto D'May

En het uitzicht is vreemd maar het went snel. De machtige reuzen staan met veel plezier schone energie op te wekken en elke doefdoef scheelt weer het ziek worden van mijnwerkers of gesneuvelden in een olieoorlog.

Hier op dit achterlijke lullige stukje aardkloot waar men alleen orgasmes krijgt van geld of gezeur, mis ik de nuchtere Hollanders. Waar de bezitter van minstens een halfmiljoen-villa zeikt over zijn HRA-aftrek maar geen enkel zonnepaneeltje op het enorme dak heeft liggen. En waar de bewoners van het allerplatste stukje saaie polder huilen over die afzichtelijke uitsteeksel in hun smalle blikveld. En over de energierekening. Zal de Lage Landen bewoner ooit gelukkig worden?

Nieuw protest over een windmolenpark in zee; waar beter oogst je storm?

Maar ook in zee mag niet, niet op het land, niet in de polder, kom op zeg, gewoon nergens.

Groningse en Kampse twisten leveren veel beloftes op maar geen acties. Want het grote geld is het grote geld. Heeft niet elke gemeente een stukje gemeente grond?

Ik kijk naar mijn eiland Dordrecht.

Het eiland is flink vol gebouwd, maar er zijn stukken ver buiten het natuurpark de Biesbosch waar je met gemak windturbines kunt neerzetten zonder dat iemand last heeft van het doefdoef.

Een milieuvriendelijke tegenhanger van het slecht onder controle zijnde chemische park aan de overkant van het Hollands Diep. Ten zuiden van het industrieterrein aan de Dordtse Kil kan best een mini windmolenpark geplant worden, het waait er altijd. Voor Dordts gebruik? Voor verkoop? Om de tekorten op sociaal gebied van te betalen? Investeren we daar de helft van het wachtgeld van plaatselijke politici in dan hebben we al 1 molen. Meer inkomsten voor de gemeentes!

Nederlanders zeuren graag. En het is nooit goed. En alle suggesties worden weggeveegd want stel dat er iets positiefs bijzit dan valt er niets meer te klagen. Ik ben kampioen klager over onrechtvaardige zaken. En over geld verspilling. En over andermans en eigen domheden.

Maar de wind is gratis en de zon ook en de manier om dat om te zetten in schone energie is een windmolen en een zonnepaneel. Het hoeft niet én én te zijn, maar of een windmolen in de buurt of 4 zonnepanelen op het dak ….daar kun je uit kiezen.

De crisis is ons aangeluld en opgelegd. Laten we de energie die we ergens insteken nu in eigen hand houden.

We gaan gezamenlijk naar de Zaanse Schans en Kinderdijk om molens te kijken. In plaats van een verlepte pier in Scheveningen een windmolenpark iets verder weg in zee?

Onze achterkleinkinderen worden windturbine toeristen; met de opbrengsten van die energie worden ze grootgebracht. Zoals de kleinkinderen van mijn vriendin in Spanje.

Ik wil graag schone zon- en windenergie voor de kleinkinderen van iedereen, wie is daar tegen?

©Gavi Mensch

Nederland BV, 19-1-2014

All rights reserved 2014. Overname van (delen van) dit blog alleen met specifieke toestemming.

.

Nisperos

Op mijn patio staat een nispero, een Japanse mispel, zelf geplant. Hij groei en groeit en stopt niet met groeien en vandaag of morgen moet hij afgezaagd worden omdat de wortels de tegels breken. Drie meter statige slanke boom uit een pitje, met zoveel fruit dat we niet weten hoe snel we het moeten plukken en rapen. De boom is lief lelijk en oersterk. Hij bloeit uitbundig in het vroege voorjaar en in mei zijn de nisperos rijp.

In het voorjaar behangt de jasmijn de stam en de takken met slingers, niet verwonderlijk dat het ook nog eens heerlijk ruikt onder de boom.

Bijen en wespen doen hun best om alles te bestuiven en pollen van hot naar haar te dragen. Het is een komen en gaan vanjewelste, naar de nispero van de achterburen vermoed ik.

Om te voorkomen dat ze te dicht bij mijn tafel komen heb ik een schaaltje met rijp fruit op het afdak naast de boom gezet. Ze houden zich keurig aan hun territorium en dat is maar goed ook want ik ben erg allergisch voor wespensteken.

Bijen en wespen zijn nog de weinige zaadverspreiders in dit land, verder is men tevreden met één twee of geen kinderen.

Mijn kleindochter en het zoontje van mijn vriendin zijn enthousiaste plukkers, ook al denk ik dat het eerder gaat om de steile hoge trap die ze mogen beklimmen.

Het blijft een uitzonderlijke luxe om voedsel in je eigen tuintje te hebben, zeker als het boordevol vitaminen en mineralen zit. In Nederland wordt het fruit verkocht onder de naam loquat maar het fruit komt uit de warme landen, hier overleeft de boom zelden in de tuin.

De nispero trekt zich niets aan van crisis en werpt uitbundig vruchten af voor de hele buurt. Dit jaar heb ik de buurkinderen nisperos laten plukken voor thuis. Ze eten ze onderweg al op, soms worden er van de grond geraapt voor jam. De pitten worden opnieuw geplant of gedroogd, daar kun je prachtige sieraden van maken. De enorme bladen van de boom worden onder de boom gegooid in het najaar. Met flink wat regen composteert dat snel.
We bespuiten niet, daar houden wij niet van en de bijen nog minder. 

Van de lelijke vruchten maken we siroop.
Weggooien doen we niets.

©Gavi Mensch

Jerez de la Frontera, 10-5-2013

All rights reserved 2013

.

Drietig

"Oma, huil je?" vraagt Blanca die naast me aan mijn bureau zit te tekenen terwijl ik mail lees. Ik merk dat er weer zo'n rot traan over mijn wang biggelt. Wanneer stoppen die zenuwuiteinden nu eens met kortsluiting maken?

"Zomaar een domme traan", zeg ik met een rare glimlach en ze trapt daar dan ook niet in.

"Ben je drietig?" vraagt ze dan en terwijl ze haar handje op mijn arm legt rolt er nog een en nog een, onstuitbaar. Nu snuit ik mijn neus en glimlach."Ja, liefje ik ben een beetje verdrietig maar niet heel erg."

 "Waarom ben je drietig Oma?" vraagt ze dan met een klein stemmetje.

Het is zo ver, de waarom fase is begonnen en alles vereist uitleg. Niet zo makkelijk dus. Ik vertel haar dat ik soms moe ben en me net zoals zij soms verdrietig voel en een beetje alleen. 

Op dat moment kwam er een bekend nummer op de radio, Sinatra, waar hij van gezegd had dat hij er geen fan van was. Er rolt nog een ongewenste traan en ik veeg hem snel weg.

Ze kijkt me aan en vraagt of ik geen kusjes krijg van Opa G. En gelijk daar achteraan dat ze wel met Opa naar de dierentuin wil. Ze heeft het allemaal onthouden

Ik realiseer me nu weer hoe slim en snel ze is. En hoe oplettend! En empathisch!

"Ja, hoor ik krijg wel kusjes van Opa G", zei ik, "heel veel zelfs. Maar nu is hij er even niet, hij is weg met het vliegtuig om te werken. Als hij terug is gaan we naar de dierentuin".

Daar is ze tevreden mee, mijn ogen zijn weer droog en ik zet haar aan mijn ezel zodat ze kan schilderen. Ze is una artista.

Óscar heeft alles vanaf de poef zitten bekijken. Als ik weer ga zitten komt hij naar me toe gehobbeld en legt zijn hoofdje op mijn schoot en blijft even zo stil liggen. Dan krijg ik een big smile en gaat hij 'ook' zijn poppen troosten.

Zojuist zijn ze opgehaald. Terwijl ze wegfietsen, werpt mijn driejarige kleindochter me nog een kushandje toe en roept: "Niet meer huilen hoor Oma……."

Uit mijn dagboek: Hinkend tussen twee gedachten©

14-8-2013

©Gavi Mensch

Maastricht, 24-9-2013

Lessen van Anna 3

Veel lessen van mijn grootmoeder, nu gerelativeerd en aangepast aan mijn eigen leven, geven mij nog steeds te denken. Hoe diep en bijzonder waren haar uitspraken!
En nu, met alle beelden uit Zuid-Afrika, de officieel niet meer bestaande Apartheid, de nog steeds grote verschillen tussen rijk en arm, zijn alle ogen gericht op een bal! Het maakt niet uit welke kleur ogen er kijken, wat voor taal men spreekt en wat er verder aan verschillen wel en niet zijn.... Zuid-Afrika.....
een schrijfselgedichtje uit mijn oude doos.......



Alles sal reg kom.


Mijn lieve Grootmoeder met Joden
verstopt onder de vloer
van haar eetkamer
en een oudste broer
die vocht in de Boerenoorlog.
Die apartheid aanhing,
waar zij een hoed van bewaarde
met twee kogelgaten als twee tranen
Gestorven van boosheid, die broer,
gestorven als een verongelijkte Boer.

Grootmoeder met haar eigen wijzigheid,
Was tegen Apartheid,
Tegen oorlog en geweld,
Tegen racisme en fascisme
Als ik haar vroeg
hoe het een met het ander
te rijmen viel
zei zij, dat hersens en hart
en ziel ook moeten vechten
soms, om voorrang in gelijk

Met de illegale oorlogskrant,
door haar gedrukt, rebels,
verscholen achter de kachel
die niet brandt, zei zij,
worden oorlogen koud,
alleen de eigen warmte blijft.
Liefde kent geen fatsoen.
En dan kwam het:
'Alles sal reg kom as ons
almal ons plig doen'




@Gavi Mensch
Dordrecht, april 1986

Schietgebedjes

Het is voor een atheïstische pacifiste niet zo eenvoudig om schietgebedjes te doen.
Voordat ik aan zo’n orale en verbale communicatie met Iets of Ergens begin, moet ik eerst oefenen. Daar moet ik wel het een en ander voor uit de kast halen. 
Eens kijken wat ik verzameld heb:

Een beeldje van Maria van Lourdes, cadeautje van mijn zoon, min of meer in opdracht van een vriend die vond dat in elk Maastrichts huis een Mariabeeldje hoort. 
Dat is één. Dan heb ik drie Boeddha’s een lekkere dikkerd, nog een vrolijke dikkerd en een wat bescheidenere filosofisch aandoende, niet al te magere. Om de positieve uitstraling die ze hebben, prettig om naar te kijken. Dat zijn er dus al vier. 
Heb ik nog een hele mooie goud met rode engel aan de muur hangen, die lag in de uitdragerij en vroeg erom om meegenomen te worden; hij hoorde daar niet, net zo min als een speelgoedpopje in een vuilnisbak hoort, herken je dat? Hij hangt te beschermen, tegen wat….? Ik weet het nog niet. Later zal moeten blijken of ie zijn werk doet. 
Nummer zes is een Zuid-Amerikaans kerststalletje in miniatuur en nummer zeven is een heksje van een centimeter groot, dat geluk zou moeten brengen. Wie niet gelooft in goden, gelooft ook niet in heksen of heiligen of Boeddha’s, maar als je schietgebedjes wilt zeggen, moet je toch wel wat hebben om tegenaan te bidden.

Wat geloven betreft, ik geloof niet meer zoveel, niet in de economie, niet in de politiek en ook niet in de wetenschap….op den duur leer je een ongelovige te zijn, nuchter en wachtend op een plausibele uitleg die als min of meer acceptabel overkomt. Ik geloof wel in mijn kracht en in het natuurlijke verloop van de dingen.

Maar nu, nu moet ik schietgebedjes doen, het natuurlijke verloop van de dingen wil ik niet afwachten. 
Elke keer dat ik onder de engel door loop, prevel ik dat hij niet op mij moet letten, alsjeblieft, er is een menschje dat meer bescherming nodig heeft. De Boeddha’s hebben sinds vandaag elk een eigen kaarsje, de verlichting, van angst en boosheid en nare gedachten! 
Maria moet, als moeder, maar weer eens een wonder verrichten, daar staan de boeken vol van, vooruit, nog één keertje! Het kerststalletje is zoals het moet worden, dat is het vooruitzicht. En het heksje gaat in mijn broekzak elke keer als ik het huis uit ga, voor het geval dat…..
Zo oefen ik al meer dan een week schietgebedjes op mijn verwonderde huisgenootjes; voorheen werden ze vrijwel alleen afgestoft, nu zijn ze omringd met geurkaarsjes en bloemen.

Hypocriet? Ik denk het niet, ik heb nooit veel gevraagd, altijd vertrouwd op mijn drijfveer, mijn kracht, mijn gezond verstand en mijn passie voor het leven, ook als het allemaal niet zo goed ging. Maar nu gaat het niet meer om mij. Nu heb ik hulp nodig, van buitenaf, van dichtbij en ver weg, van hoog tot laag…. om er voor te zorgen dat het kleine menschje gezond en goed geboren wordt. Het moet nog geholpen worden, de wetenschap heeft een minuscuul foutje ontdekt en dat was geen afspraak.

Schietgebedjes dus, elke vijf seconden eentje, overdag bij elke stap, ‘s nachts bij elke zucht. Maandag een scan, donderdag nog een echo en dan nog de laboratoriumuitslagen. Geen tijd te verliezen! Maria, die van Lourdes heeft een prominente plaats, omdat ze vrouw is en dus ( volgend de overleveringen) weet hoe het werkt om een menschje te maken. De Boeddha’s zweten van warme vlammetjes, geeft niks, ze staan al een tijd relaxed vrolijk te wezen, nu is het hard werken geblazen, positief blijven denken! Mijn engel hangt boven mijn hoofd, geconcentreerd, met gesloten oogjes en de handjes samen gevouwen, goed zo!
Het heksje protesteert in mijn broekzak, weinig ruimte natuurlijk, maar helaas, als ze haar best doet mag ze er over 4 maanden uit!
Ik voel me sterk genoeg om vrolijk te zijn als het menschje met de makers in de buurt zijn.
Maar voor het leven van het menschje kan ik niets anders doen dan alleen de schietgebedjes:

Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft!






@Gavi Mensch
Maastricht 14-3-10

UPDATE: Maastricht, 25-9-2013

Bij mijn oudste kleindochter bleek alles goed te zijn ze is bovenmatig intelligent en een regelrechte topper in alles.  Mijn kleinzoon is van het zelfde laken een pak.
Nu 3 1/2 jaar later heb ik weer al mijn wonderdoeners nodig. Mijn derde kleinkind in wording moet door de keuring heen. De eerste gehad en net zoals bij mijn oudste kleindochter zag men allerhande kleine zaakjes die niet zo hoorden te zijn. Het is misschien veel gevraagd, maar ik wil deze ook recht van lijf en leden, dat wens ik ...meer dan wat dan ook!
Ik heb dus nergens tijd meer voor. 
Nu weten jullie waarom. 
Mensen die mee gebedjes willen schieten zijn van harte welkom.


UPDATE: Maastricht 3-10-2013

Ook deze kleindochter is goedgekeurd door de medische 20weken-echo-commissie, met dank aan de bijzondere kinderneurologe, de mankementjes zijn waarschijnlijk voorkomend bij vrouwen in mijn familie.  
Wereld, maak u maar op voor de zoveelste eigenzinnige, intelligente, originele  en sterke vrouw! 
En aan alle gebedjes schieters heel veel dank.

.