Posts tonen met het label nageslacht. Alle posts tonen
Posts tonen met het label nageslacht. Alle posts tonen

woensdag 1 februari 2017

Overpeizingen van een mensch met kraak.




Als ik me oud voel, ouder dan ik ben, ouder dan de jaren die ik geleefd heb, helpt het om te bladeren in mijn beschreven verleden. De redenen waarom ik me oud voel, soms, worden dan duidelijk. Ik heb veel gedaan, goed en fout, meer goed dan fout, gelukkig; jawel, dat kan alleen ik maar beoordelen. Voor mijn fouten heb ik al geboet, ik heb er al wakker van gelegen, ik heb ze de revue laten passeren en erover nagedacht. Ik kan het verleden niet veranderen. Ik heb het een en ander overleefd en ik daarom wil en kan mij zelf niet veranderen, de overlevingsstrategie is in mijn persoonlijkheid ingebed. Ik kan wel gaan huichelen en draaien maar dat zit er niet in, zo ben ik niet.

Wel zie ik waar anderen soms last hebben gehad van mijn ietwat temperamentvolle  (klinkt niet zo erg) persoonlijkheid. Ik kan dat niet terug draaien, aan excuses heeft niemand wat; het meeste is te lang geleden of zijn die anderen dood.  Als ik tegenwoordig wat schrijf geef ik anderen in ieder geval de ruimte om het NIET te lezen. 

Ik heb grote moeite met een gebrek aan loyaliteit. Ik verdedig mijn mensen door dik en dun. Als ik dat ten onrechte doe, zeg ik dat later in een 1 op 1 situatie en nooit waar anderen bij zijn. Natuurlijk verwacht ik die loyaliteit ook maar alleen van mijn mensen, de mensen die me kennen en die ik ken. Vrienden en vriendinnen en anderen die die loyaliteit van mij 'for granted' namen kwamen van een koude kermis thuis. 

Ben ik lastig, vraag ik me dan? Daar kan ik 'ja' op antwoorden. Ik heb zo'n kop die alsmaar boven dat maaiveld uit wil. Anderen zouden zich daar voor kunnen schamen. Daar kan ik niets mee, helaas.  Het wil dus niet zeggen dat ik graag in het centrum van de belangstelling sta, helemaal niet; ik vind toegezongen worden al moeilijk. En die kop steek ik niet met voorbedachte rade naar boven.

Ik heb het meeste in mijn leven zelf moeten doen, ik wil dat blijven doen op de manier die mij het meest effectief lijkt, als was het maar met af en toe in plaats van een klopje op eigen schouder. 
Dat is ook zo'n teken van ouderdom. Dat die klopjes op mijn schouder vaak komen van nieuwe mensen. Dat is prettig. Door dat  'for granted' nemen krijg je steeds minder complimentjes.

Mijn kleinkinderen brengen mij weer terug in het heden. Veel van wat een moeder 'fout' doet, kan ze enigszins verbeteren bij de tweede kans die het zorgen voor kleinkinderen eigenlijk is. Tijdens een uitgebreid en meer relaxt (groot) moederschap zonder moederschap te zijn. Omaschap is heel spannend en leerzaam.   

Hoe ik hier op kwam? Oh ja ( dit is ook een teken van geen 16 meer zijn, de draad kwijtraken), ik zat te bladeren in het nog niet zo verre verleden en kwam de volgende herinnering tegen: 


Kinderlogica.


Daar op de rieten poef
Die kraakt van ouderdom,
Wiebelt ze en vraagt
Waarom die mand kraakt.

Ouderdom zeg ik
die mand is al heel oud

Dan kruipt ze lachend
Op schoot bij mij en
Zegt al wiebelend
En blij; Jij kraakt niet

En jij bent ook al oud
Maar jij bent geen mand


Blanca december 2013 






©Gavi Mensch
Maastricht, 1-2-2017







zondag 27 november 2016

Een voorbeeld van omgekeerde intolerantie.





Hieronder volgt een korte discussie die ik had op FB met een man van Afrikaanse afkomst. Een jonge man, een boze man, geloof ik. Absoluut geen domme man, een man met diepgang, zou ik denken. Een die mij 'chanteert' door mijn leven over de schutting te gooien als ik niet gauw een witte piet organiseer of, liever nog, het hele feest afschaf.
Dat gaat niet gebeuren. Ik heb namelijk een eigen mening, al heel lang ook een met diepgang, een voor verandering voor mijn kleinkinderen n die ik leer om een eigen mening te kweken. Die het verschil in kleur niet herkennen, ze hebben alleen vriendinnetjes en vriendjes.

Ik snap de boosheid van veel gekleurde mensen. Ik snap alleen niet waarom de wraak gericht is op een feest voor kinderen. Of is dat lekker makkelijk?  Er zijn ook nog ene mevrouw S. en ene meneer Q. die vinden dat ik door het stof moet. Gaat ook niet gebeuren.  Natuurlijk is slavernij fout, natuurlijk is discriminatie fout. Maar denk nou alsjeblieft niet dat de witte mensen tot in den eeuwigheid moeten bloeden voor  slavernij of discriminatie.  Dan bloeden we daar allemaal voor, elke kleur. Of we bloeden geen van allen. Dat kan ook. Gekleurde mensen discrimineren net zo veel, laten we vooral de discriminatie an sich bespreken en niet alleen de losse items die voor velerlei uitleg vatbaar zijn.


Hieronder probeer ik mijn mening over te brengen, een mening die niemand hoeft over te nemen want het is mijn persoonlijke mening. Heeljammer, hier heeft de boosheid van mijn 'tegenstander' de overhand en is hij niet ontvankelijk voor een andere mening. Hij blijft hem overspoelen met een sausje dat niets over mij zegt.
Het zal dan ook niet helpen als ik zeg dat ik heel goed weet hoe discriminatie voelt. Ik ben immers vrouw, een stevige vrouw bovendien. Een keer raden wat ik naar mijn hoofd krijg als ik op de tenen ga staan van een persoon zonder opvoeding.

Ik vermoed dat de boosheid genetisch wordt als je maar vaak genoeg stokken zoekt om mee te slaan. Of die stok nu slavernij heet of zwarte piet.  Ga de dialoog aan en leer van elkaars mening. Maar leren wil niet zeggen dat je de mening van de ander moet overnemen, het wil zeggen dat je er uit haalt wat je nodig zou kunnen hebben om samen te kunnen leven. Genetisch wordt het ook als je je jonge kinderen voert met discriminatie en je boosheid.  Doe dat alsjeblieft niet.  Zij zijn de toekomst.

Mensen, boos zijn is prima, reageer je af op hen die jou tekort doen, die je bedreigen, je  discrimineren en die  in hun onwetendheid alles ontkennen. Niet op de mensen die samenleven met iedereen ongeacht hun afkomst, kleur of kleurloosheid, dat zijn er veel meer. Als je strijd gaat voeren met je partners blijf je heel eenzaam achter, echt.


De post:

- Eindelijk de kogel is door de kerk.......mijn dochters geloven niet meer in Sinterklaas. "Papa, weet je dat Sinterklaas een acteur is?" Mijn mond viel open. De tijd is nu aangebroken om hen te onderwijzen over de onschuldige kinderfeest en de grote mensen achter de scherm die de script schrijven. Ik beloof jullie dat zij worden de nieuwe schrijvers van een nieuwe script. Zij gaan het verhaal beter vertellen dan jij en ik.
Leuk

-Oh wat jammer. Nu mis je een stukje geheimzinnige pret 😊

- Ik heb nooit van de pret genoten....de kids wel. Eindelijk blij dat het achter ons

- Jammer het is voor mij een feest vol jeugdherinneringen. Ik geniet nog steeds met mijn kleinkinderen mee.

-Het is en blijft een mooi concept voor een kinderfeest. Maar helaas zijn velen die het anders ziet. De racistische karikatuur van de figuur zwarte Piet viel mij ook op dit jaar als ze tegen de kinderen praten. Stel voor dat jij dezelfde accent hebt en ook op Piet lijkt.....

- Onze Pieten spreken Spaans, mijn kleinkinderen zijn driekwart Spaans en ik zie Zwarte Piet niet als een racistische figuur maar gewoon als de Spaanse helpers van een oude bisschop die op zijn naamdag cadeautjes aan de kinderen schenkt. In Spanje vierden we Reyes (drie koningen) en in Engeland Christmas. Ik ben een ongelovige. Maar ik houd van deze traditionele feesten.
Het is als met de tekening van mijn moeder voor jou. ( red. komt uit een andere discussie) Ik snap dat het niet leuk is voor je, als je verteld wordt dat het een racistisch feest moet zijn vanwege Zwarte Piet. Onze Pieten heten Pedro, Juan y Pepito. De laatste haalt de grapjes uit en maakt surprises.
Mijn kindjes willen graag met Pedro mee naar Spanje. Ze zijn dol op het feit dat hij tegen Sinterklaas zegt dat alle kinderen lief zijn geweest.
Vroeger vierde ik Sinterklaas met collega's en vriendinnen. Waarvan enkele uit Suriname en Curacao komen. Alle kinderen werden geschminkt en alle kinderen waren daar gelukkig mee. Ik heb geen idee wie deze populaire hetze is begonnen, racisme is in  mijn omgeving verboden en ik maak daar felle aanmerkingen op als ik het hoor. Sinterklaas is gewoon geen racistische beweging maar een feest. En degene die iets vervelends over jouw afkomst zegt krijgt met mij aan de stok.

 - Ik twijfel niet aan je ervaring dat je Sinterklaasfeest een pracht feest vindt. De enige wat ik ook aan je kan vragen is niet de ervaring van anderen dat de karikatuur zwarte Piet kwetsend is in twijfel te trekken. Alleen op deze manier kan het feest niet alleen voor jou een pracht feest, maar ook voor iedereen.

tekening  2016, kleindochter van 6 jr.
-Ik respecteer iedereen zijn mening en wellicht gaan mijn kleinkinderen het in de toekomst aanpassen. Niemand heeft gelukkig last van ons feest. Ik ben overigens erg flexibel maar pas me nooit aan, aan de publieke opinie, totdat ik daar enig nut van inzie.
Helaas worden we het niet eens. Dat is niet erg denk ik als ieders mening gerespecteerd wordt. Niemand hoeft van mij Sinterklaas te vieren zoals ik dat doe. Ik hoef het ook niet te doen zoals anderen dat graag willen. 6 december is het niet belangrijk meer.

-Ik neem geen individu kwalijk voor het graag vieren van Sinterklaas met zijn zwarte knechten. Maar de overheid en de instanties dat uit de koloniale tijdperk actief waren met slavernij moeten het beter weten en stoppen met financieren van een feest die een deel van zijn onderdanen kwetst. Jij als Gavi Mensch kan gewoon doorgaan met vieren.

- Wat je niet begrijpt, denk ik, dat Zwarte Piet voor ons niet zwart is maar Zwarte Piet en dat ze ook geen knechten zijn maar hulpjes van een oude man. En voor de slavernij voel ik me echt niet verantwoordelijk. Bovendien zijn er net zoveel blanke slaven verkocht of misschien nog wel meer. Vrouwen die in de gedwongen prostitutie zitten zijn 'blanke slavinnen'. In Saudi Arabië  (o.a.) hebben ze vandaag de dag nog slaven, mensen uit Azië. Ik hoop dat, als jullie dan toch protesteren ( wat een recht is ), dat jullie die slaven dan ook ter sprake brengen. Slavernij is natuurlijk uit den boze. Maar ik neem ook niet alle moordpartijen en alle oorlogen op mijn rug.
Verder heeft de overheid geen onderdanen maar zijn wij het, de bevolking, die in vrijheid uitmaken hoe ons leven er uit ziet. In vrijheid en via democratische weg geregeld. Het woord onderdaan komt van onderdanig, een woord dat niet bij de volksaard past.

 -Empathie is niet te leren. Je hebt het of je hebt het niet. Het is niet mijn bedoeling om je te dopen in andermans ellende, of je te wijzen op de duistere kant van het verleden. De slavernij is niet je zaak, waarschijnlijk de holocaust ook niet. Aandacht besteden aan deze gruwelijke daden van de mensheid is niet je ding. Jij mag het zwarte Piet feest behouden en vieren. Je mag ook de slavernijverleden ontkrachten. Het is je goed recht als mensh. Ook mijn goed recht om de mensch te wijzen op het verre verleden. Respect.

 -Ik vind het belerend en je hebt geen idee hoe empathisch ik wel of niet ben. Ik zeg tegen jou niet dat je moet doen wat ik prettig vind. Respecteer mijn mening ook. Het gaat niet meer om empathie voor de medemens maar om een soort wraak over jaren van discriminatie (die ik overigens wel kan invoelen). Zwarte Piet is een stok om mee te slaan. Ook dat begrijp ik. En eigenlijk zouden we deze discussie nog eens face to face dunnetjes over moeten doen. Dat komt nog wel in de toekomst. Ik blijf mij (zoals ik meer dan 40 jaar doe) bezig houden met de mensen om mij heen, welk naam ze zo ook hebben. Ik laat het hierbij. Ik moet de schoencadeautjes van mijn kleinkindjes nog inpakken. Een lekkere avond verder.

- Ik herhaal gewoon de dingen die je zelf zegt.....geen disrespect. Laten we een keer face to face van gedachten wisselen. Fijne avond met je klein kind.

- Je herhaalt niet wat ik zeg, je legt me zaken in de mond die ik nooit gezegd zou hebben. Ik zie dat je mijn opmerkingen niet leest. Ik zei "voor de slavernij voel ik me echt niet verantwoordelijk" dat wil niet zeggen dat discriminatie mijn zaak niet is.
En ik denk dat je nog eens een nacht moet slapen over wat je me in de schoenen schuift, allemaal jouw woorden. Dat zegt iets van je: {De slavernij is niet je zaak, waarschijnlijk de holocaust ook niet. Aandacht besteden aan deze gruwelijke daden van de mensheid is niet je ding. Jij mag het zwarte Piet feest behouden en vieren. Je mag ook de slavernijverleden ontkrachten. Het is je goed recht als mensh. Ook mijn goed recht om de mensch te wijzen op het verre verleden. Respect.}
Als je zo leest en vertaald betekent dat ,dat je respect niet gemeend is en dat je boos wordt op iedereen die er een goed gefundeerde andere mening op na houdt. Dat is niet echt fraai 

-Je hebt je zegje gedaan en ik ook de mijne. Het is sociaal media. Het is nu aan de e lezers om te bepalen of ik woorden in je schoenen schuif. Einde.

-Dat is goed, ik heb een deel van deze discussie naamloos gekopieerd en zal hem ook door anderen laten lezen. Ik houd je op de hoogte.


Graag commentaren onder het blog of op FB.




© Gavi Mensch/ Eveline van Donkelaar
Nederland BV 25-11-2016.




Update: 27-11-2016
De jongeman heeft mijn blogs duidelijk niet gelezen. Ik maak er ook niet zoveel reclame voor. Misschien moest ik dat ook maar eens gaan doen. Maar ach, denk ik dan, wie ben ik om mijn blogs belangrijker te vinden dan ze zijn.

.

zondag 9 februari 2014

Sterretje

.

Op Valentijnsdag zou mijn jongste kleindochter geboren worden. Zaira kwam echter al anderhalve maand eerder en was te ziek om verder te gaan.
Toch heb ik drie kleinkinderen.


Mijn oudste is Blanca, een dame van drie en een half (moeilijk om te laten zien met zo'n dubbelgevouwen wijsvingertje) die precies weet hoe het allemaal werkt. Een durfal, een klimster, een trampoline-springster, een fietster op twee wielen. Een puzzelaarster van heb ik jou daar en een tekenares met talent. 
Ze is de baas en als ze niet de baas is, is ze dat nog, denkt ze.
Maar niet bij mij, haar Oma. Ik ben altijd te porren voor gekke zaken, verkleedpartijen, tenten bouwen en koekjes bakken. Alleen heb ik niets met brutaal en ongehoorzaam, ik leg uit, praat en als het nodig is negeer ik een minuut of 5.
Dat is heel erg, als mijn kleindochter genegeerd wordt snapt ze razendsnel dat er iets fout is gegaan.



Mijn kleinzoon Óscar daarentegen, lacht mijn dwingende oogopslag weg, drukt met zijn altijd kleverige priegelvingers mijn oogleden naar beneden en roept dan "Oma kiekeboe". Probeer dat maar eens te negeren! Deze anderhalf jaar oude charmeur speelt altijd op de persoon. Ziet alles en begrijpt veel te veel voor zijn leeftijd. Hij is snel en ongeduldig, vrolijk of huilend met enorme tranen, zoals die van dat beroemde zigeunerkindje op het schilderij.  Natuurlijk trap ik daar niet altijd in, mijn kleinzoon heeft wat vernauwde traanbuisjes en hoeft maar met zijn lange wimpers te knipperen om dat traanvocht precies op het goede moment over zijn wangen te laten lopen. Ik moet er om lachen en dan hij meestal ook.



Het mooiste kleinkind dat ik ooit heb gezien was mijn sterretje Zaira, ze lag daar zo aanwezig te zijn, zo compleet en zo mooi. Zoals mijn dochter op het kaartje zette: "Ze was te mooi voor deze aarde."
Ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit kleine meisje zo zou missen. Dat ze zoveel verdriet zou achterlaten, zo'n enorme lege plek.
Ze had al een stoeltje, prachtige jurkjes in mijn onderste la en een heerlijke dekentje voor haar alleen. 



En een draagzak; oppassen op twee kleintjes met een derde in de je armen, betekent dat je af en toe toch je handen vrij moet maken. Dicht tegen Oma aan is het veiligst.
De draagzak ligt hier zo vreselijk leeg te liggen.

Mijn kleinkinderen groeien op met de wetenschap dat ze nog een zusje hebben. Zaira maakt deel uit van het gezin. Ze wordt genoemd telkens als de namen van de hele familie genoemd worden. Dat is prettig en geruststellend voor allemaal. Ook voor mij. 



Ze is geen verleden tijd, ze heeft haar plaatsje ingenomen. Ik probeer me voor te stellen hoe ze zou lachen en haar armpjes om mijn hals zou slaan, zoals Óscar dat doet of een pruillip. Of met haar handjes in haar zij gaat staan zoals haar grote zus Blanca.

Ze is de zoetste van mijn kleinkinderen, de minst tastbare en ook degene die het meest in mijn gedachten is.
Blanca en Óscar hebben een pop die de kleertjes van Zaira draagt.
Maar de pop heet Alicia.

Zaira is een sterretje



©Gavi Mensch

Maastricht, 9-2-2014 


.

zondag 19 januari 2014

Vechten tegen windmolens?






[ De gegevens van uitvinding van de windmolen zijn verloren gegaan in de nevel van de geschiedenis. Lang is men ervan uitgegaan dat het eerste windmolentype in Europa de standerdmolen is geweest. Maar dit type molen is zo ingenieus geconstrueerd dat het er onmogelijk zo maar opeens geweest kan zijn. Het is daarom aannemelijk dat de standerdmolen door een ontwikkelingsfase is gegaan die enige honderden jaren geduurd heeft. De oudst bekende vermeldingen in de Lage Landen die zeker van een windmolen zijn dateren van ca. 1180. De oudste schriftelijke verwijzing naar een windmolen is terug te vinden in een akte uit 1183 van Filips van de Elzas, Graaf van Vlaanderen, waarin de rechten en bezittingen van de abdij van Sint-Winoksbergen te Wormhout worden vastgelegd: "niemand aldaar mag een wind- of watermolen bezitten zonder toelating van de abt".
[Een windmolen met Oudhollandse tuigage van de wieken kan gemiddeld 25 tot 30 kilowatt leveren]

De oudste windmolens gaan waarschijnlijk zo'n 2000 jaar terug, China had windmolens met rechtop staande wieken. Rond 1100 komen de windmolens ook in de Lage Landen in zicht. 

[In België stond in 1040 al een standerdmolen. De oudste nog bestaande standerdmolen in Nederland is de Doesburgermolen. In 1280 vindt de eerste vermelding plaats van de torenmolen met de draaibare kap. Er zijn nog vier torenmolens in Nederland. In de 15de eeuw verscheen in Nederland de wipmolen als poldermolen. De houten achtkant ontstond in Nederland aan het begin van de 16de eeuw. Ook de tjasker dateert uit deze eeuw. ]


Zo, we zijn er!
Nu onze antieke windmolens vrijwel uitgestorven zijn vanwege het stoomgebeuren, u weet wel: kolen, mijnwerkers, roet en kanker, hebben we voor onze energie hele delen van de aarde leeggepompt. Met alle oorlogen om olie in de Arabische landen van dien. 
Groningen is falling down vanwege het leegzuigen van de gekneusde aardkorst. 
Grote stuwmeren kunnen we hier niet aanleggen met een verval van 300 meter op het hoogste punt. Hele Chinese dorpen zijn weggevaagd door de aanleg van ambitieuze super kostbare stuwmeren. En dan moet je toch iets?







In de 16de eeuw verschijnen de Spaanse windmolens type Don Quichot en de slimme Spanjaarden hebben de windmolen herontdekt.


Foto D'May
Mijn hartsvriendin in Spanje had een klein stukje grond geërfd van haar vader die zijn enorme landerijen had verdeeld onder zijn zoons en zijn dochters ook een klein stukje gunde. Toen mijn vriendin weduwe werd en toch 8 kinderen op hun bestemming moest brengen, verhuurde ze een minuscuul stukje land aan een windmolen exploitant. Dat leverde een geasfalteerd landweggetje op en een flinke duit per jaar. 
Na haar dood hielden haar kinderen het contract aan en hebben een bijdrage aan de opvoeding van hun kinderen in deze barre tijden. Het hele jaar door maken ze gebruik van de kleine boerderij om de kinderen te luchten, de hondjes te laten rennen en ruzie te maken met elkaar.

Alle jaren dat ik naar de kust van Tarifa ( Algeciras) reed om over te steken naar Marokko of om te genieten van de prachtig schoon geblazen zee met het glasheldere water, verwonderde ik me over de protesten van landschapsfreaks over het bijzondere windmolenpark. Het doefdoef van de wieken is veel fijner om te horen dan het doefdoef van langsrijdende hersenloze jongetjes in mijn straat.
Foto D'May


En het uitzicht is vreemd maar het went snel. De machtige reuzen staan met veel plezier schone energie op te wekken en elke doefdoef scheelt weer het ziek worden van mijnwerkers of gesneuvelden in een olieoorlog.

Hier op dit achterlijke lullige stukje aardkloot waar men alleen orgasmes krijgt van geld of gezeur, mis ik de nuchtere Hollanders. Waar de bezitter van minstens een halfmiljoen-villa zeikt over zijn HRA-aftrek maar geen enkel zonnepaneeltje op het enorme dak heeft liggen. En waar de bewoners van het allerplatste stukje saaie polder huilen over die afzichtelijke uitsteeksel in hun smalle blikveld. En over de energierekening. Zal de Lage Landen bewoner ooit gelukkig worden?

Nieuw protest over een windmolenpark in zee; waar beter oogst je storm?
Maar ook in zee mag niet, niet op het land, niet in de polder, kom op zeg, gewoon nergens.
Groningse en Kampse twisten leveren veel beloftes op maar geen acties. Want het grote geld is het grote geld. Heeft niet elke gemeente een stukje gemeente grond?

Ik kijk naar mijn eiland Dordrecht.
Het eiland is flink vol gebouwd, maar er zijn stukken ver buiten het natuurpark de Biesbosch waar je met gemak windturbines kunt neerzetten zonder dat iemand last heeft van het doefdoef.



Een milieuvriendelijke tegenhanger van het slecht onder controle zijnde chemische park aan de overkant van het Hollands Diep. Ten zuiden van het industrieterrein aan de Dordtse Kil kan best een mini windmolenpark geplant worden, het waait er altijd. Voor Dordts gebruik? Voor verkoop? Om de tekorten op sociaal gebied van te betalen? Investeren we daar de helft van het wachtgeld van plaatselijke politici in dan hebben we al 1 molen. Meer inkomsten voor de gemeentes!

Nederlanders zeuren graag. En het is nooit goed. En alle suggesties worden weggeveegd want stel dat er iets positiefs bijzit dan valt er niets meer te klagen. Ik ben kampioen klager over onrechtvaardige zaken. En over geld verspilling. En over andermans en eigen domheden.

Maar de wind is gratis en de zon ook en de manier om dat om te zetten in schone energie is een windmolen en een zonnepaneel. Het hoeft niet én én te zijn, maar of een windmolen in de buurt of 4 zonnepanelen op het dak ….daar kun je uit kiezen.
De crisis is ons aangeluld en opgelegd. Laten we de energie die we ergens insteken nu in eigen hand houden.

We gaan gezamenlijk naar de Zaanse Schans en Kinderdijk om molens te kijken. In plaats van een verlepte pier in Scheveningen een windmolenpark iets verder weg in zee?
Onze achterkleinkinderen worden windturbine toeristen; met de opbrengsten van die energie worden ze grootgebracht. Zoals de kleinkinderen van mijn vriendin in Spanje.




Ik wil graag schone zon- en windenergie voor de kleinkinderen van iedereen, wie is daar tegen?












©Gavi Mensch
Nederland BV, 19-1-2014

All rights reserved 2014. Overname van (delen van) dit blog alleen met specifieke toestemming.


.