Een voorbeeld van omgekeerde intolerantie.

Hieronder volgt een korte discussie die ik had op FB met een man van Afrikaanse afkomst. Een jonge man, een boze man, geloof ik. Absoluut geen domme man, een man met diepgang, zou ik denken. Een die mij 'chanteert' door mijn leven over de schutting te gooien als ik niet gauw een witte piet organiseer of, liever nog, het hele feest afschaf.

Dat gaat niet gebeuren. Ik heb namelijk een eigen mening, al heel lang ook een met diepgang, een voor verandering voor mijn kleinkinderen n die ik leer om een eigen mening te kweken. Die het verschil in kleur niet herkennen, ze hebben alleen vriendinnetjes en vriendjes.

Ik snap de boosheid van veel gekleurde mensen. Ik snap alleen niet waarom de wraak gericht is op een feest voor kinderen. Of is dat lekker makkelijk?  Er zijn ook nog ene mevrouw S. en ene meneer Q. die vinden dat ik door het stof moet. Gaat ook niet gebeuren.  Natuurlijk is slavernij fout, natuurlijk is discriminatie fout. Maar denk nou alsjeblieft niet dat de witte mensen tot in den eeuwigheid moeten bloeden voor  slavernij of discriminatie.  Dan bloeden we daar allemaal voor, elke kleur. Of we bloeden geen van allen. Dat kan ook. Gekleurde mensen discrimineren net zo veel, laten we vooral de discriminatie an sich bespreken en niet alleen de losse items die voor velerlei uitleg vatbaar zijn.

Hieronder probeer ik mijn mening over te brengen, een mening die niemand hoeft over te nemen want het is mijn persoonlijke mening. Heeljammer, hier heeft de boosheid van mijn 'tegenstander' de overhand en is hij niet ontvankelijk voor een andere mening. Hij blijft hem overspoelen met een sausje dat niets over mij zegt.

Het zal dan ook niet helpen als ik zeg dat ik heel goed weet hoe discriminatie voelt. Ik ben immers vrouw, een stevige vrouw bovendien. Een keer raden wat ik naar mijn hoofd krijg als ik op de tenen ga staan van een persoon zonder opvoeding.

Ik vermoed dat de boosheid genetisch wordt als je maar vaak genoeg stokken zoekt om mee te slaan. Of die stok nu slavernij heet of zwarte piet.  Ga de dialoog aan en leer van elkaars mening. Maar leren wil niet zeggen dat je de mening van de ander moet overnemen, het wil zeggen dat je er uit haalt wat je nodig zou kunnen hebben om samen te kunnen leven. Genetisch wordt het ook als je je jonge kinderen voert met discriminatie en je boosheid.  Doe dat alsjeblieft niet.  Zij zijn de toekomst.

Mensen, boos zijn is prima, reageer je af op hen die jou tekort doen, die je bedreigen, je  discrimineren en die  in hun onwetendheid alles ontkennen. Niet op de mensen die samenleven met iedereen ongeacht hun afkomst, kleur of kleurloosheid, dat zijn er veel meer. Als je strijd gaat voeren met je partners blijf je heel eenzaam achter, echt.

De post:

- Eindelijk de kogel is door de kerk.......mijn dochters geloven niet meer in Sinterklaas. "Papa, weet je dat Sinterklaas een acteur is?" Mijn mond viel open. De tijd is nu aangebroken om hen te onderwijzen over de onschuldige kinderfeest en de grote mensen achter de scherm die de script schrijven. Ik beloof jullie dat zij worden de nieuwe schrijvers van een nieuwe script. Zij gaan het verhaal beter vertellen dan jij en ik.

Leuk

-Oh wat jammer. Nu mis je een stukje geheimzinnige pret 😊

- Ik heb nooit van de pret genoten....de kids wel. Eindelijk blij dat het achter ons

- Jammer het is voor mij een feest vol jeugdherinneringen. Ik geniet nog steeds met mijn kleinkinderen mee.

-Het is en blijft een mooi concept voor een kinderfeest. Maar helaas zijn velen die het anders ziet. De racistische karikatuur van de figuur zwarte Piet viel mij ook op dit jaar als ze tegen de kinderen praten. Stel voor dat jij dezelfde accent hebt en ook op Piet lijkt.....

- Onze Pieten spreken Spaans, mijn kleinkinderen zijn driekwart Spaans en ik zie Zwarte Piet niet als een racistische figuur maar gewoon als de Spaanse helpers van een oude bisschop die op zijn naamdag cadeautjes aan de kinderen schenkt. In Spanje vierden we Reyes (drie koningen) en in Engeland Christmas. Ik ben een ongelovige. Maar ik houd van deze traditionele feesten.

Het is als met de tekening van mijn moeder voor jou. ( red. komt uit een andere discussie) Ik snap dat het niet leuk is voor je, als je verteld wordt dat het een racistisch feest moet zijn vanwege Zwarte Piet. Onze Pieten heten Pedro, Juan y Pepito. De laatste haalt de grapjes uit en maakt surprises.

Mijn kindjes willen graag met Pedro mee naar Spanje. Ze zijn dol op het feit dat hij tegen Sinterklaas zegt dat alle kinderen lief zijn geweest.

Vroeger vierde ik Sinterklaas met collega's en vriendinnen. Waarvan enkele uit Suriname en Curacao komen. Alle kinderen werden geschminkt en alle kinderen waren daar gelukkig mee. Ik heb geen idee wie deze populaire hetze is begonnen, racisme is in  mijn omgeving verboden en ik maak daar felle aanmerkingen op als ik het hoor. Sinterklaas is gewoon geen racistische beweging maar een feest. En degene die iets vervelends over jouw afkomst zegt krijgt met mij aan de stok.

 - Ik twijfel niet aan je ervaring dat je Sinterklaasfeest een pracht feest vindt. De enige wat ik ook aan je kan vragen is niet de ervaring van anderen dat de karikatuur zwarte Piet kwetsend is in twijfel te trekken. Alleen op deze manier kan het feest niet alleen voor jou een pracht feest, maar ook voor iedereen.

tekening  2016, kleindochter van 6 jr.

-Ik respecteer iedereen zijn mening en wellicht gaan mijn kleinkinderen het in de toekomst aanpassen. Niemand heeft gelukkig last van ons feest. Ik ben overigens erg flexibel maar pas me nooit aan, aan de publieke opinie, totdat ik daar enig nut van inzie.

Helaas worden we het niet eens. Dat is niet erg denk ik als ieders mening gerespecteerd wordt. Niemand hoeft van mij Sinterklaas te vieren zoals ik dat doe. Ik hoef het ook niet te doen zoals anderen dat graag willen. 6 december is het niet belangrijk meer.

-Ik neem geen individu kwalijk voor het graag vieren van Sinterklaas met zijn zwarte knechten. Maar de overheid en de instanties dat uit de koloniale tijdperk actief waren met slavernij moeten het beter weten en stoppen met financieren van een feest die een deel van zijn onderdanen kwetst. Jij als Gavi Mensch kan gewoon doorgaan met vieren.

- Wat je niet begrijpt, denk ik, dat Zwarte Piet voor ons niet zwart is maar Zwarte Piet en dat ze ook geen knechten zijn maar hulpjes van een oude man. En voor de slavernij voel ik me echt niet verantwoordelijk. Bovendien zijn er net zoveel blanke slaven verkocht of misschien nog wel meer. Vrouwen die in de gedwongen prostitutie zitten zijn 'blanke slavinnen'. In Saudi Arabië  (o.a.) hebben ze vandaag de dag nog slaven, mensen uit Azië. Ik hoop dat, als jullie dan toch protesteren ( wat een recht is ), dat jullie die slaven dan ook ter sprake brengen. Slavernij is natuurlijk uit den boze. Maar ik neem ook niet alle moordpartijen en alle oorlogen op mijn rug.

Verder heeft de overheid geen onderdanen maar zijn wij het, de bevolking, die in vrijheid uitmaken hoe ons leven er uit ziet. In vrijheid en via democratische weg geregeld. Het woord onderdaan komt van onderdanig, een woord dat niet bij de volksaard past.

 -Empathie is niet te leren. Je hebt het of je hebt het niet. Het is niet mijn bedoeling om je te dopen in andermans ellende, of je te wijzen op de duistere kant van het verleden. De slavernij is niet je zaak, waarschijnlijk de holocaust ook niet. Aandacht besteden aan deze gruwelijke daden van de mensheid is niet je ding. Jij mag het zwarte Piet feest behouden en vieren. Je mag ook de slavernijverleden ontkrachten. Het is je goed recht als mensh. Ook mijn goed recht om de mensch te wijzen op het verre verleden. Respect.

 -Ik vind het belerend en je hebt geen idee hoe empathisch ik wel of niet ben. Ik zeg tegen jou niet dat je moet doen wat ik prettig vind. Respecteer mijn mening ook. Het gaat niet meer om empathie voor de medemens maar om een soort wraak over jaren van discriminatie (die ik overigens wel kan invoelen). Zwarte Piet is een stok om mee te slaan. Ook dat begrijp ik. En eigenlijk zouden we deze discussie nog eens face to face dunnetjes over moeten doen. Dat komt nog wel in de toekomst. Ik blijf mij (zoals ik meer dan 40 jaar doe) bezig houden met de mensen om mij heen, welk naam ze zo ook hebben. Ik laat het hierbij. Ik moet de schoencadeautjes van mijn kleinkindjes nog inpakken. Een lekkere avond verder.

- Ik herhaal gewoon de dingen die je zelf zegt.....geen disrespect. Laten we een keer face to face van gedachten wisselen. Fijne avond met je klein kind.

- Je herhaalt niet wat ik zeg, je legt me zaken in de mond die ik nooit gezegd zou hebben. Ik zie dat je mijn opmerkingen niet leest. Ik zei "voor de slavernij voel ik me echt niet verantwoordelijk" dat wil niet zeggen dat discriminatie mijn zaak niet is.

En ik denk dat je nog eens een nacht moet slapen over wat je me in de schoenen schuift, allemaal jouw woorden. Dat zegt iets van je: {De slavernij is niet je zaak, waarschijnlijk de holocaust ook niet. Aandacht besteden aan deze gruwelijke daden van de mensheid is niet je ding. Jij mag het zwarte Piet feest behouden en vieren. Je mag ook de slavernijverleden ontkrachten. Het is je goed recht als mensh. Ook mijn goed recht om de mensch te wijzen op het verre verleden. Respect.}

Als je zo leest en vertaald betekent dat ,dat je respect niet gemeend is en dat je boos wordt op iedereen die er een goed gefundeerde andere mening op na houdt. Dat is niet echt fraai 

-Je hebt je zegje gedaan en ik ook de mijne. Het is sociaal media. Het is nu aan de e lezers om te bepalen of ik woorden in je schoenen schuif. Einde.

-Dat is goed, ik heb een deel van deze discussie naamloos gekopieerd en zal hem ook door anderen laten lezen. Ik houd je op de hoogte.

Graag commentaren onder het blog of op FB.

© Gavi Mensch/ Eveline van Donkelaar

Nederland BV 25-11-2016.

Update: 27-11-2016

De jongeman heeft mijn blogs duidelijk niet gelezen. Ik maak er ook niet zoveel reclame voor. Misschien moest ik dat ook maar eens gaan doen. Maar ach, denk ik dan, wie ben ik om mijn blogs belangrijker te vinden dan ze zijn.

.

Levenslessen 1 Opgeven.

.

Nog te vaak houd ik vast aan gewoontes en gedrag die me niets dan pijn en stress opleveren. Terwijl ik eigenlijk gewoon rust en vrijheid van handelen wil.

Ons leven verbetert pas wanneer we de onzin van deze dingen inzien en die zaken eindelijk opgeven. Stress-arm leven betekent ook dat je vaker nee moet zeggen als er een ja van je verwacht wordt. Ho durven zeggen als het pijnlijk wordt, letterlijk en figuurlijk.

Onderstaand stukje lezen en herlezen ( vooral dat laatste) heeft me uitstekend geholpen. Ik beveel het dus van harte aan:

"Geef de volgende vijftien zaken op en je gaat gegarandeerd een makkelijker en gelukkiger leven tegemoet:

1. Altijd gelijk willen hebben

Kan je de gedachte dat je het bij het verkeerde eind hebt niet verdragen? Blijf je aandringen op je gelijk, zelfs wanneer er belangrijke relaties op het spel staan? Het is al die moeite niet waard. Vraag jezelf af: “Wat is beter? Mijn gelijk halen, of de vriendschap behouden?”

2. Drang naar controle

Wees geen controlefreak en wees bereid om je drang naar controle over situaties en mensen op te geven. Laat anderen toe te zijn wie ze zijn en je voelt je direct veel beter.

3. Beschuldigingen

Neem verantwoordelijkheid voor je eigen leven en stop met anderen de schuld te geven.

4. Negativiteit

Raak niet verstrikt in een negatieve spiraal. Geloof in jezelf, geef jezelf kansen en denk niet altijd het slechtste over jezelf.

5. Leg jezelf geen limieten op

Stop met jezelf limieten op te leggen over wat je kunt en niet kunt bereiken. Spreid je vleugels en vlieg zo hoog als je kan, zonder op voorhand aan je plafond te denken.

6. Klagen

Klaag niet over alles en iedereen. Niets of niemand kan je ongelukkig maken als je dat zelf niet toelaat. Laat het niet toe en wees positief.

7. Kritiek

Stop met voortdurend anderen te bekritiseren. Alle mensen zijn uniek, maar tegelijkertijd hetzelfde. We willen allemaal gelukkig worden, liefhebben en geliefd worden. Kritiek is geheel overbodig.

8. Indruk maken

Probeer niet zo hard iemand te zijn die je niet bent, want zo maak je echt geen indruk. Integendeel, anderen voelen zich aangetrokken tot jou wanneer je net alle maskers afwerpt en de echte ‘jij’ onthuld wordt.

9. Verzet tegen verandering

Verandering is goed en is het enige wat je van A naar B kan brengen. Je verzetten tegen verandering is dan ook het slechtste dat je kunt doen.

10. Etiketten

Stop met een etiket te plakken op alles en iedereen die anders is dan jij. Je verstand werkt enkel als het open staat voor nieuwe dingen.

11. Angst

Angst is een illusie. Angst bestaat niet echt – jij bent degene die het creëert.

12. Excuusjes

Stop met jezelf en anderen

smoesjes wijs te maken. In 99.9% van de gevallen zijn ze niet echt en verdoezelen ze de waarheid.

13. Het verleden

Het verleden loslaten is niet vanzelfsprekend, vooral wanneer het verleden zo mooi lijkt in vergelijking met het heden, en je bang bent van de toekomst. Maar het heden is alles wat je hebt. Stop met in het verleden te leven en leef in het hier en nu in alles wat je doet, met een oog op de toekomst. Enkel zo kun je genieten van het leven.

14. Banden

Leer loslaten. Geef niet op waar je van houdt, maar laat de zaken los die je onbewust aan banden leggen en je begrenzen in wat je kunt en niet kan bereiken.

15. Leven naar de verwachtingen van anderen

Je leven is van jou en van jou alleen. Te veel mensen leven alsof hun leven anderen toebehoort. Ze leven naar de waarden, normen en het verwachtingspatroon van hun ouders, kinderen, vrienden, vijanden, leraren, overheid en media. Maar jij niet, jij moet luisteren naar wat je innerlijke stem zegt. Je moet ontdekken wat je gelukkig maakt en dat ten allen koste nastreven. Je hebt maar één leven. Gebruik het om te doen wat jij, en niet anderen, belangrijk vindt."

Gelezen op Internet op een moment dat ik dacht dat ik dát wat ik niet belangrijk vind gewoon kan laten. Die ruimte krijg ik niet, die moet ik nemen. Loslaten is een must. Streverige ambities had ik al nooit, behalve dan het beste voor mijn kinderen en kleinkinderen. Ik maak elke dag een nieuw begin, het leven is zo kort.

©Gavi Mensch

Maastricht,1-2-2015

.

Anna, 22 februari 1894

Voor mijn kleinkinderen.

Op 22 februari, maar dan in 1894, 120 jaar geleden op de dag af, werd mijn allerliefste grootmoeder Anna geboren.

 Ik noemde haar behalve Oma ook wel Anna, zoals mijn grootvader dat deed. Oma zei daar nooit iets van. Ook mijn vader noemde zijn schoonmoeder Anna, ik heb hem nooit moeder horen zeggen tegen haar. 

Ze werd geboren in een redelijk groot onderwijzersgezin. Haar vader werd door de familie Opa met de baard of Opa van het Beverwijcksplein genoemd.  
Mijn ouderlijk huis grensde aan de achterkant ook aan dat plein, het was nooit bij me opgekomen dat mijn vader mijn moeder misschien wel had leren kennen op het plein.

Mijn Oma woonde met met mijn Friese Opa in Zwijndrecht, waar beiden ook onderwijzers waren geweest. Het huis waar ze zo lang woonden staat er nog, het huis met het luik in de vloer voor de onderduikers en met de kast op de slaapkamer met een dubbele wand voor de pamfletten.  Ik was graag bij mijn grootouders, liever dan thuis denk ik nu wel eens.  

Anna en ik hebben behalve een miljoen andere zaken iets heel belangrijks gemeen. We speelden allebei op dat Beverwijcksplein, dat achter mijn ouderlijk huis lag en een uitstekende speelplek was. Ik leerde daar rolschaatsen met Jetje S. die veel mooiere rolschaatsen had als ik en heel vaak patat at, terwijl ik veel andijvie moest eten en dure levertraan met sinaasappelsmaak kreeg.
Ik begreep toen nog niet dat het of of is en niet en en.

Mijn knieën heb ik daar kapot gevallen op dat plein en zo ook de mooie Gerzon maillots die in van mijn grootmoeder kreeg. Er was 'een Gerzon' in Dordrecht maar mijn grootmoeder vond die in Rotterdam prettiger, een goed excuus bovendien om met haar kleindochter, moi, op de trein te stappen en er een 'daagje' van te maken. 

Een uitje waar meestal ook een bezoek aan de Cineac aan vast zat, de doorlopende voorstelling en natuurlijk het Polygoon-journaal; televisie hadden we nog niet en Anna was verzot op het nieuws.  

Daarna was Ruteck's aan de beurt op de lijnbaan. Een echte tearoom waar je een taartje van de schaal mocht kiezen, een merengueachtige 'nattezoen' voor Oma en een vierkant cakeje met marsepein voor mij. Serveersters in het zwart met witte schortjes en gesteven kanten kapjes op. 



De televisie was voor haar een welkome afleiding. Mijn grootvader was voor de oorlog al doof door een ongeluk en gaf hele dagen les, schriftelijk. En als hij geen les gaf studeerde hij. Mijn grootmoeder zat vaak bij de televisie te breien, ze was gek op Kamerdebatten en schaatsen, op detectives en de berichten over het koninklijk huis.

Anna had soms nog een zoon  in huis, kapitein op de grote vaart, of een schoondochter, gescheiden of niet gescheiden. Haar devies was dat er aan een ronde tafel altijd plaats is. 
En ook ik heb een tijdje bij haar gewoond, met mijn dochter. Ze was er  gewoon voor ons.

Oma regelde alle sores in dit leven met eten, als je at ging het over. Ze kookte graag vers en er was altijd fruit ook al had ze fruitbomen in de tuin. Boerenkool met worst van de slager. Die van de Hema aten we op straat, een heel enkele keer, heel stiekem met de hand er voor.
Ik kan haar bietjes met kruidnagel nog proeven als ik er aan denk. En de uitgebakken spekjes en de veel te vette jus.
Soms mochten de kleinkinderen frietjes halen maar Oma had daarbij altijd groenten en draadjesvlees klaar staan.

Anna zorgde, verstelde, zat in het verzet, leidde vrouwenbewegingen op het platteland. Oma breide, paste op al haar kleinkinderen, kwam met de bus, moest altijd rennen voor de wc en droeg hoeden. Een wonderlijke vrouw, mijn grote voorbeeld.

Ik heb zo veel herinneringen aan mijn grootmoeder, ze was de allerbelangrijkste mens in mijn leven, ze was gul en wijs, goedlachs en rebels.

179	Geboorteakte Jannetje Cornelia Plokhooij, 22-02-1894

Geboorteplaats: Dordrecht Geboortedatum: 22-02-1894 Kind: Jannetje Cornelia Plokhooij Vader: Willem Hendrik Plokhooij Moeder: Geertrui Oosterling

120 jaar zou ze geworden zijn. Ze zou het gehaald hebben als ze niet gevallen was en de slordige chirurg niet 'vergeten' was om haar bovenbeen zó te repareren dat ze er weer op kon staan. In plaats daarvan lag ze in tractie en overleed aan een longontsteking. Twee maanden lang ging ik elke dag, voor en na mijn werk, naar het ziekenhuis om haar te wassen, de zusters mochten niet aan haar komen, die waren ruw en deden haar pijn. 

De laatste dagen zat ik bij haar, joeg de dominee weg en maande haar kinderen om niet over begrafenissen te spreken.
Ik hield haar hand vast met twee handen. Ik hield haar bij me toen ze haar laatste zucht slaakte. 
Een lang en zwaar leven, waarin twee oorlogen en veel onheil maar ook veel vernieuwingen, geleefd met veel optimisme en hoop, een goede moeder en een uitzonderlijke grootmoeder en overgrootmoeder.

Ze was een voorbeeldig mensch!
Anna, ik mis je nog steeds!


©Gavi Mensch 
22-2-2014

Zie ook  Lessen van Anna 1 Lessen van Anna 2  Lessen van Anna 3 Nog een wijze les van Anna Een meisje met tegoed  4 mei Over politiek en keuzes
Sobre mi abuela Anna en Español :  Solamente los peces muertos

All rights reserved 2014 (including the rights on most photomaterial)

Bovenstaand blogstukje is een extract van een verzameling verhalen over mijn grootmoeder.
.