Over vrije keuzes en dominantie

.

Ik had dominante ouders, controle freaks zoals velen, in een tijd dat vrijheid een nieuw woord was. Dat al die controles en de vergissingen die ze daar mee maakten hebben geleid tot ongelukken lijkt logisch. En dat ik ook een dominante ouder dreigde te worden leek ook logisch. Alleen was ik behoorlijk rebels.

Daar waar mijn ouders altijd iets hadden met façades en altijd rekening hielden met de buitenwereld heb ik dat mijzelf afgeleerd. En het was niet zo dat mijn ouders niet aardig waren. Mijn vader was een lieverd en mijn moeder bewoog zich in haar sociale netwerk met een helpende hand.

Ik denk ook wel dat ze met mij het beste voorhadden, alleen moeste het gebeuren op de manier waarop zij vonden dat het 'heurde'.

Mijn weg was uitgestippeld. Na de basisschool ging ik naar de MMS. Maar daar stokte de zaak. Ik wilde wel hockeyen, ik vond het heerlijk en trainde me suf, maar ik wilde maar niet aan het dokterszoontje blijven klitten, tot grote wanhoop van mijn moeder. Ik was jong uit huis en snel aan het werk. Studeren deed ik al werkend. 

Mijn moeder duldde ook geen inmenging in mijn kledingkeuze. Ik kreeg degelijke kleding en bruine leren veterschoenen. En als ik klaagde bij mijn vader zei hij sussend dat ik maar moest doen wat mijn moeder zei. De leuke dingen kreeg ik van mijn grootmoeder, de vrijheid ook en het uitgebreide keuzepakket. Ik heb mijn kinderen altijd vrijgelaten in hun kledingkeuze. Alle variaties van klassiek tot pikzwart en slobber tot alternatief, ik vond het allemaal prima. Ik mocht dat niet. Ik was een dochter van….. 

Pas toen ik uit huis ging droeg ik waar ik zin in had.

De schoolkeuze van mijn kinderen was die van hun. En de studiekeuze ook. En als ze een periode niets wilden mochten ze een paar maanden een baantje zoeken en daarna weer de draad op pakken. En toch was ook ik dominant. Mijn nee was veelal nee, ik kon niet altijd marchanderen. Dat is de pech van een één-ouder situatie, je kunt als kind nooit verhaal halen bij de andere ouder. En ja ik heb mijn kinderen opgeleid tot zelfstandige wezens. Uit noodzaak en overtuiging. Ik mocht thuis niet koken. Mijn kinderen mochten al koken toen ze nog heel waren. Ze konden koffie zetten en afwassen (afdrogen hoefde nooit). De een onderzocht en de ander deed, toen al. Nu zie ik mijn kleinkinderen ook in dat jong geleerd oud gedaan systeem, gelukkig.

Ik heb nooit dat streven naar perfectie. Goed was goed. Als mijn kinderen zelf beter wilden was dat prima. Maar van een perfectionistische vader had ik gezien dat je daar niet altijd gelukkig van werd. Ik kocht prachtige kleertjes voor mijn kinderen, veel tweedehands maar wel altijd mooi. Met mijn korte budget konden ze toch vragen en dragen wat ze wilden. Speelgoed was ook geen punt. We ruilden en ik maakte ook toen al veel zelf. Ik zie wel dat mijn kinderen daar een voorliefde voor nieuw aan hebben over gehouden. Ik herinner me dat ik móest schaatsen in een rokje en een maillot, later mocht ik daar wel een skibroek onder, maar toch.

In tegenstelling tot mijn ouders was ik nooit blij met mijzelf als moeder, ik was onzeker en klankbordarm. Zoals mijn ouders het gedaan hadden wilde ik het niet en ik toetste dus aan mijn grootmoeder, die weer veel te goeiig was en die door haar eigen kinderen onder de voet gelopen werd. Strak opvoeden dus zodat ik vaak een veer kon laten. Ook die opvoedingstheorie komt en gaat, samen met het antiautoritaire, de bezielende opvoeding en de oeverloos geduldige.

Ik denk dat voor alles wat te zeggen is. Maar het nee is nee voelde destijds het veiligst aan voor ons alle drie. In je eentje twee kinderen betekent dat je vier armen en vier ogen nodig hebt. En soms als ik ogen en handen te kort had was ook mijn lontje korter, was ik aan het eind van mijn Latijn dan kon ik uitvallen en vreselijk gefrustreerd zijn. Dat zijn van die dingen die je de rest van je leven spijten.

Hulp van mijn ouders en hun andere kinderen had ik niet. Ik had wel steun aan mijn nicht en aan tantes en oudere vriendinnen, die mij bevestigden in sommige dingen en daar blijf ik hen dankbaar voor.

Terwijl mijn moeder de hoop had opgegeven toen ik KVJV wilde doen (ik had 6 jaar voor mijn jongste broertje gezorgd) ook omdat ik de middelbare school niet had afgemaakt, kwam mijn vader wel met een trots gezicht naar de diploma-uitreiking. Toen ik jaren later de verpleging deed, wisten ze geen van beiden hoe zwaar dat was met een klein kindje bij me. En voor een dergelijk eigenwijze dochter hoef je dan ook niets meer te doen. Wel moest ik altijd de verhalen aanhoren over mijn oude schoolvriendinnetjes die met dokters en notarissen waren getrouwd. Alleen ik wist, blijkbaar, dat het geluk niet ligt in een titel maar in het houden van, ook van je werk. En in de overwinning van het halen van nog een diploma, voor mij. En voor mijn toekomst.

Mijn kinderen hebben fantastische dingen gedaan, ik ben altijd trots op hen (een enkele dag uitgezonderd). Ze hebben geweldige partners gekozen en hebben en krijgen geweldige kinderen.

Ik trouwde met een oudere man die respect eiste, gewoon omdat vaak opdrachten gaf, omdat hij dat zo vond. Dat heeft niet lang geduurd. Eerst komen mijn kinderen en dan pas de rest van de wereld.

Enfin, ik was nooit een perfecte moeder en het verleden is ook nooit meer te perfectioneren, zoals mijn nicht laatst opmerkte. Voor de dag van vandaag en de toekomst doe ik nog wat ik kan, probeer een leuke oma te zijn en een moeder die er altijd is, op de achtergrond. Ik cijfer mijzelf niet helemaal weg, ik houd altijd ruimte om me op af te zetten op weg naar boven. Boven dat maaiveld uit. 

Ik ben geen meeloper, heb een eigen wil en een goed gevoede mening. Ik incasseer nog steeds, de narigheden en de sores.

Mijn grote geluk is het zijn van een redelijke en aanwezige moeder van geweldige kinderen.

Dat is op zo'n dag als vandaag een blessing.

©Gavi Mensch

14-5-2017 

Kinderopvang en kwaliteit, de problematiek

Ik heb een nieuw kleinvriendje, tijdelijk, ik ben een ingeleende oma in een gezin met een omagebrek.

Het betreffende kleinvriendje dat me nu Omajien noemt, is een schattig en bijdehand ventje van 2, Tom genaamd; een kindje met wat wij een slechte start noemen. Ziekenhuizen, operaties en een behoorlijke uitdaging om een kindje met een klein geboortedefect door het eerste jaar te slepen, zorgen voor een vroegwijs mannetje dat de volgorde een beetje kwijt is. Zoals eigenlijk alle peuters die iets langer met moeder alleen waren, ziek zijn geweest of zich in een speciale situatie bevonden, heeft hij een beetje last van het verschil in mijn en dijn. 

En van onbekende gevoelens waar hij nog niets mee kan. Wat zich soms uit in knijpen, meppen of bijten. Bijten doet het meest zeer en heeft dan ook een zware consequentie, in Tom's geval: *verwijdering uit de normale peutermaatschappij.

De moeder is sinds kort bezig om haar werk weer op te pakken en de jongeman mag dagdelen spelen op een kinderdagverblijf. Helaas heeft Tom een verdedigingsmechaniek ontwikkeld en bijt letterlijk van zich af. Het kinderdagverblijf zet Tom (natuurlijk uit angst voor de ouders en de reputatie maar ongehinderd door kennis van zaken) de deur uit. Ook een volgend kinderdagverblijf wijst moeder en kind de deur.

Ouders gaan naar besprekingen met een psychologe, iedereen ( behalve de reguliere kinderopvang) verdiept zich in de materie en uiteindelijk wordt besloten om het kindje enkele dagdelen naar een MKD te laten gaan, een medisch kinderdagverblijf.

Aan mij om het ventje op te halen en hem mee naar huis te nemen tot zijn moeder, die in de buurt werkt, hem ophaalt. Ik speel ook enkele dagen in de week met mijn kleinkinderen en de uurtjes met Tom kunnen daar nog prima bij.

Ooit ben ik mijn zorgcarrière begonnen als KVJV'er (nu pedagogisch medewerker met een aantekening) in een medisch kinderdagverblijf, dus Tom roept goede herinneringen op. Het is zo'n halve eeuw geleden dat ik daar werkte en mijn kennis over speciale kinderen heb ik de laatste 45 jaar aardig uitgebreid, onder andere als verpleegkundige in een kinderziekenhuis. En ik moet vaak constateren dat pedagogische medewerkers niet altijd up-to-date zijn, niet het verschil zien tussen de achtergrond van het ene en het andere kind. En ook de consequenties van de medische behandeling is hocus pocus. Ik stel dan ook voor om de M uit MKD te verwijderen totdat alle medewerkers op de hoogte zijn van wat die M inhoudt.

Het is leuk samenzijn met Tom. Net zoals mijn kleinkinderen is hij afwisselend aanhankelijk en heel onafhankelijk. Ik zie weinig verschil met andere kinderen. Soms heeft hij een stampvoetje, soms een huilbui en soms is hij even gefrustreerd. Een uh-uh en het afleiden van kinderen in zo'n state of mind, gevolgd door de vraag 'waarom' als ze weer gekalmeerd zijn doet wonderen. Uitleggen kunnen ze het nog niet echt maar ze geven wel aanwijzingen en het is aan volwassenen om daaruit het probleempje te filteren.

Mijn kleinkinderen en Tom kunnen rekenen op 1 op 1 momenten, zowel thuis als ook bij mij.

Ook in het MKD gaf ik vroeger ruimte voor een 1 op 1, dat was absoluut nodig voor de ontwikkeling en zeker voor kinderen met een opstartprobleem, een gezondheidsprobleem of situaties die veel stress veroorzaakt hebben. Maar de meeste MKD's hebben kinderen met grote gebreken, zowel lichamelijk als ook geestelijk. Het was destijds geen opvangplek voor kinderen die door ondeskundigheid van kinderdagverblijfmedewerksters niet op de reguliere opvang terecht konden Nu lijken de bezuinigingen en de minder brede opleidingen te zorgen voor overbevolking van MKD's met kinderen en medewerkers die daar niet horen. Verder zijn er de bezuinigingen; die zorgen te vaak voor dubbele groepen en/of te weinig leidsters en/of te veel stagières.

Dat gaat ook op voor alle soorten kinderdagverblijven.

Afgelopen week toen ik Tom ging ophalen vroeg ik iets over buitenspelen. Het was geen mooi weer maar het leek me niet prettig om de hele dag in een klein groepslokaaltje te moeten zitten. Om over de slaapplekjes maar niet te praten. Het konijn op de kinderboerderij heeft meer ruimte. 

Er werd heel fel op gereageerd door een jongere leidster. Die heb ik snel uitgelegd dat het nog geen aanmerking was maar een vraag en dat daar een wezenlijk verschil tussen is. Hoe dan ook kreeg ik te horen dat al die jasjes en mutsjes en sjaaltjes en snotneuzen zoveel tijd in beslag namen dat het de moeite niet waard was. Ik gaf aan dat die tijd ook besteed werd aan de kindjes, met een brede lach, maar de jonge dame liep weg waarop een oudere leidster haar vragend nakeek. We wisselden een knipoog uit, Iedereen heeft zijn dag wel eens niet, dacht ik.

Maar toen ik van de week mijn vriendje ging halen zat hij aan tafel in een triptrapstoel waar hij niet zelf uit kon (deed me denken aan de vastgezette ouderen in een geriatrische instelling waar ik als wijkverpleegkundige kwam). Hij was heel enthousiast dat ik hem kwam halen en zwaaide vrolijk met zijn armen. Toen trok hij een educatief spelletje dat op tafel stond naar zich toe om het me te laten zien.

Ik schrok van de reactie van de leidster. Met een nare harde stem zei ze: "Tom niet doen, mag niet" terwijl ze het ding uit zijn handjes trok en verder weg op tafel zette. En aangezien ik oud ben en mijn mond niet meer hoef te houden, keek ik de leidster in de ogen en zei met een, voor haar niet te peilen, glimlach dat dát een veel te felle en niet educatieve actie was.

Ik haalde Tom uit zijn stoel en keurde haar geen blik waardig. In het benauwde slaaphok annex garderobe annex bergruimte pakten we zijn rugzakje en zijn jas. De jas legde ik demonstratief midden in ruimte op de grond en liet Tom op zijn manier, keurig zelf zijn jas aantrekken. "Goed van hem hè", zei ik tegen de bozige leidster. Ze zei niets.  

Mijn opmerking over ondeskundigheid en een gebrek aan communicatiemogelijkheden van sommige medewerkers werd hierbij bewezen. 

Er is een gouden regel: als je wilt praten met een kind, het iets verbieden of corrigeren, zorg dan altijd dat het kind je ogen ziet en dat hij aandacht heeft voor wat je zegt.

En als je een fout maakt, zeg je sorry. 

Maar behalve dat heeft deze leidster nog veel meer te leren. Namelijk dat ze een voorbeeld is voor kinderen en ouders en dat begreep deze jongedame echt niet. 

Het is niet zo maar een vak! Een leidster moet veiligheid bieden, rechtvaardig zijn en liefdevol. Ze moet kinderen verder helpen. Deze leidster lijkt mij persoonlijk totaal ongeschikt. Het is te hopen dat het medisch kinderdagverblijf aan bijscholing doet. Anders moeten we het daar maar eens over hebben.

Hoe dan ook, ik ga er persoonlijk voor zorgen dat Tom binnen de korst mogelijke keren terug kan naar een gewoon kinderdagverblijf. Een dat ik persoonlijk kan aanbevelen. Waar de communicatie met de ouders verloopt via What'sapp, waar live-momentjes doorgegeven worden, waar geen berispende overlegjes met ouders plaatsvinden. Waar een kind gewoon een kind kan zijn. En waar bijten en slaan en knijpen een onderdeel zijn van het groter worden en geen criminele activiteit.

MKD's moeten gerenoveerd worden. De methodes op sommigen zijn hopeloos ouderwets weet ik van een neuropsycholoog die er ooit een periode meeliep.

Wie is zich er nog van bewust dat de opvang van jonge kinderen een uitermate verantwoordelijke bezigheid is? Kinderen worden niet gestald en medewerkers plakken geen stallingsbewijs op het voorhoofd van het kind. Dat geldt voor peuterspeelzalen en kinderdagverblijven, voor BSO's en helemaal voor MKD's.

En tot besluit, mijn beide kinderen hebben op kinderdagverblijven en BSO's gezeten. Daar hebben ze behalve een multiculturele sociale omgeving genoten van volwassenen die er waren voor hen. Ook daar ging wel eens iets fout. Door mijn schuld of door het botsen van opvoedingsmethodes of onredelijkheden. Daar werd over gepraat, daar werd van geleerd, ook door mij, en meestal niet waar de kinderen bij waren. Mijn kinderen hebben er zaken geleerd die ze thuis niet leerden. Ze begrepen dat ze niet mee konden naar mijn werk en dat werk behalve plezier ook geld op leverde.

Ik vind dat heel veel opleidingen op de schop moeten. Dat een opleiding voor pedagogisch medewerker op minimaal havo en daarna mbo niveau moet. Dat er voor medewerkers op een MKD nog strengere eisen zijn. Dat elke stap die ze doen voor het welzijn van het kind moet zijn. Dat ze medische en psychologische achtergronden moeten kunnen begrijpen maar ook hanteren. Dat er begeleidingsplannen gemaakt moeten worden samen met de ouders of voogden en dat die toetsbaar moeten zijn.

Het verhaal van Tom is nog niet afgelopen natuurlijk. En het is geen op zichzelf staande situatie. Bezuinigingen hebben overal tot onveiligheid geleid.

Bezuinigingen op de toekomst van onze jeugd is bezuinigen op de toekomst van iedereen.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 29-1-2017

NB *verwijdering uit de normale peutermaatschappij lijkt me een ernstige zaak, soms veel ernstiger dan de reden waarom.

Ik ben hier dan ook nog niet mee klaar en ga op zoek naar de regels van kinderdagverblijven en hun mogelijkheid om een kind te weigeren ( lees marginaliseren) en hun verplichting om kinderen en ouders bij te staan als er kleine moeilijkheden zijn. 

Het kind van de moeder

Het kind van de moeder.

Bij de doodsberichten uit oorlogsgebied moet ik denken aan een VVD-yuppie die een ministerie van oorlog leidt. Van oorlog ja, volgens ene kinderloze Mark zijn we in oorlog. Met wie precies weten we niet maar in oorlog zijn we!

En ik maar denken dat de groep kalifaatjongetjes bestond uit een doorgedraaide paranoïde bende dopey haantjes. Moordenaars voor fun. Dwars tegen alle geldende regeltjes van hun eigen sprookjesboek in. Zoiets als Roodkapje en de zeven wolfjes, die Oma vermoorden en opeten en de moederwolf uit de buik van de jager snijden waarna Roodkapje alle wolven vermoord omdat ze gemoord hebben in de naam van Roodkapje.

Bij elke dode, vermoord door racisme, xenofobie en godsdienstwaanzin, denk ik aan de moeder van het kind. De moeder die persweeën had en gilde en blij was. Die huilde toen ze haar kindje in de armen sloot en gekke woordjes fluisterde om het kind te troosten. Die kusjes gaf op knietjes en snot wegveegde desnoods met haar mouw.

Een moeder met een minirok, een boerka of een mantelpak. De moeder van het kind.

Het kind dat doodt of gedood wordt. Dat kind dat geboren is uit de moeder, uit liefde of zonder, dat kind dat gezoogd wordt en groeit.

Bendeleden en geüniformeerden, gekken en geobsedeerden, handlangers en handhavers; geef ze een pistool in handen, een mes of een zwaard en de moord is geboren. Het lontje is altijd kort, de situatie altijd explosief voor de moordenaar. Voor de vermoorde echter zorgt de moord voor ongeloof. Het is altijd de eerste keer en de laatste. Allemaal zonder één enkele gedachte aan de moeder die hen baarde?

Nooit maakt het uit of het voor 'het goede doel' was, uit hebzucht, uit machtswellust of in opdracht van de bendeleider of de Minister van Oorlog, nooit!

Zowel de moordenaar als de vermoorde waren het kind van de moeder. Wensen dat het kind nooit geboren was maakt ook niet uit, dat blijft een onvervulde wens.

Moorden is het ultieme gebrek aan erkenning en respect en zelfvertrouwen. Respect voor moeder van het vermoorde kind en voor de moeder van de moordenaar.

Zoveel moeite als we doen om 'het kind' in leven te houden, de moordenaar te redden; zoveel geld als er omgaat in de business die Gezondheid heet. We schrijven kranten en blogs vol met voorbeelden over wat er nog ontbreekt om het kind en de mens te redden. We gebruiken geld om ego's te bouwen, de bouwers zijn ook 'moordenaars'; het geld kan maar één keer uitgegeven worden. Ooit realiseren de kinderen van de gewetenlozen dat hun skivakantie ten koste ging van medicatie voor een leukemie patiëntje. En als ze zelf kinderen krijgen denken ze pas aan de moeder van het kind.

Niemand denkt aan de moeder van het kind. Ook niet als het kind een man is met prostaatkanker, een meisje met een open ruggetje, een vermoorde lerares of een kind dat mensen neer maait alsof het reeds vertrapte strohalmen zijn.

En de moeder van het kind? Haar hart is gebroken, de barensweeën waren voor niets.

De moordenaars worden vereerd, de schuldigen op een voetstuk gezet en tegelijkertijd hoort men over de doden  niets dan goeds.

Machtswellustelingen zonder kinderen zouden nooit aan de macht mogen komen. Machtige mensen leiden een land naar de toekomst. Welke toekomst heeft een land zonder kinderen? Welk land heeft een toekomst zonder moeders? Wiens kinderen worden er opgeofferd voor ene god en zijn vaderland? Wie waant zich god, wat is een vaderland?

Het kind van de moeder leeft zolang de wereld van moordenaars dat toestaat. De economische moordenaars, de sociale moordenaars, de 'in naam van een god' moordenaars, de gezaghebbende moordenaars, de ontsnapte moordenaars en zij die de wraak zoet willen maken.

De slachtoffers?

Grotendeels kinderen, meisjes die ooit moeders hadden moeten worden, de jongens die voor de minister naar vreemde oorden moeten. De kinderen die van VWS dat dure medicijn niet krijgen (zonde van het geld) terwijl de veel te dure moordvliegtuigen  van het oorlogsministerie de kinderen van andere moeders doodt. Moeders die met hun kinderen vluchten voor moordenaars en die daarvoor gestraft worden door mensen die geen moeder meer hebben, geen moeder zijn of hun jeugd niet geaccepteerd hebben.

De kinderen die moeders, met hun leven zouden verdedigen als ze daar alleen maar de kans voor zouden krijgen. Ze moeten de kansen nemen, niet wachten tot ze ze krijgen. Ze moeten geen 'nee' als antwoord accepteren. Ze moeten kunnen kiezen en keuzes maken voor hun pasgeborenen en hen leren om te kiezen. En nooit voor moord, nooit voor oplossingen met wapens of met de dood als gevolg.

Het kind van de moeder moet leren, leren praten en leren leven. Leren communiceren, leren om empathie te ontwikkelen. Leren incasseren zonder wraakgevoelens. Leren samen leven en leren samenleven.

Het kind van de moeder is een wonderkind, een onuitputtelijke bron van mogelijkheden, ook voor onze toekomst.

Houd allen van het kind en houd het in ere!

©Gavi Mensch

27-12-2015

Twee jaar zonder jou

Als ik mijn ogen sluit,
dan zie ik je groeien
met de andere drie,
jij lacht met hen mee
.....zoiets.....
 lieve Zaira,
 vrolijk engeltje.

Ek het gedink..

Ek het gedink dat ek jou kon vergeet,

en in die sagte nag alleen kon slaap,

maar in die eenvoud het ek nie geweet

dat ek met elke windvlaag sou ontwaak:

Dat ek die ligte trilling van jou hand

weer oor my sluimerende hals sou voel-

Ek het gedink die vuur wat in my brand

het soos die wit boog van die sterre afgekoel.

Nou weet ek is ons lewens soos 'n lied

waarin die smarttoon van ons skeiding klink

en alle vreugde terugvloei in verdriet

en eind'lik in ons eensaamheid versink.


Ingrid Jonkers






Maastricht

24-12-2013
24-12-2015

2 0 1 2 resumé

Dit jaar heb ik wat minder geblogd en 120-woorden stukjes geschreven, wat meer getwitterd, dat had zo zijn redenen, en veel gelezen van anderen. Ik heb me verdiept in zaken waar ik al 30 jaar weinig tijd voor had genomen. Kunst kijken en met ogen dicht luisteren naar muziek. En meer luisteren naar mijzelf.

Maar waar ik het meest mee bezig ben geweest was met het spook van  het grote en s verbazingwekkende snelle verval van en in ons land.
Eigenlijk heeft het verval overal op de wereld een naar modderspoor achtergelaten.

Het maximale regeren met geld, het zwaaien met toverstokjes om daar nog meer geld van te maken, het over mensen heen walsen, soms letterlijk. Gemene oorlogen, broers die tegen elkaar opgestookt worden. Armen die zich moeten wentelen in het vuil dat de rijken achterlaten. Gevaarlijk gestoorde volwassenen, haatzaaiers, slechte voorbeelden, verdrietig gestoorde kinderen, dodelijk geplaagde jongeren. Gevoelloze ministers die elk in hun eigen met fluweel gevoerde tunneltjes zitten.

Er waren tijden dat ik er niet meer tegen kon. Een zweep krijgen om je collega's mee vooruit te jagen, gillend hysterische managers die aan huisvrede breuk deden. Ik heb het gekauwd en herkauwd en het blijft onbegrijpelijk.
Onmensen, met veel te hoge salarissen hebben hun eigen spaarpot gevuld met de zorgvuldig gespaarde centjes van anderen.
Patiënten die niet eens de tijd krijgen om te sterven, moordenaars als geneesheer.
Bestuurders die met gemak 10 tot 20 keer zoveel nemen als die twee handen aan het bed krijgen en bejaarden zonder koekje bij de koffie laten of  nog erger zonder wc papier.

Zoveel ellende dit jaar, ver weg maar ook dichtbij.
Hoe krijgt het Kabinet het voor elkaar om twee ton te willen blijven ontvangen, terwijl de voedselbanken zelfs leeg zijn. Een Koningin die op haar strepen staat.
Het is moeilijk om met droge ogen of lage bloeddruk een krant te lezen.
Ik had me zo de wereld niet voorgesteld.

En toch, ik heb twee prachtige kleinkinderen ik heb drie prachtige kinderen, ik heb vriendinnen en vrienden en een handjevol lieve familie.
En ik heb hoop.
Hoop dat 2013 een beter jaar wordt. Ik hoop het niet alleen, ik weet het zeker. Verder afzakken is onmogelijk. We zijn beland op de bodem van de put. Maar we hebben grond onder de voeten, jawel, we kunnen ons afzetten, naar boven.

Ik heb mezelf een belofte gedaan. Ik houd nergens mijn mond meer over. Er gaat veel fout, ik ga vertellen wat ik zie. En ik ga meer corrigeren, gewoon op straat, in winkels, op mijn werk.

En meer schrijven, meer lezen, meer houden van en meer knuffelen.

En veel meer lachen; 2013 wordt het jaar van de schaterlach!

Pick your own Valentine

There is one for every one of you....Children, Friends, Women, Men,Tweeps and FB's.......and exes I don't even remember.....

Hope you had a nice day.

Did I miss any of  you?

I'm sorry, next year I'll try again

With love from Gavi Mensch

13-2-2015

Een jaar geleden

In een hoekje van de bank
in het veel te stille huis,
huilt mijn oudste om haar jongste.

Mijn ziel knijpt
verdriet omhoog, ik slik.
Het is kleverig leed.
Ik wilde sterk zijn en haar troosten.
met tranen dan maar.

Ik hou haar dicht tegen me aan,
zoals alleen een moeder haar kind
vasthouden kan.

Zij heeft even niets
om tegen zich aan te houden.
Haar jongste kindje is er niet meer,
niet om mee te kroelen.
Voor eeuwig in ons hart, onze gedachten


Oma
Maastricht

24-11-2013
24-11-2014

Levensverhaal in beelden 1

Met mijn dochter even neergestreken voor enkele kopjes gratis troost in het restaurant van Ikea waar mijn dochter wat stellingkasten moet scoren voor haar kelderruimte. 

Terwijl mijn dochter zaken opzoekt op haar mobiel, (gezellig 2014) valt mijn oog op een ouder stel dat aan de andere kant van het restaurant zit.

Wat heeft die dame een apart T-shirt aan! Als ik focus zie ik dat het geen kleding is maar iets van een tattoo en als ik nog meer focus zie ik dat er meerdere tattoo's zijn.

Er schiet me zo'n grapje door het hoofd over tattoo's en oudere mensen maar ik ben toch nieuwsgierig.

Ik maak een foto met mijn mobieltje en vergroot. Allemachtig. Waarom laat iemand zoveel tattoo's zetten? Is ze getrouwd met een zeer getatoeëerde zeeman? Of heeft ze bij de Hell's Angels gezeten in betere tijden? Of vind ze het gewoon mooi? Dat kan altijd natuurlijk.

Als we klaar zijn met de koffie laat ik mijn dochter vast vooruit lopen ( "hè Mam, doe niet zo raar") en ik ("2 seconden") loop naar het tafeltje van de tattoo-mevrouw.

Ik stel me voor en zeg dat ik geïntrigeerd ben door haar aparte tatoeages.

De vrouw kijkt me lachend aan en geeft haar metgezel een porretje in zijn zij met haar elleboog. Dan zegt ze in het Duits : "Schön,  nah?

Ik maak een opmerking over de mooie tekeningen op haar arm ( en dat meen ik) waarop ze haar mouwen iets optrekt en met een mooie en melodieuze stem, in het Duits, vertelt over het waarom.

Ik vrees dat dit geen 2 seconden gaat duren en wuif naar mijn dochter die begrijpt dat ze vast door kan lopen.

De vrouw vertelt dat ze altijd al hield van tatoeages. Ze stroopt nu ook haar broekspijp op en zegt…."aus meinem Jugend und für meinen verstorbene Sohn habe ich mir dieses Tattoo 

stechen lassen, mit seine Asche….", waarbij de mouw van haar T-shirt omhoog gaat. 

Op de andere bovenarm is een tattoo te zien voor haar 'verstorbene Mann' ook gemaakt met de as van zijn stoffelijk en gecremeerde overschot.

Ik hoop maar dat de rest van de kledingstukken op hun plaats blijven want ook vanuit de V-hals bloeiden enkele sierlijk gekleurde tattoo's op. Ik vraag aan de dame of ik er foto's van mag maken en of ik die mag laten zien op mijn blog met het verhaal van de as-tattoo's.

Ze is daar blijkbaar helemaal gelukkig mee want ze knikte heftig  van ja en een traan van emotie rolt over haar gezicht.

Ik maak snel wat foto's, wens haar sterkte, schud haar getatoeëerde hand en ga op zoek naar mijn dochter.

Soms zit er iemand met een zichtbaar levensverhaal aan de overkant van een restaurant van Ikea.

©Gavi Mensch

Heerlen, 16-6-2014

All rights reserved 2014

Overnemen van de foto's is NIET toegestaan.

psssst: Tattoe doet me denken aan taptoe en tattoo lijkt veel hipper; tatoeage daarentegen is weer zo'n mooi woord dat ik het voluit en in het Nederlands heb geschreven. Dit alvast voor de taalpuristen