Diagnoses met de neus…..

. 

Een diagnose 'opbouwen' is geen kwestie van bloed en urine onderzoek. Het is eigenlijk eerst een kwestie van kijken en zien, observeren, voelen ruiken, vragen en luisteren, sfeer proeven, optellen en aftrekken. Dan is het andere onderzoek slechts een aanvulling.

Voorheen deden de verpleegkundigen al die observaties van de patiënt ten bate van de diagnostiek. Daarvoor hadden we een gedegen kennis opgedaan met als basis anatomie en fysiologie, psychologie en pathologie. Verder werden we getraind in kijken, luisteren en communiceren met patiënt door een docent omgangskunde. 

Tijdens de avonddiensten op de SEH (toen nog gewoon de Eerste Hulp) deden we opnames en de truc was om een diagnose te stellen op basis van observaties die je dan een week of wat later terug kon zien. Ik heb meer weddenschapjes gewonnen dan verloren.

Onze observaties kwamen duidelijk beschreven in het verslag (dossier) en de arts kon daar soms al een prediagnose uitfilteren: Soms was er een arts die tijdens de patiëntbespreking vroeg waar mijn observaties op zouden kunnen wijzen. Dat was de uitdaging om echt goed te observeren en om duidelijk te rapporteren.

Kom daar nu maar eens om, dat denk ik wel eens als ik hoor hoe vaak mensen naar een ziekenhuis moeten voor iets dat eigenlijk al duidelijk is. Maar al die bezoekjes brengen geld in het laatje en het is alleen maar lastig dat er ook nog een patiënt aan vast zit. Gelukkig is dit maar een klein percentage, er zijn fantastische medische teams.

Helaas ontbreken daar soms die snuffelende verpleegkundigen aan die nog die ouderwetse opleiding hebben gehad.

Of dat nog goed komt weet ik niet. Ik zie ze op het HBO niet aan poep en plasjes ruiken (dat kan eigenlijk alleen bij een in-service opleiding) en daar dan een heel kort en duidelijk verslag over schrijven. Over braaksel kun je heel veel zeggen en wonden ruiken allemaal naar hun eigen ziekteverwekker. Iemands houding geeft soms aan waar het letterlijk knelt en de pijn is af te lezen aan houding en mimiek Ik ben niet zo vaak in de luren gelegd door op elkaar geklemde lippen en het bijbehorende "het gaat wel".

Om die observaties te kunnen doen, heb je goede leermeesters nodig en geen mensen die per minuut werken. Maar ik denk dat ook veel te veel artsen vertrouwen op door machines gegenereerde uitslagen. Ik vraag me zelfs af of ze überhaupt nog wel een lesje wondruiken krijgen. Ik pleit voor de herinvoering van deze diagnosetechnieken en voor meer praktisch onderwijs in de zorg, alle zorg!

© Eveline v. Donkelaar

Nederland BV. 26-8-2016 

Uit: archief verpleegkundige observaties

Update: 4-2-2017  Artikel van Emma Bruns  https://www.nrc.nl/nieuws/2017/02/03/dokter-ruik-eens-aan-uw-patient-en-kijk-minder-op-uw-computer-6545588-a1544440

.

Kinderopvang en kwaliteit, de problematiek

Ik heb een nieuw kleinvriendje, tijdelijk, ik ben een ingeleende oma in een gezin met een omagebrek.

Het betreffende kleinvriendje dat me nu Omajien noemt, is een schattig en bijdehand ventje van 2, Tom genaamd; een kindje met wat wij een slechte start noemen. Ziekenhuizen, operaties en een behoorlijke uitdaging om een kindje met een klein geboortedefect door het eerste jaar te slepen, zorgen voor een vroegwijs mannetje dat de volgorde een beetje kwijt is. Zoals eigenlijk alle peuters die iets langer met moeder alleen waren, ziek zijn geweest of zich in een speciale situatie bevonden, heeft hij een beetje last van het verschil in mijn en dijn. 

En van onbekende gevoelens waar hij nog niets mee kan. Wat zich soms uit in knijpen, meppen of bijten. Bijten doet het meest zeer en heeft dan ook een zware consequentie, in Tom's geval: *verwijdering uit de normale peutermaatschappij.

De moeder is sinds kort bezig om haar werk weer op te pakken en de jongeman mag dagdelen spelen op een kinderdagverblijf. Helaas heeft Tom een verdedigingsmechaniek ontwikkeld en bijt letterlijk van zich af. Het kinderdagverblijf zet Tom (natuurlijk uit angst voor de ouders en de reputatie maar ongehinderd door kennis van zaken) de deur uit. Ook een volgend kinderdagverblijf wijst moeder en kind de deur.

Ouders gaan naar besprekingen met een psychologe, iedereen ( behalve de reguliere kinderopvang) verdiept zich in de materie en uiteindelijk wordt besloten om het kindje enkele dagdelen naar een MKD te laten gaan, een medisch kinderdagverblijf.

Aan mij om het ventje op te halen en hem mee naar huis te nemen tot zijn moeder, die in de buurt werkt, hem ophaalt. Ik speel ook enkele dagen in de week met mijn kleinkinderen en de uurtjes met Tom kunnen daar nog prima bij.

Ooit ben ik mijn zorgcarrière begonnen als KVJV'er (nu pedagogisch medewerker met een aantekening) in een medisch kinderdagverblijf, dus Tom roept goede herinneringen op. Het is zo'n halve eeuw geleden dat ik daar werkte en mijn kennis over speciale kinderen heb ik de laatste 45 jaar aardig uitgebreid, onder andere als verpleegkundige in een kinderziekenhuis. En ik moet vaak constateren dat pedagogische medewerkers niet altijd up-to-date zijn, niet het verschil zien tussen de achtergrond van het ene en het andere kind. En ook de consequenties van de medische behandeling is hocus pocus. Ik stel dan ook voor om de M uit MKD te verwijderen totdat alle medewerkers op de hoogte zijn van wat die M inhoudt.

Het is leuk samenzijn met Tom. Net zoals mijn kleinkinderen is hij afwisselend aanhankelijk en heel onafhankelijk. Ik zie weinig verschil met andere kinderen. Soms heeft hij een stampvoetje, soms een huilbui en soms is hij even gefrustreerd. Een uh-uh en het afleiden van kinderen in zo'n state of mind, gevolgd door de vraag 'waarom' als ze weer gekalmeerd zijn doet wonderen. Uitleggen kunnen ze het nog niet echt maar ze geven wel aanwijzingen en het is aan volwassenen om daaruit het probleempje te filteren.

Mijn kleinkinderen en Tom kunnen rekenen op 1 op 1 momenten, zowel thuis als ook bij mij.

Ook in het MKD gaf ik vroeger ruimte voor een 1 op 1, dat was absoluut nodig voor de ontwikkeling en zeker voor kinderen met een opstartprobleem, een gezondheidsprobleem of situaties die veel stress veroorzaakt hebben. Maar de meeste MKD's hebben kinderen met grote gebreken, zowel lichamelijk als ook geestelijk. Het was destijds geen opvangplek voor kinderen die door ondeskundigheid van kinderdagverblijfmedewerksters niet op de reguliere opvang terecht konden Nu lijken de bezuinigingen en de minder brede opleidingen te zorgen voor overbevolking van MKD's met kinderen en medewerkers die daar niet horen. Verder zijn er de bezuinigingen; die zorgen te vaak voor dubbele groepen en/of te weinig leidsters en/of te veel stagières.

Dat gaat ook op voor alle soorten kinderdagverblijven.

Afgelopen week toen ik Tom ging ophalen vroeg ik iets over buitenspelen. Het was geen mooi weer maar het leek me niet prettig om de hele dag in een klein groepslokaaltje te moeten zitten. Om over de slaapplekjes maar niet te praten. Het konijn op de kinderboerderij heeft meer ruimte. 

Er werd heel fel op gereageerd door een jongere leidster. Die heb ik snel uitgelegd dat het nog geen aanmerking was maar een vraag en dat daar een wezenlijk verschil tussen is. Hoe dan ook kreeg ik te horen dat al die jasjes en mutsjes en sjaaltjes en snotneuzen zoveel tijd in beslag namen dat het de moeite niet waard was. Ik gaf aan dat die tijd ook besteed werd aan de kindjes, met een brede lach, maar de jonge dame liep weg waarop een oudere leidster haar vragend nakeek. We wisselden een knipoog uit, Iedereen heeft zijn dag wel eens niet, dacht ik.

Maar toen ik van de week mijn vriendje ging halen zat hij aan tafel in een triptrapstoel waar hij niet zelf uit kon (deed me denken aan de vastgezette ouderen in een geriatrische instelling waar ik als wijkverpleegkundige kwam). Hij was heel enthousiast dat ik hem kwam halen en zwaaide vrolijk met zijn armen. Toen trok hij een educatief spelletje dat op tafel stond naar zich toe om het me te laten zien.

Ik schrok van de reactie van de leidster. Met een nare harde stem zei ze: "Tom niet doen, mag niet" terwijl ze het ding uit zijn handjes trok en verder weg op tafel zette. En aangezien ik oud ben en mijn mond niet meer hoef te houden, keek ik de leidster in de ogen en zei met een, voor haar niet te peilen, glimlach dat dát een veel te felle en niet educatieve actie was.

Ik haalde Tom uit zijn stoel en keurde haar geen blik waardig. In het benauwde slaaphok annex garderobe annex bergruimte pakten we zijn rugzakje en zijn jas. De jas legde ik demonstratief midden in ruimte op de grond en liet Tom op zijn manier, keurig zelf zijn jas aantrekken. "Goed van hem hè", zei ik tegen de bozige leidster. Ze zei niets.  

Mijn opmerking over ondeskundigheid en een gebrek aan communicatiemogelijkheden van sommige medewerkers werd hierbij bewezen. 

Er is een gouden regel: als je wilt praten met een kind, het iets verbieden of corrigeren, zorg dan altijd dat het kind je ogen ziet en dat hij aandacht heeft voor wat je zegt.

En als je een fout maakt, zeg je sorry. 

Maar behalve dat heeft deze leidster nog veel meer te leren. Namelijk dat ze een voorbeeld is voor kinderen en ouders en dat begreep deze jongedame echt niet. 

Het is niet zo maar een vak! Een leidster moet veiligheid bieden, rechtvaardig zijn en liefdevol. Ze moet kinderen verder helpen. Deze leidster lijkt mij persoonlijk totaal ongeschikt. Het is te hopen dat het medisch kinderdagverblijf aan bijscholing doet. Anders moeten we het daar maar eens over hebben.

Hoe dan ook, ik ga er persoonlijk voor zorgen dat Tom binnen de korst mogelijke keren terug kan naar een gewoon kinderdagverblijf. Een dat ik persoonlijk kan aanbevelen. Waar de communicatie met de ouders verloopt via What'sapp, waar live-momentjes doorgegeven worden, waar geen berispende overlegjes met ouders plaatsvinden. Waar een kind gewoon een kind kan zijn. En waar bijten en slaan en knijpen een onderdeel zijn van het groter worden en geen criminele activiteit.

MKD's moeten gerenoveerd worden. De methodes op sommigen zijn hopeloos ouderwets weet ik van een neuropsycholoog die er ooit een periode meeliep.

Wie is zich er nog van bewust dat de opvang van jonge kinderen een uitermate verantwoordelijke bezigheid is? Kinderen worden niet gestald en medewerkers plakken geen stallingsbewijs op het voorhoofd van het kind. Dat geldt voor peuterspeelzalen en kinderdagverblijven, voor BSO's en helemaal voor MKD's.

En tot besluit, mijn beide kinderen hebben op kinderdagverblijven en BSO's gezeten. Daar hebben ze behalve een multiculturele sociale omgeving genoten van volwassenen die er waren voor hen. Ook daar ging wel eens iets fout. Door mijn schuld of door het botsen van opvoedingsmethodes of onredelijkheden. Daar werd over gepraat, daar werd van geleerd, ook door mij, en meestal niet waar de kinderen bij waren. Mijn kinderen hebben er zaken geleerd die ze thuis niet leerden. Ze begrepen dat ze niet mee konden naar mijn werk en dat werk behalve plezier ook geld op leverde.

Ik vind dat heel veel opleidingen op de schop moeten. Dat een opleiding voor pedagogisch medewerker op minimaal havo en daarna mbo niveau moet. Dat er voor medewerkers op een MKD nog strengere eisen zijn. Dat elke stap die ze doen voor het welzijn van het kind moet zijn. Dat ze medische en psychologische achtergronden moeten kunnen begrijpen maar ook hanteren. Dat er begeleidingsplannen gemaakt moeten worden samen met de ouders of voogden en dat die toetsbaar moeten zijn.

Het verhaal van Tom is nog niet afgelopen natuurlijk. En het is geen op zichzelf staande situatie. Bezuinigingen hebben overal tot onveiligheid geleid.

Bezuinigingen op de toekomst van onze jeugd is bezuinigen op de toekomst van iedereen.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 29-1-2017

NB *verwijdering uit de normale peutermaatschappij lijkt me een ernstige zaak, soms veel ernstiger dan de reden waarom.

Ik ben hier dan ook nog niet mee klaar en ga op zoek naar de regels van kinderdagverblijven en hun mogelijkheid om een kind te weigeren ( lees marginaliseren) en hun verplichting om kinderen en ouders bij te staan als er kleine moeilijkheden zijn. 

Nog steeds geen baas in eigen buik!

Mannetjes die over ons lijf beslissen, je zult ze de kost moeten geven.
Welke stompzinnige idioot gaat een vrouw vertellen wat ze mag of moet met haar lijf en de eventuele 'heilige' inhoud, geen abortus, tijd uitzweten en daarna is het kindje voor de overheid, het kind van de rekening?

Zwangerschap en geboorte zijn onoverdraagbare en specifieke vrouwenzaken, hoe afschuwelijk arrogant ben je dan als man als je meent daarover te mogen beslissen?
Als een vrouw nee zegt denkt de man nog steeds dat ze ja bedoelt, als hij dan toch zijn zin doet mag hij ook nog beslissen wat er gebeurt met een op zo'n kwalijke manier bevruchte eicel?

Verkrachting is aan de orde van de dag, binnen relaties, door misdadigers en gekken, in oorlogsgebieden, in instellingen, hier en daar en overal!
En 'zij' (gristenjongens en vechtjassen) moeten zo nodig een paar JSF-jes om het grondgebied te verdedigen?

En wie verdedigt onze rechten dan?
Welke rechten?
Gotferdomme.... VROUWENRECHTEN natuurlijk!!

Baas in eigen buik, al 44 jaar een item op de 'agenda's' en nog steeds niet verwezenlijkt?
Aanleiding tot dit blog was een bericht in de Volkskrant over een vrouw in Ierland die gedwongen een keizersnee moest ondergaan nadat haar een abortus was geweigerd. Religekkies. Zwaar gestoorde kerels met een minderwaardigheidscomplex die zich moeten laten gelden en willen heersen over leven, dood en vrouwen.

Hebben ze niet genoeg aan oorlog voeren?

Zijn voorvechtsters als Christine McCafferty gewoon nooit gehoord in het Europees Parlement? 
The Report of Christine McCafferty, “Women’s access to lawful medical care: the problem of unregulated use of conscientious objection”

In veel lidstaten is abortus niet mogelijk: Ierland, Spanje, Italië, Polen, Portugal..... allemaal landen die zich niet houden aan de afspraken, allemaal landen waar vooral vrouwen met lage inkomens niet even een vliegtuig kunnen nemen naar Nederland of Engeland.

Met zoveel misbruikers (mannen) zouden mannen geen enkele stem in het kapittel mogen hebben. En minder nog wat betreft het snijden in een vrouwenlichaam vanwege hun eigen principes.

Hieronder nog  enkele links (ik zou er een boek mee kunnen vullen). Met wat voorbeelden uit de VS, die zijn namelijk het best beschreven:

http://www.dailymail.co.uk/news/article-2631088/Woman-suing-says-doctors-forced-C-section-against-perforated-bladder.html all doctors were men.....

http://rhrealitycheck.org/article/2014/07/25/florida-hospital-demands-woman-undergo-forced-c-section/  Less risks?

http://www.telegraph.co.uk/health/healthnews/10611575/Judge-orders-mentally-ill-woman-to-have-forced-caesarean.html

HE, the judge had given permission to perform a caesarean ……

http://en.wikipedia.org/wiki/Pemberton_v._Tallahassee_Memorial_Regional_Center

 When a doctor she had approached found out, he and the hospital sued to force her to get a c-section….

http://legal-dictionary.thefreedictionary.com/Forced+Cesarean+Sections

Right of the foetus? What happened to the rights of the WOMEN that own the uterus?

http://www.medische-ethiek.nl/modules/news/article.php?storyid=1115

En nog even ter verduidelijking: Abortus laten doen wens je niemand toe, geen enkele vrouw laat een abortus plegen voor haar plezier.
Mannen vergeten vaak dat 'wie het kindje krijgt mag het houden.
Nee, ik heb ook geen hekel aan mannen, wel aan gefrustreerd piemolmeters die hun machtswellust moeten botvieren op dat wat ze het liefst zouden willen zijn, een vrouw: leven schenkend en levend barend.

Kortom, ik vraag me af wie in het Europarlement de vragen over deze kwestie voor zijn rekening neemt.

@GaviMensch
Nederland BV 18-8-2014
All rights reserved 2014