Berichten van alledag, voornamelijk over de gezondheidszorg, politiek, gastcolumns en niet literaire rariteiten uit eigen en andermensch's brein
Posts tonen met het label adios. Alle posts tonen
Posts tonen met het label adios. Alle posts tonen
dinsdag 16 december 2014
Een jaar geleden
In een hoekje van de bank
in het veel te stille huis,
huilt mijn oudste om haar jongste.
Mijn ziel knijpt
verdriet omhoog, ik slik.
Het is kleverig leed.
Ik wilde sterk zijn en haar troosten.
met tranen dan maar.
Ik hou haar dicht tegen me aan,
zoals alleen een moeder haar kind
vasthouden kan.
Zij heeft even niets
om tegen zich aan te houden.
Haar jongste kindje is er niet meer,
niet om mee te kroelen.
Voor eeuwig in ons hart, onze gedachten
Oma
Maastricht
24-11-2013
24-11-2014
Labels:
2013,
2014,
adios,
Babymensch,
gemis,
grootmoeder,
liefde,
menschenkind,
moeder,
Zaira,
ziekte,
ziel
donderdag 14 augustus 2014
Nanu, nanu, Robin Williams
This is a
man who, as far as I'm concerned, could have gone on living for ever and ever;
his brilliant gags and the enormous capacity of putting himself in someone
else's place, in roles as well as in daily life, as far as I've understood.
I have a
splendid collection shows and of his standup comedian videos.*
Being fed
up with life doesn't mean someone is unhappy.
I am fed up
with life often enough. I am not unhappy but often I don't see why I should
live for a long time to come.
![]() |
| [I used to think that the worst thing in life would be ending up alone. That's not so, it's worse to end up with someone that makes you feel lonesome |
Sometimes I
think that 62 years of intensive living is quite long. Robin was 63.
That's why
I think that a man like Robin Williams with his even more intensive way of
living has every right to say: "This far, no further", for whatever
reason.
Suicide fits somehow in the lives of hyperactive, high IQ-ed, people with a fantastic sense of special sense of humor (so does an addiction by the way).
I just can't imagine such a lively person waiting another 20 years or so for the end to come**
I just
wanted to say that he was an allround mensch:
More than
that...he was still amazingly allround 20 years later
Truely
allround: Clip for Amnesty
10 questions..... See if you can do something with the answers.
10 Questions for Robin Williams:
And my favorite: 1.5 hrs of the splendid and late Mr. Robin Williams. Enjoy!!!
'You kill or you tie': Robin on addiction and discipline:
Amazing Robin:
Robin
Williams was a person of whom I think that he's been here before and will be
back one day.***
*{Dit is nou zo'n man die wat mij betreft eeuwig had mogen
leven, met zijn briljante kwinkslagen en enorme mogelijkheid om zich in anderen
te verplaatsen, zowel in de rollen als ook in het dagelijks leven, heb ik
begrepen. Ik heb een prachtige collectie stand-up comedian filmpjes.}
** {Genoeg hebben van het leven zegt mij niet dat iemand ongelukkig was. Ik heb zo vaak genoeg van dit alles, ik ben niet ongelukkig maar ik heb vaak niet de noodzaak om nog erg lang te leven. Soms denk ik dat 62 jaar intensief al veel is. Daarom denk ik dat een man als Robin Williams met een nog intenser leven het goed recht heeft om te zeggen: "Tot hier en niet verder" om welke reden dan ook.}
Nanu Nanu Robin Williams!
@Gavi Mensch
Maastricht,13-8-2014
Labels:
1951,
2014,
adios,
care,
clown,
diepgang,
glimlach,
houden van,
humor,
manmensch,
Mensch in English,
overleden,
smiles,
wonderlijk
donderdag 3 juli 2014
Verplicht donor?
Artsen van de intensive care (intensivisten) willen dat
Nederlanders automatisch orgaandonor worden tenzij ze aangeven dit niet te
willen.
Artsen willen automatisch orgaandonorschap Nederlanders
*Nu nog moeten mensen hun keuze actief laten vastleggen. De
Nederlandse Vereniging voor Intensive Care (NVIC) deed woensdag een oproep aan
de politiek om de wet op orgaandonatie te wijzigen en het systeem van 'geen
bezwaar' in te voeren.
**Volgens de vereniging worden intensivisten regelmatig
geconfronteerd met potentiële donoren die hun keuze niet hebben laten
vastleggen.
''De gevolgen hiervan zijn enorm. Zo worden nabestaanden op
een zeer emotioneel moment belast met de keuze tot donatie.'' Zij geven vaak
geen toestemming voor orgaandonatie, en hebben daar soms later spijt van, aldus
de artsen.
***Verkeersveiligheid
In Nederland is een ''schrijnend tekort'' aan donoren, zegt
de NVIC. De artsen verwachten dat het aantal potentiële donoren zal afnemen
vanwege de verbeterde verkeersveiligheid en de stijgende leeftijd van donoren,
terwijl de vraag naar organen zal toenemen.
De discussie over het donorregistratiesysteem loopt al
jaren, ook in de politiek. ****Volgens de vereniging hebben veel Kamerleden de
indruk dat artsen het 'geen bezwaar'-systeem niet willen. Het werd daarom tijd
dat artsen zich hierover uitspreken, aldus een woordvoerder van de NVIC.
----------------------
*Wie is in gotsnaam de NIVC, en waar bemoeien ze zich mee?
Vraag zelf aan patiënt of familie en klaar.
**Heel veel mensen hebben geen idee. Ouderen die denken dat
ze geen donor meer mogen zijn, jongeren die niet aan de dood willen denken,
mensen die niet goed kunnen lezen of schrijven, mensen met religieuze of
culturele bezwaren.
***De poging om dwazen met 130 km per uur aan bumpers te
laten kleven heeft geleid tot extra donoren; helaas waren het zelden de
hardrijders die donor werden.
**** Misschien hebben de Kamerleden geleerd van het 'geen
bezwaar' systeem van het EPD, EPD en LPD die via omwegen gewoon ingevoerd
werden door Schippers en van Rijn.
Ik erger me kapot aan al die liberale vrijdenkers die alsmaar
voor anderen denken. Geen overheidsbemoeienis behalve als dat zo uitkomt?
Zelfs na je dood mag je niet meer zelf beslissen, ik ben zelf
donor maar het verplichte is te grof om over te praten.
Ook de trucjes van de zorgverzekeraars, het krijgen van
korting bij donorschap, vind ik weinig correct. Het is teveel chantage. Net zoals
de vraag of je wel recht hebt op bloed als je zelf geen bloed geeft. Als je
geen donorcodicil hebt krijgt je ook geen onderdelen van een ander?
Stel dat je na je dood je nieren wilt laten invriezen voor
een van je kinderen of een familielid met nierproblemen? Dat is ook doneren,
kan dat? Volgens mij heb je daar geen zeggenschap over.
"Nee, als je dood bent ben je van ons", roept dan
de overheid en met de intensivisten vechten ze als aasgieren om je lijk.
Bovendien wordt je in leven gehouden voor het doneren en de
vraag is of je dat wel wilt als je 'hersendood' bent.
- Maar je kunt toch van tevoren nadenken wat je wel of niet
wilt? En dat uitsluiten als je het niet wilt?-
Dat kan maar de informatie is erg minimaal, voorlichting
over het precies verlopen van de tijd vlak voor tot aan de donatie ontbreekt.
De voorlichting is heel vaak gebrekkig, erg medisch en wordt
natuurlijk beter/prettiger afgeschilderd dan het in werkelijkheid is.
Kortom ik vind dat donoren zichzelf moeten opgeven als donor
en dat niet hoeven als niet-donor.
- Je kunt toch aangeven als je niet wil. Ik denk dat je een
brief op je 18e krijgt waarin de mogelijkheden staan? Net als nu?
Voorlopig is er nog geen brief. Veel mensen gaan ook in de
toekomst zo'n brief niet beantwoorden (met een nee) en dan is het automatisch
ja? Misschien twijfelen ze nog? En vullen ze nee in dan weet Schippers wel een
andere manier om dat tot ja om te buigen, zeker weten. Wie dacht dat we nog zelf mochten beslissen over
ons leven en onze dood?
En verder: twee maal was ik dood (zonder hartslag) en twee maal ben ik gereanimeerd. En ik ben een week lang in coma gehouden om te stabiliseren voor een operatie. Ik denk dan dat ik eigenlijk een veelvuldig bruikbare donor was geweest. Hart was in orde, lever en nieren ook, longen wat berookt maar nog steeds functionerend. Uitstekende ogen (alleen een leesbrilletje) en een vierkante meter aan vel.
Er werd scherp op mij gelet. En ik had fantastische artsen en verpleegkundigen om me heen.
En verder: twee maal was ik dood (zonder hartslag) en twee maal ben ik gereanimeerd. En ik ben een week lang in coma gehouden om te stabiliseren voor een operatie. Ik denk dan dat ik eigenlijk een veelvuldig bruikbare donor was geweest. Hart was in orde, lever en nieren ook, longen wat berookt maar nog steeds functionerend. Uitstekende ogen (alleen een leesbrilletje) en een vierkante meter aan vel.
Er werd scherp op mij gelet. En ik had fantastische artsen en verpleegkundigen om me heen.
Na mijn doodheden heb ik er ernstig over na gedacht of ik ook donor wilde blijven. Waarom? Omdat er nog mensen aan mij vast zitten die
mogen beslissen over mijn donormateriaal, mensen die voor gaan, die altijd het
laatste woord hebben, die waken voor mijn welzijn en welbevinden, die bij
twijfel over de kleinste herstelmogelijkheden de kans moeten hebben om het door
mij geaccepteerde donorschap te vernietigen. Ik heb dat doorgesproken met mijn kinderen. Ik heb mijn beslissing
gemaakt maar zij zijn mijn bewakers en hun beslissing moet gerespecteerd worden.
Wat ben ik dan bij met ons gezonde verstand en onze
mondigheid.
Ik realiseer me echter dat niet iedereen een lifeguard
heeft. Voor die mensen zou ik zeggen, wordt donor uit eigen vrije wil en
beschrijf duidelijk hoe je dat wilt.
Ik was al jong donor, bloeddonor gedurende meer dan 25 jaar en orgaandonor vanaf mijn 25ste. Ik heb slechts een restrictie. Zo heb ik dat ook vermeld op mijn codicil en bij de zorgverzekeraar.
Vraag aan mensen die je verzorgt of verpleegt of ze donor willen worden en help hen de zaken op papier te zetten. Overleg met familie. Binnen je gezin overleg met je naasten en maak voor wie dat wil een donorcodicil, eventueel met restricties.
Ik was al jong donor, bloeddonor gedurende meer dan 25 jaar en orgaandonor vanaf mijn 25ste. Ik heb slechts een restrictie. Zo heb ik dat ook vermeld op mijn codicil en bij de zorgverzekeraar.
Vraag aan mensen die je verzorgt of verpleegt of ze donor willen worden en help hen de zaken op papier te zetten. Overleg met familie. Binnen je gezin overleg met je naasten en maak voor wie dat wil een donorcodicil, eventueel met restricties.
Als de overheid dit ooit verplicht gaat stellen vind ik ook dat alle donoren een mooie staatscrematie of -begrafenis moeten krijgen.
Maar geef de overheid geen toestemming om met je lijf
sollen, dat doen ze al terwijl we nog leven.
@GaviMensch
Nederland
BV, 3-7-2014
@All rights
reserved 2014
Lees en vraag en informeer je en word daarna wel (of niet) orgaandonor.
Labels:
2014,
adios,
debat,
donor,
familie,
gevaarlijk,
maatschappij,
overheid,
verplicht,
waarschuwing,
zorgelijk
donderdag 13 februari 2014
Gristenen gaan voor de kinderhospice?
Van wie ben je?
Van jezelf.
Moet je altijd doen wat een ander zegt?
Nee, je moet altijd blijven bedenken of het goed is wat ze
zeggen.
En als je het er niet mee eens bent dan praat je er over,
dat heet een discussie.
Er zijn discussies die je beter niet aan kunt gaan
Bijvoorbeeld een discussie over euthanasie.
Er zijn mensen die dat dood gaan liever overlaten aan iets
dat niet bestaat, aan Roodkapje, Sinterklaas of iemand die ze god noemen.
Dat is lekker makkelijk.
Ze hoeven alleen maar te doen wat er gezegd wordt.
Gezegd door de 'vertalers' van een groot en wreed sprookjesboek
dat ze de bijbel noemen.
Zo willen ze ook heersen over het leven en de dood van
anderen
Want anders zou god wel een boos op hen kunnen worden omdat
ze zijn woord niet goed uitgedragen hebben.
En zo komt het dat in de discussie over het vrijlaten van de
leeftijd waarop je kunt vragen om euthanasie, mensen een soort 'pro-leven' stelling
voor anderen gaan hanteren, met alle gruwelijke opmerkingen van dien.
Zoals ik hoorde: "Er zijn alternatieven voor
euthanasie, er is palliatieve pijnbestrijding (=het onder de verdovende middelen houden) en er zijn zelfs kinder-hospice."
Nu vraag ik je: wel eens een hospice geweest? Fantastische
instellingen voor mensen die doodgaan en niemand hebben om hen te verzorgen of
dat niet willen.
In mijn route als wijkverpleegkundige had ik de patiënten
van een hospice. Een sterfhuis is de vertaling, met geweldige vrijwilligers en vreselijk
lieve benadering van de patiënt.
De gristenmevrouw vond dat kindjes die ondragelijk lijden beter
naar een sterfhuis kunnen dan vragen om euthanasie.
Kindjes in een hospice is een uiterste, kindjes sterven in
een ziekenhuis of thuis, in de armen van de mensen die van hen houden en op het
moment dat die kinderen dat wensen, na al het ondraaglijke lijden dat ze
waarschijnlijk al hebben doorstaan. Geen enkel kind kiest voor doodgaan als het leven voor hen heerlijk is.
De gristenmevrouw is boodschapster van een wrede heerser die
alles naar zijn hand wil zetten, iedereen de wil moet ontnemen; het is een dwingeland
en een mensenhater. Die gristenmevrouw laat zich niet van de wijs brengen want
zij heeft ook een dochtertje van 10. En als die ongeneeslijk ziek zou zijn,
gaat de wil van haar god in werking: niks euthanasie, lijden zal ze tot het
bittere eind.
Mevrouw zou dus verplicht een maandje moeten doorbrengen bij
ongeneeslijk zieke kinderen die altijd pijn hebben. Of altijd onder de
verdovende middelen worden gehouden tot het hartje het opgeeft.
Euthanasie is onherroepelijk. Als verpleegkundige
heb ik alle hoop voor de genezing van mijn patiënten behalve als die hoop er
helemaal niet meer is. Dan hoop ik met hen op een zoete dood.
Het verdriet voor de achterblijvers is een verdriet om het
gemis.
Wie zijn doodzieke kind met een wens tot euthanasie helpt om
die wens te verwezenlijken is een veilige, liefdevolle en wijze ouder.
Te vaak heb ik gehoord dat een doodziek kind iedereen en
alles haat omdat het zo lang moet lijden. Dat kan zelfs niet de bedoeling zijn van
zo'n wrede god.
©Gavi Mensch
Nederland BV, 13-2-2014
All right reserved
Argument Jutta van der Werf, Nederlands oncoloog in Brussel hier
Non-argumenten (wat mij betreft) van Mw Carla Dik-Faber hier
.
Labels:
2014,
adios,
bijbel,
blind,
gevaar,
kinderen,
leed,
leugens,
menschenkind,
qualitycare,
religie,
volgers,
zorgelijk
zondag 9 februari 2014
Sterretje
.
Op Valentijnsdag zou mijn jongste kleindochter geboren
worden. Zaira kwam echter al anderhalve maand eerder en was te ziek om verder
te gaan.
Toch heb ik drie kleinkinderen.
Mijn oudste is Blanca, een dame van drie en een half (moeilijk
om te laten zien met zo'n dubbelgevouwen wijsvingertje) die precies weet hoe
het allemaal werkt. Een durfal, een klimster, een trampoline-springster, een
fietster op twee wielen. Een puzzelaarster van heb ik jou daar en een tekenares
met talent.
Ze is de baas en als ze niet de baas is, is ze dat nog, denkt ze.
Maar niet bij mij, haar Oma. Ik ben altijd te porren voor
gekke zaken, verkleedpartijen, tenten bouwen en koekjes bakken. Alleen heb ik
niets met brutaal en ongehoorzaam, ik leg uit, praat en als het nodig is negeer
ik een minuut of 5.
Dat is heel erg, als mijn kleindochter genegeerd wordt snapt
ze razendsnel dat er iets fout is gegaan.
Mijn kleinzoon Óscar daarentegen, lacht mijn dwingende
oogopslag weg, drukt met zijn altijd kleverige priegelvingers mijn oogleden
naar beneden en roept dan "Oma kiekeboe". Probeer dat maar eens te
negeren! Deze anderhalf jaar oude charmeur speelt altijd op de persoon. Ziet alles
en begrijpt veel te veel voor zijn leeftijd. Hij is snel en ongeduldig, vrolijk
of huilend met enorme tranen, zoals die van dat beroemde zigeunerkindje op het
schilderij. Natuurlijk trap ik daar niet
altijd in, mijn kleinzoon heeft wat vernauwde traanbuisjes en hoeft maar met
zijn lange wimpers te knipperen om dat traanvocht precies op het goede moment
over zijn wangen te laten lopen. Ik moet er om lachen en dan hij meestal ook.
Het mooiste kleinkind dat ik ooit heb gezien was mijn
sterretje Zaira, ze lag daar zo aanwezig te zijn, zo compleet en zo mooi. Zoals
mijn dochter op het kaartje zette: "Ze was te mooi voor deze aarde."
Ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit kleine meisje zo zou
missen. Dat ze zoveel verdriet zou achterlaten, zo'n enorme lege plek.
Ze had al een stoeltje, prachtige jurkjes in mijn onderste
la en een heerlijke dekentje voor haar alleen.
En een draagzak; oppassen op twee
kleintjes met een derde in de je armen, betekent dat je af en toe toch je
handen vrij moet maken. Dicht tegen Oma aan is het veiligst.
De draagzak ligt hier zo vreselijk leeg te liggen.
Mijn kleinkinderen groeien op met de wetenschap dat ze nog
een zusje hebben. Zaira maakt deel uit van het gezin. Ze wordt genoemd telkens
als de namen van de hele familie genoemd worden. Dat is prettig en
geruststellend voor allemaal. Ook voor mij.
Ze is geen verleden tijd, ze heeft
haar plaatsje ingenomen. Ik probeer me voor te stellen hoe ze zou lachen en
haar armpjes om mijn hals zou slaan, zoals Óscar dat doet of een pruillip. Of
met haar handjes in haar zij gaat staan zoals haar grote zus Blanca.
Ze is de zoetste van mijn kleinkinderen, de minst tastbare
en ook degene die het meest in mijn gedachten is.
Blanca en Óscar hebben een pop die de kleertjes van Zaira
draagt.
Maar de pop heet Alicia.
Zaira is een sterretje
©Gavi Mensch
Maastricht, 9-2-2014
.
Labels:
2014,
adios,
Babymensch,
Blanca,
grootmoeder,
kleinkinderen,
nageslacht,
Óscar,
verdriet,
verlies,
Zaira
dinsdag 21 januari 2014
Snel momentje troost
woensdag 8 januari 2014
Too beautiful for earth
Eva Luisa:
An angel in the book of life wrote down our baby's birth,
then whispered as she closed her eyes: "too beautiful for earth"...
Zaira Carmina*
24-12-13
Thank you everyone for your great support.
8-1-2014
Labels:
2013,
2014,
adios,
Babymensch,
dochter,
familie,
kleinkinderen,
sadness,
Zaira
zaterdag 30 november 2013
Formidable
Enige tijd geleden kreeg ik dit nummer van Stromae toegestuurd.
Het kwam van een ex-vriend die gelijk kreeg.
Geleerde les:
Geef ook vrienden geen gelijk als ze het niet hebben!
Formidable
Formidable, formidable
Tu étais formidable, j'étais fort minable,
Nous étions formidables,
Formidable,
Tu étais formidable,
J'étais fort minable,
Nous étions formidables.
Eh, l'bébé, oups : mademoiselle,
Je vais pas vous draguer, promis, juré,
J'suis célibataire et depuis hier - putain,
J'peux pas faire d'enfants, mais bon, c'est pas... eh, reviens !
5 minutes quoi, j't'ai pas insulté, j'suis poli, courtois,
Et un peu fort bourré et pour les mecs comme moi
Vous avez autre chose à faire, vous m'pourriez vu hier
Où j'étais
Formidable, formidable
Tu étais formidable, j'étais fort minable,
Nous étions formidables,
Formidable,
Tu étais formidable, j'étais fort minable,
Nous étions formidables.
Eh tu t'es regardé, tu t'crois beau
Parce que tu t'es marié ?!
Mais c'est qu'un anneau, mec, t'emballes pas,
Elle va t'larguer comme elles font chaque fois,
Et puis l'autre fille, tu lui en a parlé ?
Si tu veux je lui dis, comme ça c'est réglé,
Et au p'tit aussi, enfin si vous en avez,
Attends 3 ans, 7 ans et là vous verrez
Si c'est
Formidable, formidable,
Tu étais formidable, j'étais fort minable,
Nous étions formidables,
Formidable,
Tu étais formidable, et j'étais fort minable,
Nous étions formidables.
Et, petite, oh, pardon : petit,
Tu sais dans la vie y'a ni méchant ni gentil,
Si maman est chiante, c'est qu'elle a peur d'être mamie,
Si papa trompe maman, c'est parce que maman vieillit, tiens !
Pourquoi t'es tout rouge? Beh, reviens, gamin,
Et qu'est-ce que vous avez tous
A me regarder comme un singe, vous ?
Ah, oui, vous êtes saints, vous,
Bande de macaques !
Donnez moi un bébé singe, il sera
Formidable, formidable
mais
Tu étais formidable, j'étais fort minable,
Nous étions formidables,
Formidable,
Tu étais formidable, j'étais fort minable,
Nous étions formidables
Je vais t'larguer ?
Mais non!
*_*
©Gavi Mensch
30-11-2013
zaterdag 26 oktober 2013
Rehwinkel zoekt werk.
Gisteren hoorde ik dat ik een erg leuke maar onbezoldigde baan kan krijgen in het buitenland, helaas kan ik me dat niet permitteren want
ik heb een inkomen nodig.
Meneer Johan Peter Rehwinkel denkt dat wel te kunnen. Maar
ja, die heeft dan ook geen mogelijkheden om hier weer aan de slag te komen.
Ik ben pas 61 en deels arbeidsongeschikt vanwege een
chronische aandoening. Maar ik kan nog wel halve dagen werken als ik geen
fysieke inspanning meer hoef te leveren. De laatste 5 jaar! En ik kan
ongelooflijk veel. Het geven van Spaanse les is er een van.
Meneer Johan Peter Rehwinkel (zeg maar Peter) heeft zijn
baantje als burgemeester van Groningen opgezegd en gaat met zijn wachtgeld
leuke dingen doen in het buitenland. Waarschijnlijk heeft hij dat wachtgeld
nodig om een taalcursus te doen. Voilà, mijn mazzel, ik spreek drie talen
vloeiend, ook die taal die Peter nodig heeft.
Nu zie ik hier een prachtige kans voor ons twee:
"Peter ik ga een half jaar met jou en je partner mee
naar Barcelona, behalve Castellano (zoals het Spaans officieel heet) kan ik
goed uit de voeten met het Catalá (verplichte taal voor wonen en werken in
Cataluya) Zijn het Nederlandse old boys of zijn ze van de Europese soort? Er is
wel wat verschil; je hebt daar weinig aan je PvdA carrière, vrees ik.
Zitten we alleen nog even met jouw probleem van het
wachtgeld, men is het er in Nederland toch niet zó mee eens dat je daar gaat
'werken/ adviseren' op kosten van de Nederlanders die zich krom bezuinigen en
amper geld hebben om op het lullige flexbaantje 47 kilometer verderop te komen.
Ik kijk nog even op je CV en ik tel zo'n kleine 20
nevenfuncties, waarvan heel veel in Raden van Bestuur ( dat betaalt toch wel
wat) en Raden van Toezicht ( betaling heet daar vergoeding, de hotelovernachtingen
en zakenlunches allen daarbuiten). Van je burgemeesterssalaris heb je kunnen
sparen neem ik aan.
Ik wacht het allemaal even af, die drie maanden wachtgeld
die je 'teruggegeven ' hebt, kunnen in ieder geval weer wat Groningers aan een
baantje helpen. Er zijn er vast wel mensen die de bestuursbaantjes van je kunnen
overnemen."
Even een ondersteunend stukje uit de telegraaf, geheel tegen
mijn principes, maar daar staat nog iets leuks in;
GRONINGEN -
Vertrekkend
burgemeester Peter Rehwinkel van Groningen zal 3 maanden afzien van wachtgeld,
solliciteren naar een betaalde baan,
maar daarna mogelijk wel wachtgeld
ontvangen als hij geen betaalde baan heeft.
Dat is de strekking
van een verklaring die hij vrijdag heeft gegeven. Hij „neemt afstand van
berichtgeving in de afgelopen dagen over (internationale) functies die hij zou
hebben verzonnen en kwalificaties als 'vrijwilligerswerk' dat hij in Barcelona
op kosten van de belastingbetaler zou gaan doen”.
Gedoeld wordt op een
functie bij het UCLG, het internationaal verbond van gemeenten waar Rehwinkel
op vrijwilligersbasis zegt te gaan
werken. In meerdere media werd woensdag getwijfeld aan het bestaan van die
functie en het verzoek dat hem gedaan zou zijn daar rampenmanager te worden.
Rehwinkel legt per 1
november zijn functie als burgemeester vrijwillig
neer om dan in Barcelona als vrijwilliger aan de slag te gaan als speciaal
vertegenwoordiger van een internationale organisatie die lokale overheden
bijstaat in crisissituaties. ]
"Vrijwilligerswerk Peter, is geen werk maar hulp en
hulp verlenen doe je in je vrije tijd, tenminste zo doen die achterlijke
burgers dat. Een enkeling mag dat doen met behoud van de uitkering (minimumloon).
En de sollicitatieplicht blijft. Of men moest als gemeenteslaafje een het werk
gezet worden. Gebeurde dat in Groningen ook?
Verder, als we allemaal maar vrijwillig ontslag zouden nemen
en iets leuks zouden gaan doen aan de rand van de Méditerranée en onze
WW-uitkering of wachtgeld gezellig mee zouden nemen, dan werd het een lege boel
in het Vaderland.
Dus zet ik dit briefje maar op mijn blog, je CV staat als
link onder je naam, (klik) dit is uiteindelijk een dubbele sollicitatie
geworden.
Ik solliciteer bij dezen naar tolk/vertaler Nederlands
/Engels /Spaans (mag door elkaar en in en naar) en verder geef ik je op vaste
uren Spaanse les.
Jij zoekt een betaalde baan in Catalunya (die je alleen
krijgt als je de inburgeringscursus hebt gedaan) en de tijd die je over hebt
besteed je lekker aan …………… even wachten…"
De functie die vertrekkend burgemeester Peter Rehwinkel (PvdA) van
Groningen zou gaan uitoefenen in Barcelona bestaat niet. In Spanje kennen ze de
functie ‘fulltime rampenmanager’ niet en rekenen ze ook niet op Rehwinkel's
komst.
Dat meldt het AD. Het UCLG, het internationaal verbond van
gemeenten waar Rehwinkel op vrijwilligersbasis zegt te gaan werken, zegt dat de
functie er ,,heel misschien in de toekomst” komt. Rehwinkel is slechts gevraagd
,,de haalbaarheid van het oprichten van een centrum voor voorbereiding en
respons bij rampen te beoordelen.”
Daarvoor hoeft hij niet naar Barcelona. Er is op de langere
termijn geen bureau of kantoorruimte beschikbaar, omdat volgens het ULCG leden
als Rehwinkel hun taken vrijwillig uitvoeren. Zij doen dat altijd vanuit hun
eigen standplaats als burgemeester, wethouder of andere gemeentelijke functie.
Rehwinkel zei in Nederland dat hij in Barcelona ging werken.
Er ontstond commotie omdat hij wachtgeld krijgt en omdat het er op leek dat hij
dat wachtgeld ging gebruiken om zijn baantje in Barcelona te betalen.
"Nou dat is een tegenvaller, beste Peter!
Gelukkig staat je CV op mijn blog!
Ik kan nog zo veel, zit over mij maar niet in; -) "
P.S. Had je ook een moeder Peter en grootmoeders? Die zie ik niet vermeld staan in je CV en ik ben eigenlijk wel benieuwd naar wat zij deden.
Met vriendelijk groet en geen dank!
©Gavi Mensch
Nederland BV 26-10-2013
All rights reserved 2013











