Nanu, nanu, Robin Williams

This is a man who, as far as I'm concerned, could have gone on living for ever and ever; his brilliant gags and the enormous capacity of putting himself in someone else's place, in roles as well as in daily life, as far as I've understood.

I have a splendid collection shows and of his standup comedian videos.*

Being fed up with life doesn't mean someone is unhappy.

I am fed up with life often enough. I am not unhappy but often I don't see why I should live for a long time to come.

[I used to think that the worst thing in life would be ending up alone.
That's not so, it's worse to end up with someone that makes you feel lonesome

Sometimes I think that 62 years of intensive living is quite long. Robin was 63.

That's why I think that a man like Robin Williams with his even more intensive way of living has every right to say: "This far, no further", for whatever reason.

Suicide fits somehow in the lives of hyperactive, high IQ-ed, people with a fantastic sense of special sense of humor (so does an addiction by the way). 

I just can't imagine such a lively person waiting another 20 years or so for the end to come** 

I just wanted to say that he was an allround mensch:

More than that...he was still amazingly allround 20 years later

Truely allround:  Clip for Amnesty

10 questions..... See if you can do something with the answers.

10 Questions for Robin Williams:

And my favorite: 1.5 hrs of the splendid and late Mr. Robin Williams. Enjoy!!! 

 'You kill or you tie': Robin on addiction and discipline: 

Amazing Robin: 

Robin Williams was a person of whom I think that he's been here before and will be back one day.***

Best scenes: The actor with multiple possibilities  

Robin Williams overleden

*{Dit is nou zo'n man die wat mij betreft eeuwig had mogen leven, met zijn briljante kwinkslagen en enorme mogelijkheid om zich in anderen te verplaatsen, zowel in de rollen als ook in het dagelijks leven, heb ik begrepen. Ik heb een prachtige collectie stand-up comedian filmpjes.}

** {Genoeg hebben van het leven zegt mij niet dat iemand ongelukkig was. Ik heb zo vaak genoeg van dit alles, ik ben niet ongelukkig maar ik heb vaak niet de noodzaak om nog erg lang te leven. Soms denk ik dat 62 jaar intensief al veel is. Daarom denk ik dat een man als Robin Williams met een nog intenser leven het goed recht heeft om te zeggen: "Tot hier en niet verder" om welke reden dan ook.}

 ***{Robin Williams was zo iemand waarvan ik denk dat hij hier al eerder was en ook wel weer terugkomt.}

Nanu Nanu Robin Williams!

@Gavi Mensch

Maastricht,13-8-2014

Over lover en zomer en de vlieg Eulalie

Heerlijke tekst van Jasperina de Jong
Te leuk om niet te delen op deze warme ochtend met vliegen die angstvallig wegduiken voor de vroege zwaluwtjes


 Jasperina de Jong:

 "De vlieg Eulalie" 

Er woonde dichtbij Overschie
Een vlieg, die heette Eulalie
Ze was de mooiste vlieg van 't land
Zo nuftig en zo elegant
Ze stond een poos op haar balkon
En zoemde zachtjes in de zon

En onder haar, in 't lover, zat
Een bromvlieg op een eikenblad
Een hele mooie groen en blauwe
Die toch zo graag met haar wou trouwen
Hij voelde zich heel erg alleen
En bromde zachtjes voor zich heen:
"Eulalie, Eulalie
Ik ben zo blij dat ik je zie
Kom toch bij mij, een, twee, drie
Eulalie, Eulalie"


Maar Eulalie kwam niet zo spoedig
Want Eulalie was zo hoogmoedig
Omdat ze zondag in de stad
Een Frans toerist gestoken had
Ze zong: "Tralala la, hei hei
Traala hei hei
Traala, ik heb Frans bloed in mij"
Ze vond de bromvlieg te gewoon
Hij bromde dus op zachte toon:
"Eulalie, Eulalie
Ik ben zo blij dat ik je zie
Kom toch bij mij, een, twee, drie
Eulalie, Eulalie, Eulalie"

Maar Eulalie, op haar balkon
Stond maar te zoemen in de zon
Zij was zo trots en ijdel, ach!
Dat zij niet eens die zwaluw zag

De zwaluw heeft haar ingepikt
En in een oogwenk doorgeslikt
En weg, was Eulalie de vlieg
En nu, als ik mij niet bedrieg
Zit nog de bromvlieg in de blad'ren
En snikt: "Zij had Frans bloed in d'aderen"

"Mijn Eulalie is opgevreten
En ach, ik kan haar niet vergeten
Aa-aaaaaa-Aahaa-oe-aaaaaaa!!
Eulalie, Eulala
Dat ik jou nu nooit meer zie
In de buurt van Overschie
Eulalie, Eulalie... Eulalie!"
Eulalie!!!!...

©Gavi Mensch

Nederland BV, 23-7-2013

Overgenomen van.:
http://www.musicfrom.nl/songteksten/jong,_jasperina_de/de_vlieg_eulalie.html
http://bijzondere-kunst.plazilla.com/magnus-muhr-kunst-met-dode-vliegen
.

Bondgenoten

.

Ze is al maanden bezig om haar verloren stukje een plek te geven, mijn kleindochter.

Soms lijkt het dat alleen dingen leren en opgevoed worden een deel van haar leven zijn. 

Ze heeft zich eerst maanden aan de benen van haar moeder vastgeklemd. Die had haar broertje aan de borst en wat kun je anders doen dan jezelf voel- en hoorbaar maken. Niemand deugde echt, alleen Mama. Met Papa kon ze wel dollen, die geeft geen borst. Maar tegenwoordig geeft hij wel prakjes aan de baby.

Nu zijn de zaken nog anders geworden.

Blanca is zindelijk, kan alles zelf, heeft zelfs haar heerlijke troost-speentjes ingeleverd en onvrijwillig afgeschaft. Persoonlijk zou ik daarmee gewacht hebben tot haar broertje van de borst af was, maar ik houd erg van symbolische acties en word (soms terecht) uitgelachen.

Mijn grootmoeder neigingen tot ouderlijke ongehoorzaamheid onderdruk ik. Maar niet altijd kan ik correcties van mijn dochter en schoonzoon voorkomen. Daarom neem ik mijn kleindochter het liefst mee op avontuur. Plassen trappen, ganzen voeren uit de hand, worteltjes delen met de geiten, ik een hapje jij een hapje! Ook bladergevechten en keihard zingen in de auto. Allemaal dingen die opvoedende ouders niet kunnen doen.

Gisteren heb ik opgepast op mijn vrolijk tweetal. Dat wil zeggen, ik heb er geluncht en gewacht tot ze klaar waren met hun middagslaapje. 

Mijn kleinzoon is al snel wakker, die doet hazenslaapjes. Hij trekt aan mijn haar, probeert mijn ogen uit de kas te krijgen en doneert prachtige grijnzen en lachjes met geluid. 

Zodra hij gaat mekkeren leg ik hem in de box met speen en deken. Binnen enkele seconden slaapt hij weer.

Daarna wordt mijn kleindochter wakker en roept. Als ik om de hoek van de deur kijk, lijkt ze helemaal blij. Ze hoeft even niet te doen alsof. Ze hoeft geen strijd te leveren. Geen theater te maken. En ze weet dat.

Ik laat haar de trap af klauteren en prijs haar de hemel in. En als zich aangekleed heeft, gaan we vingerverven en stickers plakken. Niet leuk meer? Dan gaan we kleuren en kleien. Alles wat zij wil. Ik ben er voor haar.

En als haar ouders thuiskomen met mijn auto, doen we de jassen aan en vertrekken. Wij gaan beren kijken! En shoppen.

In de beroemde zaterdagmiddag-file naar het winkelcentrum, tellen we verlichte kerstbomen en teken ik beren op de beslagen ruiten. En we zingen. En steken onze tong uit tegen 'zuurpruimcollegafilerijders'. En we lachen.

Bij het winkelcentrum huren we een boodschappenlimousine en rennen met 45 km per uur door de regen naar binnen. Daar is alles kerstbomen en kerstballen. We kijken naar chocoladekerstmannen, ananas en mandarijnen en speelgoedvogels, allemaal benodigdheden voor een vredige kerst. Dan gaan we op avontuur. De opstelling van de bewegende ijsberen, pinguïns, wolven en zeehondjes in het sneeuwlandschap is helemaal naar onze zin. 

Mijn kleindochter kijkt haar ogen uit, huilt als de wolven en bromt als een baby ijsbeer. Ze kan alles benoemen in twee talen en oogst daarmee bewondering van omstanders. We zingen van twee beren die krentenbroodjes smeren. En niemand die vindt dat ik voor gek sta.

Dan durven we met de limousine op de rolbaan naar beneden terwijl boven ons hoofd een kerstmannetje razendsnel heen en weer fietst op een slap koord.

Beneden kan Blanca vanuit de limousine in de vakken kijken; lopend ziet ze slechts de onderkant overal van. Haar keuze valt op een kerstvogel, goede keuze! De haarspeldjes met de gillende kleuren en glitters kan ik nog net terughangen. Ik zeg dat Mama dat niet mooi vindt, inclusief knipoog. Volgens mij begrijpt ze dat en grijnst. Oh ja, Blanca is net 2 1/2 jaar oud.

Bij de kassa staat de chocoladekerstman. Hoe ze weet dat daar chocolade in zit, is me een raadsel. We betalen en gaan boodschappen doen. Bij AH staat een zingend rendier dat haar goedkeuring helemaal kan wegdragen; ze zingt Jinglebells mee in vlekkeloos Engels. De mevrouw die taart laat proeven geeft haar een flink stuk. Ik ruil het snel om voor een klein stukje vanwege 'zoete melkproducten met mate'. Ze eet het zelfstandig op, met een vorkje, zonder morsen en weer oogst ze complimenten.

Ik voel me alsof ik met háár mee mag.

Dan zeg ik dat we weer naar huis gaan. "Niet naar huis", zegt ze heel beslist, "naar Oma!" 

Ik probeer mijn gestreelde ego te kapittelen en geef Mama het voordeel van de twijfel. Ik zeg dat Mama gaat huilen als ze niet terug komt. En Papa en Óscar ook.

Ze kijkt me aan met een oudemensenblik. Even knijpt ze haar ogen samen en zegt dan iets harder: "Niet naar huis, niet naar Mama, niet naar Papa en niet Óscar, naar Oma."

Dat is een hele lange opsomming voor een 2 1/2 jarige. Ik lach niet, ik neem haar serieus. Dus zeg ik, met een beetje verdrietige blik, dat ze een andere keer bij Oma mag logeren. Ze troost me en zegt: "Niet uilen Oma" en aait over mijn wang.

Dan moet ik lachen en zij ook en we doen een high-five. 

Thuis gekomen probeert ze het 'bij Oma' nog een keer uit op Mama, maar als die ook 'een andere keer' zegt, geeft ze zich gewonnen.....denken we.

Het avondeten met bietjes gaat ze evenwel niet eten. Echt zeer beslist niet! Mama probeert het met de uitvinding 'snoepjes-eten'. Papa probeert het met een niet overtuigend: "Mmmm lekker".

Haar wraak is zoetig en donkerrood. Ze gaat voor de kip, maar de bietjes zijn voor haar broer, zij eet dat niet.

Als Mama en Papa allebei de kamer uit zijn, pak ik haar bordje en zoek een groot stuk biet uit. "Mag ik die opeten, alsjeblieft?" vraag ik met een uitgestreken gezicht. Ze kijkt mij vorsend aan. Ik wacht niet op het antwoord, steek het in mijn mond en prijs de spijs al kauwend. Ik zeg dat je er spierballen van krijgt en prik wat biet met een stukje kip aan de vork. Ze voelt aan mijn arm en doet haar mond open. 

Op dat moment kijkt haar vader om de hoek van de deur en zegt streng dat ik haar niet mag voeren. Ik kijk streng terug en vrolijk naar mijn kleindochter. 

Ze eet de hap op, eerst met wat moeite. Dan gaat als een speer het hele bordje leeg. Ze rent naar haar moeder om het lege bord te laten zien. Ik moet van mijn dochter mijn mond laten zien, maar die is echt niet rood. 

En high-five is de beloning.

Blanca en ik lachen maar eisen voor haar het beloofde stukje chocolade.

Dan ga ik naar huis, alleen, zonder mijn kleindochter die tevreden met haar broertje in bad drijft.

Soms moet je even een bondgenoot hebben om je zaak duidelijk te maken.

© Gavi Mensch

Maastricht, 23-11-2012.

All rights reserved 2012

.

Dik

Januari is dé maand dat iedereen moppert over het dik zijn van zichzelf en anderen. Gek word je ervan! Ik mopper allang niet meer. Ik weet hoe het komt en ik weet dat ik niet meer van mijn life-savers af kom, dat ik gezond eet en dat ik het snaaien binnen de perken houd. Na 30 jaar jojo-werk heb ik het definitief opgegeven. Ik heb alle beweringen over dikkerds en de redenen waarom gelezen en bewerkt.

De conclusie is dat ik door gebrek aan doorzettingsvermogen rond ben en nu geen tientallen kilo's wil verliezen vanwege de vellen die er dan zo maar bijhangen. Ook al was het liedje van Herman Finkers een bijzondere opsteker. Ik kan alleen nog gered worden door iemand die zo over vellen denkt.

De vereisten om dik te worden zijn/waren deze, ik blik even terug, blikt u even mee?:

Genetische aanleg, weinig aan te doen en een levenlang oppassen. Kinderen maken met iemand die de aanleg niet heeft is wel handig omdat de kinderen daar dan minder last van hebben.

Als tweede kind in het (vier kinderen) gezin geboren worden, na een broer die verwend was en van alles deed om de aandacht te trekken. De band met mijn moeder was ongemakkelijk. Ook nog het enige meisje met een lieve maar veel te drukke vader, vooruit, voer voor onderzoekers. Emotionele 'ongebondenheid'.

Mijn grootmoeder was mijn steun en toeverlaat én rond én van het type dat dacht dat alles wel goed kwam als je maar at. Met niet of weinig eten was ze het niet eens, de lieverd, en bij elk ongemak werd er een appel van zolder gehaald en in de oven gestoofd, met kaneel en suiker.

Misbruik en mishandeling eerst door broers en later door partners leidde tot het bouwen van letterlijke muren om me heen. Buffer- en buffelzone's. Ook leidden de traumatische zaken tot een nog net niet vernietigend zelfbeeld en depressies. Geen enkel plezier zo groot als proeven, kauwen en doorslikken, het voldane gevoel komt van buiten.

Liefde maakt slank, verliefd zijn maakte dat de kilo's eraf vlogen. Relaties zijn echter een moeilijk punt voor misbruikte vrouwen. Het niet voldoen aan de eisen van de partner, iets waar ik vreselijk hard mijn best voor deed, het daarop volgende niet voldoen aan je eigen eisen, maken dat je weer terug valt op oude voldoeningen.

Zorgen dat je weinig tijd over hebt om iets aan jezelf te doen, werkte bij mij ook averechts. Fulltime banen als alleenstaande moeder met twee kinderen én quality tijd, gaven weinig ruimte voor fitness, tennis en hockey. Zwemmen deed ik nog wel, vreemd genoeg heb ik nooit moeite gehad met het rondlopen in een badpak. En fietsen, als een gek, alles ging op de fiets! Elke dag vers koken, met veel groenten, zonder vet en zelden toetjes. Snoep had ik vanwege tandartskosten en kleurstofallergie van de jongste zelden in huis. Mijn grootste zonde: brood; mijn persoonlijke fastfood tussen de bedrijven door.

Aan beweging lag het niet, aan ongezond eten of het echte fastfood ook niet. Het niet hebben van geld voor dure diëten was wel een punt. Lijnen was meer afzien dan vervangen.

En 1000 calorieën zijn te weinig voor een fulltime werkende en veelal in de avonduren nog studerende verpleegkundige. Dat was misschien wel ludiek geweest als ik om 10 uur had kunnen opstaan en een beetje rondtutteren in huis, shoppend met slanke vriendinnen en /of wachtend tot kinderen en lief zich weer zouden melden. Mijn bedrijvigheid vroeg altijd om meer dan dat.

Narigheid en dik(of broodmager) zijn hebben wat mij betreft alles met elkaar te maken. Psychologen en psychiaters begrijpen dat nog niet zo erg en diëtisten ook niet. Of misschien snappen ze het wel, maar hebben zijn ook geen oplossing?

De klap op de vuurpijl bleek de wetenschap dat doodgaan niet erg is. En dat het onverbiddelijke einde altijd op de loer ligt. Dat PMS iets typisch vrouwelijks is en dat je met het gen voor dik worden ook nog andere genen hebt. Zoals die van vaten met dunne plekjes in je hoofd, iets waar je mee geboren wordt. En dat die kunnen klappen, ook dat weet ik. En dat de reparaties daaraan jaren van je kalender schrappen. Een wat meer 'fatalistische' gedachtegang maakt dat je uiterlijk en omvang niet meer zo belangrijk zijn.

Dikke mensen worden vaak voor dom versleten. Die bewering heb ik ervaren en heeft me geleerd om degene die me daarmee om de oren slaat, steevast een uitermate cynisch staaltje van mijn buitengewoon hoge IQ op het bord te leggen.

Zo sta ik bekend als mondig, scherp en vaak sarcastisch. In combinatie met niet echt assertief zijn is dat een nare zaak, voornamelijk voor mij.

Want de angst voor agressie en de afkeer van ruzie zorgt ervoor dat ik makkelijk voor het karretje ben te spannen, was te spannen, want dat werkt niet meer. Ik heb geleerd om te vluchten, voor zowel degenen die vinden dat dik dom is als voor degenen die mij denken te kunnen gebruiken.

En zo is het gekomen. Ik lees de tweets van Ivan Wolffers en de health goeroes, zie de reclames van de geldrovende dieetmiddeltjes en  hoor de mannen met bierbuik die zeuren over een kilootje meer van hun toch al broodmagere verloofdes. En de uitroepjes van magere vrouwen die, 'Oh Hemel' niet meer in maatje 38 passen. Ik zie fitness centra, goed en goedkoop, met huppelmeisjes in minimale kledij en vervelende blikken. En weet van ronde vrouwen die verdrietig zijn. Van meisjes met anorexia. Van verzekeraars die per extra kilo extra premie willen, van vliegmaatschappijen die meer gaan rekenen voor overgewicht.

Ik denk dan maar dat ik, als alleenstaande, de enige ben die er last van heeft en dat ik daar wel mee heb leren leven. Dat ik probeer om de omvangrijke zaken zoveel mogelijk in de hand te houden. Dat mijn werk er niet onder lijdt. Dat mijn liefde voor de medemens nog steeds groot is. Dat ik een rasechte survivor ben. Dat het elastiek in mijn broeken verstelbaar is. En dat ik van mij houd omdat ik voor 90 % een goed mensch ben, een goede moeder en grootmoeder en omdat ik het verdien!

En dat ik maagbandjes geen goede oplossing vind. Een breinbandje eventueel nog wel.

“There are 3 billion women in the world who don’t look like supermodels, and only 8 who do.”

Anita Roddick, Bodyshop founder

©Gavi Mensch

Nederland BV, 9-1-2012

 .

Gastcolumn van Ana W.: Levenslang.

.
Levenslang.

Hij zat daar maar met zijn ellebogen op zijn knieën en zijn hoofd in zijn handen. En onafgebroken keek hij naar haar, ze sliep! Hij bedacht hoe bezeten hij van haar was, hoe het kneep in zijn binnenste, hoe dicht de tranen bij het randje kwamen. Hij keek naar haar, naar de veranderende uitdrukkingen die haar dromen teweeg brachten. Soms een kreunend geluidje. Een halve draai en weer terug, benen opgetrokken in het dekbed gedraaid. Een stukje blote schouder, rond en aaibaar; hij duwde zijn hoofd steviger in zijn handpalmen, aanraken kon niet, hij mocht haar niet wakker maken. Nu was ze van hem, helemaal.

Hij volgde met zijn ogen de lijnen van haar gezicht, levenslijnen: lachrimpels en markeringen van een hard leven. Een kusbare mond, volle lippen. Hij likte de zijne even, als ter voorbereiding op een heerlijke kus.
God wat miste hij dat. Zo'n kus als ze hem wel eens plagerig beloofd had, teder, met zijn hoofd tussen haar kleine handen, met vochtige lippen, zacht en stevig tegelijk.

Weer kneep zijn maag samen en een traan gleed over zijn verweerde wang. Een lang en gelukkig leven, hij had nooit begrepen wat dat betekende tot op dit moment.
Hij had destijds een keuze gemaakt en hield zich aan het tijdsbestek van die afspraak: lang! Natuurlijk was hij wel eens verliefd geweest, hij had zelfs op punt gestaan om te scheiden, maar de afspraak en de gevolgen hadden hem daarvan weerhouden. Scheiden doet lijden, weer terug naar af?

Hij keek weer naar het bed.
Wat betekent lang als je al zo lang geen liefdevolle armen om je heen hebt gehad, al zo lang niet meer gevreeën hebt, niet gekust, geen spanning, geen ontlading? Lang wordt dan levenslang.

Hij verlangde ernaar om gewoon zijn vingers langs de contouren van haar mond te laten gaan, langs haar hals te laten glijden, naar beneden, naar de inzet van haar borsten, het geultje, smal, een schaduw. Haar borsten vol en nog steeds rond voor zover hij het kon zien.
Zijn mond was droog op die ene traan na die hij met zijn tong had opgevangen.

Even deed hij zijn ogen dicht. Beelden projecteerden zich op zijn netvlies. Hij was na zijn ziekte niet meer in staat geweest om een erectie te krijgen. Of had hij er geen lust genoeg voor? Kon hij geen uitdaging meer vinden in het grote bed, thuis? Hij schudde zijn hoofd. Dat was al heel lang geleden. Maar nu, deze vrouw? Hoe zou het leven met haar zijn, de rest van zijn leven? Zou het mogelijk zijn om wel met haar te vrijen, plagerig, langzaam, met handen en monden? Teder en vrolijk, zoals hij dat ooit gedroomd had. Met vuur en passie en een lach?

Hij schrok van de beweging tussen zijn benen. Met opengesperde ogen keek hij naar het bed. Daar lag waarschijnlijk de laatste kans op een gelukkig leven; haar lieve gezicht met een glimlach rond de lippen, wist zij van zijn twijfels, zijn verlangen, zijn misère?
Als hij nu achter haar zou kruipen, heel stilletjes en haar in zijn armen zou nemen en haar zou wekken met een kus, zou zij dan het schrikbeeld van levenslang nog kunnen veranderen?

Hij keek naar haar, zij sliep.

 
©Ana W. All rights reserved 2011
Eerder gepubliceerd in WCKD magazine februari 2011

Gedoofd vuur.

.






Je kunt noch je handen,
noch je ziel warmen
aan vuur dat gedoofd is
en nooit meer aangeblazen wordt.

Een grauwe ashoop.
Nooit nieuwe vlammen,
geen vonken, geknisper
Is er iets troostelozer?

Wraak en frustratie
zinloos gebrieste woorden
nat van spuug en tranen
zwaar van dubbel leed.

Blijft dat hopeloze
staren naar het grijs
Nooit meer liefde voelen
nooit meer een thuis.

Geen woord zonder ondertoon.
geen uitzicht, slechts een muur.
Daar is geen ondergaande zon

die telkens weer opkomt.

Ik ken geen wraak,
heb geen wrok,
wel een thuis
met een knetterend vuur

en daar woon ik,
alleen.



©Gavi Mensch
Uit mijn dagboek: Levenslang.
30-1-2011


.

Over houden van

Hoeveel kun je houden van en waar kun je van houden?
Ik houd van marsepein, heel veel, maar ik ben al tonnetje rond en dus blijft het bij een houden van in de vorm van verlangen.
Ik houd van lekker eten en drinken, van genietend koken en menschen aan tafel.
Ik houd van mijn werk, maar met een restrictie, ik houd niet van gemene patiënten die hun frustraties op mij loslaten. Ik begrijp hen wel, maar ze maken ook mijn werk minder mooi. Het verplegen van hen die alleen maar aan zichzelf denken wekt mijn weerstand op.
Ik houd van mijn menschen, onvoorwaardelijk! Mijn kinderen, mijn prachtige kleindochter, mijn vriendinnen, vrienden, neven en nichten, er licht iets op in mijn binnenste als ik hen hoor of zie, ruik of vasthoud.
Ik houd van de verse sneeuw die knispert onder mijn voeten en van de zon die mijn gezicht en mijn lijf verwarmd.
Ik houd van de wind in de zomer.
Ik houd van bloemen en planten en bomen en dieren.
Ik houd van de aarde, van de rode Spaanse aarde meer dan van de vette klei.
Ik houd van menschen die van elkaar houden, het vertedert me en maakt me bewust van het geluk dat houden van met zich meebrengt.
Ik houd van passies, van je volledig geven aan iets waar je voor gaat.
Ik houd van gesmokkeld licht, van kaarsjes en kerstboomlichtjes, van schemerlampjes, van de verrassing die dat licht soms laat zien.
Ik houd van muziek, melodie en verwonderlijke klanken. Van mooie diepe stemmen en van prikkelende tonen.
Ik houd van woorden, magische zinnen en spitsvondigheden, van teksten en boeken, van verhalen en poëzie.
Ik houd van languit liggen in een warm bad, van naakt  zwemmen en van douchen met een geliefde.
Ik houd van het vullen van mijn leven met zachte en mooie dingen, van stoere acties en van emoties.
Ik houd van lachen en van huilen, van allebei evenveel, het houdt mij in balans.
Ik houd van dat ene positieve dingetje dat mijn dag de moeite waard maakt.

Ik kan vreselijk veel houden van houden van; het geeft zin aan mijn leven, aan mijn bestaan.

Goeiemorgen, lieve menschen, ik moest dit even opschrijven voordat ik aan de realiteit van alle dag begin.
Houden van is belangrijker dan niet houden van, echt, geloof mij maar!




©Gavi Mensch
Maastricht, 17-12-2010
06.00u (het is nooit te vroeg om ergens van te houden;-)

                                                      Update: 20-7-2013

Inmiddels heb ik twee prachtige kleinkinderen en nog meer lovenswaardige aanwas van 'mijn menschen'.





Update; 28-12-2014  Inmiddels heb ik drie prachtige kleinkindjes waarvan ik er er twee kan knuffelen en een kleine vluchtige ster is die ik voor altijd zie schitteren in de oogjes van haar broertje en zusje.

.

Een vijf en een negen.

"Een vijf en een negen ben je", zei Kees, "en een stier en een niet in te dammen bron van energie. Moe word ik van je, moe van je continue daden, van je diepgaande filosofieën en van je betrokkenheid. Kom nou eens even naast me zitten en haal eens diep adem en luister". Kees nam zijn tas van de stoel.
De tas van Kees is beroemd, er zitten wonderlijke dingen in én zijn in papier verpakte middagboterham. Twee sneden bruinbrood met een plak koek er tussen. Hij is de enige in ons stamcafé die zijn eigen meegebrachte boterhammen daar op mag eten. Omdat hij Kees is, 82 jaar jong en beeldend kunstenaar. Kees verzamelt wonderlijke dingen, hij gebruikt die om zijn 'levenskastjes', persoonlijke stupa's mee op te sieren. Lijstjes, oorbellen en bidprentjes. Houten kralen en zijden bloemen.

                                                              Foto:Jaime D'May

Kees is een katholieke boeddhist. Een vrijdenker en een filosoof. Een mysticus en een vader van 4 kinderen. Hij fietst 's morgens naar zijn atelier en aan het eind van de middag weer terug. Ik hou van hem. Hij is de bewaker van mijn 'ziel', en vaak aanwezig in mijn gedachten. Hij heeft mij de cijfers in mijn leven verklaard en dat klopte als een bus (zei de ongelovige....).
"Lieverd", zegt hij terwijl hij me over zijn brilletje aankijkt, "het gaat zo niet langer. Ik moet eens serieus met je praten. Ik geloof dat je je energie eens in iets anders moet gaan steken."
"Leuke entree, Kees", zeg ik grinnikend, "vertel, waar gaat het over?"
Kees schuift zijn stoel iets dichter naar de mijne en leunt mijn kant op."Het gaat over jou", zegt ie zachtjes, met een lach in zijn ogen, "ik moet je ergens opmerkzaam op maken". "Jeetje, wat doe je geheimzinnig, is er weer een mystieke orkaan op komst?".
" Lach jij me maar uit", zegt hij," ik weet, ik weet wat jij niet weet; ik heb van je gedroomd."
Ik moet lachen om zijn gezicht en de commentaren met dubbele bodem van de mensen om ons heen. Kees is een beetje doof en praat nogal hard. En onze tafel is de leestafel en altijd helemaal bezet met mensen die met één oog lezen en met één oor luisteren. "Kun je me hier, met al die toehoorders vertellen waar je over gedroomd hebt?" vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen, "of moeten we ons afzonderen, om in ieder geval de rest van onze reputatie nog te redden"." Welnee", zegt hij, "hier en nu". Hij kijkt naar de aandachtige toehoorders en vervolgt, "Laat ze maar denken, da's goed voor hun grijze massa".
Ik heb gedroomd dat je bloot in de rivier stond". En weer kijkt hij de tafel rond. Dan kijkt hij naar mij en grinnikt. "Ik heb niet zo op de details gelet", zegt hij, "wat mijn aandacht trok was dat de rivier erg onrustig was, maar dat rond die dikke pootjes van je het water onbeweeglijk bleef".

                                                           Tekening (niet van mij): Chawwa Wijnberg.

Hij keek omhoog en daarna weer naar mij. Hij keek nu ernstig. Ik zei niks en wachtte af. Toen keek hij naar zijn boterham, legde deze terug op het papieren zakje en vervolgde: "Ik denk dat het betekent dat je je energie anders moet gaan verdelen. De rivier is in beweging, omdat je daar je energie in stort. Jij bent bloot en kwetsbaar en bovendien heb je het koud. Je staat daar maar en dicht rondom jou beweegt er niets. Dat wil zeggen dat je geen energie in jezelf steekt. Het maakt je kwetsbaar, als anderen altijd maar van je gebruiken. Dan hou je weinig over voor het beschermen van jezelf. Laat iedereen nou maar eens in zijn sop gaar koken. Die 9 van jou is te altruïstisch, da's een wereld verbeteraar in de goeie zin van het woord en een kluizenaar. Die 5 heeft veel liefde nodig, beweging en vernieuwing. Die 5 is onrustig en heeft alles gestort in de mensen om zich heen. Je bent een sterrenbeeld Stier, solide en aarde gebonden, je hoeft nooit bang te zijn dat je niet sterk genoeg bent. Ga wat anders doen, wat voor jezelf, iets waar je van groeit, nieuwe ervaringen opdoen. Er komt wel weer een tijd dat je die nieuwe ervaringen omzet, om je omgeving van nieuwe impulsen te kunnen voorzien."
Hij pakte zijn boterham weer op en nam een hap. Toen keek hij mij weer aan en zei: "Er is niemand anders die je gaat vertellen dat je voor jezelf moet zorgen, we zijn allemaal egoïsten, weet je", en hij lachte. "Snap je wat die droom wil zeggen en dat wat ik je uitgelegd heb?" vroeg hij toen.
Ik moest even slikken, maar ik begreep heel goed wat hij bedoelde. Ik gaf hem een kus op zijn rimpelwang en zei: " Ja baas, ik zal er over nadenken". "Da's goed", zei hij en roerde de suiker door zijn thee. De rest van de tafel was stil. Er was geen enkel commentaar. Iedereen leek te lezen met twee ogen. Een jaar later heb ik mijn huis verkocht, mijn spullen ingepakt en ben ik met mijn zoon vertrokken naar Spanje.
En nu, zoveel jaar na dat gesprek, begrijp ik waarom ik hier verhaaltjes zit te schrijven. Voor mezelf. En voor iedereen die ze lezen wil.

Cees en Antje in atelier Pictura Dordrecht

foto JaimeD'May

Opgedragen aan mijn vriend, de kunstenaar Kees Schellenberg, die in 2009 overleden is.

©Gavi Mensch

Jerez, 23-7-2007,

Maastricht, 3-4-2010/ 11-4-2013

All rights reserved 2010 / 2013

Tijd voor sex 1.

Nee, nee, ik ben niet desperate…ik vind dat het weer tijd is om te praten over sex.

Haal die vinger nog even weg bij de delete knop, het is alweer zo lang geleden dat er gesproken werd over sex en ondertussen blijft het maar een beetje pruttelen onder de oppervlakte, zoals een vulkaan die wel rookt maar nooit tot uitbarsting komt. Als er dan toch luchtvervuiling is kunnen we het beter weer eens ter sprake brengen. Ik merk dat het tijd wordt aan de mailwisselingen die ik heb met oude en nieuwe schrijfvrienden en -vriendinnen. 

Op 'Intelligence Squared' was een humorvol debat met de stelling "Everything a man does he does to get laid", vol spitsvondige wijsheden en uitleg. Ik heb veel gelachen en ook wel een boel opgestoken over hoe men denkt over seksuele relaties vandaag de dag. Uiteindelijk weer geen uitsluitsel over wat mannen en vrouwen drijft tot sex, waarom mannen alles doen om sex te kunnen hebben en waarom vrouwen alles doen om sex te kunnen hebben. 
De biologisch getinte redenen kennen we al, ook de genetisch bepaalde en evolutionaire drijfveren. Interessanter was de vraag: ' Waarom mannen er alles voor over hebben om eigenlijk geen sex meer te hoeven hebben'. Er zijn dus redenen waarom mannen dingen doen zodat ze geen sex meer hoeven hebben, met een vrouw. Eén ervan is het onvoldane gevoel waar ze mee blijven zitten, het gevoel dat ze altijd tekort schieten.

 Een kort-door-de-bocht voorbeeld: Een man doet iets geweldigs om een vrouw te imponeren ( zodat ze sex met hem wil) en is daar zo mee bezig dat er geen tijd over blijft voor sex. Zodra hij merkt dat dit imponerende 'geweld' niet leidt tot de dezelfde voldoening als het hebben van sex en dat de vrouw niet echt onder de indruk is van zijn prachtige auto of zijn laatste boek noch van zijn seksuele performance, schakelt hij terug naar zijn maten en praat over mannenzaken. Hetgeen weer leidt tot een seksloos bestaan. De stelling van de enige vrouw in het gezelschap van sprekers in het eerder genoemde debat was, dat mannen van alles doen om geen seks meer te hebben. Ze houden zich bezig met onaantrekkelijke zaken zoals het intensief spelen van computerspelletjes,  het obsessief bezig zijn met de auto die hij 'zijn vriendin' noemt, het ongeschoren en in trainingspak rondlopen. Ik ben het met die stelling eens. Mannen willen erkenning voor hun geweldig zijn en ondertussen doen ze er, wat ons/mij betreft, weinig tot niets voor. 

Mannen doen van alles met mannen, met hun maten: vissen, motorrijden, forumschrijven, vergaderen..... alles behalve op zoek gaan naar vrouwen. Op datingsites worden vrouwen gewaarschuwd: mannen schrijven niet, ze wachten tot de vrouwen schrijven. En zo krijgen vrouwen weken gratis lidmaatschap, anders houdt de site op te bestaan! En vrouwen schrijven, jawel, om te zien of er nog mannen zijn die terug willen schrijven; ijdele hoop, de meeste mannen zijn vissen met maten of 'daten' zich suf: "Ik heb meer aan het persoonlijke contact, ik ben niet zo'n schrijver!"

Ook in het dagelijks leven is het onmogelijk om zomaar een conversatie te beginnen met een man. Ga maar eens naar een terrasje pikken in je eentje en kijk eens om je heen. Vier soorten mannen: de man met zijn maat, collega of vrienden, de man met de veel jongere vrouw, de man met de zwijgende echtgenote en de man met de laptop. 
En daar zit ik dan, alle goedbedoelde aanbevelingen om niet thuis te blijven zitten, omdat ik daar niemand tegen het lijf loop (haha) ten spijt: mannen willen geen relatie met vrouwen maar met mannen die weten van economische en politieke zaken en van voetbal, tennis of golf, allemaal veel interessanter, stressloos en zonder andere intenties dan tijd verdrijven op een prettige manier. Op de achterbumper van mijn pretentieloze Twingo uit '95 zit een sticker: "Heb jij nog sex of golf je al?", wat mij in files lachende of zure gezichten oplevert bij een blik in de achteruitkijkspiegel. De lachers zijn jonge mannen en vrouwen van elke leeftijd, de zuurpruimen zijn mannen van mijn leeftijd; ze weten het van zichzelf, denk ik dan. Deze mannen willen niet samenwonen met een vrouw (behalve dan als het huishoudelijk gemak oplevert) en ze doen er van alles aan om te voorkomen dat ze sex moeten hebben. Het is niet zo dat heteromannen geen sex willen, het euvel is dat ze sex moeten hebben met een vrouw en daar zitten bedreigende consequenties aan vast, dan is het afgelopen, denken ze, met een boom opzetten in de kroeg met de maten, afgelopen met elk weekend voetbaldiscussies. 

Mannen doen van alles om vrouwen te imponeren; boeken schrijven, de Sixtijnse Kapel schilderen, enorme bouwwerken verzinnen én bouwen, manager of minister-president worden ( hetgeen JPB niet veel heeft opgeleverd aan zijn gezicht te zien). Vrouwen vallen meer op gezelschap, op een gesprek op niveau, op samen delen en op gelijkheid van rechten en plichten. En op de spanning, op het direct of indirect aangesproken worden op háár intelligentie en háár creativiteit.

Mannen van mijn leeftijd kunnen een voorbeeld nemen aan de jongere garde, het is bewezen dat (jonge en oudere) vrouwen vallen op minder prestatiegerichte, emotionelere mannen die eigenlijk ook altijd sex willen maar het accepteren als het niet zo loopt. Mannen die wandelen met een baby in een draagdoek of heerlijk kunnen koken zijn seksueel veel aantrekkelijker dan de mannenman; er valt aan die eerste nog veel te ontdekken en de laatste is duidelijk, een open boek(?) en niet interessant voor het andere geslacht.

Mij rest  voorlopig nog werken en thuisblijven, kijken naar discussies over het onderwerp en accepteren dat het zo is. Of een jongere, veel jongere man aanschrijven, die geen kinderen meer wil (daarover later meer). Of schrijven over waar ik zoal tegenaan loop….
Sex is op mijn leeftijd (zo jong als ik ben) blijkbaar iets waar ik alleen nog maar over schrijf?


Wordt vervolgd  en natuurlijk bevestigen ook in dit stukje de uitzonderingen de regel .....;-)



©Gavi Mensch
Maastricht, 15-4-2010.