Over Jules Deelder....duidelijker hebbie ze nie

JULES DEELDER (70): DE INWENDIGE MENSCH SPREEKT!

Door Wim de Jong

Hoera, Jules Deelder is maandag 70 geworden. Dat wordt deze hele week nog gevierd. Zo heeft de nachtburgemeester morgen voor één dag ook overdag het gezag over de stad en krijgt hij 's avonds van ambtgenoot Ahmed Aboutaleb een dinertje aangeboden. De Buik (vandaag zelf 1 jaar geworden) interviewde de jarige dichter en icoon over koken, eten, drinken, stappen, opgroeien en ouder worden in Rotterdam.

Mijn vroegste eetherinnering? Die heeft te maken met rode kool en spinazie. Rode kool vond ik als kind geweldig, en nou nóg. Ja joh, met een balletje gehakt en appelmoes, zó! Daar doe je me eigenlijk nog steeds het meeste plezier mee. Ik zou het ook zeker als galgenmaal kiezen. Spinazie noemden we koeienpoep, weet je wel, maar dat vond ik ook heel erg lekker. Hutspot, ook te gek. Met witlof had ik vroeger wel weer moeite, maar dat is later helemaal goedgekomen.

Uit eten gaan in de jaren vijftig - joh, dat was wat. Als-ie een week naar de Ardennen ging, dan liep de hele buurt uit bij wijze van spreken, en zo werd er ook tegen dineren in een restaurant aangekeken. Maar mijn vader zat als vertegenwoordiger in de vleeswaren en de conserven, die was wel een geziene figuur in de Zuid-Hollandse horeca. Hij had als een van de weinigen zo vlak na de oorlog ook een wagen van de zaak en daarmee reden wij regelmatig naar een van de eerste wegrestaurants in Nederland, De Gouden Leeuw in Voorschoten. Die was ook toen al beroemd. Daaruit is die hele Van der Valk-machine ontstaan. 

'ROOKWORST, KOLERE, DAAR VREET IK ZO EEN HELE VAN OP'

Nóg een jeugdherinnering: augurken! We hadden thuis een depot beneden waarin mijn vader zijn handelsvoorraden bewaarde. Rekken met worsten, teilen met levers erin, en ook van die grote tienliterblikken augurken. Ik heb het nog steeds: dat als-ie in een augurk bijt - dat bepaalde geluid dat je dan hoort en dat het móet hebben. Met rookworst hebbie dat ook. Enige weerstand en dan knáts. Als dat niet gebeurt doordat zo’n augurk of worst slap is, dan is het ook gelijk niet lekker meer. Rookworst, kolere, daar vreet ik zo achter elkaar een hele van op. Een boterham met kaas idem dito. Als het brood oké is en de kaas is oké dan zijn er weinig dingen die daar tegenop kunnen.  

Maar uiteindelijk gaat er weinig boven koude witte bonen in tomatensaus. Dat heb ik toen ik in Londen woonde veel gegeten, als ontbijt. Vaak had je gewoon niks anders te vreten. Ik heb ook in de bajes gezeten daar, aten we grub - ‘Go get your grub boys!’. Cornish pastry, dat hadden die Engelsen ook, maar verder?! Nou doen ze net alsof ze alles van eten weten, maar als er een volk is dat er nooit ene kloot van heeft geweten... Jóh pleurt op met je geverfde erwten!

Ik ben niet van het koken, maar ik kan wel een perfect ei garen. Ik ben geen hobbykoker, nee, nee, nee, echt niet. In de keuken rotzooien - nou nee, nooit gedaan. Annemarie kookt. Die is, ook als er niks in huis is, in staat om iets lekkers neer te zetten. Eten als resultaat van een of ander creatief proces? Ik kan het wel waarderen als iemand daar met hart en ziel mee bezig is, absoluut. En ik mag gaarne van de resultaten kennisnemen. Zolang het dus maar oprecht is. Want een zeker inflatoir effect heeft het wel, al die aandacht voor dat eten. Het wordt tegenwoordig ook zo overdreven hè. Al die rubrieken, de ene na de andere kok op televisie. Tsja.

Mijn favoriete restaurant is er nog niet. Ik zou zó graag willen dat er een eetcafé kwam dat De Hongerwinter heet. Dat zou ik nou leuk vinden, weet je wel, te gek. Ik zweer het je dat ze er de deur gaan platlopen, jatoch? Echt waar. Dan zet je weer wat recht in de geschiedenis ook, en zet je hier en daar ook weer eens iemand op een ander been, haha. Hebbie in één klap dat hele gezeik en dat overdreven gedoe rond eten ook niet meer nodig. En de gemiddelde mens heeft toch eigenlijk ook de poen niet meer om, zeg, in Parkheuvel te gaan dineren? Daar heeft de belastingdienst intussen wel een eind aan gemaakt.

Die jongen van De Zwethheul, ja bij hem heb ik ook wel eens heel lekker gegeten. Die Mario Ridder ja. Die had allemaal dingetjes die je met een lepel kon eten. Lékker! En op zich is dat heel Rotterdams, eten met alleeen een lepel, jatoch? Eten, joh, het is allemaal prima voor een Rotterdammer, zo lang het maar geen tafelen wordt, en zeker niet met mes en vork. In mijn gedichtencylcus Rotterdamse Kost wordt daar wel mee afgerekend: Als-ie niet vreet/ga je dood/wist Opoe Herfst /106/ al voor ze geboren werd/als-ie het wel doet ook/dient daar voor de goede orde nog aan te worden toegevoegd. En zo komen we er wel: weer tien nieuwe gedichten over Rotterdam, en ze gaan dit keer allemaal over eten - hoe ik er tegenaan kijk, mijn mening. 

'IK BEN GEEN FOLKLORISTISCH VERSCHIJNSEL'

Je haalt er maar uit wat je eruit wil halen, maar ik wil er niet door als een soort folkloristisch verschijnsel van Rotterdam worden weggezet. Dat gevaar is er toch altijd. Goed, je praat Rotterdams, ja logisch, je praat de taal die om je heen wordt gesproken, maar dat je nadrukkelijk wordt gezien als een Rotterdamse dichter, dat mot eruit, weet je wel. Ik ben een Nederlandse dichter die uit Rotterdam komt. En dat er hier een anders levensgevoel heerst dan elders in het land, oké, dat komt tot uiting in die gedichten. Dat kennen ze natuurlijk zelf helemaal niet in Amsterdam, want daar wonen geen Amsterdammers meer. Maarten Spanjer is de enige Amsterdammer die ik nog ken, en de rest komt allemaal uit Tietjerksteradeel en Dinxperlo met de kluiten nog achter de oren. 

Drinken doe ik al honderd jaar gin-tonic. Dat doet ook iedereen ineens tegenwoordig. In een zaak [Ballroom, red.] in de Witte de Withstraat hebben ze nu 51 soorten gin. Zo waait dat allemaal over de wereld, en over een tijdje is het dan weer wat anders. Maar het is goed dat die trends ook aan Rotterdam niet voorbijgaan. De stad is toch ook lang in zichzelf gekeerd geweest:, zo van we houen vooral de ramen lekker dicht. Dat chauvinisme ja, niet buiten de grenzen van de gemeente Rotterdam willen kijken. Met name op Zuid is dat nog erg, bij die radicale Feyenoordkliek. Als er iets achterhaald is, is dat het wel. Ze zijn niet kosmopolitisch weet je. 

Geen kwaad woord verder over Rotterdam, maar er wonen een hoop boeren hier. Je moet je ogen niet sluiten voor de agrarische sector. Die vinden alles gek, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Dat zou dan de belichaming van de Rotterdam-spirit moeten wezen. Nou, die stelregel heeft ons juist jaren tegengehouden, absoluut. We hebben een wereldhaven hier, maar dit is nog lang geen wereldstad. Er zijn een hoop inwoners hier die niet omhoog willen worden gestoten in de vaart der volkeren, maar liever thuis gaan zitten kankeren.

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik Rotterdammer ben. Maar dat wil niet zeggen dat ik mijn ogen in mijn zak heb gehad. Ja, je moet Rotterdam zien als het middelpunt van het heelal, maar het heelal is uiteindelijk wel altijd belangrijker dan het middelpunt; zo moet je het ook zien. We kunnen niet een wereldhaven zijn en tegelijkertijd de deur dichthouden als die wereld op bezoek komt. Dat heb ik altijd gezegd, maar het is door gasten met een one track mind niet altijd begrepen. Nou ja, aan een heel groot deel van de wereld is de relativiteitstheorie voorbijgegaan.

WP IS MEER VAN OWOOWOOWOOBLÔHWÔHWÔH

De eerste favoriete bar die ik noem is Ari. Ja, ik woon ernaast, en Ger [Koedam, red.] is een goede vriend van me. Daarom. De overkant [het Westerpaviljoen, red.] daar kom ik nooit, het is daar meer van owoowoowooblôhwôhwôh, ik ben er misschien drie keer in mijn leven geweest. In Ari komt van alles. Van een hoop van die gasten hier wil je helemaal niet weten hoe ze aan de kost komen, maar de bovenwereld kan niet zonder de onderwereld en omgekeerd, en hier treffen ze elkaar. Zo moet het in een café ook zijn. Sommigen hier komen van de Balkan, uit al die oorlogen die ze er hadden, maar bij Ari zijn het wéreldgasten. Het maakt niet uit waar je vandaan komt, en als je een klootzak bent word je eruit gepleurd. Dat is de enige regel die moet gelden. Ger is ook geen kastelein, dat is meer een waard. 

Goeie tweede is het Schouwtje. Ik realiseerde het me laatst: godverdomme, daar kom ik al meer dan vijftig jaar, weet je wel. Maar goed voor de stad dat er op de Witte de With ook een heel nieuwe lichting horeca gekomen. Zouden er net als vroeger nog ideeën voor de stad worden gesmeed in de kroegen, of staat iedereen er tegenwoordig echt alleen nog maar voor eigen rekening op en neer te springen op van die kankerherrie? Want die muziek van nu bevordert de onderlinge communicatie tussen mensen natuurlijk in het gehéél niet, hè. Je ken de supermarkt al niet meer binnenlopen of je hoort van dat bonkerdebonkerdebonk. Hoe zou Ted Langenbach eigenlijk tegenover eten staan, denk je? 

Als ik in de stad terugkom van een optreden ga ik liever naar huis om daar het plaatje te draaien dat je in de stad niet meer kunt horen. Goed dat het gebeurt, dat je van alles kunt gaan doen op de Witte de Withstraat, maar ik hoef er zelf niet meer allemaal aan deel te nemen. Daar kom je dus wel achter als je ouder wordt: dat je niet bang hoeft te zijn dat je iets mist, want dat is gewoon echt het geval niet, haha. Op 18 december bestaat Blue Note 75 jaar, dan ga ik dus wel weer een avondje Blue Note in Dizzy draaien.

Tuurlijk eet ik regelmatig buiten de deur, want, húp, je kan hierheen en je kan daarheen, overal! De keuze die je tegenwoordig in de stad hebt. Ik kom regelmatig bij Sranang voor een broodje kipkerrie op de Nieuwe Binnenweg, die hebben ook heel lekkere rôti, en pizza’s halen doe ik ook. Al die eetculturen, dat is een enorme vooruitgang ten opzichte van vroeger, en iedere Rotterdammer maakt er graag gebruik van. 

Accepteer dan ook wat gemakkelijker wat andere aspecten van al die verschillende culturen, zou je zeggen. Maar dat gebeurt dan helaas weer te weinig. Goed, dat is een kwestie van tijd. Er is, mede door toedoen van de politiek, nog een groot deel van het Rotterdamse volk dat bang is, maar onder de jongeren leeft die angst voor andere culturen gelukkig niet meer, daar is het joh rot op met je geouwehoer. Ik ga die gasten in het gemeentehuis morgen toespreken, ga ik toch effe zeggen dat het afgelopen moet zijn met die bangmakerij van mensen. Dat ze onderhand worden uitgelachen door de mensen in de stad, weet je wel. 

Ik maak me geen illusies, maar ik ben wel een optimist. Het gaat goed met Rotterdam, de stad is wat zelfbewuster geworden en het gezamenlijke gevoel van trots dat er heerst nu is prettig. Ik ken nota bene Rotterdamse Marokkanen die de schurft hebben aan Amsterdamse Marokkanen -  nou is dat integratie of niet, haha!

26 november 2014

Overgenomen met toestemming van

Wim de Jong

Editor

De Buik van

Wim schrijft, doceert, presenteert en fotografeert. Hij werkt als zelfstandig publicist voor onder andere de Volkskrant, Volkskrant Magazine en Elle Eten.

Jules Deelder is voor mij als Dordtse van geboorte en met een voorliefde voor Rotterdam een heerlijke verschijning. Ik heb iets met de boute duidelijkheid van Jules en met zijn onverbloemd Rotterdammer zijn.

En ook alles wat ik leuk vind deel ik!

Deelder spreekt.... een theatershow....ga er voor zitten 45 minuten kijk en luisterfun

en wat onvervalste Deelder humor

Gavi Mensch

Nederland V.O.F.

7-12-2014

Does Maxine have a burnout?

Pfffff, so nice when you can copypaste your thoughts expressed by someone else!

Thanks to  Maxine and Janet!

28-3-2014

.

Veel te dure incontinente verzekeraars.

Ik ben vanmiddag even wat te eten gaan brengen bij een van mijn ex-patiënten. Ze kookt niet ze vaak warm en af en toe kook ik voor haar mee. Meestal mag ik zo naar binnen maar vandaag was ze weer helemaal uit haar doen. Uiteindelijk gaf ze me een brief in mijn handen en stommelde weg om het eten veilig te stellen voor haar katje.

Ze heeft last van chronisch incontinentie (zoals zeker 800000 andere mensen in Nederland), een probleem dat niet verholpen kan worden; ze is een ggz patiënte die nog alleen thuis woont en zich redelijk redt maar zo 'haar ding' heeft met schoon zijn. Gelukkig maar. En dus verwisselt ze het inco-materiaal minimaal 4 x per dag.

Nu krijgt ze een schrijven van haar zorgverzekeraar met een waarschuwing: Ze krijgt in ieder geval nooit meer dan een halve kubieke meter per kwartaal. Dat zegt haar niets en mij ook niet. Verder staat er dat indien ze meer materiaal wil ze eventueel de extra kosten daarvan zelf moet bijbetalen. En dat verder maar moet zoeken op Internet welke leverancier aangesloten is bij haar zorgverzekeraar.

Mijn oude zieke dame heeft geen Internet en ook geen pc, geen smartphone, niets van dat alles. Ik bel een ex-collega

en vraag of dat normaal is….die weet nergens van.

Ik zie in een oude factuur dat een doosje van 10 pakjes voor mijn patiënte €27.50 kost. Dat kan veel goedkoper natuurlijk. Ik heb al eens eerder uitgezocht wat de prijzen zijn bijvoorbeeld bij Kruitvat. 

 Prijs: €19.50 dus per 10 pakjes en dan mag je kiezen of je 5 pakjes voor erg neemt en 5 pakjes voor minder erg. Bestellen en thuisbezorgd. Daar kunnen we als wijkverpleegkundigen vast wel een dealtje uitslepen per wijk.

Voorbeeld: afspraak maken met Kruidvat dat er een kwantum korting geldt als de bezorger 10 kubieke meter aflevert in één gebied en korting omdat we het direct bij Kruidvat bestellen. Dat moet toch al gauw de prijs van een doos naar €15.00 brengen. Dat scheelt op de prijs van de 'zorgmaterialen leverancier' bij 100 doosjes toch al gauw €1250.- op, bij 10.000 doosjes voor de hele stad scheelt dat per jaar €125000.-

Natuurlijk gaan we bovenop een zorgverzekering en een eigen risico onze zieke medemens niet met extra kosten opzadelen. Eigenlijk is het niet vergoeden van incomateriaal  vergelijkbaar met op het Binnenhof alle wc's afsluiten gedurende 6 uur per dag. 

Als we er dan ook een recycle systeem voor de gemeente gratis bij vragen, hebben we ook heel wat minder afval bij het restvuil, namelijk ongeveer 1000000 stuks incontinentiemateriaal.

Op deze manier kan de zorgverzekeraar die besparing van €125000 teruggeven aan de mensen die de minste hebben of het beschouwen als een schenking voor mensen die meer dan 4 x moeten verschonen.

 De gemeente krijgt een sterretje voor het tegengaan van de afvalberg en niet alleen het incontinentie materiaal kan zo besteld worden maar nog veel meer. 

Oh ja, het scheelt administratie voor die vier monopolie-zorgverzekeraars, die kunnen dus wat vastgoed afstoten, die overheadkosten kunnen dan van de balans af. En wat van die winst kan besteed worden aan een goed sluitend sociaal plan.

via zorgverzekeraar
kost in de winkel €3.69

Verder ben ik nog van mening dat lumineuze winstmakende zorgverzekeraars onze zorg uitgehold en uitgemergeld hebben. Vandaar ook dat ik graag terug wil naar het non-profit, maar wel goedgeleide en gecontroleerde, ziekenfonds, zonder inmenging van de politiek.

in de winkel eigen merk
€1.29

Groter incontinentie materiaal moet ook veel goedkoper kunnen. Wordt vervolgd.

Eerder  schreef ik al over dit fenomeen van incontinentiemateriaalperikelen.

.

©Gavi Mensch

Nederland BV, 9-3-2014 
All rights reserved 2014

Lola my feminist companion.

I bought Lola on the market in Denia in 2000 . The woman told me that because otherwise they would drown her. 

She was 3 weeks old and was bottlefed.

 She travelled with me through the mountains everyday for months; she curled up in a basket under my chair and at work I kept her under my desk. She loved the car.

We already had a young dog a little 'macho' called Lalu and they grew up together. They became one of these couples that do everything together. Lola even learned to pee like a male dog lifting her leg. 

Digging holes in the sand, Lalu dug and Lola tried to catch the sand. Lalu stole the food from the tabble and Lola helped him eat it.

They were always hungry, eating dry food and also our leftovers. Lola's favourites were the heads of langoustines and veggies and all kinds of meat and breakfast biscuits.

There was always some one to take care of them.  And when I had to go to Holland to work, my son's fiend took care of the dogs.

Lola had leishmania and I was told she had to take medication all her life. But the medication made her sick and I decided just to give her the normal vaccinations. The only problem she had was a sore on her ear; we kept it clean and Lola healthy with walks and good food. She was never ill for a day.

She had a rich life, better than most animals; she was loved and taken care of.

Lalu and Lola were never separate, not even for a day.  

She was a small feminist, claimed her place and amount of attention.

Naughty and caring, funny and so loyal!

Every year when we walked into the house, she would be so pleased, she never forgot.

She was ill for a week; they gave her medication but it didn't help.

She did not want to eat or walk. Her little old face was sad and showed signs of being at the end of her life.

Today on Animal Day, Lola was put to sleep. She died quietly with her caretaker beside her. She was 13 years old.

So sad!

And we will miss her, all of us. But nobody will miss her like Lalu will, after having spent a long dog's life together.

My gratitude and 'pesame' go to Dani for taking care of her so well.

We could not have left her in better hands.

And I will remember her as my little brave feminist, fun to be with and to be loved by. She has kept me moving for many years.

©Gavi Mensch

Maastricht 4-10-2013

....with my mind in Jerez.

.

No retirement home for me

.
I just received this message from my friend in the UK and I think that now things are getting in a state of collective suicide with the latest cuts on Dutch National Health and pensions, we too had better made a deal with Holiday Inn and fast! This is my friends plan for the future. And for the price of Homecare per hour in the Netherlands, we could almost afford a day, not to mention the price of a long stay in a Dutch home for the elderly. And as I read it, we will still be able to afford a private nurse as an extra whenever we need one.

This is what my friend wrote:

I'll be checking into a Holiday Inn!

With the average cost for an old folks' home care costing £188.00 per day, there is a better way when we get old and too feeble.
I've already checked on reservations at the Holiday Inn.

For a combined long term stay discount and senior discount, it's £59.23 per night.

Breakfast is included, and some have happy hours in the afternoon.

That leaves £128.77 a day for lunch and dinner in any restaurant we want, or room service, laundry, gratuities and special TV movies.

Plus, they provide a spa, swimming pool, a workout room, a lounge and washer-dryer, etc.

Most have free toothpaste and razors, and all have free shampoo and soap.
£5 worth of tips a day you'll have the entire staff scrambling to help you.

They treat you like a customer, not a patient.

There's a bus stop out front, and seniors ride free.

For a change of scenery, take the airport shuttle bus and eat at one of the nice restaurants there.

While you're at the airport, fly somewhere.  Otherwise, the cash keeps building up.

It takes months to get into decent nursing homes. Holiday Inn will take your reservation today.

Want to see Scotland?  They have Holiday Inn there too.

TV broken?  Light bulbs need changing?  Need a mattress replaced?  No problem.. They fix everything, and apologize for the inconvenience.

The Inn has a night security person and daily room service. The maid checks to see if you are ok. 

If you fall and break a hip, NHS will pay for the hip, and Holiday Inn will upgrade you to a suite for the rest of your life.

And no worries about visits from family. They will always be glad to find you, and probably check in for a few days mini-vacation.

The grandkids can use the pool.

What more could I ask for?
So, when I reach that golden age, I'll face it with a grin.

I'm not only sending this to my 'old' friends but to all so you can plan ahead!


Just remember:

                                                                             

Thanks Janet!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 23-9-2011

.

Tijd voor sex 1.

Nee, nee, ik ben niet desperate…ik vind dat het weer tijd is om te praten over sex.

Haal die vinger nog even weg bij de delete knop, het is alweer zo lang geleden dat er gesproken werd over sex en ondertussen blijft het maar een beetje pruttelen onder de oppervlakte, zoals een vulkaan die wel rookt maar nooit tot uitbarsting komt. Als er dan toch luchtvervuiling is kunnen we het beter weer eens ter sprake brengen. Ik merk dat het tijd wordt aan de mailwisselingen die ik heb met oude en nieuwe schrijfvrienden en -vriendinnen. 

Op 'Intelligence Squared' was een humorvol debat met de stelling "Everything a man does he does to get laid", vol spitsvondige wijsheden en uitleg. Ik heb veel gelachen en ook wel een boel opgestoken over hoe men denkt over seksuele relaties vandaag de dag. Uiteindelijk weer geen uitsluitsel over wat mannen en vrouwen drijft tot sex, waarom mannen alles doen om sex te kunnen hebben en waarom vrouwen alles doen om sex te kunnen hebben. 
De biologisch getinte redenen kennen we al, ook de genetisch bepaalde en evolutionaire drijfveren. Interessanter was de vraag: ' Waarom mannen er alles voor over hebben om eigenlijk geen sex meer te hoeven hebben'. Er zijn dus redenen waarom mannen dingen doen zodat ze geen sex meer hoeven hebben, met een vrouw. Eén ervan is het onvoldane gevoel waar ze mee blijven zitten, het gevoel dat ze altijd tekort schieten.

 Een kort-door-de-bocht voorbeeld: Een man doet iets geweldigs om een vrouw te imponeren ( zodat ze sex met hem wil) en is daar zo mee bezig dat er geen tijd over blijft voor sex. Zodra hij merkt dat dit imponerende 'geweld' niet leidt tot de dezelfde voldoening als het hebben van sex en dat de vrouw niet echt onder de indruk is van zijn prachtige auto of zijn laatste boek noch van zijn seksuele performance, schakelt hij terug naar zijn maten en praat over mannenzaken. Hetgeen weer leidt tot een seksloos bestaan. De stelling van de enige vrouw in het gezelschap van sprekers in het eerder genoemde debat was, dat mannen van alles doen om geen seks meer te hebben. Ze houden zich bezig met onaantrekkelijke zaken zoals het intensief spelen van computerspelletjes,  het obsessief bezig zijn met de auto die hij 'zijn vriendin' noemt, het ongeschoren en in trainingspak rondlopen. Ik ben het met die stelling eens. Mannen willen erkenning voor hun geweldig zijn en ondertussen doen ze er, wat ons/mij betreft, weinig tot niets voor. 

Mannen doen van alles met mannen, met hun maten: vissen, motorrijden, forumschrijven, vergaderen..... alles behalve op zoek gaan naar vrouwen. Op datingsites worden vrouwen gewaarschuwd: mannen schrijven niet, ze wachten tot de vrouwen schrijven. En zo krijgen vrouwen weken gratis lidmaatschap, anders houdt de site op te bestaan! En vrouwen schrijven, jawel, om te zien of er nog mannen zijn die terug willen schrijven; ijdele hoop, de meeste mannen zijn vissen met maten of 'daten' zich suf: "Ik heb meer aan het persoonlijke contact, ik ben niet zo'n schrijver!"

Ook in het dagelijks leven is het onmogelijk om zomaar een conversatie te beginnen met een man. Ga maar eens naar een terrasje pikken in je eentje en kijk eens om je heen. Vier soorten mannen: de man met zijn maat, collega of vrienden, de man met de veel jongere vrouw, de man met de zwijgende echtgenote en de man met de laptop. 
En daar zit ik dan, alle goedbedoelde aanbevelingen om niet thuis te blijven zitten, omdat ik daar niemand tegen het lijf loop (haha) ten spijt: mannen willen geen relatie met vrouwen maar met mannen die weten van economische en politieke zaken en van voetbal, tennis of golf, allemaal veel interessanter, stressloos en zonder andere intenties dan tijd verdrijven op een prettige manier. Op de achterbumper van mijn pretentieloze Twingo uit '95 zit een sticker: "Heb jij nog sex of golf je al?", wat mij in files lachende of zure gezichten oplevert bij een blik in de achteruitkijkspiegel. De lachers zijn jonge mannen en vrouwen van elke leeftijd, de zuurpruimen zijn mannen van mijn leeftijd; ze weten het van zichzelf, denk ik dan. Deze mannen willen niet samenwonen met een vrouw (behalve dan als het huishoudelijk gemak oplevert) en ze doen er van alles aan om te voorkomen dat ze sex moeten hebben. Het is niet zo dat heteromannen geen sex willen, het euvel is dat ze sex moeten hebben met een vrouw en daar zitten bedreigende consequenties aan vast, dan is het afgelopen, denken ze, met een boom opzetten in de kroeg met de maten, afgelopen met elk weekend voetbaldiscussies. 

Mannen doen van alles om vrouwen te imponeren; boeken schrijven, de Sixtijnse Kapel schilderen, enorme bouwwerken verzinnen én bouwen, manager of minister-president worden ( hetgeen JPB niet veel heeft opgeleverd aan zijn gezicht te zien). Vrouwen vallen meer op gezelschap, op een gesprek op niveau, op samen delen en op gelijkheid van rechten en plichten. En op de spanning, op het direct of indirect aangesproken worden op háár intelligentie en háár creativiteit.

Mannen van mijn leeftijd kunnen een voorbeeld nemen aan de jongere garde, het is bewezen dat (jonge en oudere) vrouwen vallen op minder prestatiegerichte, emotionelere mannen die eigenlijk ook altijd sex willen maar het accepteren als het niet zo loopt. Mannen die wandelen met een baby in een draagdoek of heerlijk kunnen koken zijn seksueel veel aantrekkelijker dan de mannenman; er valt aan die eerste nog veel te ontdekken en de laatste is duidelijk, een open boek(?) en niet interessant voor het andere geslacht.

Mij rest  voorlopig nog werken en thuisblijven, kijken naar discussies over het onderwerp en accepteren dat het zo is. Of een jongere, veel jongere man aanschrijven, die geen kinderen meer wil (daarover later meer). Of schrijven over waar ik zoal tegenaan loop….
Sex is op mijn leeftijd (zo jong als ik ben) blijkbaar iets waar ik alleen nog maar over schrijf?


Wordt vervolgd  en natuurlijk bevestigen ook in dit stukje de uitzonderingen de regel .....;-)



©Gavi Mensch
Maastricht, 15-4-2010.