Dementerenden kosten minder thuis?

Dat dementerenden 'goedkoop' thuis kunnen worden verpleegd is een idee van een zogenaamde wezenloos zonder ouders, partner of kinderen. 

Het thuis verplegen van iemand met een dementie is lood en loodzwaar. Het is 24/7, je bent nooit gerust, je kunt als partner nooit meer vrij ademhalen. Je partner is dement en jij wordt opgesloten zolang hij of zij leeft. Sommige ouderen kunnen dat opbrengen, anderen raken gedeprimeerd en dan is er dubbele zorg nodig.

Wat hebben we nodig om een dementerende patiënt thuis te verplegen?

Afhankelijk van het stadium van dementie is dat nogal verschillend.

Maar de omgeving vraagt vanaf het begin om speciale maatregelen.

Eerst een veilig huis, met haakjes op deuren waar men de patiënt niet meer wil hebben, bijvoorbeeld een keuken met gasfornuis.

Een traplift want ook de motorische zekerheden verminderen snel.

Een aangepaste badkamer, iemand die motorisch slecht is of wordt wil je niet douchen in een badkuip met hoge rand.

Een slaapkamer waar twee aparte bedden in passen. Of een aparte slaapkamer voor de patiënt en de 'nachtdienst'(?)

Een aangepast toilet, liefst met ruimte om de patiënt te verschonen. Let wel in veel oudere huizen is het toilet beneden en de badkamer boven.

Geen gasfornuis meer, alles moet elektrisch, met speciale veiligheidsschakelaars. Verder een persoonlijk alarm, sleuteluitgifte, een open telefoonverbinding en overal camera's?

Wie gaat al die aanpassingen betalen? Van de jongeren van nu kun je zeggen dat ze gewaarschuwd zijn en dat ze hun huizen zo moeten inrichten dat ze daar tot aan de dood kunnen blijven wonen. Verkopen is ook al geen optie meer namelijk.

Verhuizen is ook voor de patiënt niet aan te bevelen. Een demente patiënt lijkt zich het best te kunnen handhaven in de omgeving waar zich zijn vroegste herinneringen bevinden.

Een persoonlijke begeleider die bij beginnende dementie de patiënt (en de partner) ondersteunt. Een case manager, zo u wilt.

Erg mooi bedacht van de VGZ en Geriant (zorgverlener met zeer verouderderde informatie op de website) maar wie gaat dat doen, wat levert dat op en hoe is de bereikbaarheid? Wachttijden van 2 tot 3 weken voor intake alleen al? Hoeveel managers ( o got wat een woord) heb je nodig en hoeveel zijn er? De casemanager is de coördinator die de patiënt met 'enige' regelmaat bezoekt, bekijkt wat er nodig is om thuis te kunnen blijven wonen; de grens van casemanagement is snel zichtbaar. Ook al weet ik wat ik zou willen inzetten bij een bejaard echtpaar waarvan de man dementerend is en de vrouw niet al te best ter been, er zijn niet genoeg mensen die inzetbaar zijn. Probleem is en blijft het te kleine bestand aan verzorgenden en bovendien het te kleine budget.

En dan het nut. Wordt de mantelzorger ontlast? Door wie? Door de persoonlijk begeleider, de casemanager? Een gespecialiseerde verzorgende van de thuis- of buurtzorg? Een zorgcoördinator? Allemaal mensen die er waarschijnlijk net niet zijn als de loodzware dementerende patiënt moet plassen en niet wil dat de partner hem of haar begeleidt. En dus alles bevuilt. En de huishoudelijke zorg die pas weer over 3 dagen komt. Want de partner kan het allemaal best zelf doen.

En waar halen we al die mensen vandaan? Hoe makkelijk gaat het worden om te zeggen dat er vandaag niemand komt omdat er simpelweg niemand is?

Hoeveel besparing op overhead gaat dat opleveren? Die casemanagers  moeten ook weer een kantoor, een manager of twee en een teamleider, een coördinator en een planner annex administratief ondersteuner en natuurlijk vergadertijd  ….toch?

Alle mensen met dementie volgens protocol thuis begeleiden: onmogelijk!

Ik heb wel 100 mensen met dementie verpleegd, van een 50 jarige vrouw waar ik dagdelen thuiszorg deed tot aan een 48 jarige man met Korsakov, die ook nog een heftig leverfalen had en de niet aflatende drankzucht. En alle gemiddelde dementerende mensen er tussenin. Geen van allen zijn ze gebaat met een dure casemanager, wel met oproepbare gespecialiseerde zorgverleners.  Ik was ooit wijkverpleegkundige zonder horloge, ik werkte dagdelen en de minuutjes die ik overhad, liep ik nog even ergens binnen, bij een eenzame oudere of bij de partner van een dementerende patiënt. Ik was oproepbaar voor de patiënten én de mantelzorgers.

Voor alleenwonende Alzheimer patiënten gaat de casemanager sowieso niets betekenen. Een alleenwonende dementerende patiënt is zoiets als een 6 jarige alleen in een huis zetten en zeggen: Morgen kom ik weer terug.

En je thuis bedenken of je de lucifers en aanstekers wel hebt weggehaald.

Maar als we goed rekenen wordt het op het eind een onmogelijke zaak, je kunt geen verzorgende hele dagen stationeren bij dementerende patiënten. Dat is onbetaalbaar en daar verandert een casemanager niets aan. 

Ik begrijp dus dat bij deze stunt van VGZ en Geriant, dat de geldstroom van pot verwisselt en dat men daar als patiënt of mantelzorger nog steeds niet mee geholpen is.

Als alternatief kan ik alleen voorstellen dat, alle nog thuiswonende dementerenden een PGB krijgen waar men gewoon hulp voor kan inkopen, desnoods van die lieve buurvrouw. Hulp bieden is een ding, ingezet worden als gratis hulpverlener is iets heel anders.

Ik pleit ook voor het opleiden van veel meer gespecialiseerde geriatrieverzorgenden, voornamelijk voor de (thuis- en buurt-) wijkzorg.

En ik pleit natuurlijk weer voor het terugbrengen van zorgbestuurders en managers naar deze planeet aarde:

"Mijne heren en ook dames, u hebt gekozen voor een werkplek in deze maatschappij die niets anders inhoudt dan het coördineren van zorg en geldstromen. Maar niet naar uw eigen achterzak!"

Zouden ze nog zo veel vergaderen op hun ergonomisch verantwoorde stoelen als ze  gewoon in de hoogste salarisschaal zouden zitten?

Kunnen ze niet gewoon, all in, 8365,94 euro verdienen per maand en dat 13 keer? Dat is nog altijd 108.757,22 per jaar.

Maar wel minimaal 100.000 minder dan wat de meesten tegenwoordig bedingen, om nog maar niet te spreken van de lease bakken en pensioen regelingen, bonussen en vertrekpremies.

Hoe we ook rekenen en passen en meten en mensen met duurklinkende namen op allerlei plekken zetten, de uitkomst is telkens dezelfde: het werkt niet voor de patiënt en zijn omgeving.

Wat wel werkt is het vak van verzorgende en verpleegkundige aantrekkelijker maken door het een diepere inhoud te geven dan het 'per minuut werken' en door meer mensen beter op te leiden voor een iets beter salaris. Zo wordt men niet overbelast, is er ruimte voor plezier in het werk.

Mijn patiënten zijn gebaat bij bijvoorbeeld meerdere vaste verzorgenden. En een vaste en goed bereikbare coördinator, in de wijk zelf. Niet eentje die over een enorm gebied voor honderden patiënten tegelijk bezig is.

Dat het te kostbaar wordt om voor zieken verzorgings- en verpleeghuizen te bouwen is logisch. Dat het ook wel een ludiek idee zou zijn om bestaande ruimtes aan te passen is vooralsnog een droom.

Ik hoop daarmee VGZ even uit de droom te hebben geholpen en ook Geriant. Zonder handen aan het bed of de toiletstoel, heb je nog steeds helemaal niets.

Op dit moment doen de wijkverpleegkundigen een groot deel van de ouderenzorg en de zorgcoördinatie, met het geld uit projectpotjes. 

Maak dat alvast een vaststaande taak, zonder minutenregistratie.

Het misbruiken van zorggelden voor casemanagers lost niets op!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 19-10-2012.

  

N.a.v. artikel in de Volkskrant van 19-10-2012 alleen te vinden in de papieren versie op pagina7 en verder op pagina 22. [ Dementerenden thuis verplegen goedkoper] 

Update: met alle woonhuizen vol, komen verzorgingshuizen leeg te staan. Wat een raar spelletje: http://www.skipr.nl/actueel/id12471-leegstand-in-verzorgingstehuizen-dreigt.html#comments

.

No retirement home for me

.
I just received this message from my friend in the UK and I think that now things are getting in a state of collective suicide with the latest cuts on Dutch National Health and pensions, we too had better made a deal with Holiday Inn and fast! This is my friends plan for the future. And for the price of Homecare per hour in the Netherlands, we could almost afford a day, not to mention the price of a long stay in a Dutch home for the elderly. And as I read it, we will still be able to afford a private nurse as an extra whenever we need one.

This is what my friend wrote:

I'll be checking into a Holiday Inn!

With the average cost for an old folks' home care costing £188.00 per day, there is a better way when we get old and too feeble.
I've already checked on reservations at the Holiday Inn.

For a combined long term stay discount and senior discount, it's £59.23 per night.

Breakfast is included, and some have happy hours in the afternoon.

That leaves £128.77 a day for lunch and dinner in any restaurant we want, or room service, laundry, gratuities and special TV movies.

Plus, they provide a spa, swimming pool, a workout room, a lounge and washer-dryer, etc.

Most have free toothpaste and razors, and all have free shampoo and soap.
£5 worth of tips a day you'll have the entire staff scrambling to help you.

They treat you like a customer, not a patient.

There's a bus stop out front, and seniors ride free.

For a change of scenery, take the airport shuttle bus and eat at one of the nice restaurants there.

While you're at the airport, fly somewhere.  Otherwise, the cash keeps building up.

It takes months to get into decent nursing homes. Holiday Inn will take your reservation today.

Want to see Scotland?  They have Holiday Inn there too.

TV broken?  Light bulbs need changing?  Need a mattress replaced?  No problem.. They fix everything, and apologize for the inconvenience.

The Inn has a night security person and daily room service. The maid checks to see if you are ok. 

If you fall and break a hip, NHS will pay for the hip, and Holiday Inn will upgrade you to a suite for the rest of your life.

And no worries about visits from family. They will always be glad to find you, and probably check in for a few days mini-vacation.

The grandkids can use the pool.

What more could I ask for?
So, when I reach that golden age, I'll face it with a grin.

I'm not only sending this to my 'old' friends but to all so you can plan ahead!


Just remember:

                                                                             

Thanks Janet!

©Gavi Mensch

Nederland BV, 23-9-2011

.

Een meisje met tegoed

.

Eigenlijk ben ik een verouderd goed bewaard doch slecht geconserveerd meisje, ik heb nog zaken tegoed van het leven.
Mijn touwtje kan ik nog springen, mijn pop is nu een levend model.
Meisjes mogen kroelen met hun vadertje, ik ben van die herinnering nog niet losgekoppeld.
Ik was en ben het meisje van Anna, mijn oma, nog steeds! Zij waakt over mij, met haar zondagse hoed een tikkeltje scheef.
Meisjes leven in een wereld die veel mooier is dan deze, zijn verdrietig om plagerijen, die nog steeds hard aankomen.
Wat ik tegoed heb?
Een lief voor de rest van mijn leven, verder heb ik bijna alles.
Maar ook dat is een meisjesdroom.
Evenals de rode schoentjes, een belofte aan mijzelf.


©Gavi Mensch
Maastricht,3-5-2011


Reeds gepubliceerd op: http://120w.nl/
Cartoon: Peter van de Wiel: www.peterscartoons.nl
© All rights reserved 2011

.

Gastcolumn van Ana W.: Levenslang.

.
Levenslang.

Hij zat daar maar met zijn ellebogen op zijn knieën en zijn hoofd in zijn handen. En onafgebroken keek hij naar haar, ze sliep! Hij bedacht hoe bezeten hij van haar was, hoe het kneep in zijn binnenste, hoe dicht de tranen bij het randje kwamen. Hij keek naar haar, naar de veranderende uitdrukkingen die haar dromen teweeg brachten. Soms een kreunend geluidje. Een halve draai en weer terug, benen opgetrokken in het dekbed gedraaid. Een stukje blote schouder, rond en aaibaar; hij duwde zijn hoofd steviger in zijn handpalmen, aanraken kon niet, hij mocht haar niet wakker maken. Nu was ze van hem, helemaal.

Hij volgde met zijn ogen de lijnen van haar gezicht, levenslijnen: lachrimpels en markeringen van een hard leven. Een kusbare mond, volle lippen. Hij likte de zijne even, als ter voorbereiding op een heerlijke kus.
God wat miste hij dat. Zo'n kus als ze hem wel eens plagerig beloofd had, teder, met zijn hoofd tussen haar kleine handen, met vochtige lippen, zacht en stevig tegelijk.

Weer kneep zijn maag samen en een traan gleed over zijn verweerde wang. Een lang en gelukkig leven, hij had nooit begrepen wat dat betekende tot op dit moment.
Hij had destijds een keuze gemaakt en hield zich aan het tijdsbestek van die afspraak: lang! Natuurlijk was hij wel eens verliefd geweest, hij had zelfs op punt gestaan om te scheiden, maar de afspraak en de gevolgen hadden hem daarvan weerhouden. Scheiden doet lijden, weer terug naar af?

Hij keek weer naar het bed.
Wat betekent lang als je al zo lang geen liefdevolle armen om je heen hebt gehad, al zo lang niet meer gevreeën hebt, niet gekust, geen spanning, geen ontlading? Lang wordt dan levenslang.

Hij verlangde ernaar om gewoon zijn vingers langs de contouren van haar mond te laten gaan, langs haar hals te laten glijden, naar beneden, naar de inzet van haar borsten, het geultje, smal, een schaduw. Haar borsten vol en nog steeds rond voor zover hij het kon zien.
Zijn mond was droog op die ene traan na die hij met zijn tong had opgevangen.

Even deed hij zijn ogen dicht. Beelden projecteerden zich op zijn netvlies. Hij was na zijn ziekte niet meer in staat geweest om een erectie te krijgen. Of had hij er geen lust genoeg voor? Kon hij geen uitdaging meer vinden in het grote bed, thuis? Hij schudde zijn hoofd. Dat was al heel lang geleden. Maar nu, deze vrouw? Hoe zou het leven met haar zijn, de rest van zijn leven? Zou het mogelijk zijn om wel met haar te vrijen, plagerig, langzaam, met handen en monden? Teder en vrolijk, zoals hij dat ooit gedroomd had. Met vuur en passie en een lach?

Hij schrok van de beweging tussen zijn benen. Met opengesperde ogen keek hij naar het bed. Daar lag waarschijnlijk de laatste kans op een gelukkig leven; haar lieve gezicht met een glimlach rond de lippen, wist zij van zijn twijfels, zijn verlangen, zijn misère?
Als hij nu achter haar zou kruipen, heel stilletjes en haar in zijn armen zou nemen en haar zou wekken met een kus, zou zij dan het schrikbeeld van levenslang nog kunnen veranderen?

Hij keek naar haar, zij sliep.

 
©Ana W. All rights reserved 2011
Eerder gepubliceerd in WCKD magazine februari 2011

Stealing time

I'm stealing time
from the future
so I can do today
what I maybe
may be
wont be able to do
time ahead


I’ll steel hours from a clock
hours of justice
extra minutes
additions
and I'll discount them
later
when I no longer will be


I’ll steel my face
from the mirror
I turn my hair grey
draw wrinkles
so I'll recognize
old age
being young


I’ll steel time from time
image from picture
I triplicate
and go along
on my way
without fear
of loosing




Time flies.......

©Gavi Mensch
Uit mijn dag-boek: Vette klei en rode aarde©.
'Robo tiempo al futuro' (2002, Jerez).
translated January 2008, Rotterdam

Maxin for PM?

Just some fun for the good, the sweet and the oldies….. ;-)
Getting towards the end of Election Time, with a wee feeling in my stomach, I decided to skip the rest of the lies and get back to optimism and self-reflection. The reflection part comes from some of my favourite cartoons send to me by my best friend Janet. We became friends some 35 years ago while working in Jerez de la Frontera and we share the same sense of humour. Apart from that, she loves cats and I'm allergic to them, I love dogs and so does she. I still like people better than animals (still), she thinks animals are a lot more trustworthy. She's right of course but it'll take me another while to admit that. We're both single: she had the guts to tell her ex boyfriend she'd rather stay with her cat (he is allergic  as well and asked her to get rid of it).  I have a sharp tongue and a big smile, so I guess we'll both stay single for the time being.
About my favourite cartoon, I'll introduce the lady that takes up all the space, Maxin. Grumpy, feminist, wise…. oh she is full of wisdom, blunt and direct…that's Maxin!


Ladies and ladies and you guys… you can have a look as well ( don't complain to me afterwards)… here she is:

Maxin.....  for president!

She was right on with this one!

And she's got her own opinion:

Everyone concentrates on the problems we're having in this country lately: illegal immigration, crisis recovery, alligators attacking people in Volendam .... 
Not me. I concentrate on solutions for the problems. It's a win-win situation.

+ Dig a moat the length of the Belgian border.
+ Send the dirt to the offices of the big spenders so they have something to fill their pockets with
+ Put the Volendam alligators in the moat along the Belgian border

Any other problems you would like for me to solve today ? Yes ?

Think about this one:

And don't keep going on about exercising:

Women ar far better drivers:

That's all for now.....to be continued......  Keep smiling!

Janet, I need more of Maxin, please!!!!
 
Text ©Gavi Mensch
Maastricht, 5-6-2010

Fietsen.

Met de kaart van Maastricht uit de krant voor mijn neus zit ik te puzzelen, Amstel Gold Race vandaag! Mijn schoonzoon heeft hem gisteren gereden voor amateurs, mijn 6 maanden zwangere dochter mocht niet meedoen, het geheel de Cauberg ophijsen op een racefiets is net even iets te veel van "gezond bewegen is ook goed in je zwangerschap"! Alhoewel ik moet zeggen dat zo'n fietsmaillot over zo'n mooi buikje erg leuk staat. Vandaag zijn die twee op een brommer, jawel, achter de wielrenners aan, ze zijn echt fanatiek, en volgen degenen die vanwege de aswolk hier nog wel konden komen. De dag van mijn schoonzoon moet een 'sjoene' dag worden.

Valverde kan ik niet vinden op de definitieve starterslijst, maar gelukkig zijn Vall (wel een Catalaan, maar goed) en  Freire van de partij. Sastre een van mijn schoonzoon's andere landgenoten en favorieten( voor zover ik er iets van begrijp), zit te wachten ergens op een vliegveld. Jammer! Te meer omdat Moeder Aarde eigenlijk wel van fietsers houdt en die aswolk ook meer bedoeld was voor degenen die te pas en te onpas in een vliegtuig stappen voor klusjes op 400km afstand, soms minder. Er zijn Euro Parlementariërs die van Amsterdam naar Brussel vliegen, tja……
Maar terug naar mijn eigen route, waar kan ik heen? Ik vind fietsen heerlijk, maar vandaag ga ik niet op de fiets, ik moet twee enorme hobbels over en ik moet keuzes maken: mijn van werk en hockey (en gewicht, ja hoor, het staat er bij) en door valpartijen gebutste knieën protesteren hoorbaar bij de oprit van de Noorderbrug en de klimmende Statensingel. En het is natuurlijk niet alleen de heenweg, ik moet ook weer terug. Die knieën moeten als het een beetje tegenzit nog tien jaar van hot naar haar rennen om patiënten te verzorgen, want de huur moet betaald en er moet af en toe een cracker 'light' op de plank. Ik heb besloten om een elektrische fiets te kopen, wel meetrappen geen druk op de oude gewrichten. Mijn baas heeft een fietsplan en ik moet nu alleen dat 0-uren contract nog kwijt om daar aanspraak op te kunnen maken. Dan nog moet ik een tijdje sparen en daarna ga ik op mijn racefiets voor de Nurses Silver Race, de kleur van mijn haar tegen die tijd. Maar nu nog even met de auto, helaas, want er schijnt een on-Hollandse zon en een beetje frisse lucht kan nooit kwaad.
Terug naar mijn route, ik kan toch zo afwijken van mijn verhaal, maar niemand zegt er iets van, er is hier ook verder niemand….daar ga ik weer;-)
Ik zie dat ik over de Kennedybrug kan, via het centrum onmogelijk daar is alles verstopt zo dadelijk. Lekker rustige route, dakje van de Twingo open, radio aan, race volgend, sigaretje of kauwgom, afhankelijk van hoe men naar mij kijkt onderweg.
Het peloton gaat zich opmaken voor de tv uitzending zo, met helikopters, vooruit dan maar!

Ik ga opschieten, ik moet mijn sportieve kloffie nog aan doen, lekker schoongewassen wit en dan als een speer op weg…..naar mijn werk!



@Gavi Mensch
Maastricht, 18-4-2010 14.00 u

Over onhebbelijkheden, geschreven op Valentijnsdag.

Even niets anders te doen dan nadenken over on’heb’belijkheden. Gedoe over wat je niet hebt?
Over echtscheidingsonhebbelijkheden heb ik veel gehoord van mannelijke penpals en vrienden; die ik hoor van mijn vriendinnen laat ik vandaag even buiten beschouwing.
De onhebbelijkheden waar ze over tobben, de mannen, richten zich vooral op de nu nog voelbare resultaten van vaak oudere echtscheidingsprocedures, gezien vanaf de kant van de mannen dus. Jemig de pemig, wat een ellende.

De meeste van die vrienden zijn nu zo tussen de 55 en 65 jaar oud en zitten veelal met een onoplosbaar financieel probleem. Eigen schuld dikke bult, hoor ik ‘ons’ roepen. Tja, waar twee vechten, hebben ook vaak twee schuld! Maar het zijn, zeker die uit mijn generatie, toch wel magere mannen die overblijven na een dergelijke onhebbelijke echtscheiding, volkomen geplukt! Vaak zo berooid dat er geen leuk leven na de scheiding meer mogelijk is. Moet dat nou? Hebben we niet op de barricades gestaan voor gelijke rechten? Waren wij, vrouwen, niet al lang selfsupporting?
De meeste van ons wel en hebben nooit een cent gezien van de ‘andere partij’, maar er zijn duidelijk heel erg boze, gehaaide en venijnige dames tussen ons.

Ik ken verhalen over alimentaties van over de 3000 euro, de helft van het met 60 uur per week werk gegenereerde inkomen van de ex-man. En dat terwijl de te plukken man, die nu net nog het hoofd boven water kan houden, ook een behoorlijke depressie heeft gehad die jaren geduurd heeft. Hij is door zijn ziek zijn minder gaan werken en moet nu op de pensioengerechtigde leeftijd nog steeds aan dure advocaten betalen om met net iets meer dan een AOW rond te kunnen komen. De helft van zijn pensioen is ook al vergeven aan de ex-mevrouw, die even voor de duidelijkheid, wel gestudeerd maar nooit gewerkt heeft en denkt het recht te hebben op een florissant inkomen om ‘haar status op te houden’.

De ander heeft zijn halve pensioen ingeleverd bij de scheiding en in ruil daarvoor de helft van de koop-maar-raak-schulden van mevrouw er ook nog bij gekregen. Mevrouw werkt en heeft haar pensioen afgekocht, is daar weer lekker mee gaan  shoppen en heeft bovendien haar ‘wettelijke’ deel van de schulden ingelost met een erfenisje, na de scheiding, dat wel! Een vreemd’gangster’……en alle rechten zijn van haar. En zij is nog steeds boos, rara hoe kan dat?

Nog een andere over een gescheiden dame: na 30 jaar ongelukkig getrouwd te zijn geweest met een man die dat ook was, dat moge duidelijk zijn, is zij ongewenst gescheiden en  heeft nu vorderingen op het huis, (haar woonruimte is betaald), een deel van de arbeidsongeschiktheidsuitkering van mijnheer en ga zo maar door. En ook zij heeft nooit een vinger uitgestoken om bij te dragen aan de gezamenlijke onkosten. Het was voor een dame van stand ‘geen doen’ om werkneemster te worden.

De man die het lef heeft om een nieuwe relatie aan te gaan heeft het moeilijk, zoals één van mijn vrienden. Hij heeft een vordering op zijn salaris die zo bizar is ( de ex-mevrouw verdient bijna meer dan hij, maar afspraak is afspraak), dat hij met zijn nieuwe lief, die echt lief is en selfsupporting, slechts een weekje kan gaan kamperen. Romantisch, dat wel, maar die vakanties duren kort, de man heeft drie banen om rond te kunnen komen, is uitgeput aan het raken en wordt er ook niet jonger op. De vooruitzichten zijn ook voor hem, dat de helft van het pensioen in de portemonnee van de ex mevrouw wordt gestort. En dat hij nog maar lang op een houtje moge bijten en dus zijn nieuwe lief ook; de wraak van de ex is soms forever!

Wraak is de oorzaak van dit soort onhebbelijkheden, ex-vrouwenwraak. Hebben we daar nou zo veel moeite voor gedaan? Voor dit soort gelijke rechten? Werkt dat niet naar twee kanten?

Wat een onhebbelijkheden allemaal in echtscheidingswereld! Natuurlijk ken ik die onhebbelijkheden ook van de kant van vrouwen, veel leed en veel deuken, maar mijn vriendinnen hebben altijd meer op hun eigen kunnen vertrouwd. Ik ben zelf gescheiden met alleen het mijne, geen alimentaties, geen vorderingen. En vooral geen wraakgevoelens. Die maken het leven daarna extra zuur. Wel verdriet, over het niet kunnen volbrengen van de liefdesrelatie en dat is voor mij niet omzetbaar in onhebbelijkheden.

Wat er vooraf gaat aan een scheiding, welke dan ook, is bitter en triest. Maar de grote ellende komt voor velen pas later, als ze ouder zijn. Omdat ze voor die afschuwelijke ‘lieve vrede’ ooit hun handtekening hebben gezet onder het, mijns inziens, vreemde vonnis.

Het moest me even van mijn feministische hart, ik behoor niet tot het zwakke geslacht gelukkig en kan mijn eigen boontjes doppen, de ene keer beter dan de andere. Vaak ben ik fel wat betreft de onhebbelijkheden van sommige vrouwen, vandaag moest het even anders.

De foto’s getuigen van de (Amerikaanse) hardheid van sommige vrouwen, hun wraak is af te lezen aan de divorce-cake, ik zie dat mijn vrienden nog niet doen! Er waren trouwens geen foto’s van dit soort taarten voor wraakzuchtige mannen, dat zegt ook wel iets, toch? Misschien een suggestie? Een gat in de markt? Zou het helpen om hen zich beter te laten voelen?
Ik denk het niet en bovendien zijn dit soort lekkernijen erg kostbaar en kunnen mijn geplukte vrienden hun geld ‘beter’ besteden, jammer genoeg!
Ik hoop dat mijn eventueel (door dit stukje) geïrriteerde vriendinnen het me vergeven, zo niet dan vinden we daar ook wel een taart voor uit. Het weg-eten van sores is duidelijk een vrouwending!


©Gavi Mensch
Maastricht 14-02-2010

Vrouwvriendelijke polygamie, een idee?

Nederland gaat buitenlandse huwelijken die uit meer dan twee personen bestaan minder snel erkennen. Minister Hirsch Ballin van Justitie wil een strenger beleid. Uit de Volkskrant van 27-10-2010.

Dat is nou toch jammer, net nu ik na al mijn pogingen om één maatje te vinden voor alles, besloten had dat het er dan maar meer moesten worden. All-in-one lijkt niet te bestaan.
Dus, dacht ik, misschien is het wel handig om voor elk van mijn te vervullen wensen een mijn-heer aan te stellen. Ik ga nog proberen om een verzoek aan de Kroon te richten; dan kan ik, zodra ik mijn-heren vind die aan mijn eisen en wensen kunnen voldoen, gelijk van start met mijn polyandrie-plan.
Mijn wensen? De mijn-heer moet kunnen wat ik ook kan en dus eventueel mijn taak ook over kunnen nemen. Ik heb, denk ik, voor mijn dagelijks leven dus wel een mijn-heer of 5 nodig, zou dat nog kunnen? Ze moeten wel minstens Nederlands, Engels en Spaans spreken en Meestrichs op verzoek. En niet lijken op Hirsch Ballin! Eens kijken hoe ik dat ga aanpakken.......
Ik begin maar met 5 mijn-heren, je moet ergens mee van start!

Mijn-heer 1 is dan voor de psychische ondersteuning; hij moet inzicht hebben in familieproblematiek voor het geval van familieleden met aandachtstekorten, perfectionismen en hormoonschommelingen. Hij moet tegelijkertijd bakken onbaatzuchtige liefde in ons allemaal kunnen blijven storten, realist zijn en een optimistische instelling hebben. Verjaar- en feestdagen organiseren en kaartjes sturen. De wekelijkse verse bloemen halen en schikken. En in het bezit zijn van een zesde zintuig, dat is absoluut noodzakelijk. Hij mag ietsje ouder zijn.

Mijn-heer 2 moet een gezond financieel beleid kunnen voeren en sparen, het bijbehorende papierwerk doen en de goedkope boodschappen. Hij moet de bonusartikelen en aanbiedingen kunnen vinden en tevens een heerlijke en gezonde maaltijd kunnen bereiden met het voordelig ingeslagen materiaal. Ook moet hij natuurlijk tevreden zijn met een statusarme oude boodschappenauto en deze ook onderhouden of een goedkope garage zoeken en meedenken over de reparaties. En af en toe die auto wassen zonder zich daarin te verliezen en als hij dan toch bezig is met water, kan hij gelijk even de ramen zemen, binnen en buiten. Een eind 40-er!

Mijn-heer 3 is praktisch, huishoudelijk en creatief. Zo moet hij op een vrije dag drie wassen kunnen draaien, kleur bij kleur en drogen op de verwarming, indien nodig, en zich douchen voordat het wasrek boven het bad hangt. Daarnaast moet hij stof kunnen zuigen en dweilen. De wc en de bril soppen en de afwas en het aanrecht vlekkeloos achter laten. En ook moet hij kunnen boren en schroeven, handig zijn met Ikeaconstructies, planken en rails kunnen ophangen en kunnen schilderen, ook boven zijn hoofd. Gordijnen maken en ophangen, bijpassende kussensloopjes en tafelkleden kunnen naaien en in plaats van roken moet hij babytruitjes kunnen breien op naalden nummer 3 en vanaf maat 56. Begin 40, beetje flexibel.

Mijn-heer 4 is er voor de gelegenheden dat ik een man naast me nodig heb, bijvoorbeeld om Ziggo te kunnen tekkelen die mij ongevraagd modems en enorme rekeningen stuurt en mevrouwtje tegen mij zegt. Goed gekleed meegaan naar bruiloften en partijen, afgunst opwekken bij de rest van het gezelschap, mij 'en plein publique' liefdevol aanhalen en loze praatjes maken met oninteressante mensen, voor de PR. Dat scheelt allemaal in meewarige blikken. Ongekleed mag hij thuis verder PR-en, maar dan in de vorm van Persoonlijke Relatie, liefde- en begripvol, elegant en innovatief. Een 50+-er in goede lichamelijke conditie.
De andere mijn-heren kunnen volstaan met een simpele doch lieve nachtkus en een welgemeend welterusten. Ik houd het bij één PR man, de anderen leven vrijwel celibatair, helaas het zij zo!

Mijn-heer 5 is er voor de vervanging, voor als mijn andere heren ongesteld zijn, hun taken niet naar behoren kunnen uitvoeren of een time out krijgen bij hun moeders. En als er klussen zijn die de andere mijn-heren niet kunnen klaren, ook in het geval van indispositie van mijn-heer 4; leeftijd tussen de 35 en 55 en stilletjes aanwezig,

Alle mijn-heren werken, hebben een fulltime baan, anders komen we financieel niet rond, luieren is er niet bij. Een uurtje vissen moeten ze van hun eigen tijd afhalen, spijbelen dus en zich er vooral schuldig over voelen. Liefst zien ze er allemaal lekker uit, weinig tot geen mankementen, geestelijk in redelijke conditie, geen rugzakken of veeleisende ex-en, geen kinderen en absoluut geen dominante trekjes. Ik vraag verder van hen niet meer dan ik van mijzelf vraag.
Ik ga nu deze reële aanvraag vast wegsturen, misschien haal ik het nog net. De mijn-heren vind ik vast nog wel. Tot die tijd kan ik het allemaal nog wel even alleen.


©Gavi Mensch
Maastricht, 27-01-2010.

ps. Lieve vrienden, geen paniek, het is niet persoonlijk bedoeld, het is maar een schrijfsel!    ;-)

Spiegels en illusies.

Ik ben niet zo gek op spiegels, eigenlijk nooit geweest. Ik vind antieke spiegels wel mooie wandversiering en een enkele keer heb ik oude spiegels in mijn huis hangen, heel hoog of staan, heel laag, om aan “optisch bedrog” te doen, soms vergroot ik zo een te kleine ruimte.
Maar optisch bedrog voor mijzelf werkt niet, ik zie in een spiegel meer dan dat ik voel.
Zoals vanmorgen. Ik ben volgens de badkamerspiegel wakker geworden met een leeuwenkop, wat platgedrukte krullen, enkele te lange plukken recht omhoog en  de rest pluizig van de droogte, cv is slecht voor alles, behalve voor de kou.
Ik zie een redelijk enthousiaste maar onverzorgde kop met haar en een gezicht dat enigszins verkreukeld is van de woelige nacht, ik droom de laatste tijd vrolijk en veel, over mijn illusies. Ik probeer alleen mijn haar te fatsoeneren, met natte handen knijp ik mijn pluizen weer tot krullen, zonder dat het geheel fatsoenlijk wordt.
Gelukkig is het koopzondag, naar de kapper dus! Op naar Maria, die knipt alle dagen van de week, met passie en voor een zacht prijsje. Maar ik ben niet enige, duizenden zijn ook op weg naar een Maria of gaan geldverslindend zondagshopen. Maastricht is beroemd om zijn koopzondagen, geen crisis hier. Hoe doen ze dat toch?
De aanwijzingen voor alle parkeergarages is: 'Vol', maar ik laat me daar niet door afschrikken. Ik ga op de parkeerwachtlijst en uiteindelijk valt het wel mee, binnen vijf minuten sta ik diep onder de grond.
Zie je nou wel, Wilders, vol is helemaal niet vol, er is altijd nog wel een plekje voor een oude, uit het buitenland geïmporteerde Twingo!
Bij Maria is het rustig en ik ben gelijk aan de beurt. Zij is een goede kapster, een echte, ze babbelt over van alles en nog wat en vandaag doet haar 7 jarige dochtertje ook een duit in het zakje. “Waarom laat jij je haar knippen, houd je niet van lang haar?” vraagt ze terwijl ze haar lange vlecht met een volwassen damesgebaartje over haar schouder zwiept. “Jawel”, zeg ik vrolijk, “ik heb altijd lang haar gehad, maar het past niet zo erg meer bij mijn gezicht, ik word een beetje te oud voor lange vlechten”. Ze knikt bevestigend en Maria en ik schieten in de lach, ik ietwat zurig. “Zal ik het weer in model knippen?”, vraagt ze, alsof mijn krullen ooit in model willen. “Doe maar”, zeg ik, “alles is beter dan dit.” En terwijl haar dochter vrolijk doorgaat over oude hoofden en lange vlechten, knipt de moeder vakkundig en enthousiast mijn pluiskrullen eraf en voor ik er erg in heb is mijn haar kort, erg kort. En daar is dus niets meer aan te doen. Maria ziet mijn verschrikte gezicht in de spiegel en grijpt naar een bus met foam en de föhn en doet haar best om de plukjes weer wat krulvorm te geven. Het wordt alleen maar erger; het zij zo! Ik bedank en betaal en eenmaal buiten haal ik mijn handen door het overgebleven haar, ik probeer het in de war te krijgen, onmogelijk met al dat foamstijfsel erin. Het voelt als een mevrouwenkapsel en het is kort, erg kort.
Ik bel mijn dochter die ook ergens in het centrum is en spreek af om koffie te drinken bij Selexyz. ”Poeh”, zegt ze als ze me ziet, “wat zit je haar leuk!” Mijn Spaanse schoonzoon beaamt het en zegt: “Pareces más joven”. “Je lijkt wel jonger”, denk ik in mijzelf, “lijkt, je lijkt wel jonger..... maar je bent het niet en het voelt ook niet zo!” Ik grijns en houd mijn gedachten voor me. Ik koop nog een boek: de jongensjaren van wijlen Martin Bril, nostalgische momenten van de jaren ’60 en ’70, mijn jaren. Tekenend voor mijn gemoedstoestand van het moment? Dan race ik terug naar de parkeergarage, 2 euro per uur maakt dat je weer gaat joggen, en ontdek dat ik door de herrie van de garage en mijn ene en tijdelijk dove oor, het ‘je-licht-staat-nog-aan-ouwetje’ alarm niet gehoord heb! Een lege accu dus en de rest van het verhaal even in het kort. Parkeergaragebediende kan hem niet aan de praat krijgen met accu-oplader en duwt me van het hobbeltje af, van niveau -3 naar -4 ( past in mijn dag), versnelling in zijn twee en niks. Wegenwacht gebeld, duurt een uur, mijn dochter houdt me braaf gezelschap, ik hoef niet te betalen voor de pechtijd en ruim anderhalf uur later dan gepland rijd ik de grote weg op, even opladen.
Thuisgekomen is het eerste dat ik doe in de spiegel kijken. Opgeknapt? Jonger?
Ik zie een nu weinig enthousiaste kop, wel verzorgd, de halve en gesteven krullen keurig in het model. Het verkreukelde gezicht is er nog, ouder? Nee, niet ouder niet jonger, gewoon zoals ik ben.

Kortom, ik houd niet zo van spiegels, veel te realistisch, mijn leeftijd is er een van kaarslicht, hier en daar hoge spiegels als wandversiering en veel dromen over bijna onmogelijke zaken. En vrolijk wakker worden met illusies én een leeuwenkop.



©Gavi Mensch
Maastricht, 12-02-2010

Gaan we slapen of kussen?

Of was het anders om?

Ik herinner me alleen de strekking van de vraag, het gebrek aan passie, het te veel aan voorzichtigheid en mijn reactie: ‘Kussen!’ Met mijn passie voor kussen zit het wel goed, mijn passie voor slapen is iets minder groot, zeker als ik iets anders, iets beters in het vooruitzicht heb.

Ik heb soms groot gebrek aan kussen, lieve kussen en lekkere kussen, zachte kussen op lippen en haren, op mijn lijf, mijn velletje, kussen in de handpalm of op mijn ogen. Ik mis ook het dagelijkse kuswerk, het huidcontact. Ik kan wel zonder praten (je gelooft het niet) maar niet zonder aanraken. Ik ontvang graag kussen en ik geef ze met passie. Dus mij hoef je zo’n vraag nooit te stellen!

Nooit? Het ligt er natuurlijk wel aan wie de kusser is.

Van baby’s en kinderen kan ik eigenlijk alles wel hebben. Van volwassenen niet altijd. Ik moet wel van hen houden en zij van mij. Ik ga natuurlijk niet zomaar spontaan heftig zoenen met iemand die ik niet ken. Veel mannen kunnen niet zo goed zoenen en doen maar een dotje. Veel vrouwen kussen met lucht op mijn wangen of liever gezegd, net er naast. Geen lipstickvlekken, geen damesvelletje aanraken met je lippen. Mensen die in de lucht kussen, kus ik daarna nog één keer vol op de wangen om te kijken of ze het begrijpen. Doen ze dat niet, dan kus ik hen niet meer. Zelfs niet volgens protocol. De volgende keer knik ik vriendelijk en zeg hen op afstand gedag, wend een verkoudheid voor of als het echt niet anders kan geef ik hen een hand.

Ik houd niet van handen schudden, vaak zijn handjes slap of plakkerig en ik vind het maar een beetje rare gewoonte. In Frankrijk kwam ik er niet onderuit, ik werd er soms een beetje giechelig van, duizend keer handjes schudden, soms wel meerdere keren per dag met de zelfde mensen. Als ik een hand schud dat is dat zakelijk en stevig.

Het is moeilijk handen schudden met iemand die je al eens een luchtkus heeft gegeven, eigenlijk heeft die zijn kans gemist. Ik kan, als ik die persoon nog een tweede kans wil geven, een omhelzing voorstellen. Als dat goed gaat, ben ik ook wel tevreden.

Kussen en ook omhelzen zijn voor mij prettige bezigheden. Wetend dat er aan de andere kant van mijn lippen en armen een lijf met ingebouwd mensch zit, ga ik ervoor. Ik kus met passie en klem in mijn armen. Met een lach, soms met een grapje om de weerstand van de ander te breken. Ik vind het heerlijk!

Mijn vriendinnen en vrienden, mijn zielsverwanten en mijn kinderen kus ik op de lippen, daar zijn ze voor. In het begin was dat voor mij ook een beetje wennen. Maar al gauw had ik door hoe echt zo’n kus is, wat je er allemaal mee kunt uitdrukken! Kussen op lippen zijn er in soorten en maten. Ik ga niet “kopkluiven” met de mijnen. Ik wil dat wel doen als ik mijn hoofd verlies in het vuur van de liefde, maar binnen de perken, niet in plaats van complete mond en keelverzorging!

Lippen van mijn menschen worden door mij gekust met de mond dicht en de lippen getuit. De lippen van mijn lief kus ik zonder tuiten, dat is nog dichterbij. Maar daar is hij dan ook mijn lief voor. En de lippen van mijn kindertjes kus ik met vrolijkheid, luchtig en blij. Het is heerlijk kussen met mijn nakomelingen, dat is tenminste iets dat ik ze heb kunnen meegeven. Geen van twee (nu al vier) zijn het handengevers. Ze kunnen “uit de kunst” kussen en omhelzen. Een beetje na-hangen in de hals en dan nog een kus, klaar! Ze doen het ook bij elkaar en natuurlijk met hun geliefdes en het ziet er prettig en intens uit. Ik vind dat ook heerlijk; zo’n contact voel ik nog even tintelen, ik haal daar een boel energie uit, energie om weer van alle soorten liefs weg te kunnen geven.

De Hollandse driekus en de bijbehorende rommelige hoofdbewegingen zijn niet echt aan mij besteed. Soms leidt dat toch nog tot een kus op de mond of neus en een zenuwachtig lachje, wat ongemakkelijk gedoe. Tegenwoordig plant ik kordaat een smakkerd met lippen en geluid op een wang en gooi dan mijn hoofd naar achter om het resultaat te bekijken. Die andere twee kussen hoeven dan vaak niet meer. Ik wil wel drie kussen planten, wel tien als het moet, maar dan met lippen op de huid. De driekus is daar niet voor bedoeld. Ik wil er al jaren vanaf, verkondig dat ook, maar wat kussen betreft is Nederland conservatief. Met de driekus lijken we in ieder geval mensen met passie voor aanraken.

Het tegendeel is waar. We houden van ons persoonlijk territorium. Ikzelf ook. Ik merk dat als ik in Spanje ben waar de mensen op een heel leeg strand hun handdoek naast die van mij leggen of in de rij voor de kassa van de supermarkt waar men doorlopend tegen je aan duwt. Afstands- en wachtstrepen bij de bankloketten worden daar beschouwd als versiering. In Spanje wordt ook wel geluchtkust maar tegelijkertijd wordt er aangeraakt. Hier is dat verboden. We vinden het toch maar eng, al dat lijfelijke gedoe. Leuk voor in bed, met de juiste persoon, verder houdt de Hollander van afstand.

Kopkluiven, zoals een cabaretière het uitgebreide tong en huigzoenen noemde, wordt alleen gedaan door de rebellen, jongeren die lekker overal lak aan hebben en ongeremde metroseksuelen. Ik heb ooit (heel kort) een vriendje gehad die niet kon kussen. Hij trok zijn mond open, klemde die over mijn gezicht en stak zijn tong in mijn slokdarm. Uitermate onaangenaam. Weinig passie voor zoenen had ik, volgens hem een beetje frigide. Kopkluiven is niet het mijne dus. Ik word daar niet vrolijk van.

Kussen als ik verliefd ben of gemaakt word is aftasten met lippen, voorzichtig. Het is een lief intermezzo waar eventueel een spannend voorspel van gemaakt kan worden. Het is dwalen met lippen over de huid van je lief en verdwalen en weer de weg terug vinden. Soms raak ik daar nog gewoon de kluts van kwijt. En als het te lang lekker is wil ik doorgaan, nooit meer stoppen. Dan hoeft niemand meer te vragen of we gaan slapen! Kussen, veel kussen en daarna zien we wel weer verder.

©Gavi Mensch
Rotterdam, 21-1-2009




Update 2012 http://www.hln.be/hln/nl/33/Fit-Gezond/article/detail/1467015/2012/07/09/Vijf-gezonde-redenen-om-veel-vaker-te-kussen.dhtml