Drietig

"Oma, huil je?" vraagt Blanca die naast me aan mijn bureau zit te tekenen terwijl ik mail lees. Ik merk dat er weer zo'n rot traan over mijn wang biggelt. Wanneer stoppen die zenuwuiteinden nu eens met kortsluiting maken?

"Zomaar een domme traan", zeg ik met een rare glimlach en ze trapt daar dan ook niet in.

"Ben je drietig?" vraagt ze dan en terwijl ze haar handje op mijn arm legt rolt er nog een en nog een, onstuitbaar. Nu snuit ik mijn neus en glimlach."Ja, liefje ik ben een beetje verdrietig maar niet heel erg."

 "Waarom ben je drietig Oma?" vraagt ze dan met een klein stemmetje.

Het is zo ver, de waarom fase is begonnen en alles vereist uitleg. Niet zo makkelijk dus. Ik vertel haar dat ik soms moe ben en me net zoals zij soms verdrietig voel en een beetje alleen. 

Op dat moment kwam er een bekend nummer op de radio, Sinatra, waar hij van gezegd had dat hij er geen fan van was. Er rolt nog een ongewenste traan en ik veeg hem snel weg.

Ze kijkt me aan en vraagt of ik geen kusjes krijg van Opa G. En gelijk daar achteraan dat ze wel met Opa naar de dierentuin wil. Ze heeft het allemaal onthouden

Ik realiseer me nu weer hoe slim en snel ze is. En hoe oplettend! En empathisch!

"Ja, hoor ik krijg wel kusjes van Opa G", zei ik, "heel veel zelfs. Maar nu is hij er even niet, hij is weg met het vliegtuig om te werken. Als hij terug is gaan we naar de dierentuin".

Daar is ze tevreden mee, mijn ogen zijn weer droog en ik zet haar aan mijn ezel zodat ze kan schilderen. Ze is una artista.

Óscar heeft alles vanaf de poef zitten bekijken. Als ik weer ga zitten komt hij naar me toe gehobbeld en legt zijn hoofdje op mijn schoot en blijft even zo stil liggen. Dan krijg ik een big smile en gaat hij 'ook' zijn poppen troosten.

Zojuist zijn ze opgehaald. Terwijl ze wegfietsen, werpt mijn driejarige kleindochter me nog een kushandje toe en roept: "Niet meer huilen hoor Oma……."

Uit mijn dagboek: Hinkend tussen twee gedachten©

14-8-2013

©Gavi Mensch

Maastricht, 24-9-2013

Egootjes.

.

Ik heb een mening over wat er gebeurde* met Nurten Albayrak bij het COA. Het is makkelijk om maar aan te nemen wat in de media beweerd wordt en sommige van die media zijn niet altijd betrouwbaar. Er wordt klakkeloos overgenomen, niet altijd onderzoek gedaan naar feiten en in het geval van Albayrak worden veel tegenstanders aan het woord gelaten. In de Volkskrant van vandaag het interview waarin zij het een en ander uitlegt. Ook dat heb ik met interesse gelezen. Mijn twijfels over de gang van zaken (o.a. het op non-actief zetten van Albayrak) worden groter.

Een stevige bestuurder noemt zij zichzelf. Voor mij klinkt dat als 100% eisen en niet begaan zijn met medewerkers. Als een man zo functioneert wordt hij geprezen, als een vrouw dat doet is ze een harde vrouw. Voor het overige lijkt er veel haat en nijd te zijn, mannen die op de door een vrouw bezette plaats hadden willen zitten, verdraaiing van de feiten, anonieme aantijgingen, op sensatiebeluste media. Het ontbreken van steun van Leers die nooit iets anders is geweest als een echte CDA draaikont.

En dan valt mijn oog op de naam Adjiedj Bakas, een opgeblazen tegenstander; een opvallende en veel te positief beoordeelde figuur.

Dat lijkt op zich een verloren strijd. De zelfingenomen trendwatcher á la mode,  een die zichzelf op Google laat vinden met enkel positieve beoordelingen (geweldige marketing). Die o.a. vindt (en hij kan het weten) dat de zorg 70 % goedkoper kan. Met een huiveringwekkend ijskoude uiterst commerciële en zeer rechtse benadering van het vraagstuk.  

Uit het gepubliceerde artikel: http://www.bakas.nl/2011/06/06/zorg-moet-en-kan-70-goedkoper/

Die voor zijn praatjes met gouden munt betaald wordt. Die zijn charisma (goed) gebruikt, in Raden van Toezicht zit, steeds meer invloed probeert uit te oefenen. Ik heb wat tijd besteed aan het lezen van zijn ideeën omtrent het een en ander. Een man met ultraconservatieve grondbeginselen, zeer rechts en m.i. absoluut vrouwonvriendelijk.

[ ‘When my grandmother was young, housekeeping was a full-time job. She didn’t have a refrigerator, freezer, vacuum cleaner, toilet, washing machine or supermarket. Now it’s possible to do the housekeeping in just a fraction of the time. That is a terrific advance isn’t it?’ Bakas’ view is that the human race is continually making such advancements and that every crisis offers the potential for new improvements,  even if this throws some people off course. ]

 http://www.bakas.com/page/biography-of-trendwatcher-adjiedj-bakas (hopelijk kunt u deze auto biografie lezen  zonder uw eigen ego door de versnipperaar te halen) 

Zijn eigen bureau Trend office Bakas verzorgt alle publicaties over de baas, allemáál even mooi en prachtig. Wonderlijk! Een foutloos mens en daarmee geen mensch natuurlijk.

Ik heb iets tegen figuren als Bakas. Ik vind ze 'gevaarlijk', megalomaan in hun meningen en ideeën, lozers van  veel self-fulfilling prophecies, onrustzaaiers en, ook al weer mijns inziens, een intelligentere uitgave van Wilders, qua persoonlijkheid.

En helaas heeft Bakas wel het een en ander meegekregen met zijn geboorte. Opgegroeid in de  Surinaamse mannenmaatschappij, hij kwam pas op zijn 20ste naar Nederland. Én heeft hij duidelijk slechte ervaringen met vrouwen:

Uit het gepubliceerde interview: http://www.managementboek.nl/auteur/3542/adjiedj_bakas

In sociaaleconomisch en cultureel opzicht is liefde is tot nu toe vooral gebaseerd op ‘sleeping your way up’. Mensen willen een partner die hoger opgeleid is, die beter verdient en die tot een hogere sociale klasse behoort. Maar inmiddels is ‘marrying down’ in opkomst. Ik zie steeds meer hoogopgeleide West-Europese vrouwen van 40-plus die een affaire hebben met een sexy student of arbeider van rond de 25. Ondanks het verschil in leeftijd, klasse en opleiding, melden betrokkenen zielsgelukkig te zijn. Maar wees gerust: er blijven genoeg vrouwen over die een buikje voor lief nemen als er een MBA-diploma aan de muur hangt.]

Uit het gepubliceerde interview: http://www.managementboek.nl/auteur/3542/adjiedj_bakas

Waarmee ik maar wil zeggen dat een type als Adjiedj Bakas zo zijn kronkels heeft. En dat het niet zo is dat hij het allemaal zo goed ziet, maar dat hij het op zo'n manier kan verwoorden dat de willige oren van de toehoorders ook het applaus horen dat hij zichzelf geeft.

Het is dan ook helemaal niet vreemd dat Nurten Albayrak last heeft (gehad) van deze man. Een ego zo groot als een balzaal? Na op het Internet te zijn gedoken blijkt dat het ego van Bakas vele malen groter is. Een vrouw met een groot ego zou best eens storend kunnen zijn voor  hem.

Vrouwen horen volgens hem duidelijk geen stevige leiders te zijn, vrouwen moeten vol bewondering naar zijn MBA diplomaatje staren, anders niets!

Wat betreft het in de Volkskrant vermelde onderzoek: ik hoop dat het een rechtvaardige uitkomst krijgt.

* http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/2982608/2011/10/22/Albayrak-Despoot-Nee-ik-ben-een-dienend-leider.dhtml

©Gavi Mensch

Nederland BV, 22-10-2011

.[Wordt het makkelijker of moeilijker om aan een partner te komen, in 2020?

Zinvol of niet?

.

Tijdens mijn verblijf in Spanje, in mijn kleine huisje dat slecht verzorgd en onderhouden bleek door de jonge verzorger ervan, heb ik me kunnen bezinnen op wat wel en niet zinvol is of lijkt.

Is het zinvol om een open boekenkast met honderden boeken elke week af te stoffen?

Het antwoord is: ja!

Door mij gespaarde en verzamelde, gekregen en gekochte boeken heb ik niet voor niets. Elk boek is gelezen en heeft geholpen om mijn mening te vormen. Ik heb boeken over filosofie, politiek, kunst, letteren, wetenschap, bestsellers en klassiekers. Poëzie en proza, fictie en non-fictie, beroemde schrijvers en totaal onbekenden. In vijf talen. Nederlands, Frans, Duits, Engels en Spaans. Een oude wereld atlas van 20 jaar geleden, die al lang niet meer klopt en daarom zo belangrijk is om in te zien. Proza van uiteindelijk totaal mislukte schrijvers, die een voorbeeld zijn van hoe hoger je klimt des te harder je valt. Van doden en levenden, waarbij de boeken van de 'dooie' schrijvers de aantekening 'actueel' vaker verdienen dan die van de levenden.

Spaanse jongeren zijn hopeloos verloren in het niets, ze denken geen toekomst te hebben: gestudeerd en geen werk, huizen en geen hypotheken. Ze lijken verzombied, staan te liften zonder animo op een weg die nergens heen gaat en waar geen mens langs komt. Ze lezen niet, weten niet.

Ik heb dus aan die jonge Spaanse huisbewaarder specifieke orders gegeven om die kasten stofvrij te houden door alle boeken te lezen of door te bladeren; een boek met stof is voor mij een daverend gebrek aan respect!

Verder tob ik met de vraag of mijn werk als verpleegkundige nog wel zinvol is.

Mijn dierbare werk.

De manier waarop men wil dat ik mijn werk doe, gehaast en met prikklok, geen tijd voor empathie, details en observatie, het productie zweepje altijd achter mijn rug.

De humaniteit is eruit, mijn patiënten zijn cliënten, het verzorgen van 10 wonden per morgen is een kwestie van productiviteit en geld in de kas. Maar onder die wonden zitten menschen, met levensverhalen, partners, kinderen en kleinkinderen, eenzaamheid en wanhoop. Met pijn die langer duurt dan 18 minuten 'volgens plan'.

Mijn werk is niet die wonden verzorgen maar de mensch met die wond. Soms houd ik tijd over, meestal kom ik tekort. Wat mij een berisping oplevert in plaats van goedkeuring.

Ik schijn nu gecoached te moeten worden, ik moet begrijpen dat het salaris van de overhead betaald moet worden van die 10 wonden, die 180 minuten. En de klant moet ook nog tevreden zijn. Het zweepje staat waarschijnlijk al weer klaar. Ik werk niet meer als verpleegkundige maar als wondverbindster.

Een treurige manier om mijn carrière te beëindigen. Ik denk er hard over na om mijn verpleegkundige-zijn te laten voor wat het is en te gaan werken voor een baas die me geen kwart miljoen kost. Of politica te worden. Of een uitgever te zoeken voor mijn boek, een boek dat nooit afgestoft hoeft te worden omdat het continu gelezen wordt.

Dat lijkt me zinvol.

Het ontbreekt me nog net niet aan illusies.

©Gavi Mensch

Nederland BV 14-10-2011

.

Communiebroekje

.


Hij is wel oud, maar zo oud nog niet.
Wel is hij heel zijn leven veel en vaak ziek geweest.
Hij en zijn enig overgebleven zoon en schoondochter tellen zachtjes zijn laatste dagen. Ze zijn bij hem, dag en nacht. Zijn dochter en vrouw zijn al overleden. Verder heeft hij niemand meer. Hij is moe en de motor wil niet meer.

Ik kom om hem te verzorgen, maar dat wil hij niet, eten ook niet en drinken amper. Hij versterft langzaam. En hij heeft pijn.
Ik probeer een angst weg te halen bij de zoon en schoondochter: ook al gaat hij door de pijnmedicatie waarschijnlijk sneller achteruit, wordt de kwaliteit van zijn laatste dagen beter. Pijn is een nare verstoring in het toch bijzondere sterfproces.
De schoondochter gaat daarover met de huisarts bellen.

De volgende dag kom ik weer, ik ben opgeroepen. Ik laat de cliënt waar ik mee bezig ben in handen van een collega en ga erheen. Ik moet pijnmedicatie spuiten, de huisarts heeft ruim pijnbestrijding voorgeschreven. Ik trek het ampulletje op, zet de naald schuin in zijn broodmagere arm en spuit langzaam. Ik wrijf het bultje zachtjes weg, zachtjes, het is een dun vel met botjes eronder.

Als ik klaar ben vraag ik of hij een beetje opgefrist wil worden, een schoon broekje aan of iets anders. Hij ligt alleen in het broekje, zijn huid doet ook pijn. Dan grijnst hij naar mij en zegt, wijzend op het wegwerpbroekje met de roesjes van elastiek aan de benen en zegt: "Mooi hè, een communiebroekje".

Verbaasd kijken we elkaar aan en lachen. Zoveel humor aan het eind duidt volgens mij op het gehad hebben van een bijzonder leven. Humor om de dood te plagen.

Als ik de verrichtingen genoteerd heb, grinnik ik nog even na met de schoondochter, het breekt voor hen ook de spanning even en geeft de zwaarte van alles even iets lichts.

Voordat ik wegga loop ik nog even de slaapkamer in om afscheid te nemen.
Hij zit gesteund door zijn zoon op de rand van het bed, de hoofden vlak naast elkaar.
De gelaatstrekken zijn exact hetzelfde, ik grap iets over afdrukjes van één negatief en beiden lachen.
De lach is ook in beider ogen, een guitige lach en de vier omhoog gekrulde mondhoeken lijken even op vrolijk kabbelende golfjes in een meer vol tranen.

©Gavi Mensch
Maastricht, 13-7-2011


Opgetekend voor mijn Dagboek: Hinkend tussen twee gedachten
©Foto Gavi Mensch All right reserved 2011

.

Zwammen

.


Kent u dat? Van die telefoongesprekken waar geen eind aan lijkt te komen?
En waar je na twee uur van denkt, met twee gloeiende oren en een verdwaasde blik, dat het best anderhalf uur minder had gekund?

Zijn derde vrouw. De kinderen van de eerste leg zijn al groot en het huis uit, van de tweede leg is het kind weer mee met de moeder, die was sowieso niet van hem. En de derde leg is nog in de lagere school fase, die heeft hij nieuw gemaakt. En nu is ie weer alleen, met zijn onstuitbare lading testosteron. Een elegante man, een aardige jongen, een eigenwijs en een neuroot.
En hij heeft altijd gelijk. Hij had het niet moeten doen, zegt ie nu, maar sommige vrouwen vragen er om. En hij was toch weer terug gekomen? Hij vindt het onbegrijpelijk.
'Ik ook', zeg ik.

Stom, stom, stom, dat had ik nooit moeten zeggen. Want nu hij denkt dat ik het met hem eens ben, volgt er een stroom van verontwaardigde verwijten naar mevrouw nummer drie, en twee en een, de oorspronkelijke, met wie ik een tijdje bevriend ben geweest. Tot ze wegging. Daarna heb ik nooit meer iets van haar gehoord. Dat klopt wel volgens hem, ze was zo'n uit het oog uit het hart'' type. Waar hij 17 jaar mee getrouwd was, breng ik naar voren. Een nieuwe hoeveelheid narigheden golft door de telefoon. Hij zwamt maar door, oeverloos, ik krijg er geen speld tussen.

Ik zet water voor thee op en zeg dat ik nog wat had willen werken, maar hij hoort het niet.
Ik doedel wat en blader door de papieren op mijn bureau. Ineens hoor ik gepiep.
'Jeetje, de telefoon is leeg', gil ik, 'sterkte joh, hou je goed!'

Ik druk op de uit knop en zucht. Ik heb geen puf meer om nog iets te doen.
Nog even mijn doedel scannen en dan naar bed, alleen.

Vanavond prijs ik me gelukkig, alleen zijn is niet altijd vervelend.





©Gavi Mensch
Maastricht, 14-6-2011
Doedel nr. 27 all rights reserved 2011

 
NB Ook te gebruiken voor de authentieke  zwammers op tijdlijnen van sociale media!
.

licht aan en uit het donker

.

weet je eigenlijk wel

dat er niets nieuws is
onder de zon
niets dan licht en
schaduwen die duwen
tegen het donker

al sinds jaar en dag
als sinds lange tijd
gebeurt er niets
op grote schaal

nacht en dag en
dag en nacht
aan en uit
licht en donker
en weer licht

totdat het voor elk
mensch 'for ever' 
licht blijft of donker
aan en niet uit
los van alles en vrij

nooit uit en in
maar uit en aan!

snap je?

 

by the way
for ever and ever
and beyond
duurt soms
nog geen week



©Gavi Mensch
Dagboek: Hinkend tussen twee gedachten
6-6-2011

Tekening '73' van Johan de Zoete
Uit zijn nachtboek 'Voor vandaag ben ik uitgetekend '
All rights reserved 2009



.

Fresia's

.
Waarom ik geen tulpen koop voor mijn moeder, vraagt mijn dochter. We gaan op bezoek bij een oude vrouw die zich nooit veel gelegen liet liggen aan haar dochter; die ooit haar kleinkinderen liet tobben met een doodzieke moeder. Die daarmee een deel van haar rechten verspeelde. Die altijd te veel bezig was met materiële zaken en met zichzelf. Die daarvoor waarschijnlijk wel haar excuses had; voor ons geen enkele geldige overigens.
De oude vrouw die nu te oud en ziekjes is.
Die haar achterkleinkind ziet omdat we haar daar brengen.
Die weet wie haar kleindochter is omdat die de baby vast houdt.
Die aan haar kleinzoon vraagt wie hij is.
De oude vrouw die nog steeds op zieltjes trapt. 

En de vierde generatie stoort zich nergens aan, gelukkig maar.

De prachtige achterkleindochter is van de geweldige kleindochter.
De vereeuwiging van de ontmoeting is van de fantastische fotograaf, de geweldige kleinzoon.

En van mij kreeg ze alles, de kleinkinderen en de achterkleindochter.

En fresia's, omdat ik nog weet dat ze daar meer van houdt dan van tulpen.



©Gavi Mensch
26-2-2011



Foto by Jaime D'May, 26-2-2011

.

Polyandrie, een oplossing?

.

Vorig jaar schreef ik een stukje over polygamie voor vrouwen: een polyandrieplan.
In sommige landen is het noodzaak:




Ik kan daar natuurlijk lacherig over doen en ik heb wel wat 'dubieuze' voordelen gevonden, maar voor de rest zit er veel zinnigs in.

Met 7 echt-genoten kun je toch maar 1x per 9 maanden zwanger worden! Bijkomend winstpunt: als die 7 mannen allemaal afzonderlijk op stap gaan, zou het aantal zwangerschappen makkelijk kunnen vermenigvuldigen met 1916 (365:12x9x7). En dat is natuurlijk weer niet de bedoeling, al die bekkies moeten ook wel weer gevoed worden, nieuwe schoenen en studeren. Het zou schelen in de bezuinigingen op Kunst en Cultuur, Educatie en natuurlijk op de Zorg.
Verder vallen de kosten voor kinderopvang weg, die voor condooms ook; er hoeven niet zoveel huizen gebouwd te worden, alleen wat grotere. De 6 extra mannen zijn onder dak, vervuilen of verwaarlozen zichzelf niet en ook het huis blijft opgeruimd. En het lijkt erg gezellig, zo met zijn allen!
De vrouw in de video ziet er gezond en vrolijk uit, natuurlijk hoeft zij niet via de kabelbaan de boodschappen mee naar huis te nemen en bovendien wordt er voor haar gekookt.

Nadeel is wel dat de vrouw in de video toch nog hard moet werken, overdag en 's nachts. Maar dat moet ik nu ook…. hardwerken overdag.
Aan zo'n continue nachtdienst kleeft natuurlijk wel een negatief puntje, maar met een beetje handigheid en vooral geen licht aan (en strak aan het 'schedule' gebonden bijslapers) moet ook dat geen onoverkomelijk probleem vormen. Uiteindelijk lijken ze waarschijnlijk genoeg op elkaar.

Het ziet er wel puik uit, het geheel. Polyandrie lijkt zo gek nog niet. Al met al denk ik er over na om te verhuizen naar de Himalaya of zou het hier ook te verwezenlijken zijn?
Het enige probleem, dat ik hier in de westerse wereld voorzie, is hoe ik aan zeven vrijgezelle broers kom!





©Gavi Mensch
Uit: Hinkend op twee gedachten
Nederland BV, 9-1-2011


 
.

Stealing time

I'm stealing time
from the future
so I can do today
what I maybe
may be
wont be able to do
time ahead


I’ll steel hours from a clock
hours of justice
extra minutes
additions
and I'll discount them
later
when I no longer will be


I’ll steel my face
from the mirror
I turn my hair grey
draw wrinkles
so I'll recognize
old age
being young


I’ll steel time from time
image from picture
I triplicate
and go along
on my way
without fear
of loosing




Time flies.......

©Gavi Mensch
Uit mijn dag-boek: Vette klei en rode aarde©.
'Robo tiempo al futuro' (2002, Jerez).
translated January 2008, Rotterdam

gastcolumn landschip: stomme soort van triest

stomme soort van triest



vanmorgen kreeg mijn vader

bezoek van de man met de zeis

‘t deed geen pijn en

‘t maakte geen geluid

gewoon ploef licht uit



ik hield niet van hem

hij was nooit leuk

nooit lief nooit iets

van wat een vader

zou kunnen zijn

ik mis hem niet

ik voel het niet

ik had alleen wel medelijden

met zijn onnoemelijke leed

en dat is nu eindelijk voorbij



het enige wat ik echt mis

is zijn gemiste kans

en daarmee ook de mijne

wat een heel erg stomme soort

van toch wel triest is




Gepost in Losse woorden, zonder hoofdletters (autist met rode paprika en courgette)
Uncategorized door landschip op 16/09/2010

Dit nietverdriet werd met toestemming van landschip overgenomen van zijn blog: http://landschip.wordpress.com/ 
 
omdat het zo'n herkenbaar  stomme soort verdriet is.
 
Gavi Mensch
Maastricht 16-9-2010
 
 

Lessen van Anna 3

Veel lessen van mijn grootmoeder, nu gerelativeerd en aangepast aan mijn eigen leven, geven mij nog steeds te denken. Hoe diep en bijzonder waren haar uitspraken!
En nu, met alle beelden uit Zuid-Afrika, de officieel niet meer bestaande Apartheid, de nog steeds grote verschillen tussen rijk en arm, zijn alle ogen gericht op een bal! Het maakt niet uit welke kleur ogen er kijken, wat voor taal men spreekt en wat er verder aan verschillen wel en niet zijn.... Zuid-Afrika.....
een schrijfselgedichtje uit mijn oude doos.......



Alles sal reg kom.


Mijn lieve Grootmoeder met Joden
verstopt onder de vloer
van haar eetkamer
en een oudste broer
die vocht in de Boerenoorlog.
Die apartheid aanhing,
waar zij een hoed van bewaarde
met twee kogelgaten als twee tranen
Gestorven van boosheid, die broer,
gestorven als een verongelijkte Boer.

Grootmoeder met haar eigen wijzigheid,
Was tegen Apartheid,
Tegen oorlog en geweld,
Tegen racisme en fascisme
Als ik haar vroeg
hoe het een met het ander
te rijmen viel
zei zij, dat hersens en hart
en ziel ook moeten vechten
soms, om voorrang in gelijk

Met de illegale oorlogskrant,
door haar gedrukt, rebels,
verscholen achter de kachel
die niet brandt, zei zij,
worden oorlogen koud,
alleen de eigen warmte blijft.
Liefde kent geen fatsoen.
En dan kwam het:
'Alles sal reg kom as ons
almal ons plig doen'




@Gavi Mensch
Dordrecht, april 1986

Poliziek

Helaas, het is weer zover, altijd op mijn vrije dag, het lijkt wel of mijn systeem het opspaart om de patiënten niet tekort te doen en mijn collega's niet te laten barsten.

Ik begon redelijk, op tijd op maar nu voel ik me niet lekker, een wee gevoel in mijn maag, beetje draaierig, beetje down en een beetje vreemd.
Ik ben niet zo'n dokterloopster maar ik denk dat ik beter even een afspraak kan maken, nu het nog kan. Met een beetje geluk is er een dokter en hoef ik mijn verhaal niet te doen aan de praktijkassistente, een verpleegkundige. Dat zou een beetje zot zijn, dan kan ik net zo goed aan mijzelf wel vragen wat er aan scheelt:
>>Waar heb je last van? Ik ben draaierig en misselijk, af en toe twijfel ik aan mijn verstand en dat van anderen!
Ontspan je wel genoeg? Dat is wat moeilijk aangezien ik elke keer maar één vrije dag tussendoor heb en mijn vriendinnen en vrienden 200 km verderop wonen en ik las graag, de krant en zo, maar dat gaat niet meer!
Eet je wel gezond? Ja hoor, salades en fruit, geen suiker, geen boter, roggebrood en magere kaas, volkorenpasta met biologische kip of vis, couscous!
Couscous? Ja, met veel groenten en vegetarische balletjes!
Couscous? Dat is toch Arabisch eten? Ja, en ik eet ook matzes in plaats van brood.
Ik geef matzes en couscous door elkaar over, mijn eten blijft, zeker weten, niet gescheiden in mijn maag!<<

En daar gaan we weer, dit mag niet want dan ben je het eens met de één, dat mag niet want dan ben je vóór de ander. Ik heb mijzelf gediagnosticeerd: veel te veel politiek gedraai en gekrakeel, in binnen- en buitenland. Altijd maar weer die jaloezietjes en haat en nijd en wraak en hij dit en zij dat en wij zus en 'hullie' zo!
En niemand die iets duidelijks doet, allemaal draaien ze om de hete brei heen.
Duizend halve waarheden maken nog geen vijfhonderd hele, echt niet!

Jessus wereld, stop even met draaien, allemaal even pas op de plaats!
Hier zit een mensch die het echt niet meer weet, die normaal gesproken in november een winterslaap wil doen tot maart…….nu van mei tot mei, ik heb het gehad met de hele zooi!
Stop met alles, leg de persen stil!
Allemaal drie dagen uithuilen en rouwen en dan drie dagen in een grote spiegel naar jezelf gaan zitten kijken! En de zevende dag gaan we aan het werk! Met elkaar!
Opnieuw beginnen: eerlijk zullen we alles delen, werk en inkomen, hulp en begrip, vrijheid en blijheid; goden in hun tempels, politici hardwerkend op het pluche!
Degene die denkt dat ie anders piest dan een ander, moet zich maar laten tentoonstellen in een rariteiten kabinet anno 2010.

Ik ga naar bed. Om 15.00 uur ja!
En heb het lef eens om er iets van te zeggen, ik ben vandaag poliziek!



©Gavi Mensch
Maastricht, 31-5-2010

Schietgebedjes

Het is voor een atheïstische pacifiste niet zo eenvoudig om schietgebedjes te doen.
Voordat ik aan zo’n orale en verbale communicatie met Iets of Ergens begin, moet ik eerst oefenen. Daar moet ik wel het een en ander voor uit de kast halen. 
Eens kijken wat ik verzameld heb:

Een beeldje van Maria van Lourdes, cadeautje van mijn zoon, min of meer in opdracht van een vriend die vond dat in elk Maastrichts huis een Mariabeeldje hoort. 
Dat is één. Dan heb ik drie Boeddha’s een lekkere dikkerd, nog een vrolijke dikkerd en een wat bescheidenere filosofisch aandoende, niet al te magere. Om de positieve uitstraling die ze hebben, prettig om naar te kijken. Dat zijn er dus al vier. 
Heb ik nog een hele mooie goud met rode engel aan de muur hangen, die lag in de uitdragerij en vroeg erom om meegenomen te worden; hij hoorde daar niet, net zo min als een speelgoedpopje in een vuilnisbak hoort, herken je dat? Hij hangt te beschermen, tegen wat….? Ik weet het nog niet. Later zal moeten blijken of ie zijn werk doet. 
Nummer zes is een Zuid-Amerikaans kerststalletje in miniatuur en nummer zeven is een heksje van een centimeter groot, dat geluk zou moeten brengen. Wie niet gelooft in goden, gelooft ook niet in heksen of heiligen of Boeddha’s, maar als je schietgebedjes wilt zeggen, moet je toch wel wat hebben om tegenaan te bidden.

Wat geloven betreft, ik geloof niet meer zoveel, niet in de economie, niet in de politiek en ook niet in de wetenschap….op den duur leer je een ongelovige te zijn, nuchter en wachtend op een plausibele uitleg die als min of meer acceptabel overkomt. Ik geloof wel in mijn kracht en in het natuurlijke verloop van de dingen.

Maar nu, nu moet ik schietgebedjes doen, het natuurlijke verloop van de dingen wil ik niet afwachten. 
Elke keer dat ik onder de engel door loop, prevel ik dat hij niet op mij moet letten, alsjeblieft, er is een menschje dat meer bescherming nodig heeft. De Boeddha’s hebben sinds vandaag elk een eigen kaarsje, de verlichting, van angst en boosheid en nare gedachten! 
Maria moet, als moeder, maar weer eens een wonder verrichten, daar staan de boeken vol van, vooruit, nog één keertje! Het kerststalletje is zoals het moet worden, dat is het vooruitzicht. En het heksje gaat in mijn broekzak elke keer als ik het huis uit ga, voor het geval dat…..
Zo oefen ik al meer dan een week schietgebedjes op mijn verwonderde huisgenootjes; voorheen werden ze vrijwel alleen afgestoft, nu zijn ze omringd met geurkaarsjes en bloemen.

Hypocriet? Ik denk het niet, ik heb nooit veel gevraagd, altijd vertrouwd op mijn drijfveer, mijn kracht, mijn gezond verstand en mijn passie voor het leven, ook als het allemaal niet zo goed ging. Maar nu gaat het niet meer om mij. Nu heb ik hulp nodig, van buitenaf, van dichtbij en ver weg, van hoog tot laag…. om er voor te zorgen dat het kleine menschje gezond en goed geboren wordt. Het moet nog geholpen worden, de wetenschap heeft een minuscuul foutje ontdekt en dat was geen afspraak.

Schietgebedjes dus, elke vijf seconden eentje, overdag bij elke stap, ‘s nachts bij elke zucht. Maandag een scan, donderdag nog een echo en dan nog de laboratoriumuitslagen. Geen tijd te verliezen! Maria, die van Lourdes heeft een prominente plaats, omdat ze vrouw is en dus ( volgend de overleveringen) weet hoe het werkt om een menschje te maken. De Boeddha’s zweten van warme vlammetjes, geeft niks, ze staan al een tijd relaxed vrolijk te wezen, nu is het hard werken geblazen, positief blijven denken! Mijn engel hangt boven mijn hoofd, geconcentreerd, met gesloten oogjes en de handjes samen gevouwen, goed zo!
Het heksje protesteert in mijn broekzak, weinig ruimte natuurlijk, maar helaas, als ze haar best doet mag ze er over 4 maanden uit!
Ik voel me sterk genoeg om vrolijk te zijn als het menschje met de makers in de buurt zijn.
Maar voor het leven van het menschje kan ik niets anders doen dan alleen de schietgebedjes:

Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft!






@Gavi Mensch
Maastricht 14-3-10

UPDATE: Maastricht, 25-9-2013

Bij mijn oudste kleindochter bleek alles goed te zijn ze is bovenmatig intelligent en een regelrechte topper in alles.  Mijn kleinzoon is van het zelfde laken een pak.
Nu 3 1/2 jaar later heb ik weer al mijn wonderdoeners nodig. Mijn derde kleinkind in wording moet door de keuring heen. De eerste gehad en net zoals bij mijn oudste kleindochter zag men allerhande kleine zaakjes die niet zo hoorden te zijn. Het is misschien veel gevraagd, maar ik wil deze ook recht van lijf en leden, dat wens ik ...meer dan wat dan ook!
Ik heb dus nergens tijd meer voor. 
Nu weten jullie waarom. 
Mensen die mee gebedjes willen schieten zijn van harte welkom.


UPDATE: Maastricht 3-10-2013

Ook deze kleindochter is goedgekeurd door de medische 20weken-echo-commissie, met dank aan de bijzondere kinderneurologe, de mankementjes zijn waarschijnlijk voorkomend bij vrouwen in mijn familie.  
Wereld, maak u maar op voor de zoveelste eigenzinnige, intelligente, originele  en sterke vrouw! 
En aan alle gebedjes schieters heel veel dank.

.